გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ/ად-231-კ-01 20 თებერვალი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ბ. კობერიძე,

ნ. კლარჯეიშვილი

სარჩელის საგანი: ქირავნობის ხელშეკრულებების შეწყვეტილად და ბათილად ცნობა; დავალიანების დაკისრება; უკანონო მფლობელობიდან ქონების გამოთხოვა.

შეგებებული სარჩელის საგანი: აუქციონის შედეგების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა; ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

თბილისის დიდუბის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტის დიდუბის რაიონის სახელმწიფო ქონების მართვის განყოფილების სარჩელი მოპასუხე ავტომოყვარულთა ცენტრალური საბჭოს, მძღოლთა მომსახურების კურსების, მესამე პირის _ დიდუბის რაიონის საბინაო მეურნეობის გაერთიანების _ მიმართ ავტომოყვარულთა ცენტრალურ საბჭოსა და ¹31 საბინაო უბანს შორის დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების გაუქმებულად ცნობის, მოპასუხის სადავო ფართიდან გამოსახლებისა და საიჯარო ქირის დავალიანების დაკისრების თაობაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილებით მოპასუხე გამოსახლდა ქ. თბილისში, ... მდებარე 78 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართიდან. მასვე მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა საიჯარო ქირის დავალიანების _ 1306 ლარის _ გადახდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება აღსრულდა 2000 წლის 17 იანვარს. მანამდე, 1999 წლის 17 დეკემბერს დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადება შეიტანა საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციამ (ყოფილი ავტომფლობელთა საზოგადოების ცენტრალური საბჭო).

განცხადებაში აღნიშნული იყო, რომ 1999 წლის 15 დეკემბერს ავტომფლობელთა ფედერაციისათვის ცნობილი გახდა დიდუბის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილების თაობაზე.

განმცხადებლის განმარტებით, დიდუბის რაიონის სასამართლოში სხდომა ჩატარდა ისე, რომ საქმის ზეპირ განხილვაზე მიწვეული არ იყო ავტომფლობელთა ფედერაციის წარმომადგენელი და სასამართლომ საქმე განიხილა მხარის დასწრების გარეშე.

განმცხადებელმა ითხოვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის «ბ» პუნქტის თანახმად დიდუბის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 15 თებერვლის განჩინებით დაკმაყოფილდა ავტომფლობელთა ფედერაციის განცხადება, ბათილად იქნა ცნობილი დიდუბის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება.

ამის შემდეგ დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციამ შეიტანა შეგებებული სარჩელი მოპასუხეების: ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და გ. ნ-შვილის მიმართ.

შეგებებულ სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ ავტომფლობელთა ფედერაციას 1973 წლიდან დაკავებული ჰქონდა ქ. თბილისში, ... მდებარე 78 კვ.მ. ნახევარსარდაფი, სადაც განთავსებული იყო ფედერაციის სტრუქტურული ერთეული _ მძღოლთა მოსამზადებელი კურსები. 1992 წლის 25 აგვისტოდან კი მის სახელზე გამოიწერა მუდმივი ორდერი.

შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, მისთვის ცნობილი გახდა, რომ 1999 წლის 10 აგვისტოს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს ჩაუტარებია კონკურსი, რომლის შედეგადაც ავტომფლობელთა ფედერაციის მიერ დაქირავებული ფართის პრივატიზაცია მოუხდენია გ. ნ-შვილს. კონკურსის შემდეგ, 1999 წლის 30 აგვისტოს, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და გ. ნ-შვილს შორის გაფორმებულა აღნიშნული ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულება. შეგებებული სარჩელის ავტორმა 1999 წლის 10 აგვისტოს კონკურსის შედეგები და 1999 წლის 30 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულება მიიჩნია უკანონოდ და ითხოვა მათი ბათილად ცნობა.

შეგებებულ სარჩელს საფუძვლად დაედო შემდეგი გარემოებები:

1. ავტომფლობელთა ფედერაცია 1973 წლიდან წარმოადგენდა სადავო ფართის დამქირავებელს და მუდმივად იხდიდა ქირას. მან სამოქალაქო კოდექსის 169-ე მუხლის თანახმად თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სთხოვა სადავო ფართის მისთვის გადაცემა შესაბამისი სასყიდლის გადახდით, მაგრამ ამ უკანასკნელს პასუხი არ გაუცია, რითაც შეილახა ავტომფლობელთა ფედერაციის უფლება ქონების უპირატეს შეძენაზე.

2. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ 1999 წლის 10 აგვისტოს სადავო ფართზე ჩაატარა აუქციონი, რისი უფლებაც მას არ ჰქონდა სამოქალაქო კოდექსის 516-ე, 517-ე და 518-ე მუხლების თანახმად. რადგანაც სამოქალაქო კოდექსის 169-ე მუხლის თანახმად ავტომფლობელთა ფედერაცია წარმოადგენდა უპირატესი შესყიდვის უფლების მქონე პირს, თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მისთვის უნდა შეეთავაზებინა იგივე პირობები, რაც შესთავაზა გ. ნ-შვილს.

3. სამმართველოს მიერ აუქციონის ჩატარებას წინ უსწრებდა 1999 წლის აპრილში, მაისსა და ივნისში პრესით გამოცხადება აღნიშნულთან დაკავშირებით. განცხადებაში არასწორად იყო მითითებული სადავო ნახევარსარდაფის ფართობი, კერძოდ, 78 კვ.მ-ის ნაცვლად _ 84,4 კვ.მ., რის გამოც ავტომფლობელთა ფედერაციამ ჩათვალა, რომ ეს განცხადება არ ეხებოდა მის მიერ დაკავებულ ფართს, რადგანაც აღნიშნულ მისამართზე სხვა ნახევარსარდაფებიც არის განთავსებული. განცხადებაში მითითებულმა არასწორმა ინფორმაციამ შეცდომაში შეიყვანა ავტომფლობელთა ფედერაცია და წაართვა აუქციონში მონაწილეობის მიღების საშუალება.

4. ავტომფლობელთა ფედერაციასა და დიდუბის რაიონის ¹31 საბინაო საექსპლუატაციო უბანს შორის 1997 წლის 1 იანვარს დაიდო ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლის მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2002 წლის 1 იანვრამდე. აღნიშნული ხელშეკრულება არ მოშლილა და ამდენად, თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ გაასხვისა უფლებრივად დატვირთული ნივთი.

ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში შეიტანა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადება მოპასუხე საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციის მიმართ.

დაზუსტებულ სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნულია, რომ 1995 წლის 1 ივნისს 5 წლის ვადით დაიდო ქირავნობის ხელშეკრულება დიდუბის რაიონის საბინაო-საექსპლუატაციო ტრესტის ¹31 უბანსა და ავტომოყვარულთა ცენტრალურ საბჭოს შორის ქ. თბილისში, ... მდებარე 78 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართზე. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების მიუხედავად ავტომფლობელთა ცენტრალურ საბჭოს ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში საიჯარო ქირა არ გადაუხდია. აღნიშნულის გამო, იმავე ხელშეკრულების მე-9 პუნქტის თანახმად ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის გამგეობის 1996 წლის 18 დეკემბრის ¹13\18-214 გადაწყვეტილებით გაუქმდა მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება.

მოსარჩელის განმარტებით, ავტომფლობელთა ფედერაცია სადავო ფართის მართლზომიერ მფლობელად თავს მიიჩნევდა 1997 წლის 1 იანვრის ხელშეკრულების საფუძველზე, რაც არასწორია, რადგანაც აღნიშნული ხელშეკრულება არც ფორმით და არც გაფორმების წესით არ შეესაბამებოდა იჯარის ან ქირავნობის ხელშეკრულებებს.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ სადავო ხელშეკრულების გაფორმების საფუძველი არ შეიძლებოდა გამხდარიყო არასაცხოვრებელი ფართობის აღრიცხვა-განაწილების სამმართველოს მიერ 1992 წლის 25 აგვისტოს გაცემული ორდერი, რადგანაც ქ. თბილისის აღმასკომის 1990 წლის 16 აგვისტოს ¹13.05.318 გადაწყვეტილება, რომლის საფუძველზეც გაიცა აღნიშნული ორდერი, ძალადაკარგულად ჩაითვალა ქ. თბილისის მერიის საქალაქო კოლეგიის 1993 წლის 27 მარტის ¹01.03.03 გადაწყვეტილებით.

1994 წლის 20 სექტემბერს საქართველოს პარლამენტის დადგენილებით დამტკიცებული «სახელმწიფო ქონების იჯარით გაცემის შესახებ» დებულების 1-ლი მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად სახელმწიფო ქონების იჯარით გაცემის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებდა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო ან მისი ტერიტორიული ორგანო, ხოლო იმავე დებულების მე-2 მუხლის 1-ლი პუნქტის შესაბამისად იურიდიულ და ფიზიკურ პირებს ქონება იჯარით გადაეცემოდათ კონკურსის ან აუქციონის წესით.

ამდენად, სადავო ხელშეკრულება დაიდო აღნიშნული დებულების მოთხოვნათა დარღვევით.

მოსარჩელის განმარტებით, სადავო ხელშეკრულება არ იყო სანოტარო წესით დამოწმებული, იგი დადებული იყო არაუფლებამოსილი პირების მიერ და არ იყო გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტი.

გარდა ამისა, სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებასთან დაკავშირებით, საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 8 სექტემბრის ¹487 ბრძანებულების «საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს დებულების შესახებ» და «საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებასთან დაკავშირებით სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ფორმებით მართვის (გადაცემის) წესის შესახებ დებულების დამტკიცების თაობაზე» იმავე სამინისტროს 1997 წლის 14 ნოემბრის ¹1-3\687 ბრძანების შესაბამისად, თუ ავტომფლობელთა ფედერაციას ექნებოდა სადავო ფართით სარგებლობის კანონიერი საფუძველი, უნდა მიემართა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსათვის, რათა მომხდარიყო არსებული ხელშეკრულების კანონთან შესაბამისობაში მოყვანა და რეგისტრაცია დადგენილი წესით, რაც ავტომფლობელთა ფედერაციას არ გაუკეთებია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ ითხოვა მხარეებს შორის 1995 წლის 1 ივნისს დადებული ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტილად ცნობა, მოპასუხისათვის საიჯარო დავალიანების მოსარჩელის სასარგებლოდ გადახდის დაკისრება, 1997 წლის 1 იანვრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მოპასუხისათვის სადავო ფართის ჩამორთმევა.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე. საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, კერძოდ, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ 1999 წლის 10 აგვისტოს ჩატარებული კონკურსის შედეგები ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი სადავო ფართის პრივატიზების ნაწილში. აგრეთვე, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და გ. ნ-შვილს შორის 1999 წლის 3 აგვისტოს სადავო ფართზე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილება. ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. სამმართველოს უარი ეთქვა დიდუბის რაიონის ¹31 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანსა და ავტომოყვარულთა ცენტრალური საბჭოს მძღოლთა მოსამზადებელ კურსებს შორის 1995 წლის 1 ივნისს დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტილად ცნობაზე. მასვე უარი ეთქვა საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციისათვის საიჯარო ქირის _ 1306 ლარის _ დაკისრებაზე. ამავე გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სასარჩელო მოთხოვნა და ბათილად იქნა ცნობილი დიდუბის რაიონის ¹31 საბინაო-საექსპლუატაციო უბანსა და ავტომოყვარულთა ცენტრალური საბჭოს მძღოლთა მოსამზადებელ კურსებს შორის 1997 წლის 1 იანვრის ქირავნობის ხელშეკრულება. დაკმაყოფილდა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სასარჩელო მოთხოვნა და საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაცია გამოსახლდა ქ. თბილისში, ... მდებარე არასაცხოვრებელი ფართიდან. ავტომფლობელთა ფედერაციის შეგებებულ სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე.

საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციის საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში არასწორად მიუთითა იმის შესახებ, რომ სახელმწიფო ქონების პრივატიზებისას უპირატესობა უნდა მიენიჭოს კანონს «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» და არ უნდა იქნეს გამოყენებული სამოქალაქო კოდექსის 169-ე და 517-ე მუხლები. კასატორის განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსი და «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» კანონი კონკრეტულ შემთხვევაში წინააღმდეგობაში კი არ არიან ერთმანეთთან, არამედ ავსებენ ერთმანეთს. აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლში მითითებულია, რომ საქართველოში სახელმწიფო ქონების პრივატიზება ხორციელდება კონსტიტუციის, სამოქალაქო კოდექსის, ამ კანონის, სხვა საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე აქტების საფუძველზე.

საკასაციო საჩივარში მითითებულია, რომ 1997 წლის 1 იანვარს დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა ერთადერთ გარემოებაზე _ აღნიშნული ხელშეკრულება არ იყო რეგისტრირებული თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოში. კასატორი არ ეთანხმება აღნიშნულ მოსაზრებას და განმარტავს, რომ სადავო ხელშეკრულების დადების დროს ზემოთ აღნიშნული ფართი იყო დიდუბის რაიონის ¹31 საბინაო-საექსპლუატაციო უბნის ოპერატიულ მართვაში. მხოლოდ 1998 წლის აპრილში მიღება-ჩაბარების აქტით მოხდა აღნიშნული ქონების გადაცემა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსათვის, ანუ სადავო ხელშეკრულება, მისი დადების დროს გაფორმდა უფლებამოსილ პირთან. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 571-ე მუხლის თანახმად მესაკუთრის შეცვლა არ იწვევს ხელშეკრულების მოშლას. 1998 წლის 22 აპრილიდან ხელშეკრულების მხარე გახდა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო, ხოლო მასთან დადებულ ხელშეკრულებას რეგისტრაცია არ სჭირდებოდა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სადავო ფართის პრივატიზების დროს იგი ჩათვალა უფლებრივად უნაკლო ნივთად და დაასაბუთა დიდუბის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, რომელიც ბათილად არის ცნობილი. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსათვის პრივატიზების პროცესში ცნობილი იყო ის გარემოება, რომ სადავო ფართით სარგებლობდა და დღესაც სარგებლობს ავტომფლობელთა ფედერაცია, ხოლო სამმართველო მისგან ღებულობდა საიჯარო ქირას, რაც დასტურდება საქმის მასალებით.

კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა აღნიშნული გარემოება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა ითხოვა სააპელაციო სასამართლოს 2001 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, კერძოდ, 1997 წლის 1 იანვრის ქირავნობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციის სადავო ფართიდან გამოსახლების, საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციისათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების გამოტანა, რომლითაც მოსარჩელეს უარი ეთქმება 1997 წლის 1 იანვრის ქირავნობის ხელშეკრულების ბათილობასა და ავტომფლობელთა ფედერაციის სადავო ფართიდან გამოსახლებაზე და დაკმაყოფილდება შეგებებული სარჩელი.

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოუსმინა მხარეთა განმატებებს და მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საფუძვლიანობა და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად არ დაასაბუთა, თუ რამდენად იყო შესაძლებელი დიდუბის რაიონის ¹31 საბინაო-საექსპლუატაციო უბნისა და საქართველოს ავტომფლობელთა ფედერაციას შორის 1997 წლის 1 იანვრის ქირავნობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოში არ გატარდა რეგისტრაციაში მას შემდეგ, რაც ამოქმედდა «საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებასთან დაკავშირებით «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ფორმებით მართვის (გადაცემის) წესის შესახებ» საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1997 წლის 14 ნოემბრის ¹1-3\687 ბრძანებით დამტკიცებული დებულება.

რაც შეეხება კასატორის განმარტებას იმის შესახებ, რომ პრესაში საპრივატიზებო, სადავო ფართის შესახებ არასწორი მონაცემები გამოქვეყნდა, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნული საკითხის გასარკვევად სააპელაციო პალატას უნდა ეხელმძღვანელა «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» კანონის მე-9 მუხლით, რომლის თანახმად კონკურსის, აუქციონის, იჯარა-გამოსყიდვისა და პირდაპირი მიყიდვის ფორმით საპრივატიზებო სახელმწიფო ქონების შესახებ ინფორმაციაში მითითებული უნდა იყოს საპრივატიზებო ობიექტის მიერ დაკავებული მიწის ფართობი, მასზე განთავსებულ ნაგებობათა დახასიათება, მისამართი და ობიექტის გაყიდვის პირობები.

საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ ორჯერ გამოქვეყნებულ ინფორმაციაში სადავო საპრივატიზებო ობიექტის ფართად მითითებული იყო 84,4 კვ.მ.

საქმის მასალებში არის მტკიცებულებები, კერძოდ, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს თავდაპირველი სარჩელი, სადავო არასაცხოვრებელი ფართის ქირავნობის ხელშეკრულებები, ორდერი, სადაც სადავო ნახევარსარდაფის ფართად მითითებული იყო 78 კვ.მ. გარდა ამისა, ქ. თბილისის საბინაო-საცხოვრებელი ფონდის ტექნიკური პასპორტიდან და ტექბიუროს გეგმა-ნახაზიდან არ ჩანს სადავო არასაცხოვრებელი ფართის ზუსტი მონაცემები, რადგანაც ტექნიკურ პასპორტის თანახმად ... სახლის არასაცხოვრებელი სათავსის ფართი შეადგენს 341 კვ.მ., ხოლო ტექბიუროს გეგმა-ნახაზში კი მითითებულია იმავე მისამართზე მდებარე შენობის სარდაფის ფართის მოცულობა, მაშინ, როცა პრესაში გამოქვეყნებული ინფორმაციის მიხედვით სადავო საპრივატიზებო ობიექტს წარმოადგენდა ნახევარსარდაფი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი, რადგანაც არასრულად გამოიკვლია, «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» კანონის მოთხოვნათა დაცვით გამოქვეყნდა თუ არა ინფორმაცია პრესაში აღნიშნული ქონების პრივატიზებასთან დაკავშირებით.

აღნიშნული საკითხის გარკვევის შემდეგ სააპელაციო სასამართლომ უნდა იმსჯელოს სადავო ფართზე ჩატარებული კონკურსის შედეგების კანონიერების თაობაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თავად ვერ მიიღებს ახალ გადაწყვეტილებას, რადგანაც საჭიროა დამატებითი მტკიცებულებების შეკრება და გამოკვლევა, რის გამოც საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს ქვემდგომ სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

კავშირის _ «ს. ა. ფ.» საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

მხარეთათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანისას.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.