გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ/ად-235-კ-01 13 მარტი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ბ. კობერიძე,

ნ. კლარჯეიშვილი

სარჩელის საგანი: ვალდებულების შესრულებულად ცნობა; საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემა.

შეგებებული სარჩელის საგანი: დარჩენილი თანხის გადახდის იძულებითი წესით დაკისრება; ჯარიმის დაკისრება.

აღწერილობითი ნაწილი:

1999 წლის 19 ივლისს ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა სს «პ. A.» მოპასუხე საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს, მესამე პირების: საქართველოს ეროვნული ბანკისა და შპს «ა.» მიმართ.

სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ 1998 წლის 1 მაისს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსა და სს «პ. A.» შორის დაიდო ხელშეკრულება «ქ. თბილისის ¹.... პურის ქარხნის ქონების იჯარა-გამოსყიდვის უფლებით გადაცემის შესახებ 1996 წლის 26 ივნისს დადებული საიჯარო ხელშეკრულების გადაფორმების შესახებ».

აღნიშნული ხელშეკრულების 1.3 და 1.5 მუხლების თანახმად მოსარჩელეს ერთი წლის განმავლობაში უნდა გადაეხადა ქ. თბილისის ¹... პურის ქარხნის გამოსასყიდი ქონების დარჩენილი ღირებულება _ 93163 აშშ დოლარი ეკვივალენტი ლარი.

სს «პ. ა.», რომელსაც ანგარიში გახსნილი ჰქონდა სს «ა.» (ამჟამად შპს «ა. – ....»), ამ უკანასკნელს მისცა საგადასახადო დავალება სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ანგარიშზე 93163 აშშ დოლარის ეკვივალენტი 124000 ლარის გადარიცხვის თაობაზე.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს საბანკო კანონმდებლობის შესაბამისად, კლიენტის მიერ გადარიცხვის ოპერაცია დასრულებულად ითვლება მაშინ, როდესაც მომსახურე ბანკს წარედგინება საგადასახადო დავალება.

მოსარჩელემ სარჩელში აღნიშნა, რომ შეასრულა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსთან 1998 წლის 1 მაისს დადებული ხელშეკრულების 1.3 და 1.5 მუხლებით ნაკისრი ვალდებულებები და ამიტომ სამინისტრო ვალდებული იყო სს «პ. ა.» გაეცა პრივატიზებული ქონების დამადასტურებელი დოკუმენტი _ საკუთრების მოწმობა, მაგრამ ეს უკანასკნელი უარს აცხადებდა იმ საფუძვლით, რომ 124000 ლარი სამინისტროს ანგარიშზე არ იყო ჩარიცხული.

მოსარჩელის განმარტებით, სს «ა.» მიერ თანხის სამინისტროს ანგარიშზე გადარიცხვის დაყოვნება მოხდა ეროვნული ბანკის მიერ. რადგანაც საქართველოს ეროვნული ბანკიც და საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროც საჯარო სამართლის იურიდიული პირები იყვნენ და სს «პ. ა.» ურთიერთობაში ერთობლივად წარმოადგენდნენ სახელმწიფოს, ამიტომ მოსარჩელემ სარჩელში ითხოვა სს «პ. ა.» 1998 წლის 1 მაისის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები შესრულებულად ეცნო მოპასუხეს და მასვე დავალებოდა მოსარჩელისათვის საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემა.

სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში აღძრა შეგებებული სარჩელი სს «პ. ა.» მიმართ.

შეგებებულ სარჩელში აღნიშნული იყო, რომ სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის თანახმად სს «პ. ა.» 1998 წლის 1 მაისის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება უნდა შეესრულებინა ჯეროვნად, დათქმულ ადგილას, კერძოდ, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ანგარიშზე დარჩენილი თანხის ჩარიცხვით, რაც არ განხორციელებულა.

შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, მართალია, კლიენტის მიერ თანხის გადარიცხვის ოპერაცია დასრულებულად ითვლება მაშინ, როცა მომსახურე ბანკს წარედგინება საგადასახადო დავალება, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მოვალის ვალდებულება შესრულებული იყო კრედიტორის წინაშე. შესაბამისად, მოვალის მიერ მომსახურე ბანკში საგადასახადო დავალების წარდგენა არ ნიშნავდა სათანადო თანხის ავტომატურ და ფაქტობრივ მოხვედრას კრედიტორის ანგარიშზე, რადგანაც ბანკში საგადასახადო დავალების წარდგენას უნდა მოჰყოლოდა ბანკის მიერ გადარიცხვის ოპერაციის შესრულება, რაც არ განხორციელებულა.

შეგებებულ სარჩელში მითითებულია, რომ «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» კანონის მე-10 მუხლის მე-3 პუნქტისა და «სახელმწიფო ქონების იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ» დებულების თანახმად, მოიჯარე საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მოთხოვნით მიმართავს მეიჯარეს საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესრულების შემდეგ. იმავე დებულების შესაბამისად სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლება მეიჯარიდან მოიჯარეს გადაეცემა სახელმწიფო ქონების ღირებულებისა და ქირის სრულად დაფარვის შემდეგ შესაბამისი საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მომენტიდან. დებულების აღნიშნული მოთხოვნა ვერ შესრულდებოდა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ, ვინაიდან ქონების გამოსასყიდი თანხა სამინისტროს ანგარიშზე არ ჩარიცხულა, ანუ მის მიმართ ვალდებულება სს «პ. ა.» არ შეუსრულებია.

სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ შეგებებულ სარჩელში ითხოვა სს «პ. ა.» ქონების დარჩენილი გამოსასყიდი თანხის გადახდის იძულებითი წესით დაკისრება, აგრეთვე, 1998 წლის 1 მაისის ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის თანახმად ჯარიმის გადახდა ქონების გამოსასყიდი თანხის 10%-ის ოდენობით.

მესამე პირმა საქართველოს ეროვნულმა ბანკმა სარჩელს მხარი არ დაუჭირა და განმარტა, რომ საქართველოს ეროვნული ბანკი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია, ხოლო სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო _ სახელმწიფო უწყება. ამასთან, ეროვნული ბანკი პასუხს არ აგებს საქართველოს მთავრობის ვალდებულებებზე, ისევე, როგორც საქართველოს მთავრობა _ ეროვნული ბანკის ვალდებულებებზე.

გარდა ამისა, ეროვნულმა ბანკმა, «კომერციული ბანკების საქმიანობის შესახებ» საქართველოს კანონის 30-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქციები კანონიერად და თანმიმდევრულად გამოიყენა სს «ა.» მიმართ.

მესამე პირმა შპს «ა.» (ყოფილი სს «ა.») პირველი ინსტანციის სასამართლოში განაცხადა, რომ როგორც მესამე პირი, არ იყო უფლებამოსილი, ეცნო ან უარეყო სარჩელი.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 1 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს «პ. ა.» სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსა და სს «პ. ა.» შორის 1998 წლის 1 მაისს დადებული ხელშეკრულება ჩაითვალა შესრულებულად. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს დაევალა სს «პ. ა.» საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემა. სს «ა.» სამართალმემკვიდრე შპს «ა.» სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სასარგებლოდ დაეკისრა 93163 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა.

სს «პ. ა.» შუამდგომლობის საფუძველზე ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ 2000 წლის 3 თებერვალს გამოიტანა დამატებითი გადაწყვეტილება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს შეგებებული სარჩელი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 1 ნოემბრის გადაწყვეტილება, ამავე სასამართლოს 2000 წლის 3 თებერვლის დამატებითი გადაწყვეტილება და გამოტანილ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. სს «პ. ა.» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სამინისტროს შეგებებული სარჩელი, სს «პ. ა.» დარჩენილი გამოსასყიდი თანხის იძულებითი წესითა და 1998 წლის 1 მაისის ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის საფუძველზე ჯარიმის _ ქონების გამოსასყიდი ფასის 10%-ის _ გადახდევინების ნაწილში, არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო საჩივარში კასატორი სს «პ. ა.» აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით უკანონოა, ვინაიდან არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები. კერძოდ, საქმე სააპელაციო სასამართლომ განიხილა მესამე პირის, შპს «ა.», დასწრების გარეშე. საქმეში არსებული მასალებით, მას არ მიუღია შეტყობინება კანონით დადგენილი წესით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ბ» პუნქტის თანახმად კი ასეთ შემთხვევაში არსებობს გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, აგრეთვე, არასწორად განმარტა კანონი, რის გამოც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად გადაწყვეტილება გამოიტანა სამართლის ნორმების დარღვევით.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ საქმეში წარმოდგენილი ¹35 საგადასახადო დავალება ადასტურებს სს «პ. ა.» მხრიდან სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს წინაშე არსებული ვალდებულების დროულ, კეთილსინდისიერ, დათქმულ დროზე ადრე შესრულებას, რადგანაც საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 1996 წლის 5 სექტემბრის ¹32 ბრძანებით დამტკიცებული «საქართველოში უნაღდო ანგარიშსწორების წესების» 3.4 მუხლის თანახმად დავალება შესრულებულად ითვლება საგადასახადო დავალების წარდგენისთანავე, ანუ, როდესაც «დავალების ერთ პირს ბანკი უბრუნებს კლიენტს გადახდის დასტურად», თუმცა აღნიშნული ნორმა სააპელაციო პალატას არ გამოუყენებია.

კასატორის განმარტებით, სს «ა.» საბანკო საქმიანობის ლიცენზიის ჩამორთმევამდე ერთ წლით ადრე ეროვნული ბანკისათვის ცნობილი იყო სს «ა.» ღრმა ფინანსური კრიზისი, რისი დასტურიც არის ის ფაქტი, რომ ეროვნულმა ბანკმა სს «ა.» საკორესპონდენტო ანგარიშზე მოხვედრილი თანხით პირველ რიგში დაიკმაყოფილა თავისი მოთხოვნები მიუხედავად იმისა, რომ ამ ანგარიშზე იყო არამხოლოდ სს «ა.» კუთვნილი, არამედ კლიენტთა თანხებიც. ეროვნულ ბანკს არც კი გაურკვევია, რომ სს «ა..» საკორესპონდენტო ანგარიშზე არსებული თანხები არ იყო სს «ა.» ქონება და იგი შედგებოდა სხვა წყაროებიდან მიზიდული სახსრებისაგან. სს «ა.» სწორედ ამ საკორესპონდენტო ანგარიშზე იმყოფებოდა სს «პ. ა.» მიერ საგადასახადო დავალებით გადასაცემი თანხა, რომელიც გამოსასყიდი ქონების საფასურს წარმოადგენდა.

საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ არსებობს უწყვეტი მიზეზობრივი კავშირი ეროვნული ბანკის ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. კასატორის აზრით, ეროვნული ბანკის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება გამოიხატა უმოქმედობაში _ სს «ა.» საბანკო საქმიანობის შესახებ ლიცენზიის დროულად არჩამორთმევასა და მოქმედებაში _ სს «ა.» არსებული სს «პ. ა.» კუთვნილი თანხის ჩამოჭრაში თავისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების მიზნით.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 96-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად «საქართველოს ეროვნული ბანკი არის ბანკთა ბანკი, საქართველოს მთავრობის ბანკირი და ფისკალური აგენტი». ამდენად, სს «ა.» მიერ საგადასახადო დავალების შეუსრულებლობაში, თანხების «გაყინვასა» და მისი სახელმწიფო მმართველობის ცენტრალური ორგანოს _ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ანგარიშზე არჩარიცხვაში ბრალი მიუძღვის მთავრობის ბანკირსა და ფისკალურ აგენტს, საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს _ ეროვნულ ბანკს, რომელსაც მინდობილი აქვს საქართველოს ფულად-საკრედიტო სისტემის გამართული ფუნქციონირების უზრუნველყოფა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია, რომ დამდგარ შედეგში მას ბრალი არ მიუძღვის, ვინაიდან მოქმედი კანონმდებლობით მეწარმეს არ ჰქონდა მართლზომიერი ბერკეტი სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსთან ანგარიშსწორების განსახორციელებლად.

კასატორის განმარტებით, სამართლებრივი თვალსაზრისით, სს «პ. ა.» სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს წინაშე 1998 წლის 1 მაისის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულა ჯეროვნად. ნაკისრი ვალდებულების შესრულებიდან გამომდინარე კი, სამინისტრო ვალდებულია სს «პ. ა.» გასცეს საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა.

საკასაციო საჩივარში კასატორმა ითხოვა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების გამოტანით თავდაპირველი სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოუსმინა მხარეთა და მესამე პირთა განმარტებებს, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი საფუძვლები და ვერ იზიარებს კასატორის განმარტებას, რომ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ბ» პუნქტით გათვალისწინებული, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი, რადგანაც სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მესამე პირის, შპს «ა.», დასწრების გარეშე.

საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არაერთხელ გაუგზავნა შეტყობინება შპს «ა.» კანონით დადგენილი წესით სასამართლო სხდომის შესახებ, მაგრამ შეტყობინება არ ჩაბარებია, რადგანაც საქმეში მითითებულ იურიდიულ მისამართზე შპს «ა.» აღარ იმყოფებოდა.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 76-ე მუხლის თანახმად შპს «ა.» ვალდებული იყო, სააპელაციო სასამართლოში საქმის წარმოების განმავლობაში ეცნობებინა სააპელაციო პალატისათვის თავისი მისამართის შეცვლის შესახებ. რადგანაც ასეთი ცნობა სასამართლოს არ ჰქონდა, შპს «ა.» შეტყობინება გაეგზავნა სასამართლოსათვის ცნობილ უკანასკნელ მისამართზე და ჩაბარებულად ჩაითვალა, თუნდაც შპს «ა.» მისამართი შეცვლილი ჰქონოდა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ბ» პუნქტით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს.

საკასაციო სასამართლო, აგრეთვე, ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სს «პ. ა.» სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსთან 1998 წლის 1 მაისს დადებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულა ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროზე ადრე, რადგანაც გამოხატა ნება, რომელიც მიმართული იყო ვალდებულების შესასრულებლად.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა და სწორად განმარტა «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის მე-3 პუნქტი, რომლის თანახმად იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზებისას მყიდველზე საკუთრების უფლება გადადის საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის შემდეგ. საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა კი გაიცემა საიჯარო ქონების გამოსასყიდი თანხის მთლიანად გადახდის დადასტურებიდან ორი თვის ვადაში (შემდეგ კანონში «2 თვე» შეიცვალა «30 კალენდარული დღით»).

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოტივაციას, რომ ზემოთ აღნიშნულ კანონში მითითებული «გადახდის დადასტურების» მომენტი გამორიცხავს სს «პ. ა.» მოთხოვნას სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიმართ ვალდებულების შესასრულებლად ცნობის თაობაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სს «პ. ა.» სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიმართ 1998 წლის 1 მაისის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად და დათქმულ დროს არ შეასრულა, რითაც დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნა. ამასთან, არც მხარეები და არც მესამე პირები სადავოდ არ ხდიან, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ანგარიშზე სს «პ. ა.» მიერ გადასახდელი თანხა _ 124000 ლარი _ არ ჩარიცხულა. 1998 წლის 1 მაისის ხელშეკრულების 2.4 მუხლი კი პირდაპირ მიუთითებდა, მოიჯარის, სს «პ. ა., მიერ იჯარით აღებული ქონების გამოსასყიდი დარჩენილი ღირებულება მეიჯარის _ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს _ რომელ ანგარიშზე უნდა ჩარიცხულიყო.

ის გარემოება, რომ თავის დროზე სს «პ. ა.» მიერ სს «ა.» მიეცა საინკასო დავალება, ხოლო ამ უკანასკნელმა კლიენტის მიერ მითითებულ ანგარიშზე ვერ შეძლო თანხის ჩარიცხვა, სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ ჩათვალა სს «პ. ა.» მიერ სამინისტროს წინაშე ნაკისრი ვალდებულების ჯეროვნად, დათქმულ დროსა და ადგილზე შესრულებად.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სს «პ. ა.» ვალდებულება შესრულებულად უნდა ჩაითვალოს, რადგანაც საქართველოს ეროვნული ბანკის მიზეზით მოხდა სს «ა.» სს «პ. ა.» კუთვნილი თანხების ჩამოჭრა, შესაბამისად _ სს «პ. ა.» მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიმართ, ვინაიდან საქართველოს ეროვნული ბანკი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია, ხოლო სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო _ სახელმწიფო მმართველობის ცენტრალური ორგანო, ორივე უწყება კი ერთობლიობაში წარმოადგენს სახელმწიფოს.

საკასაციო სასამართლო მხარეთა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე სს «პ. ა.» სასარჩელო მოთხოვნა არ ჰქონია საქართველოს ეროვნული ბანკის მიმართ, იგი საქმეში ჩაბმული იყო არა მოპასუხედ, არამედ _ მესამე პირად, ხოლო «საქართველოს ეროვნული ბანკის შესახებ» ორგანული კანონის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად საქართველოს მთავრობა პასუხს არ აგებს ეროვნული ბანკის ვალდებულებებისათვის.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივი თვალსაზრისით სწორი, კანონიერი გადაწყვეტილება გამოიტანა და მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები არ არსებობს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

სს «პ. ა.» საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სს «პ. ა.» დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 5000 ლარის ოდენობით, საიდანაც აღნიშნული თანხის 70% ანუ 3500 ლარი ჩაირიცხოს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ანგარიშზე (უზენაესი სასამართლოს ¹000141107, კოდი 59), ხოლო თანხის 30% ანუ 1500 ლარი _ სახელმწიფო ბიუჯეტში.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.