3ნ/ად-170-კ-01 30 იანვარი, 2002 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ბ. კობერიძე

დავის საგანი: მარნეულის რაიონის გამგეობის დადგენილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

მარნეულის რაიონის გამგეობის 1996 წლის 18 სექტემბრის ¹14/4 დადგენილების საფუძველზე, 1997 წლის 25 მარტს კასატორს – მარნეულის რაიონის გამგეობასა და მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. ნ-შვილს შორის 10 წლის ვადით გაფორმდა სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულება 75 ჰა სახნავი მიწის ფართზე და 185,69 ჰა მიწაზე, გაშენებული ვენახის სახით. ხელშეკრულების 2.1 პუნქტის მიხედვით, სახნავი მიწის სარგებლობისათვის ყოველწლიური საიჯარო ქირა შეადგენდა 2496 ლარს, ხოლო ვენახით სარგებლობისათვის 5599 ლარს, რომელიც მოიჯარე ჯ. ნ-შვილს პერიოდულად უნდა გადაეხადა 50% - 15 აგვისტომდე, დანარჩენი კი 15 ნოემბრამდე. 1999 წლის 10 აგვისტოს მარნეულის რაიონის გამგეობამ განიხილა მარნეულის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის 1999 წლის 25 ივნისის ¹602 წერილი, რომელშიც მოიჯარე ჯ. ნ-შვილი დასახელებულ იქნა ურჩ გადამხდელად, ვინაიდან ამ პერიოდისათვის ერიცხებოდა დავალიანება 7 363 ლარი. აღნიშნული წერილის საფუძველზე მარნეულის რაიონის გამგეობამ 1999 წლის 10 აგვისტოს ¹8/7 დადგენილებით დაამტკიცა სასოფლო-სამეურნეო სავარგული მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999 წლის 25 ივნისის სხდომის ოქმი ¹10 და 12 მოიჯარე იურიდიულ და 21 ფიზიკურ პირთან ერთად, როგორც ურჩ გადამხდელთან, ჯ. ნ-შვილთანაც გააუქმა საიჯარო ხელშეკრულება 231,64ჰა სასოფლო-სამეურნეო სავარგულის მიწაზე.

ჯ. ნ-შვილმა 2000 წლის 20 ივნისს სარჩელი აღძრა მარნეულის რაიონის გამგეობის მიმართ და გამგეობის 1999 წლის 10 აგვისტოს ¹8/7 დადგენილების გაუქმება მოითხოვა იმ საფუძვლით, რომ 1996 წლიდან 1999 წლამდე საიჯარო ქირის სახით გადახდილი აქვს 11250 ლარი, რასაც უნდა დაემატოს 1999 წლის 15 აგვისტოს «ვითომ» დავალიანების სახით გადახდილი 1 950 ლარი და 3 200 ლარის ყურძნის საფასური. ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ იგი ფაქტობრივად უფრო ნაკლებ მიწის ნაკვეთს ფლობდა 162,64 ჰა, ვიდრე იჯარის ხელშეკრულებაში იყო მითითებული, მას არათუ საიჯარო ქირის დავალიანება გააჩნია, არამედ გაცილებით მეტი აქვს გადახდილი. მოსარჩელეს მიაჩნდა, რომ მეიჯარის მიერ საიჯარო ურთიერთობის მოშლა მოხდა საიჯარო ხელშეკრულების 4.1.3 მუხლის «გ» პუნქტისა და 4.3.4 მუხლის მოთხოვნების დარღვევით, ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე მისთვის სათანადო შეტყობინების გარეშე.

მოპასუხემ – გარდაბნის რაიონის გამგეობამ და მესამე პირმა – მარნეულის რაიონის საგადასახადო ინსპექციამ სარჩელი არ ცნეს უსაფუძვლობის მოტივით. მარნეულის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებით ჯ. ნ-შვილის სარჩელი მარნეულის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 10 აგვისტოს ¹8/7 დადგენილების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა სარჩელის ხანდაზმულობის ვადის დარღვევით შეტანის გამო, ვინაიდან სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ გასაჩივრებული აქტი მოსარჩელისათვის იმთავითვე გახდა ცნობილი, 1999 წლის 20 აგვისტოს გადაეცა, ხოლო სარჩელი აღძრა 2000 წლის 20 ივნისს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 361-ე მუხლით გათვალისწინებული ერთთვიანი სასართელო ხანდაზმულობის ვადის დარღვევით.

მარნეულის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით, იმავე საფუძვლით გასაჩივრდა ჯ. ნ-შვილის მიერ, რომელმაც სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებასთან ერთად, დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვა მარნეულის რაიონული გამგეობის 1999 წლის 10 აგვისტოს ¹8/7 დადგენილების ბათილობა იმ ნაწილში, რომლითაც გაუქმებული იქნა იჯარის ხელშეკრულება და ჩამოერთვა მიწა. სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირ განხილვას არ ესწრებოდნენ მოწინააღმდეგე მხარე _ მარნეულის რაიონის გამგეობა და მესამე პირები მარნეულის რაიონის საგადასახადო ინსპექცია და მარნეულის რაიონის მიწის მართვის სამმართველო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ჯ. ნ-შვილის სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა მარნეულის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და დაკმაყოფილდა ჯ. ნ-შვილის სარჩელი მარნეულის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 10 აგვისტოს ¹8/7 დადგენილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის თაობაზე, შემდეგი მოტივით:

1. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის ხანდაზმულობის თაობაზე და მიიჩნია, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის I ნაწილი. სასამართლოს აზრით, ვინაიდან მარნეულის რაიონის გამგეობის სადავო ¹8/7 დადგენილებით ცალმხრივად შეწყდა საიჯარო ხელშეკრულება, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლოს სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსით;

2. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ იგი ფაქტობრივად უფრო ნაკლებ მიწის ნაკვეთს ფლობდა, ვიდრე საიჯარო ხელშეკრულებაში იყო მითითებული, ვინაიდან სასამართლოს აზრით, ასეთ შემთხვევაში მოიჯარეს ხელშეკრულების 3.1.1.4 პუნქტის შესაბამისად, უფლება ჰქონდა მიემართა მეიჯარისათვის შესაბამისი შესწორების შესატანად, რაც მოიჯარეს არ განუხორციელებია;

3. სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად ცნო საიჯარო ხელშეკრულების ცალმხრივად ვადამდე მოშლისას მეიჯარის _ მარნეულის რაიონის გამგეობის მიერ, როგორც საიჯარო ხელშეკრულებით, ასევე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ნორმების დარღვევა, რის გამოც საიჯარო ხელშეკრულების ვადამდე მოშლა უკანონოდ მიიჩნია. სახელდობრ, სასამართლოს აზრით, საიჯარო ხელშეკრულების მოშლისას მეიჯარემ (გამგეობა) არ დაიცვა საიჯარო ხელშეკრულების 4.3.4. პუნქტის მოთხოვნა საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტის ან ვადის გასვლასთან დაკავშირებით მოიჯარის წერილობითი შეტყობინების შესახებ; სასამართლო თვლის, რომ ხელშეკრულების მოშლისას, მეიჯარემ არათუ სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის I ნაწილის მოთხოვნა არ დაიცვა სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულებისათვის დამატებითი ვადის განსაზღვრის შესახებ, არამედ დაარღვია საიჯარო ხელშეკრულების 4.1.3 პუნქტი ხელშეკრულების შეწყვეტის სამთვიანი ვადის თაობაზე. სააპელაციო პალატამ საყურადღებოდ მიიჩნია ის გარემოება, რომ ხელშეკრულების 2.3 პუნქტის თანახმად, საიჯარო ქირის გადახდა მოიჯარის მიერ ეტაპობრივად ხდებოდა, 50% _ 15 აგვისტომდე და დანარჩენი 50% _ 15 ნოემბრამდე. სადავო ¹8/7 დადგენილება იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, მარნეულის რაიონის გამგეობის მიერ მიღებული იქნა 1999 წლის 10 აგვისტოს ე.ი. მაშინ როდესაც მხარეს საიჯარო ქირის გადახდის უფლება (ვადა) კიდევ ჰქონდა 15 აგვისტომდე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2001 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილებას საკასაციო წესით ასაჩივრებს მარნეულის რაიონის გამგეობა, რომელიც გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ჯ. ნ-შვილისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას ითხოვს შემდეგი საფუძვლით:

1. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას გამგეობა არ მონაწილეობდა, ვინაიდან პალატას საქმის განხილვის დრო მათთვის არ უცნობებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით გათვალისწინებული წესით;

2. საიჯარო ქირის გადაუხდელობის გამო საიჯარო მიწის ჩამორთმევის შესახებ ჯ. ნ-შვილს გამგეობის მიერ ეცნობა ¹8/7 დადგენილების გამოცემამდე. საიჯარო ხელშეკრულების მოშლისა და მიწის ჩამორთმევიდან რამდენიმე დღის შემდეგ საიჯარო მიწა, გამგეობის დადგენილებით, გადაეცა ე. ბ-შვილსა და ი. ჟ-იას, რის შესახებაც შეუძლებელია არ სცოდნოდა ჯ. ნ-შვილს;

3. ჯ. ნ-შვილმა გაუშვა აქტის გასაჩივრების არამარტო ერთთვიანი, არამედ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული ექვსთვიანი ვადაც და ამდენად, სარჩელი გამგეობის ¹8/7 დადგენილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობაზე, ხანდაზმულია. ამასთან სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციული აქტის გაუქმების თაობაზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობა გადაიყვანა ადმინისტრაციულ გარიგებით, კერძო სამართლებრივ ურთიერთობაში და არასწორად გაავრცელა სამოქალაქო-სამართლებრივი ურთიერთობის ხანდაზმულობის ვადები. კასატორი მიუთითებს, რომ სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სადავო ადმნისტრაციული აქტის მიღების დროს მოქმედი კანონმდებლობით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 357-363-ე მუხლებით, რომლებიც არეგულირებდნენ ადმინსიტრაციულ და სახელმწიფო-სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავებს, კერძოდ პალატას უნდა გამოეყენებინა 361-ე მუხლი, რომელიც ადმინისტრაციული აქტის გასაჩივრების ერთთვიან ვადას ადგენდა;

4. სადავო ურთიერთობა, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივია და არა სამოქალაქო-სამართლებრივი მისი კლასიკური გაგებით, იმითაც დასტურდება, რომ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მიღებამდე სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთით სარგებლობა დაიშვებოდა მხოლოდ უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე და გარდა ამ ადმინისტრაციული აქტისა, ურთიერთობა რეგულირდებოდა კანონით «სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ”, თავი III.

მარნეულის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივარს მხარი დაუჭირეს მესამე პირთა – მარნეულის ზონალური საგადასახადო ინსპექციისა და მარნეულის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს წარმომადგენლებმა, რომლებმაც მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ჯ. ნ-შვილის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ვინაიდან მათი მითითებით, მოიჯარე ჯ. ნ-შვილს წლების მანძილზე ერიცხებოდა საიჯარო ქირის დავალიანება, რასაც არ იხდიდა, ამიტომ მასთან იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტა და გამგეობის 1999 წლის 10 აგვისტოს ¹8/7 დადგენილება კანონიერია, არ უნდა გაუქმდეს. მესამე პირებმა და კასატორმა განაცხადეს, რომ საიჯარო ქირის დავალიანების შესახებ ცნობილი იყო მოსარჩელისათვის და სიტყვიერად გაფრთხილებულიც იყო დავალიანების დაფარვაზე.

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. ნ-შვილი საკასაციო საჩივარს არ ცნობს, უსაფუძვლობის მოტივით ითხოვს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმასა და თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებას. ამასთან იგი უარყოფს, რომ ერიცხება საიჯარო ქირის დავალიანება და აღნიშნული დავალიანების შესახებ მისთვის არავის უცნობებია. მას პირიქით მიაჩნია, რომ სადავო ¹8/7 დადგენილების გამოტანის მომენიტისათვის ზედმეტად გადახდილი აქვს 4897 ლარი, რისი ნაწილიც სადავო დადგენილების მიღების შემდეგაც იქნა გადახდილი, იგი ფაქტობრივად უფრო ნაკლები მიწის ნაკვეთს ფლობს, ვიდრე საიჯარო ხელშეკრულებებშია მითითებული, რადგან ნაწილ ნაკვეთს განკარგავდნენ ბ. გ-ძე და ვ. ნ-შვილი, ამიტომ მარნეულის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 10 აგვისტოს ¹8/7 დადგენილება უსაფუძვლოა და ნაწილობრივ უნდა გაუქმდეს.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, მხარეების ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება _ დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მარნეულის რაიონის გამგეობას საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას უსაფუძვლობის მოტივით და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. კასაციის პირველ მოტივს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ბ» პუნქტით გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე, საკასაციო პალატა უსაფუძვლობის გამო ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით (დეპეშა, საფოსტო შეტყობინება) უტყუარად დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ, კასატორი, მარნეულის რაიონის გამგეობა, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვაში მონაწილეობის მისაღებად გამოძახებული იყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით (70-78-ე მუხლები) და მისთვის ცნობილი იყო საქმის განხილვის დღე, ამიტომ სასამართლო გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველზე მითითება უმართებულო და დაუსაბუთებელია.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ჯ. ნ-შვილის სააპელაციო საჩივარი განიხილა არამარტო სამოქალაქო, არამედ ადმინისტრაციული საპროცესო ნორმებით, კერძოდ 26¹ მუხლის II ნაწილით დადგენილი წესით. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით ირკვევა, რომ კასატორისათვის ცნობილი იყო სააპელაციო საჩივრის განხილვის თარიღები _ 2001 წლის 24 მაისი და 13 ივნისი, ამიტომ სააპელაციო პალატა უფლებამოსილი იყო მეორედ არასაპატიო მიზეზით გამოუცხადებელი მხარის – მარნეულის რაიონის გამგეობის დაუსწრებლად განეხილა ჯ. ნ-შვილის სააპელაციო საჩივარი და საქმეში წარმოდგენილი მასალების საფუძველზე მიეღო გადაწყვეტილება;

2. საკასაციო პალატა უსწორობის გამო, ასევე, არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას ჯ. ნ-შვილის სარჩელის ხანდაზმულობის ვადის დარღვევით შეტანის თაობაზე და ეთანხმება სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებას, რადგან მარნეულის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 10 აგვისტოს სადავო ¹8/7 დადგენილებით შეწყდა იჯარის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობა, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გამოიყენება სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი მუხლები, რაც განახორციელა სააპელაციო სასამართლომ და ჯ. ნ-შვილის სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლით.

უდავოდ დადასტურებულია და კასატორიც არ უარყოფს, რომ სადავო ¹8/7 დადგენილებით ფაქტობრივად შეწყდა იჯარის ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობა, გაუქმდა საიჯარო ხელშეკრულება და ჯ. ნ-შვილს ჩამოერთვა იჯარით მიცემული ფართობი – 213,64 ჰა სასოფლო-სამეურნეო სავარგული მიწა. 1997 წლის 25 მარტის იჯარის ხელშეკრულება, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის I ნაწილის «ზ» პუნქტისა და 65-ე მუხლის თანხმად, ადმინისტრაციულ გარიგებას წარმოადგენს, რაც იურიდიულად იგივე სამოქალაქო-სამართლებრივი გარიგებაა, მხოლოდ განსხვავებაა გარიგების მონაწილე მხარეებში (კონტრაჰენტებში). ადმინისტრაციული გარიგების კონტრაჰენტები განსახილველ დავაში არიან ფიზიკური პირი (მოიჯარე) ჯ. ნ-შვილი და ადმინისტრაციული ორგანო (მეიჯარე) – მარნეულის რაიონის გამგეობა. მარნეულის რაიონის გამგეობის სადავო ¹8/7 დადგენილებაც სწორედ ადმინისტრაციულ გარიგებასთან, საიჯარო სამართლებრივ ურთიერთობასთანაა დაკავშირებული და იურიდიულად ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის IV თავით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ აქტს კი არ წარმოადგენს, არამედ გარიგების კონტრაჰენტი ადმინისტრაციული ორგანოს ნების წერილობითი გამოხატულებაა ამ ადმინისტრაციული გარიგების ცალმხრივად ვადამდე მოშლაზე (შეწყვეტაზე). პალატას მიაჩნია, რომ ადმინისტრაციული ორგანო ადმინისტრაციულად გარიგებებში ადმინისტრირებას ვერ განახორციელებს და ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე ვერ გამოსცემს გარიგების მონაწილე მეორე მხარისათვის შესასრულებლად სავალდებულო ადმინისტრაციულ აქტს, ვინაიდან ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე და სამოქალაქო კოდექსის 24-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, გარიგებებში (კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში) სახელმწიფო და მისი ადმინისტრაციული ორგანოები მოქმედებენ, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტები, კერძოსამართლებრივი (სახელშეკრულებო) ურთიერთობები კი დამყარებულია არა ადმინისტრირების (ქვემდებარეობის) პრინციპზე, არამედ მხარეთა თანასწორუფლებიან ნებაყოფლობით პარტნიორობაზე.

ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მარნეულის რაიონის გამგეობის სადავო ¹8/7 დადგენილებას და მართებულად მიუთითა, რომ იგი იურიდიული ბუნებით ადმინისტრაციულ აქტს კი წარმოადგენს, არამედ ადმინისტრაციული გარიგების (იჯარის ხელშეკრულების) კონტრაჰენტი ადმინისტრაციული ორგანოს ცალმხრივი ნებაა ამ გარიგების მოშლასთან დაკავშირებით, ამიტომ სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხის გადასაწყვეტად სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლით _ «სახელშეკრულებო მოთხოვნათა ხანდაზმულობის ვადა” და მართებულად არ გამოიყენა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების ვადები. 1999 წლის 10 აგვისტოს სადავო ¹8/7 დადგენილებაზე სარჩელი ჯ. ნ-შვილმა 2000 წლის 20 ივნისს აღძრა, სახელშეკრულებო მოთხოვნათა ხანდაზმულობის დადგენილ ვადაში და სარჩელი არ არის ხანდაზმული. ამდენად, სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას სასამართლომ სწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევაზე მითითება უსაფუძვლოა და საკასაციო საჩივარი სარჩელის ხანდაზმულობის ნაწილშიც არ უნდა დაკმაყოფილდეს;

3. საკასაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას მხარეებმა და მესამე პირებმა სადავოდ გახადეს საიჯარო ქირის დავალიანების არსებობის საკითხიც, რის შესახებაც სააპელაციო პალატას არ უმსჯელია გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში და შესაბამისად, არც კასატორს მიუთითებია საკასაციო საჩივარში, ამიტომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის I ნაწილის თანახმად, საკასაიცო პალატა გადაწყვეტილებას ამოწმებს რა საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, საიჯარო ქირის დავალიანების არსებობასა და ოდენობაზე ვერ იმსჯელებს. ამასთან, საკასაციო პალატა კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე აღნიშნავს, მისთვის სავალდებულოა სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელე ჯ. ნ-შვილი ფაქტობრივად არ ფლობდა საიჯარო ხელშეკრულებაში მითითებულ მიწის ნაკვეთზე ნაკლებ ფართობს;

ამრიგად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატამ სწორი იურიდიული შეფასება მისცა სადავო სამართალურთიერთობასა და დავის საგანს _ მარნეულის რაიონის გამგეობის ¹8/7 დადგენილებას, შესაბამისად სწორად გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და კანონის მართებული განმარტებით არსებითადაც სწორად გადაწყვიტა საქმე, გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, ამიტომ მარნეულის რაიონის გამგეობას საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაიცო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 404-ე, 407-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მარნეულის რაიონის გამგეობის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2001 წლის 13 ივნისის გადაწყვეტილება.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.