ბს-845-839(კ-11) 24 იანვარი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე

ნ. გოგატიშვილის მდივნობით განიხილა კასატორის _ ი/მ ,,ო. ნ-ის” შუამდგომლობა სსსკ-ის 272-ე მუხლის “გ” პუნქტის შესაბამისად, სარჩელზე უარის თქმის გამო საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 31 აგვისტოს ახმეტის რაიკოოპერატივის თავმჯდომარემ ო. ნ-მა სარჩელი აღძრა თელავის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხის თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 24 ივლისის ¹11 შეტყობინებების საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლების წარმოშობისა და ქონებაზე ყადაღის დადების თაობაზე ბათილად ცნობა, შემდეგი საფუძვლით:

საქმის გარემოებები:

მოსარჩელის განმარტებით, საგადასახადო იპოთეკა და ყადაღის დადება საგადასახადო ვალდებულების შესრულების უზრუნველოფის საშუალებებია. ორივე გამოიყენება საგადასახადო დავალიანებაზე დავის დაწყებისთანავე ან აღიარებული საგადასახადო ვალდებულების არსებობისას. კონკრეტულ შემთხვევაში, კი მოსარჩელის მოსაზრებით, არ არსებობს არცერთი პირობა. 2006 წელს საგადასახადო ორგანოს მისი საქმიანობა არ შეუმოწმებია და შესაბამისად, გასაჩივრებულ შეტყობინებებზე დართული შედარების აქტიც არ არის რეალური. თელავის საგადასახადო ინსპექციამ 2005 წლის 29 აგვისტოს გეგმიური გასვლითი შემოწმების გზით შეამოწმა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდის ბიუჯეტთან ანგარიშსწორება, რაზედაც შედგენილ იქნა აქტი, თუმცა საგადასახადო მოთხოვნა არ მიუღია, აღნიშნულის გამო, მოსარჩელის მითითებით, გასაჩივრებულ 2006 წლის 24 ივლისის ¹11 საგადასახდო შეტყობინებას 2005 წლის 29 აგვისტოს ჩატარებულ შემოწმებას ვერ უკავშირებს, ამასთან არც თანხები ემთხვევა ერთმანეთს.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

მოსარჩელის მოსაზრებით, თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ საგადასახადო შეტყობინებები მიღებულია საგადასახადო კოდექსის 85-ე და 87-ე მუხლების დარღვევით (იხ. ტ.1; ს.ფ. 4-5).

სასამართლო სხდომაზე მოპასუხე – თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ წარმოდგენილ იქნა ¹4 საგადასახადო მოთხოვნა, რის შემდეგაც მოსარჩელემ თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 24 ივლისის ¹11 შეტყობინებების საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლების წარმოშობისა და ქონებაზე ყადაღის დადების ბათილად ცნობასთან ერთად მოითხოვა ¹4 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობაც.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით ახმეტის რაიკოოპერატივის თავმჯდომარის ო. ნ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტები და მოპასუხეს – თელავის საგადასახადო ინსპექციას დაევალა გარემოებათა ყოველმხრივი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოეცა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თელავის საგადასახადო ინსპექციამ, რომლის საფუველზეც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 19 მარტის განჩინებით გაუქმდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საქმის ხელახლა განხილვისას დადგინდა, რომ გასაჩივრებული აქტები გამოცემულია ი/მ ო. ნ-ის მიმართ და სსსკ-ის 84-ე მუხლის საფუძველზე სასამართლოს განჩინებით არასათანადო მოსარჩელე – ახმეტის რაიკოოპერატივის თავმჯდომარე შეიცვალა სათანადო მოსარჩელით - ი/მ ო. ნ-ით.

რაიონულმა სასამართლომ მოთხოვნათა განცალკევებული განხილვა უფრო მიზანშეწონილად მიიჩნია და ადმინისტრაციული საქმიდან ცალკე წარმებად გამოყო საქმე თელავის საგადასახდო ინსპქეციის ¹4 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის ნაწილში.

რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ო. ნ-ის სარჩელი თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2006 წლის 24 ივლისის ¹11 შეტყობინებების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, უსაფუძვლობის მოტივით (იხ. ტ.1; ს.ფ. 43-45).

2008 წლის 17 ოქტომბრის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ 2005 წლის 29 აგვისტოს თელავის საგადასახადო ინსპექციამ გასვლითი საგადასახადო შემოწმების გზით შეამოწმა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდის ბიუჯეტის ანგარიშსწორება, რაზედაც შედგა აქტი, მაგრამ აღნიშნულზე მოსარჩელეს საგადასახადო მოთხოვნა არ მიუღია. საგადასახადო მოთხოვნა ი/მ ო. ნ-ს ჩაბარდა 2006 წლის 17 ოქტომბრის სასამართლო სხდომაზე და აღნიშნულ სხდომაზევე მოითხოვა ¹4 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობაც (იხ. ტ.1; ს.ფ. 42)

მოპასუხე - თელავის საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენელმა საგადასახადო კოდექსის 147.2 და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის შესაბამისად სარჩელი მიიჩნია დაუშვებლად და მოითხოვა საქმის წარმოების შეწყვეტა (იხ. ტ.1; ს.ფ. 42).

თელავის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით ი/მ ო. ნ-ის სარჩელი თელავის საგადასახადო ინსპექციის ¹4 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე ცნობილ იქნა დაუშვებლად და შეწყდა საქმის წარმოება, ვინაიდან იგი არ აკმაყოფილებდა ასკ-ის 22-ე მუხლის მოთხოვნებს (ტ.1; ს.ფ. 43-45).

მითითებული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ი/მ ო. ნ-მა, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) ¹4 საგადასახადო შეტყობინების ბათილად ცნობა (იხ. ტ1; ს.ფ. 49).

თბილისის საპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის განჩინებით ი/მ ო. ნ-ის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდ; გაუქმდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 17 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს, შემდეგი მოტივებით:

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის 2005 წლის 23 აგვისტოს ¹147 ბრძანების საფუძველზე 23-29 აგვისტომდე პერიოდში ი/მ ,,ო. ნ-თან” ჩატარდა გეგმიური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების აქტით ი/მ ო. ნ-ს დაერიცხა სხვადასხვა სახის გადასახადები, სულ - 5140 ლარი; ასევე შედგენილ იქნა საგადასახადო სამართალდაღვევის ოქმი სალარო-საკონტროლო აპარატის გამოუყენებლობის ფაქტზე.

2005 წლის 29 სექტემბერს ი/მ ო. ნ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა შემოწმების აქტისა და საგადასახადო სამართალდარღვეის ოქმის ბათილად ცნობა.

2006 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით ი/მ ო. ნ-ის სარჩელზე შეწყდა საქმის წარმოება იმ მოტივით, რომ გასაჩივრებული აქტების საფუძველზე არ ყოფილა გამოცემული საგადასახადო ორგანოს დადგენილება ან საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც ი/მ ო. ნ-ს დაეკისრებოდა რაიმე გადასახადი, შესაბამისად ისინი არ წარმოადგენდნენ ადმინისტრაციულ აქტებს. აღნიშნული განჩინება მხარეთა მიერ გასაჩივრებული არ ყოფილა.

2006 წლის 26 აგვისტოს ი/მ ო. ნ-ს ჩაბარდა 2006 წლის 24 ივლისის ¹11 შეტყობინებები საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლების წარმოშობის და ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ. აღნიშნული შეტყობინენების ბათილად ცნობის მოთხოვნით ი/მ ო. ნ-მა 2006 წლის 31 აგვისტოს სარჩელი აღძრა თელავის რაიონულ სასამართლოში.

თელავის საგადასახადო ინსპქეციის წარმომადგენელმა მოსარჩელეს რაიონული სასამართლოს 2006 წლის სასამართლო სხდომაზე წარუდგინა ¹4 საგადასახადო მოთხოვნაც, რომლითაც ი/მ ო. ნ-ს ეცნობა, რომ მას ერიცხებოდა გადასახადი სულ – 3792 ლარი. საგადასახადო მოთხოვნაზე არის ო. ნ-ის ხელმოწერა ჩაბარების შესახებ და მითითებულია ჩაბარების თარიღი – 2005 წლის 11 ოქტომბერი.

სააპელაციო პალატამ საქმეზე ჩატარებული კალიგრაფიული ექსპერტიზის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო საგადასახადო მოთხოვნაზე არსებული ხელმოწერა შესრულებულია ი/მ ო. ნ-ის მიერ. ასევე უდავოა, რომ 2006 წლის 21 თებერვლის მდგომარეობით, შემოწმების აქტის და საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნით მისი 2005 წლის 29 სექტემბრის სასარჩელო განცხადების განხილვისას, ¹4 დაუთარიღებელი საგადასახადო მოთხოვნის არსებობის შესახებ არც ო. ნ-ისათვის და საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენლისათვის ცნობილი არ ყოფილა. ასევე კალიგრაფიული ექსპერტიზის მიერ არ ყოფილა დადგენილი და ვერც დადგინდებოდა უშუალოდ ო. ნ-ის მიერ არის თუ არა მიწერილი საგადასახადო მოთხოვნის ჩაბარების თარიღი – 2005 წლის 11 ოქტომბერი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვერ დადგინდა სადავო ¹4 საგადასახადო მოთხოვნის ი/მ ო. ნ-ისათვის 2005 წლის 11 ოქტომბერს ჩაბარების ფაქტი, რის გამოც ამავე საგადასახადო მოთხოვნის საფუძველზე დაკისრებული ვალდებულებები, ვერ იქნა მიჩნეული აღიარებულ საგადასახადო ვალდებულებად (იხ. ტ.1; ს.ფ. 63-69).

თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილებით ი/მ ო. ნ-ის სარჩელი თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) ¹4 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, რაც საქალაქო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი/მ ,,ო. ნ-ი” გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია თელავის საგადასახადო ინსპექციაში 2001 წლის 13 სექტემბერს, რეგისტრაციის №22/0121. მინიჭებული აქვს საიდენტიფიკაციო ნომერი - №.... იურიდიული მისამართი: ქ. ახმეტა, საქმიანობის სახე-ბაზრის ორგანიზება.

2005 წლის 23 აგვისტოს, თელავის საგადასახადო ინსპექციის უფროსის №147 ბრძანებით ი/მ ო. ნ-ის გეგმიური გასვლითი საგადასახადო შემოწმების ჩატარების შესახებ, ინდ/მეწარმე ,,ო. ნ-ის” ბიუჯეტთან და სახელმწიფო ფონდებთან ანგარიშსწორების მდგომარეობის გეგმიური გასვლითი საგადასახადო შემოწმების ჩატარება დაევალათ თელავის საგადასახადო ინსპექციის გადამხდელთა საგადასახადო აუდიტის (შემოწმების) სამმართველოს მთ. ინსპექტორებს. შემოწმება შეეხო 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 აგვისტომდე განვლილ საანგარიშო პერიოდს. გასვლითი საგადასახადო შემოწმება დაიწყო 2005 წლის 23 აგვისტოს და დამთავრდა 29 აგვისტოს.

შემოწმების შედეგად ი/მ ,,ო. ნ-ს” საბოლოოდ ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა: ბაზრის ორგანიზების _ 1678 ლარი; სოციალური დაზღვევის _ კუთვნილი 1970 ლარი, ჯარიმა _ 492 ლარი და საურავი _ 320 (სულ 2782 ლარი); ქონების გადასახადის _ კუთვნილი 144 ლარი, ჯარიმა 36 ლარი (სულ 180 ლარი); სოციალური დაზღვევის: კუთვნილი _ 1970 ლარი, ჯარიმა 492 ლარი და საურავი 320 ლარი (სულ 2782 ლარი); საგადასახადო კოდექსის 139-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დარღვევისათვის (საკონტროლო სალარო აპარატის გარეშე მუშაობისათვის) - 500 ლარი. შეუმცირდა: საშემოსავლო გადასახადი -19 ლარით. შემოწმების შედეგად გამოვლენილ დარღვევებზე შედგენილი იქნა ოქმი №0687.

აღნიშნული შემოწმების შედეგები ასახული იქნა ინდ/მეწარმე ,,ო. ნ-ის” ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების შემოწმების შესახებ 2005 წლის 29 აგვისტოს თარიღით შედგენილ აქტში.

რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას იხელმძღვანელა საგადასახადო კოდექსის 68-ე, მე-80, 113-ე და 121-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ არ არსებოდა თელავის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) ¹4 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი (იხ. ტ.1; ს.ფ. ).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ ო. ნ-მა და მოითხოვა თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

აპელანტის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად მიუთითა, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 23 აგვისტოს ბრძანებით მოხდა გეგმიური საგადასახადო შემოწმება, მაშინ, როცა საგადასახადო მოთხოვნაში დარიცხვის საფუძველია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლი, ანუ კამერალური საგადასახადო შემოწმება, რაც არ ყოფილა. საგადასახადო კოდექსის 80-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო მოთხოვნაში აღნიშნული უნდა იყოს: საგადასახადო ორგანოს დასახელება და მისამართი, საგადასახადო ორგანოს თარიღი, მისი წარდგენის საფუძველი, საგადასახადო მოთხოვნის გაგზავნის თარიღი, მისი წარდგენის საფუძველი, საგადასახადო კანონმდებლობის აქტის იმ ნორმაზე მითითებით, რომლის თანახმადაც მოხდა გადასახადის დარიცხვა და ა.შ. არცერთი ზემოაღნიშნული მოთხოვნა გასაჩივრებულ საგადასახადო მოთხოვნაში დაცული არ არის.

საგადასახადო შემოწმების დროს ასევე დაირღვა საგადასახადო კოდექსის 113-ე და 120-ე მუხლის დანაწესები, რის გამოც შემოწმების აქტი არ შეიძლებოდა ყოფილიყო საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის საფუძველი.

აპელანტის მითითებით, მას ყოველთვიური დეკლარაციების წარდგენით წარმოქმნილი გადასახადი ახმეტის საგადასახადო ინსპექციაში აქვს გადახდილი, თუმცა მის პირად ბარათზე არ არის აღრიცხული სრულად მაშინ, როცა პირად ბარათზე მისი აღრიცხვის ვალდებულება ჰქონდა მოპასუხე ორგანოს (იხ. ტ.1; ს.ფ. 157-166).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 15 მარტის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის თელავის რეგიონალური ცენტრის საპროცესო უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა სსიპ შემოსავლების სამსახური (იხ. ტ.2; ს.ფ. 39).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 მარტის განჩინებით ი/მ ..ო. ნ-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება საქალაქო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების არამართებულობაზე და დადგენილად მიიჩნია, რომ 2005 წლის 23 აგვისტოს, თელავის საგადასახადო ინსპექციის ¹147 ბრძანების საფუძველზე, ჩატარდა ი/მ ,,ო. ნ-ის” მიერ ბიუჯეტთან საგადასახადო ანგარიშსწორების დადგენის მიზნით გეგმიური გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. საგადასახადო შემოწმების პერიოდად განისაზღვრა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2005 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდი. ჩატარებული შემოწმების საფუძველზე, 2009 წლის 29 აგვისტოს, შედგა გეგმიური გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტი, რითაც გამოვლინდა ი/მ ,,ო. ნ-ის” საგადასახადო ვალდებულება ბიუჯეტის მიმართ.

2005 წლის 23 აგვისტოს, თელავის საგადასახადო ინსპექციის ¹147 ბრძანების, 2009 წლის 29 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, გამოცემული იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტმენტის ახმეტის რაიონში საგადასახადო ინსპექციის საგადასახადო მოთხოვნა ¹4, რითაც ი/მ ,,ო. ნ-ს” გადასახდელად დაერიცხა 4 ტიპის გადასახადში სულ ძირითადი თანხა _ 3792 ლარი, ჯარიმა _ 992 ლარი, საურავი _ 356 ლარი.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტის მიერ სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე წარმოდგენილ იქნა სს ,,...ის” მიერ გაცემული 2010 წლის 27 ივლისის და 2011 წლის 16 თებერვლის ცნობები, რომლითაც დადგენილია, რომ ი/მ ,,ო. ნ-ის” მიერ 2004-2006 წლებში განხორციელებული აქვს საგადასახადო ოპერაციები.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მას წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაციებით ასახული მონაცემების შესაბამისი თანხა, გადახდილი აქვს, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილია ს/ს “...ი”-ს მიერ გაცემული ცნობებით და განმარტა, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი “საბიუჯეტო სისტემის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის ,,ს” პუნქტის თანახმად, ბიუჯეტის შემოსავლები ეს არის ,,კანონმდებლობის შესაბამისად, ბიუჯეტებისა და სპეციალური სახელმწიფო ფონდების ანგარიშებზე მისაღები ფულადი სახსრები. რაც იმას ნიშნავს, რომ ბიუჯეტის ყველა შემოსავალი უნდა აისახოს ეროვნულ ბანკში გახსნილ სახაზინო ანგარიშებზე. ბიუჯეტის შემოსავლებში თანხების აღრიცხვა შესაბამის ანგარიშებზე მათი სრულფასოვანი ასახვის გარეშე, როგორც ხაზინის, ასევე გადამხდელების მომსახურე კომერციულ ბანკებში, ვერ ჩაითვლება ბიუჯეტში შემოსულობების სახით ასახვად. საქართველოს ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების მიზნით, თანხა გადახდილად ითვლება, თუ ის ასახვას ჰპოვებს მხოლოდ ეროვნული ბანკის მიერ გახსნილ სახაზინო ანგარიშზე”.

სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2005 წლის 7 აპრილის ¹288 ბრძანებით დამტკიცებული ,,გადამხედელთა პირადი აღირცხვის ბარათების წარმოების შესახებ” ინსტრუქციის მეორე მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად, გადამხდელთა პირადი აღრიცხვის ბარათზე მე-6 გრაფაში (გადახდილია ბიუჯეტში) ჩანაწერის გატარების საფუძვლად მიიღება ბიუჯეტის შემოსულობები ერთიან ანგარიშზე განხორციელებული ოპერაციების შესახებ სახელმწიფო ხაზინის ამონაწერი ან სახელმწიფო ხაზინის ელექტრონული ფაილი.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, /მ ,,ო. ნ-ის” მიერ, ვერც პირველი ინსტანციის სასამართლოში და ვერც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ მის მიერ 2004-2006 წლებში სს ,,...ში” განხორციელებული საგადახდო ოპერაციების შესაბამისად, გადახდილი თანხა ასახული არის სახელმწიფო ბიუჯეტში, რაც დასახელებული ნორმატიული აქტების შესაბამისად, გადასახადის გადახდილად ჩათვლის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს (იხ. ტ.2; ს.ფ. 45-51).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი/მ ,,ო. ნ-მა” და მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 მარტის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი მოტივით:

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად 2004 წლის 29 აგვისტოს მიღებული გეგმიური გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტი, ვინაიდან აქტით დადგენილი დავალიანებები, რომ სადავოა დასტურდება მის მიერ წარმოდგენილი სს ,,...ის” მიერ გაცემული ცნობებით, რომლის შესაბამისად გადახდილია 2004-2005 წლის გადასახადები და ასახული არ არის მის პირად ბარათზე, რაც საგადასახადო მოთხოვნით დარიცხულ ძირითად თანხას - 3792 ლარს ამცირებს თითქმის - 1700 ლარით, შესაბამისად შემცირდება სანქცია საურავებიც.

კასატორის განმარტებით, ზემოაღნიშნული გარემოების სამართლებრივი შეფასებისას სასამართლომ არასწორად გამოიყენა ,,საბიუჯეტო სისტემის შესახებ” სადავო პერიოდში მოქმედი კანონის მე-3 მუხლის ,,ს” პუნქტი, რადგან მის მიერ ბიუჯეტში გადახდილი თანხის შესაბამის ანგარიშზე სრულფასოვნად ასახვის ვალდებულება კასატორის მოსაზრებით, მას არ აკისრია.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები, როდესაც დაადგინა, რომ თელავის საგადასახადო ინსპექციის მიერ 2005 წლის 23 აგვისტოს ბრძანებით მოხდა გეგმიური საგადასახადო შემოწმება, მაშინ როცა საგადასახადო მოთხოვნაში დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლი ანუ კამერალური საგადასახადო შემოწმება (იხ. ტ.2; ს.ფ. 56-63).

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით მოსახრებები წარმოადგინეს მხარეება.

კასატორმა – ი/მ ,,ო. ნ-მა” მოითხოვა საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა (იხ. ტ2; ს.ფ. 97-98).

მოწინააღმდეგე მხარემ – სსიპ შემოსავლების სამსახურმა მოითხოვა საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა იმ მოტივით, რომ არ აკმაყოფილებდა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის მოთხოვნებს (იხ. ს.ფ. 99-102. ტ.2).

საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 26 ივლისის განჩინებით დასაშვებად იქნა ცნობილი ი/მ ,,ო. ნ-ის” საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის “გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად (პროცესუალური კასაცია) (იხ. ს.ფ. 104-107; ტ.2).

საკასაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას მხარეებს შესთავაზა დავის მორიგებით დასრულება, რაც გაიზიარეს მოდავე მხარეებმა, რაც შედეგადაც მათ შორის მიღწეულ იქნა ურთიერთშეთანხმება.

საკასაციო სასამართლოში კასატორმა წარმოადგინა საგადასახადო შეთანხმება (იხ. ს.ფ. 153-154; ტ.2).

საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე კასატორმა უარი განაცხადა სარჩელზე (იხ. სხდომის ოქმი; ს.ფ. 163-165 ; ტ.2).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, წარმოდგენილი შუამდგომლობის საფუძვლიანობა-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ი/მ ,,ო. ნ-ის” შუამდგომლობა სარჩელზე უარის თქმის გამო საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, ი/მ ,,ო. ნ-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 მარტის განჩინება და თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება, ი/მ ,,ო. ნ-ის” სარჩელზე შეწყდეს საქმის წარმოება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მიხედვით ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობაში მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, რომლის შესაბამისად სამოქალაქო სამართალწარმოება აგებულია დისპოზიციურობის პრინციპზე, რაც მოცემულ საპროცესო სამართალში ნიშნავს მხარეთა ნების თავისუფლებას, შეხედულებისამებრ განკარგონ თავიანთი მატერიალური და საპროცესო უფლებები.

კონკრეტულ შემთხვევაში პროცესის მონაწილე მხარემ _ კასატორებმა, ფიზიკურმა პირებმა სარჩელზე უარის თქმით გამოხატეს ნება თავისი საპროცესო და მატერიალური უფლების რეალიზაციაზე, რაც მოტივირებულ იქნა იმ გარემოებით, რომ მოდავე მხარეებს შორის მიღწეულ იქნა შეთანხმება, რის შედეგაც ისინი დავის საგანთან მიმართებაში პრეტენზიას არ აცხადებდნენ ერთმანეთის მიმართ. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მხარეთა მიერ გამოხატული ნება სავალდებულოა სასამართლოსათვის, როგორც პროცესის მონაწილე ფიზიკური პირების ნების შეუზღუდავი გამოვლენა, ვინაიდან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 409-ე მუხლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლოს უფლებამოსილება განსაზღვრულია მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ვინაიდან წარმოდგენილია განცხადება სარჩელზე უარის თქმის შესახებ და წარმოდგენილია თანხმობა მოწინააღმდეგე მხარეების ნების გამოხატვაზე, საკასაციო სასამართლო იყენებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, სსსკ-ის 272-ე, 401-ე მუხლებით და წყვეტს წარმოებას სარჩელზე მასზე უარის თქმის გამო.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელახლა მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით, დაუშვებელია.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ფიზიკური პირების მიერ პროცესუალური ნების ამგვარი გამოხატვა სრულ შესაბამისობაშია საპროცესო კანონმდებლობით აღიარებულ მხარეთა დისპოზიციურობის პრინციპთან, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობის საფუძველზე არ არის უფლებამოსილი მხარეთა ნების გამოხატვა დააბრკოლოს სამოსამართლო ჩარევის თვალსაზრისით.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 49.2 მუხლის შესაბამისად, კასატორის – ი/მ ,,ო. ნ-ს” უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 300 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 49-ე, 208-ე, 272-ე მუხლის “გ” პუნქტით, 372-ე, 390-ე, 399-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კასატორის _ ი/მ ,,ო. ნ-ის” შუამდგომლობა სარჩელზე უარის თქმის შესახებ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 მარტის განჩინება და თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება,

3. ი/მ ,,ო. ნ-ის” საჩივარზე შეწყდეს საქმის წარმოება;

4. კასატორს - ი/მ ,,ო. ნ-ს” უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 300 ლარი.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.