ბს-866-860(2კ-11) 30 მარტი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, პაატა სილაგაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა შპს ,,...ის” განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებაზე დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 29 იანვარს სს “ი-ამ” სასარჩელო განცხადებით მიმართა ფოთის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხის _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის დასავლეთის მთავარი სამმართველოს 2008 წლის 4 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად 2004-2008 წლებზე დამატებით ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა სულ – 288 407 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი – 70 070 ლარი და ჯარიმა – 218 337 ლარი. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2008 წლის 3 სექტემბრის ¹საორგ-95 ბრძანების საფუძველზე სს “ი-ის” შემოწმების აქტის განხილვის ¹9 ოქმის საფუძველზე საბოლოოდ მოსარჩელეს ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა სულ _ 286 995 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი – 71 456 ლარი, ჯარიმა – 215 539 ლარი.

მოსარჩელის განმარტებით, შესაბამისი საურავის გაანგარიშება და დარიცხვა ბრძანებით დაევალა ფოთის რეგიონალურ ცენტრს. ამდენად, ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2008 წლის 11 სექტემბრის ¹14 საგადასახადო მოთხოვნით მოსარჩელეს გადასახდელად დაერიცხა სულ – 363 537 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი – 71 024 ლარი, ჯარიმა – 217 539 ლარი, საურავი – 74 974 ლარი.

მოსარჩელე საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხულ თანხას არ დაეთანხმა და მისი ნაწილობრივი გაუქმება მოითხოვა. მოსარჩელის განმარტებით, შემოწმების აქტით შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 2004 წლის 1 იანვრიდან 2008 წლის 1 ივლისამდე. მოსარჩელემ ასევე მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ 2004 წელი ფოთის საგადასახადო ინსპექციის მიერ შემოწმებულ იქნა ფოთის საქალაქო სასამართლოს ბრძანების საფუძველზე, ხოლო იმავე სასამართლოს ბრძანებით (იგივე პერიოდი) კიდევ ერთხელ შეამოწმა შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის დასავლეთის მთავარმა სამმართველომ.

მოსარჩელის განმარტებით, მოგების გადასახადთან დაკავშირებული ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით შემმოწმებლები შეეხნენ 2004 წლის წლიური დეკლარაციის მიხედვით დეკლარირებულ მონაცემებს და მოგების დასაბეგრი შემოსავალი ხელოვნურად გაზარდეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის სამეგრელო-ზემო სვანეთის სამმართველოს მიერ მიწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე, რომლითაც ი. ჯახიას, რ. ყ-ისა და ს. შ-ს ჩვენების თანახმად, მათ საზოგადოებისთვის გადახდილი ჰქონდათ დამატებითი თანხები, რაც 2004 წლის ერთობლივ შემოსავალში იქნა ჩათვლილი. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ აღნიშნული ფაქტი სინამდვილეს არ შეესაბამებოდა, გადახდა არ განხორციელებულა, ხოლო ხსენებული პირების მიმართ შესაბამისი საჩივარი ჰქონდათ შეტანილი პროკურატურაში.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შემმოწმებლების მიერ დაშვებულ იქნა ასევე უხეში შეცდომა, როდესაც 2005 წლის 7 მარტისათვის სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის ნაშთის შედარება მოახდინეს ბუღალტრულ ჩანაწერებთან და გამოვლენილი დანაკლისი განხილული იყო მიწოდებად (საბაზრო ფასებით), შესაბამისად საზოგადოებას დამატებით დაერიცხა მოგების გადასახადი. ამ შემთხვევაში ფაქტიური დანაკლისი არ არსებობდა. ამდენად, 2004 წლის წლიური მოგების გადასახადში დამატებით დარიცხული თანხა ექვემდებარებოდა კორექტირებას.

2008 წლის 4 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტში 2005 წლის 7 მარტს ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგების ბუღალტრულ აღრიცხვაში ასახვასა და მასთან დაკავშირებით შემმოწმებლების არასწორი მოქმედებით დამატებით უკანონოდ თანხების დარიცხვის ფაქტთან დაკავშირებით მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2008 წლის 5 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტით 2005 წლის 7 მარტის მდგომარეობით გამოვლენილი იყო მასალების დანაკლისი 8 931 ლარის ოდენობით. ამასთან, ამავე რევიზიის აქტს დართული ჰქონდა ¹25 დანართი (მასალების მოძრაობის ცხრილი), სადაც იგივე 2005 წლის 7 მარტის მდგომარეობით გამოვლენილი იყო დანაკლისი 34 222 ლარი. მოცემული პერიოდის ინვენტარიზაციის შედეგები ასახული იყო ფოთის საგადასახადო ინსპექციის 2005 წლის 6 მაისის შემოწმების აქტში, სადაც სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის დანაკლისს ან ზედმეტობას (ფაქტიურ ნაშთებსა და საბუღალტრო მონაცემებს შორის) ადგილი არ ჰქონია. რეალურად საბუღალტრო მონაცემებით 2005 წლის 7 მარტის მდგომარეობით სასაქონლო-მატერიალურმა ნაშთმა შეადგინა 183 516 ლარი, 2008 წლის 4 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტში ასახული 158 225 ლარის ნაცვლად. 2005 წლის 6 მაისის შემოწმების აქტში არ იყო ასახული სამშენებლო მასალები თანხით _ 34 222 ლარის ოდენობით, რომელიც გაწერილი იყო მატერიალურ პასუხისმგებელ პირზე ინჟინერ-მშენებელ თ. ც-ზე სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების ჩასატარებლად. აღნიშნული ფაქტი დასტურდებოდა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მასალების შესყიდვის დამადასტურებელი პირვანდელი საბუღალტრო დოკუმენტებით, ასევე სამშენებლო ობიექტზე მასალების ფაქტიური ხარჯვის დამადასტურებელი დოკუმენტით. ამასთან, თანდართული მასალებიდან ირკვეოდა, რომ სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების შედეგად ზღვრული თანხის ნამატი თანხა დამატებული იქნა ძირითადი საშუალებების ღირებულებაზე და ასახული იყო შესაბამის წლიურ დეკლარაციაში, რაც 2008 წლის 4 აგვისტოს რევიზიის აქტშიც იყო აღნიშნული. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 143-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობა აღურიცხავად არ ჩაითვლებოდა და გადასახადის გადამხდელზე/სხვა ვალდებულ პირზე სანქციით არ გავრცელდებოდა იმ შემთხვევაში თუ მისი რეალიზაციის, გადაცემის ან სხვა სახით გამოყენების შესახებ სათანადო ინფორმაცია ჩართული იყო გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოში წარდგენილ დეკლარაციებში, რაც იმას ნიშნავდა, რომ შემმოწმებელს არავითარი უფლება არ ჰქონდა ფაქტიურად სახეზე არსებული მასალები წარმოედგინა, როგორც მატერიალური ფასეულობის დანაკლისი, მითუმეტეს, როდესაც აღნიშნული ფასეულობის ღირებულება ასახული იყო შესაბამისი პერიოდის მოგებისა და ქონების გადასახადების დეკლარაციებში. ამასთან, შემმოწმებლებმა უგულებელყვეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის 26-ე ნაწილი, სადაც დანაკლისი განმარტებული იყო, როგორც სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ამ კოდექსის 110-ე მუხლის შესაბამისად ჩატარებული ინვენტარიზაციის შედეგად გადასახადის გადამხდელის ბუღალტრულ ჩანაწერებთან შედარებისას გამოვლენილი ნაკლებობა, ხოლო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 110-ე მუხლის მიხედვით ინვენტარიზაციის ჩატარება ხორციელდებოდა საინვენტარიზაციო კომისიის მიერ, რომელიც ვალდებული იყო სრულად და დროულად აღერიცხა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობები წარმოებისა და მათი შენახვის ადგილზე და შეედარებინა აღრიცხვის შედეგები ბუღალტრული აღრიცხვის შესაბამის მონაცემებისათვის და ყოველივე ეს შეეტანა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების აღწერის ოქმში, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ მომხდარა.

მოსარჩელის განმარტებით, შემმოწმებლებმა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაციის გარეშე მოახდინეს საბუღალტრო ნაშთების პირველად საბუღალტრო დოკუმენტაციასთან შედარება, რითაც დაირღვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 110-ე მუხლის მოთხოვნები, ხოლო არარსებული დანაკლისის, ხელოვნური დაკანონება განხორციელდა.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ შემმოწმებლებმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ე” ქვეპუნქტის საფუძველზე უკანონო ქმედებით, არასწორად აღმოჩენილ დანაკლისზე (8 931 ლარზე) 37%-იანი ფასნამატის დარიცხვა მოახდინეს, რითაც ისედაც არასწორი დანაკლისი გაზრდილ იქნა 12 235 ლარამდე. მოცემულ შემთხვევაში გაუქმდა 37%-იანი ფასნამატის გამოყენების მეთოდი, როდესაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 22-ე მუხლი ამომწურავად განსაზღვრავდა გადასახადის დაბეგვრის მიზნებისათვის საქონლის/მომსახურების ფასების განსაზღვრის პრინციპებს.

მოსარჩელემ ასევე არასწორად მიიჩნია 2008 წლის 4 აგვისტოს შემოწმების აქტში აუდიტების მიერ ასახული კაპიტალურ რემონტზე დანახარჯების რეალიზაციაში ასახვა. აქტის თანახმად, 2006 წელს საზოგადოების ბუღალტრული მონაცემებით ჩატარებული იყო ადმინისტრაციული შენობის (ქ. ფოთი, ...ის ¹50) კაპიტალური რემონტი. ჩატარებული კაპიტალური რემონტის ხარჯები თანხით _ 35 700 ლარი ჩამოწერილ იქნა 2006 წლის დეკემბერში, რომელიც როგორც საანგარიშო წლის ძირითადი საშუალებების რემონტის ხარჯების ზღვრული ოდენობის ნამეტი თანხა დამატებული იყო ძირითადი საშუალებების ღირებულებას, თუმცა 2006 წლის 31 დეკემბრისათვის ბუღალტრულად საზოგადოებას გააჩნდა სულ – 13 334 ლარის მარაგ-ნაწილებისა და მასალების ნაშთი. რაც იმას ნიშნავდა, რომ შემმოწმებლების მიერ შემოწმების შედეგად გამოვლენილ დანაკლისს ადგილი არ ჰქონია, ვინაიდან, ჩატარებული კაპიტალური რემონტით დასტურდებოდა სააქციო საზოგადოებაში დანაკლისის არარსებობა. ეს ის მატერიალური ფასეულობების დანახარჯი იყო, რომელიც 2004 წელს გაიწერა მშენებელ-ინჟინერ თ. ც-ზე და შესაბამისად, კაპიტალური რემონტის დამთავრებისთანავე ჩამოიწერა 2006 წლის დანახარჯებში.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის განმარტებით, სს “ი-აში” შემოწმება ჩატარდა არაობიექტურად, არ იყო გათვალისწინებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები, კერძოდ, შემმოწმებლების ყურადღება გამახვილებული იყო ერთ შემთხვევაში, არ არსებული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის აღმოჩენაზე და მეორე შემთხვევაში, იგივე დანაკლისის მეტობით წარმოდგენაზე.

მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ შემოწმებისას არ იყო გამოყენებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის 26-ე ნაწილი (დანაკლისის განმარტება), 110-ე მუხლი (ინვენტარიზაცია), 22-ე მუხლი (ფასების განსაზღვრის პრინციპები), 143-ე მუხლის მე-5 ნაწილი (დოკუმენტების გარეშე ტრანსპორტირება და აღურიცხაობა). აღნიშნულიდან გამომდინარე, შემმოწმებლების მიერ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების, დანაკლისის სახით არასწორად ასახვამ გამოიწვია დღგ-ს დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხის 100 000-იანი ზღვარის გადაჭარბება, ანუ არასწორად წარმოიშვა დღგ-ს სავალდებულო რეგისტრაციის ვალდებულება, რის შედეგადაც საზოგადოებას უკანონოდ დღგ-ს ნაწილში დაერიცხა სულ _ 310 748 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი – 52 592 ლარი, ჯარიმა – 200 813 ლარი, საურავი – 57 659 ლარი. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის განმარტებით, დღგ-ს ნაწილში დარიცხული მთლიანი თანხა _ 310 748 ლარი ექვემდებარებოდა გაუქმებას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2008 წლის 11 სექტემბრის ¹14 საგადასახადო მოთხოვნით მოგების გადასახადში დარიცხული თანხის კორექტირება და დღგ-ს ძირითადი თანხის _ 52 592 ლარის, მასზე დარიცხული ჯარიმისა და საურავის დარიცხვის ნაწილში ბათილად ცნობა მოითხოვა.

საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნები და მოითხოვა: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის Fფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2008 წლის 11 სექტემბრის ¹14 საგადასახადო მოთხოვნის იმ ნაწილის ბათილად ცნობა, რომლითაც საზოგადოებას დაერიცხა დღგ-ს ძირითადი თანხა _ 52 434 ლარი, შესაბამისი სანქცია-საურავით, ასევე 2008 წლის 4 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტის იმ ნაწილის ბათილად ცნობა, რომლითაც სს “ი-ას” დღგ-ს ნაწილში გადასახდელად დაერიცხა ძირითადი თანხა _ 52 592 ლარი, შესაბამისი სანქცია-საურავებით და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 15 იანვრის ¹10/305 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. ასევე, მოპასუხის _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფოთის რეგიონალური ცენტრისათვის (საგადასახადო ინსპექცია) სს “ი-ის” სასარგებლოდ მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 1577.76 ლარის დაკისრება მოითხოვა.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 10 მარტის საოქმო განჩინებით საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ მესამე პირებად ჩაებნენ _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტი.

ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებით სს “ი-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის Fფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2008 წლის 11 სექტემბრის ¹14 საგადასახადო მოთხოვნის ის ნაწილი, რომლითაც საზოგადოებას დაერიცხა დღგ-ს ძირითადი თანხა _ 52 434 ლარი, შესაბამისი სანქცია-საურავით და 2008 წლის 4 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტის ის ნაწილი, რომლითაც სს “ი-ას” დღგ-ს ნაწილში გადასახდელად დაერიცხა ძირითადი თანხა _ 52 592 ლარი, შესაბამისი სანქცია-საურავებით, ასევე, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 15 იანვრის ¹10/305 გადაწყვეტილება; ამასთან, მოპასუხეს _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექცია) სს “ი-ის” სასარგებლოდ, ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 1577.76 ლარის გადახდა დაეკისრა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით ცალ-ცალკე გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია), საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა. აპელანტებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია), საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სს “ი-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს “ი-ამ”, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით სს “ი-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლის განჩინებით აპელანტების - ფოთის რეგიონული ცენტრის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის, ამავე სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა. კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 მაისის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 ივლისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მათი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2011 წლის 6 ოქტომბერს, 12.30 საათზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით განსახილველ დავაში სს “ინტერტრანსსერვისი- საზღვაო ვაჭრობის” უფლებამონაცვლეებად დადგენილ იქნენ შპს “კ-ი” და შპს “...ა”.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრების განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენის გარეშე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლის განჩინება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სს “ი-ის” (უფლებამონაცვლეები - შპს “კ-ი” და შპს “...ა”) სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი სს “ი-ისათვის” საგადასახადო კოდექსის 131-ე და 140-ე მუხლების საფუძველზე დარიცხული ჯარიმის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისFფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2008 წლის 11 სექტემბრის ¹14 საგადასახადო მოთხოვნა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისFაუდიტის დეპარტამენტის დასავლეთ საქართველოს მთავარი სამმართველოს ფოთის სამმართველოს 2008 წლის 4 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტი, ასევე, აღნიშნულ ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 15 იანვრის ¹10/305 გადაწყვეტილება და სსიპ შემოსავლების სამსახურს მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში, სს “ი-ისათვის” (უფლებამონაცვლეები - შპს “კ-ი” და შპს “...ა”) საგადასახადო კოდექსის 131-ე და 140-ე მუხლების საფუძველზე დარიცხული ჯარიმის კანონიერების თაობაზე ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

2012 წლის 19 მარტს შპს ,,...ამ” განცხადებით მომართა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას. განმცხადებელმა საკასაციო სასამართლოს მიერ დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანა და სარჩელის დაკმაყოფილებული ნაწილის პროპორციულად სახელმწიფო ბაჟის თანხის დაბრუნება მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, შპს ,,...ის” განცხადების საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,...ის” განცხადება დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ წარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის შესაბამისად, გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით ან მხარეთა თხოვნით გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება, თუ: ა) იმ მოთხოვნის გამო, რომლის შესახებაც მხარეებმა წარადგინეს მტკიცებულებანი და მისცეს ახსნა-განმარტება, გადაწყვეტილება არ გამოტანილა; ბ)სასამართლომ, რომელმაც გადაწყვიტა უფლების საკითხი, არ მიუთითა გადასახდელი თანხის ოდენობა, გადასაცემი ქონება ან მოქმედება, რომელიც მოპასუხემ უნდა შეასრულოს; გ) სასამართლოს არ გადაუწყვეტია სასამართლო ხარჯების საკითხი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი დაკმაყოფილებულია ნაწილობრივ, მაშინ მოსარჩელეს ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული, ხოლო მოპასუხეს - სარჩელის მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 თებერვლის განჩინება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სს “ი-ის” (უფლებამონაცვლეები - შპს “კ-ი” და შპს “...ა”) სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი სს “ი-ისათვის” საგადასახადო კოდექსის 131-ე და 140-ე მუხლების საფუძველზე დარიცხული ჯარიმის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისFფოთის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2008 წლის 11 სექტემბრის ¹14 საგადასახადო მოთხოვნა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისFაუდიტის დეპარტამენტის დასავლეთ საქართველოს მთავარი სამმართველოს ფოთის სამმართველოს 2008 წლის 4 აგვისტოს საგადასახადო შემოწმების აქტი, ასევე, აღნიშნულ ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 15 იანვრის ¹10/305 გადაწყვეტილება და სსიპ შემოსავლების სამსახურს მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან ერთი თვის ვადაში, სს “ი-ისათვის” (უფლებამონაცვლეები - შპს “კ-ი” და შპს “...ა”) საგადასახადო კოდექსის 131-ე და 140-ე მუხლების საფუძველზე დარიცხული ჯარიმის კანონიერების თაობაზე ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებით სს “ინტერტრანსერვისი საზღვაო ვაჭრობის” (უფლებამონცვლეები _ შპს ,,კ-ი” და შპს ,,...ა”) სარჩელი დღგ-ს ძირითადი გადასახადის – 52 434 ლარისა და საურავის – 57 659.29 ლარის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე განმარტავს, რომ სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შემთხვევაში, მოსარჩელეს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა ეკისრება სარჩელის დაუკმაყოფილებელი ნაწილის ღირებულების (მოცემულ შემთხვევაში _ 110 093.29 ლარის) პროპორციულად.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ სს “ი-ის” მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა შეადგენდა _ 1677.76 ლარს, ხოლო საკასაციო სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა _ 2630 ლარს. ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სს “ი-ის” (უფლებომანცვლეები _ შპს ,,კ-ი” და შპს ,,...ა”) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა არ აღემატება მის მიერ სარჩელის დაუკმაყოფილებელი ნაწილის პროპორციულად გადასახდელ სახელმწიფო ბაჟის ოდენობას (შესაბამისი ინსტანციის სასამართლოებისათვის დადგენილ სახელმწიფო ბაჟის ოდენობას).

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს ,,...ის” განცხადება დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 261-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს ,,...ის” განცხადება დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.