ბს-1000-992(კს-11) 27 იანვარი, 2012წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა – მხარეთა დასწრების გარეშე;

კერძო საჩივრის ავტორი – ნ. ვ-ე და თ. ვ-ე;

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.04.2011წ. განჩინება;

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. და ნ. ვ-ებმა სარჩელით მიმართეს ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს თბილისის არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციის, თბილისის არქიტექტურისა და პერსპექტიული განვითარების სამსახურის, თ. კ-ის, გ. და დ. ა-ების მიმართ, მესამე პირები ა. ჭ-ი, გ. გ-ა, პ. თ-ე, დ. ს-ე, ქ. მ-ი, ს. ს-ე, რ. ხ-ი, რ. გ-ი და მოითხოვეს თბილისის მთავარი არქიტექტორის მიერ 21.05.2000წ. დამტკიცებული არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების, თბილისის მთავარი არქიტექტორის 22.08.2000წ. ¹325 ბრძანების და თბილისის “...ის” მიერ 22.08.2000წ. გაცემული მშენებლობის დაწყების ¹235 ნებართვის ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლით: თბილისის მთავარი არქიტექტორის 22.08.2000წ. ¹325 ბრძანებით შეთანხმდა თბილისში, თ-ის ქ. ¹4ა-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე სართულისა და მანსარდის დაშენების პროექტი, რომელიც საინჟინრო-გეოლოგიური გამოკვლევების გარეშე შემუშავდა და არ შეესაბამებოდა ნორმატიულ დოკუმენტებს – სნ და წ.1 -02.07.08 და 2-02.01.83, შენობა ასევე ვერ აკმაყოფილებდა მითითებული ნორმატიული დოკუმენტის “მშენებლობა სეისმურ რაიონებში” დადგენილ მოთხოვნებს, პროექტი შემუშავებულია შენობის აგურის წყობის კატეგორიის განსაზღვრის, საძირკვლის ქვიშაგრუნტების და ცალკეული მზიდი ელემენტების გაანგარიშების გარეშე, იგნორირებულია შენობის ძირითადი პარამეტრებისა და მზიდი ელემენტების კონსტრუქციული გადაწყვეტილების შესაბამისობა მოქმედი ნორმატიული აქტების მოთხოვნებთან, შენობა მოქცეულია 8 ბალიან სეისმურ ზონაში, სადაც სართულების რაოდენობა აგურის წყობის პირველი კატეგორიის დროს არ უნდა აღემატებოდეს 4 სართულს, მოცემული სახლი კი ქუჩის მხრიდან არის 4 სართულიანი, ხოლო ეზოს მხრიდან 5 სართულიანი და შენობის აგურის სიმტკიცის მახასიათებლები ვერ აკმაყოფილებს მეორე კატეგორიის წყობის სიმტკიცის მაჩვენებელსაც, სადავო აქტით დარღვეულია “არქიტექტურული საქმიანობის შესახებ” კანონის მე-9 მუხლის, სზაკ-ის 95-ე, 52-ე და 53-ე მუხლების მოთხოვნები.

მოსარჩელეებმა ასევე კანონსაწინააღმდეგოდ მიიჩნიეს თბილისის მთავარი არქიტექტორის მიერ 21.05.2000წ დამტკიცებული არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება და მიუთითეს, რომ დაირღვა “არქიტექტურული საქმიანობის შესახებ” კანონის 3.3 და 3.7 მუხლები, არ გაცემულა სახლის მობინადრეთა მიერ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა ნებართვა შენობაზე სართულისა და მანსარდის დაშენების თაობაზე, რაც შეეხება გ. და დ. ა-ების და თ. კ-ის მიერ წარდგენილ ე.წ. ნებართვის ქსეროასლს, იგი ყალბია, რაც დადგენილია შსს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს გამოკვლევით. მოსარჩელეებმა ასევე მიუთითეს სზაკ-ის 95-96-ე, 116-120-ე მუხლების მოთხოვნათა დარღვევაზე, კერძოდ, არ ჩატარებულა საჯარო ადმინისტრაციული წარმოება.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 03.02.2003წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის მოტივით.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ. და ნ. ვ-ებმა, რომლებმაც მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 08.08.03წ. გადაწყვეტილებით თ. და ნ. ვ-ების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 03.02.03წ. გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი: თბილისის მთავარი არქიტექტორის მიერ 21.05.00წ. დამტკიცებული არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება, თბილისის მთავარი არქიტექტორის 22.08.00წ. ¹325 ბრძანება, თბილისის “...ის” 22.08.00წ. ¹235 მშენებლობის ნებართვა.

საოლქო სასამრათლოს გადაწყვეტილება თ. კ-მ, გ. და დ. ა-ებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს უზენაეს სასამართლოში.

საქმის საკასაციო წესით განხილვის სტადიაზე გ. და დ. ა-ებმა განცხადებით მიმართეს საკასაციო პალატას, რომლითაც უარი განაცხადეს საკასაციო საჩივარზე და ცნეს სარჩელი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 28.05.04წ. განჩინებით გ. და დ. ა-ების საკასაციო საჩივრის ნაწილში შეწყდა საქმის წარმოება მათ მიერ საკასაციო საჩივარზე უარის თქმის გამო. თ. კ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 08.08.03წ. გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საქმის სააპელაციო წესით განხივის სტადიაზე სააპელაციო პალატის 16.10.06წ. საოქმო განჩინებით ქ. თბილისის არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციის უფლებამონაცვლედ დადგინდა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური, ხოლო ქ. თბილისის არქიტექტურისა და პერსპექტიული განვითარების სამსახურის უფლებამონაცვლედ – ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახური. სააპელაციო პალატის 07.02.07წ. საოქმო განჩინებით სასკ-ის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ: თ. ჩ-ე, თ. ო-ა და ხ. გ-ი.

მესამე პირის – ს. ს-ის გარდაცვალების გამო სააპელაციო პალატის 06.02.08წ. საოქმო განჩინებით საქმეში ჩაება მისი უფლებამონაცვლე გ. ს-ე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 03.02.03წ. გადაწყვეტილება და საქმის წარმოება შეწყდა იმ მოტივით, რომ თბილისში, თ-ის ქ. ¹4ა-ში მდებარე სახლთმფლობელობა გასხვისდა, ამჟამად სახლის მესაკუთრეებს წარმოადგენენ: თ. ო-ა, თ. ჩ-ე და ხ. გ-ი, გასაჩივრებულ აქტებში უფლებამოსილ პირებად დასახელებული მოქალაქეები რეალურად აღარ ფლობენ ობიექტს, რომელზეც გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით მათ მიენიჭათ სამშენებლო სამუშაოების (სართულის და მანსარდის დაშენების) წარმოების უფლებამოსილება, შესაბამისად, შეუძლებელია ამ აქტების რეალიზაცია და გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები პირდაპირ და უშუალო ზიანს არ აყენებენ მოსარჩელეებს.

მითითებული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს ნ. და თ. ვ-ებმა, თ. ჩ-მ და თ. ო-მ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.12.10წ. განჩინებით თ. და ნ. ვ-ების კერძო საჩვარი ნ. ვ-ის ნაწილში მიღებულ იქნა წარმოებაში, ხოლო თ. ვ-ის ნაწილში დარჩა განუხილველად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.01.11წ. განჩინებით ნ. ვ-ის, თ. ჩ-ის და თ. ო-ს კერძო საჩივრები დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინება და საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახლა განხილვისას, სააპელაციო პალატის 29.03.11წ. განჩინებით სასკ-ის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩართულ იქნენ ნ. ხ-ი, ნ. ს-ე, ნ. ყ-ი, თ. გ-ა, მ. ზ-ი, ლ. ხ-ა, ა. თ-ი, ნ. ხ-ი, ნ. ჯ-ი, ლ. ყ-ი, სს “...”, ტ. ს-ე, მ. ს-ე, მ. ე-ე, მ. ა-ე, ო. ჯ-ი, ნ. გ-ი, ვ. ს-ე, ლ. ლ-ა, ვ. თ-ე, მ. ხ-ი, გ. მ-ა, ი. ო-ო, გ. ხ-ი, ა. მ-ი, დ. ღ-ი, გ. კ-ე, რ. ჯ-ი, მ. ქ-ი, კ. ს-ე და თ. ს-ე. ამავე სააპელაციო პალატის 12.04.11წ. საოქმო განჩინებით უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მესამე პირები თ. ჩ-ე და თ. ო-ა ცნობილ იქნენ მოპასუხე თ. კ-ის უფლებამონაცვლეებად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.04.11წ. განჩინებით ნ. ვ-ის სარჩელის ნაწილში, მოპასუხეების ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის, გ. და დ. ა-ების მიმართ, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე შეწყდა საქმის წარმოება სარჩელის დაუშვებლობის გამო, გაუქმდა მოცემულ საქმეზე ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 03.02.03წ. გადაწყვეტილება ნ. ვ-ის სარჩელის ნაწილში.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქმის მასალების თანახმად, თ-ის ქუჩა 4ა-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ნ. ვ-ის საკუთრების უფლება არ იყო რეგისტრირებული, შესაბამისად გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები - ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის მიერ 21.05.00წ. დამტკიცებული არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება, თბილისის მთავარი არქიტექტორის 22.08.00წ. ¹325 ბრძანება და თბილისის “...ის” მიერ 22.08.00წ. გამოცემული მშენებლობის დაწყების ნებართვა ¹235 პირდაპირ და უშუალო ზიანს არ აყენებს ნ. ვ-ის კანონიერ ინტერესს, რის გამოც იგი არ წარმოადგენს დაინტერესებულ პირს.

სააპელაციო პალატამ აგრეთვე აღნიშნა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინება, რომლითაც შეწყდა საქმის წარმოება, კანონიერ ძალაშია შესული თ. ვ-ის ნაწილში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.12.10წ. განჩინებით, რომლითაც თ. და ნ. ვ-ების კერძო საჩივარი თ. ვ-ის ნაწილში დარჩა განუხილველად. სააპელაციო პალატამ აღნიშნული მიიჩნია სარჩელის დაუშვებლად ცნობისა და საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძვლად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.04.11წ. განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს თ. და ნ. ვ-ებმა. კასატორებმა მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.04.11წ. განჩინების გაუქმება.

კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ თ-ის 4ა-ში მდებარე ბინის მხოლოდ თ. ვ-ის სახელზე რეგისტრაციის ფაქტი არ ნიშნავს იმას, რომ ნ. ვ-ს არ გააჩნია რაიმე მატერიალური უფლებამოსილება იმავე ბინასთან მიმართებით. ნ. ვ-ე წარმოადგენს თ. ვ-ის მეუღლეს და ისინი ქორწინებაში იმყოფებოდნენ იმ დროიდან მოყოლებული, როდესაც მოხდა ბინაზე თ. ვ-ის საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაც და იმ დოკუმენტის გაფორმებაც, რომლის საფუძველზეც განხორციელდა თ. ვ-ის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში ამავე ბინის მესაკუთრედ. ამასთან, ბინაზე საკუთრების უფლება თ. ვ-ს მოპოვებული აქვს პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე 1992 წელს. პრივატიზაციის დროისთვის კი თ. ვ-ის გარდა მის მიერ პრივატიზებულ ბინაში ჩაწერილი იყო ნ. ვ-ც. კასატორებს აგრეთვე მიაჩნიათ, რომ სააპალაციო პალატამ არასწორად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 03.09.08წ. განჩინება, რომლითაც შეწყდა საქმის წარმოება, კანონიერ ძალაშია შესული თ. ვ-ის ნაწილში. ის ფაქტი, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.12.10წ. განჩინებით განუხილველად იქნა დატოვებული თ. და Nნ. ვ-ების კერძო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინებაზე თ. ვ-ის ნაწილში, არ გულისხმობს, რომ გასაჩივრებული დადგენილება მის ნაწილში შესულია კანონიერ ძალაში. კასატორებს მიაჩნიათ, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 12.01.11წ. განჩინებით, დაკმაყოფილდა რა ნ. ვ-ის, თ. ჩ-ისა და თ. ო-ს კერძო საჩივრები, მთლიანად გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინება. შესაბამისად არ არსებობს თ. ვ-ის მიმართ აღნიშნული განჩინების ძალაში დატოვების საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, კერძო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. და ნ. ვ-ების კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ დავის საგანს შეადგენს სასკ-ის 22-ე მუხლის საფუძველზე აღძრული შეცილებითი სარჩელი, რომლითაც მოსარჩელეები მოითხოვენ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობას. სასკ-ის 22.2 მუხლის თანახმად, სარჩელის აღძვრა დასაშვებია თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან მისი ნაწილი პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს. დაინტერებულ მხარედ ითვლება (სზაკ-ის მე-2 მუხ. “ბ” ქვეპუნქტი) ნებისმიერი პირი, რომლებთან დაკავშირებითაც გამოცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, აგრეთვე ის პირი, რომლის კანონიერ ინტერესებზეც პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან ქმედება. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას სასამართლოს დავალების შესაბამისად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ წარმოდგენილი 23.03.11წ. ¹41643 წერილის თანახმად, საჯარო რეესტრის მონაცემებით, უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ. თბილისი, თ-ის ქ. 4ა, საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განხორციელებულია 25 ინდივიდუალური საკუთრების საგანზე, კასატორთაგან მოცემულ მისამართზე რეგისტრირებულია მხოლოდ თ. ვ-ე. საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნული არ წარმოადგენს ნ. ვ-ის ნაწილში სააპელაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის საკმარის საფუძველს, ვინაიდან, სკ-ის 1152-ე მუხლის თანახმად, საოჯახო ურთიერთობებში მეუღლეები სარგებლობენ თანაბარი პირადი და ქონებრივი უფლებებით და ეკისრებათ თანაბარი მოვალეობანი, ხოლო 1158.1 მუხლის თანახმად, მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ქორწინების რეგისტრაციის მომენტიდან მეუღლეთა პირადი და ქონებრივი უფლება-მოვალეობების თანაბრობა საოჯახო ურთიერთობების არსებობის ყველა ეტაპისთვის კანონით არის გარანტირებული. თანაზიარი საკუთრება მეუღლეებს ეკუთვნით თანაბრად, წილთა განუსაზღვრელად და გამოიყენება საერთო ინტერესებიდან გამომდინარე. საქმეში არ მოიპოვება და ვერც სასამართლო უთითებს ბინაზე მოსარჩელეთა თანაზიარი, უწილადო ხასიათის საკუთრების გამომრიცხავ სკ-ის 1161-ე მუხ. გარემოებას (ერთ-ერთი მეუღლის მიერ ბინის მემკვიდრეობით, ჩუქებით მიღება, ბინის დაქორწინებამდე მიღება), სააპელაციო პალატამ ისე შეწყვიტა საქმე სარჩელის დაუშვებლობის მოტივით, რომ არ დაუდგენია ბინის ერთ-ერთი მეუღლის განცალკევებულ ქონებად მიჩნევის საფუძველი, მოსარჩელეთა ქორწინების და ბინის შეძენის პერიოდი, ასეთი გარემოების დადგენის გარეშე საქმის წარმოების შეწყვეტა არის დაუსაბუთებელი. სადავო აქტები ეხება სართულის და მანსარდის დაშენების ნებართვას იმ საცხოვრებელ სახლზე, რომლის მობინადრენიც არიან მოსარჩელეები, მოთხოვნის ძირითადი მოტივი უკავშირდება იმ ნაგებობის სიმტკიცეს, რომლის მაცხოვრებელიც არის ნ. ვ-ე, ამასთანავე, მოსარჩელეები უთითებენ აგრეთვე მობინადრეთა საერთო საკუთრებაში წილის შეცვლაზე. დავა არ ეხება მოსარჩელეთა კუთვნილი ბინის გასხვისებას, შესაბამისად უმართებულოა მხოლოდ რეესტრის ჩანაწერის მიხედვით დავისადმი მხარის ინტერესის არსებობის გადაწყვეტა. ქონების საერთო თანასაკუთრება ქორწინების კანონიერი შედეგია, სახლის რეგისტრაცია ერთ-ერთი მეუღლის სახელზე არ წყვეტს მეუღლეთა ქონებრივ ერთობას, არ გამორიცხავს მეუღლეთა საერთო თანასაკუთრებას, ქონებრივ ურთიერთობებში მათ თანასწორობას, რეგისტრაციის ფაქტი მხოლოდ საკუთრების წარმოშობის მომენტს ასახავს, ნივთზე მეუღლეთა თანასაკუთრება კი წარმოიშობა რეგისტრაციამდე, რეგისტრაცია არ ცვლის მეუღლეთა საერთო თანასაკუთრების კანონიერ რეჟიმს, სასამართლო ასეთ შემთხვევაში ხელმძღვანელობს პრეზუმფციით, რომ მეუღლესთან არსებული ქონება განეკუთვნება მათ საერთო თანასაკუთრებას. აღსანიშნავია ისიც, რომ ერთ-ერთი მეუღლის მოქმედება მიმართული თანაზიარი საკუთრების მიმართ, ითვლება მეორე მეუღლის ნების გამოვლენადაც, საერთო თანასაკუთრების მფლობელობის, სარგებლობის და განკარგვის უფლებამოსილებათა განხორციელებისას წარმოშობილი დავალიანების გამო მეუღლეებს ეკისრებათ სოლიდარული პასუხისმგებლობა, ვინაიდან პასუხისმგებლობა ვალდებულების შეუსრულებლობისას სოლიდარულია, შესაბამისად ინტერესიც სოლიდარული გააჩნიათ. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, თანაზიარი საკუთრება მეუღლეებს ეკუთვნით თანაბრად, წილთა განუსაზღვრელად და გამოიყენება საერთო ინტერესებიდან გამომდინარე. შესაბამისად, ნ. ვ-ს თ-ის ქუჩა 4ა-ში მდებარე ბინაზე გააჩნია ისეთივე სამართლებრივი ინტერესი, როგორც მის მეუღლეს. ნებისმიერი დანაწესი, რომელიც მიზნად ისახავს რომელიმე მეუღლის, როგორც მესაკუთრის უფლებამოსილებათა რაიმე ფორმით შეზღუდვას, ეწინააღმდეგება კანონის იმპერატიულ დებულებას მეუღლეთა უფლებების თანაბრობის შესახებ.

საფუძველს მოკლებულია აგრეთვე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მითითება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 10.12.10წ. განჩინებით თ. და ნ. ვ-ების კერძო საჩივარი თ. ვ-ის ნაწილში დარჩა განუხილველი, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინება, რომლითაც შეწყდა საქმის წარმოება, კანონიერ ძალაშია შესული თ. ვ-ის ნაწილში. სააპელაციო პალატის აღნიშნული დასკვნა არ გამომდინარეობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.01.11წ. განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის ტექსტიდან, რომლითაც ნ. ვ-ის, თ. ჩ-ისა და თ. ო-ს კერძო საჩივრები დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინება და საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე მუხლის თანახმად, საქმის განხილვა საკასაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რომლებიც დადგენილია სააპელაციო სასამართლოში საქმეთა განხილვისათვის, ხოლო 390.4 მუხლის თანახმად, განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი უნდა შეიცავდეს სასამართლოს დასკვნას სააპელაციო საჩივრის ან კერძო საჩივრის (საჩივრის) მთლიანად ან ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ან დაკმაყოფილებაზე უარის შესახებ. აღნიშნულ შემთხვევაში კერძო საჩივრის ავტორთა მოთხოვნას წარმოადგენდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 03.09.08წ. განჩინების არა ნაწილობრივ ან რომელიმე მოსარჩელესთან მიმართებით, არამედ მთლიანად გაუქმება, 03.09.08 წ. განჩინება კერძო საჩივრების ავტორების მიერ გასაჩივრდა მთლიანად, ყველა ნაწილში, მით უფრო, რომ კერძო საჩივარი შეტანილი ჰქონდათ არა მხოლოდ მოსარჩელეებს, არამედ საქმეში ჩაბმულ მესამე პირებსაც. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.01.11წ. განჩინების სარეზულუციო ნაწილი არ შეიცავს დათქმას კერძო საჩივრების ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ, აღნიშნული განჩინებით მთლიანად დაკმაყოფილდა ნ. ვ-ის, თ. ჩ-ის და თ. ო-ს კერძო საჩივრების მოთხოვნა და მთლიანად გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.09.08წ. განჩინება. შესაბამისად, იურიდიული შედეგი დგება როგორც თ. ჩ-ის, თ. ო-ს და ნ. ვ-ის, ისე - თ. ვ-ის მიმართ.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ნ. და თ. ვ-ების კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.04.11წ. განჩინება და საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. და ნ. ვ-ების კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.04.2011წ. განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.