ბს-1624-1598 (კს-11) 1 თებერვალი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე;

კერძო საჩივრის ავტორი (მოსარჩელე) _ დ. ჟ-ა;

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო;

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ოქტომბრის განჩინება;

დავის საგანი _ გადაწყვეტილების განმარტება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 7 მარტს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა დ. ჟ-მ მოპასუხის საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის 2008 წლის 18 ოქტომბრის ¹7224 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობას, სამუშაოზე აღდგენასა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურებას Dსამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

2006 წლის 20 დეკემბერს დ. ჟ-მ წარადგინა დაზუსტებული სარჩელი და საბოლოოდ მოითხოვა მოპასუხისათვის იძულებით განაცდურის, 12 თვის განმავლობაში კუთვნილი ხელფასის 160 ლარის ოდენობით, დაკისრება, ასევე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დავალდებულება გასცეს შრომის წიგნაკი დ. ჟ-ზე მასში სათანადო ჩანაწერის - სამსახურიდან გათავისუფლების ფორმულირება, კანონის მუხლის, პუნქტის, ქვეპუნქტის მითითებით (2010 წლის 26 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმი ს.ფ. 94 ტ. II).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 მაისის განჩინებით საქმე განსჯადობის მიხედვით განსახილველად გადაეცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დ. ჟ-ს სარჩელი მოპასუხე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ შინაგან საქმეთა მინისტრის 2008 წლის 18 ოქტომბრის ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდური ხელფასის - გათავისუფლებიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. ჟ-მ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 აპრილის განჩინებით დ. ჟ-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება; საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთაAპალატის 2010 წლის 13 იანვრის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით დ. ჟ-ს სარჩელი დაკამყოფილდა ნაწილობრივ; მოსარჩელე დ. ჟ-ს უარი ეთქვა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილის 2008 წლის 18 ოქტომბრის ¹7224 პ/შ ბრძანების ბათილად ცნობაზე, სამუშაოზე აღდგენასა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურებაზე Dსამსახურიდან გათავისუფლების დღიდან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებამდე; დაკმაყოფილდა დ. ჟ-ს სასარჩელო მოთხოვნა შრომის წიგნაკის გაცემის თაობაზე, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა დ. ჟ-ზე შრომის წიგნაკის გაცემა, მასში სათანადო ჩანაწერის - სამსახურიდან გათავისუფლების ფორმულირება, კანონის მუხლის, პუნქტის, ქვეპუნქტის მითითებით.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. ჟ-მ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სასარჩელო მოთხოვნის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით დ. ჟ-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; დ. ჟ-ს სარჩელი დაკამყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილის 2008 წლის 18 ოქტომბრის ¹7224 პ/შ ბრძანება, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი აქტის გამოცემა; ასევე საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა დ. ჟ-სათვის იძულებითი განაცდური დროის ხელფასის ანაზღაურება.

2011 წლის 16 სექტემბერს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ გაცემულ იქნა სააღსრულებო ფურცელი აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე.

2011 წლის 4 ოქტომბერს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას განცხადებით მიმართა დ. ჟ-მ და მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილების განმარტება იმგვარად, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ მითითებული გადაწყვეტილების საფუძველზე დ. ჟ-ს აუნაზღაუროს იძულებითი განაცდური დროის ხელფასი, ყოველთვიურად 160 ლარი ხელშეკრულების შეწყვეტიდან – 2005 წლის 1 ოქტომბრიდან ახალი აქტის გამოცემამდე – 2011 წლის 17 იანვრამდე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით დ. ჟ-ს განცხადება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილების განმარტების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა ფაქტობრივი და სამართლებრივი წანამძღვრები 2010 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილების იმაგვარად განმარტებისთვის, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ მითითებული გადაწყვეტილების საფუძველზე დ. ჟ-ს აუნაზღაუროს ყოველთვიურად 160 ლარი ხელშეკრულების შეწყვეტიდან – 2005 წლის 1 ოქტომბრიდან ახალი აქტის გამოცემამდე – 2011 წლის 17 იანვრამდე.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა 2011 წლის 5 მაისს ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონში განხორციელებული ცვლილებებით, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის პირველი მუხლით და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევა, ვინაიდან ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის თაობაზე 2011 წლის 5 მაისის ¹4650 კანონის მე-2 მუხლში პირდაპირ მიეთითა, რომ აღნიშნული კანონი ძალაში შევიდა გამოქვეყნებისთავე და მას მიენიჭა უკუქცევითი ძალა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა დ. ჟ-ს განცხადების დაკამყოფილების საფუძველი, ვინაიდან 2011 წლის 5 მაისს ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონში განხორციელებული ცვლილებებით პირდაპირ გაიწერა, რომ მოხელის მიერ მოთხოვნილი განაცდური ხელფასი ამ კანონის 112-ე მუხლით დადგენილი ოდენობით ანაზღაურდება მხოლოდ იმ შემთხვევში, თუ დაწესებულება მოხელეს აღადგენს სამსახურში. სხვა შემთხვევაში განაცდური ხელფასი არ ანაზღაურდება.

მითითებული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა დ. ჟ-მ.

დ. ჟ-ა კერძო საჩივარში აღნიშნავდა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო ეხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციითა და ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის 1950 წლის 4 ნოემბრის კონვენციით (საქართველო მისი მონაწილე ქვეყანაა), ვინაიდან საქართველოს კონსტიტუციის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტი, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-7, მე-5 მუხლები ადგენს საერთაშორის ხელშეკრულებების უპირატეს იურიდიულ ძალას შიდა კანონმდებლობასთან მიმართებით. შესაბამისად თბილისის სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლი და მისი პრეცენდენტური სამართალი და არა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე და 127-ე მუხლები.

კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება ეფუძნება საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მე-4 პუქტით დადგენილ შრომის სამართლიანი ანაზღაურების პრინციპს.

დ. ჟ-ა კერძო საჩივარში მიუთითებდა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა საქართველოს ორგანული კანონი ,,საქართველოს შრომის კოდექსი” და არა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონი, ვინაიდან მას აქვს უპირატესი იურიდიული ძალა ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით. მოსარჩელის მოთხოვნას იძულებითი განაცდური დროის ხელფასის ანაზღაურების თაობაზე საფუძვლად დაედო არა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე და 127-ე მუხლები, არამედ ,,საქართველოს შრომის კოდექსის” 32-ე მუხლი.

კერძო საჩივრის ავტორი განმარტავდა, რომ ის წარმოადგენდა შტატგარეშე მოსამსახურეს. მასზე ვერ გავრცელდებოდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 112-ე და 127-ე მუხლები, ვინაიდან აღნიშნული ეხება მხოლოდ მოხელეს. შტატგარეშე მოსამსახურეს უფლება აქვს შრომითი უფლებების დარღვევასთან დაკავშირებით მიმართოს სასამართლოს 3 წლის ვადაში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსისა და საქართველოს შრომის კოდექსის თანახმად.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით დ. ჟ-ა კერძო საჩივრით გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების განმარტებას ითხოვდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობისა და კერძო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ჟ-ს კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გასაჩივრებული განჩინების შეცვლით მიღებულ იქნას ახალი განჩინება, რომლითაც დ. ჟ-ს განცხადება გადაწყვეტილების განმარტების თაობაზე არ დაკმაყოფილდება შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილის 2005 წლის 18 ოქტომბრის ¹7224 პ/შ ბრძანება და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა; საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დ. ჟ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ 2011 წლის 16 სექტემბერს გადაწყვეტილებაზე გაიცა სააღსრულებო ფურცელი.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ საქმეზე ბს-1456-1438 (კ-11), სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიერ 2011 წლის 17 იანვარს გამოიცა ¹59152 ბრძანება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი შსს 2005 წლის 18 ოქტომბრის ¹7224 პ/შ ბრძანება შსს სპეციალურ ოპერატიული დეპარტამენტის შტატგარეშე მოსამსახურე დ. ჟ-სათვის შსს 2005 წლის 30 აგვისტოს ¹5718 პ/შ ბრძანებით გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ და დ. ჟ-ს შეუწყდა შსს 2005 წლის 30 აგვისტოს ¹5718 პ/შ ბრძანებით გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება 2005 წლის 30 აგვისტოდან.

დ. ჟ-მ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს 2011 წლის 17 იანვრის ¹59152 ბრძანების კანონიერება სადავოდ გახადა სასამართლოში, მოითხოვა მისი ბათილად ცნობა და შინაგან საქმეთა სამინისტროსათვის იძულებითი განაცდურის სახით 8770,40 ლარის დაკისრება.

სადავო აქტის კანონიერების შემოწმებისას თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ 2011 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით არ დააკმაყოფილა სარჩელი და იძულებითი განაცდურის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში სასამართლომ მიუთითა, რომ 2005 წლის 30 აგვისტოდან 2011 წლის 17 იანვრამდე მოსარჩელე არანაირ შრომით ურთიერთობაში არ იმყოფებოდა მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოსთან, რაც საფუძვლად დაედებოდა მის მიმართ იძულებით განაცდურის ანაზღაურებას და მოსარჩელის მიმართ მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოსთან შრომითი ურთიერთობა დამთავრდა 2005 წლის 30 აგვისტოდან. სასამართლომ განმარტა, რომ განაცდური ხელფასის ანაზღაურება უკავშირდება არა სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებას, არამედ ადმინისტრაციის მიერ ახალი აქტის გამოცემას დ. ჟ-სთან მიმართებაში შრომის სამართლებრივი ურთიერთობის განსაზღვრის თაობაზე, რის შესაბამისად ჩათვალა, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან 2010 წლის 14 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შესრულებულია სრულად. თბილისის საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 12 ივლისის განჩინებით, ხოლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით დ. ჟ-ს უარი ეთქვა საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვებაზე, რითაც გაიზიარა წინა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემობები და სამართლებრივი შეფასებები.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მულის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262.1 მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს უფლება აქვს მხარეთა თხოვნით ან აღმასრულებლის განცხადებით, გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობის მიზნით განმარტოს გადაწყვეტილება სარეზოლუციო ნაწილის შეუცვლელად, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი ბუნდოვანია. განცხადების შეტანა გადაწყვეტილების განმარტების შესახებ დასაშვებია, თუ გადაწყვეტილება ჯერ არ არის აღსრულებული და თუ არ გასულა ვადა, რომლის განმავლობაშიც გადაწყვეტილება შეიძლება აღსრულდეს.

საკასაციო სასამართლო ზემოაღნიშნულ მუხლზე დაყრდნობით განმარტავს, იმისათვის, რომ გადაწყვეტილება განიმარტოს საჭიროა შემდეგი პირობების არსებობა: გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი არ უნდა იყოს ჩამოყალიბებული ნათლად და გარკვევით, უნდა შეიცავდეს ურთიერთგამომრიცხავ ან შეუსაბამო დებულებებს, განმარტების შედეგად არ უნდა მოხდეს გადაწყვეტილების ძირითადი აზრისა და შინაარსის შეცვლა, ამასთან სავალდებულოა, რომ გადაწყვეტილება არ იყოს აღსრულებული და არ იყოს გასული მისი აღსრულების ვადა.

საგულისხმოა, რომ გადაწყვეტილება, რომლის განმარტებასაც კ/საჩივრის ავტორი ითხოვს აღსრულებულია. მითითებული გადაწყვეტილების საფუძველზე შსს მიერ მიღებულია 2011 წლის 17 იანვრის ¹59152 ბრძანება, რომელიც, თავის მხრივ, დამოუკიდებლად იქცა სასამართლო მსჯელობისა და შეფასების საგნად. ამდენად, კ/საჩივრის ავტორის მოთხოვნა განიმარტოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება, ფაქტიურად წარმოადგენს კ/საჩივრის ავტორის მცდელობას მოახდინოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების რევიზირება, რასაც მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს. ამასთან, როგორც უკვე აღინიშნა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262.1 მუხლი უშვებს მხოლოდ აღუსრულებელი გადაწყვეტილების განმარტების შესაძლებლობას, რის გამოც, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ დ. ჟ-ს განცხადების დაუკმაყოფილებლობის მოტივად უნდა იქცეს საპროცესო კანონმდებლობით სასამართლოსათვის დადგენილი შეზღუდვები და არა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში წარმოდგენილი მოსაზრებები, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინების შეცვლით მიღებულ უნდა იქნეს ახალი განჩინება, რომლითაც დ. ჟ-ს უარი ეთქმევა გადაწყვეტილების განმარტებაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე-420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ. ჟ-ს კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 ოქტომბრის განჩინების შეცვლით საქმეზე მიღებულ იქნას ახალი განჩინება;

3. დ. ჟ-ს განცხადება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივლისის განჩინების განმარტების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.