3გ/ად-9-კ-01 2 ივლისი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

მ. ვაჩაძე

დავის საგანი: ქ.თბილისში ...-ის ¹12-ში მდებარე 1760 კვ.მ. ფართის პრივატიზაციის გაუქმება.

აღწერილობითი ნაწილი:

1999 წლის 22 იანვარს საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ სარჩელით მიმართა მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ თბილისში ...-ის .¹12-ში მდებარე შენობის პრივატიზაციასთან დაკავშირებით მიღებული გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა და შესაბამისად აღნიშნული შენობის ს/ს ...-ის მიერ პრივატიზაციის ბათილად ცნობა. სარჩელის ძირითად საფუძვლად მიუთითებდა იმ გარემოებას, რომ პრივატიზებული შენობა წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ შენობას. მისი სადავო პრივატიზებული ნაწილის (პირველი და მეორე სართული, სარდაფი სულ 1760 კვ.მ.) საპრივატიზებო ობიექტის ნუსხაში შეტანა მოხდა კანონის დარღვევით, როგორც ატს-93-ის კუთვნილი ფართი და თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს მიერ მოხდა პრივატიზება ს/ს «...-ზე», 1998 წლის 17 აგვისტოს გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ ატს 93-ის შენობა მდებარეობს ...-ზე ¹12-ის ლიტერ «ბ»-ში, ხოლო პრივატიზებული ფართი განთავსებულია ლიტერ «ა»-ში. ლიტერ «ა»-ში მდებარე შენობა არის დამოუკიდებელი ნაგებობა და მისი ფართი შეადგენს 1917 კვ.მ. ხოლო პრივატიზებული ფართი შეადგენს 1760 კვ.მ. მოპასუხე ს/ს «...-ის» შუამდგომლობის საფუძველზე კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 1997 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს გენერალური პროკურატურა მოცემულ საქმეზე ცნობილ იქნა არასათანადო მოსარჩელედ, ხოლო სათანადო მოსარჩელედ მიჩნეულ იქნა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო.

სათანადო მოსარჩელემ მოითხოვა სადავო ფართის პრივატიზაციის ბათილად ცნობა იმ მოტივით, რომ აღნიშნული ფართი არ იყო შეტანილი საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში და შესაბამისად ეწინააღმდეგება პრივატიზაციის შესახებ კანონს. მოსარჩელემ უარყო გენერალური პროკურატურის სარჩელის ერთ-ერთი მოტივი სადავო ფართის ადმინისტრაციული შენობის ნაწილად მიკუთვნების თაობაზე, მიუთითა რომ სადავო შენობა არ განეკუთვნება ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციულ შენობას.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილებით თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ მიუთითა, რომ ვინაიდან მოსარჩელემ სადავოდ არ გახადა სადავო შენობის სამინისტროს ადმინისტრაციულ შენობად მიკუთვნების საკითხი, სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-11 მუხლებიდან გამომდინარე ვერ იმსჯელებს აღნიშნულ საკითხზე. სასამართლომ მიიჩნია რომ პრივატიზების დროს დაშვებული უზუსტობები არ წარმოადგენს არსებით შეცდომას, შესაბამისად მხარეებს შორის დადებული გარიგება არ შეიძლება ცნობილ იქნას ბათილად.

თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ. მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, როგორც უკანონოსი და მისი სარჩელის დაკმაყოფილება. მიუთითა, რომ პრივატიზების დროს დაშვებული შეცდომა არსებითია, ვინაიდან ...-ის ¹12-ის ლიტერ «ა»-ში მდებარეობს ...-ის და ...-ის სამინისტროს შენობა, ხოლო ამავე მისამართზე ლიტერ «ბ»-ში ასს 93-ის შენობა. საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში შეტანილ იქნა ლიტერ «ბ» მდებარე შენობის პრივატიზება. აღინიშნა, რომ აღნიშნული შენობების ფართებიც არ შეესაბამება ერთმანეთს, ლიტერ «ბ»-ში არსებული ფართი შეადგენს 1917 კვ.მ. ხოლო პრივატიზებულია 1760 კვ.მ.

ს/ს «...-მ» სააპელაიცო საჩივარი არ ცნო და მიუთითა, რომ შეცდომა მოხდა თვით აპელანტის ბრალით. მას გადახდილი აქვს თანხა სრულად, აღნიშნა, რომ თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ გაყიდა სწორედ ის შენობა, რომლის გაყიდვაც მას სურდა.

სააპელაციო სასამართლომ განიხილა საქმე, გააუქმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, მიიღო ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც დააკმაყოფილა თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს სარჩელი, ბათილად ცნო თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და ს/ს «...-ს» შორის 1998 წლის 31 ივლისს დადებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ, მიუხედავად იმისა, რომ ქონების მართვის სამმართველო სადავოდ არ ხდიდა ამ საკითხს, დადგენილად ცნო, რომ ...-ზე ¹12-ის ლიტ «ა» მდებარე შენობა, რომლის ნაწილის პრივატიზაცია წარმოადგენდა სასამართლო განხილვის საგანს, არის საქართველოს ...-ის და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობა. შესაბამისად მიუთითა, რომ აღნიშნული შენობის პრივატიზება ეწინააღმდეგება «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მოთხოვნას, რომლის თანახმად სახელმწიფო ორგანოთა ადმინისტრაციული შენობები პრივატიზებას არ ექვემდებარება. ასევე მიიჩნია, რომ პრივატიზაციის პროცესში ქონების მართვის სამმართველოს მიერ დაშვებული შეცდომა საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში ...-ის ¹12-ის ლიტ «ბ» შეტანა და ფაქტიურად ლიტერ «ა» პრივატიზაცია არსებითია. შესაბამისად ბათილად ცნო პრივატიზაცია.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს/ს «...-მ». მოითხოვს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებას სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სარჩელზე უარის თქმის შესახებ. კასატორს არასწორად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოსარჩელის აზრის არ გაზიარება სადავო შენობის ადმინისტრაციულ შენობის მიკუთვნების ნაწილში. მიუთითებს, რომ თვითონ მოსარჩელე ე.ი. მესაკუთრე არ თვლის სადავო შენობას ...-ის და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციულ შენობად. კასატორის აზრით, ამასვე ადასტურებს ის გარემოება, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 24 ოქტომბრის ¹1243 განკარგულებით პირდაპირი შესყიდვის უფლებით პრივატიზაცია გაუკეთდა სადავო შენობის მე-6 სართულს და ამდენად ერთხელ კიდევ ხაზი გაუსვა იმ ფაქტს, რომ მის საკუთრებაში არსებული სადავო შენობის ნაწილი არ წარმოადგენს ადმინისტრაციულ შენობას და ექვემდებარება პრივატიზაციას. მიუთითებს, რომ არ შეიძლება ერთი და იგივე შენობა ...-ის საზოგადოებაზე პირდაპირი მიყიდვის წესით პრივატიზაციისას არ იყო ადმინისტრაციული, ხოლო მათზე პრივატიზაციისას ადმინისტრაციული იყოს. მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო ტენდენციური იყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას და ადგილი აქვს ორმაგი სტანდარტების გამოყენებას. არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ შეცდომა რომელიც დაშვებულ იქნა პრივატიზაციის დროს არის არსებითი. მიაჩნია, რომ ეს იყო ტექნიკური შეცდომა, ვინაიდან ...-ის ¹12-ის ლიტ «ბ»-ში მდებარე ატს 93-ის შენობის ნაწილის პრივატიზაცია მოხდა 1998 წლის 13 მაისს შპს «ს...-ზე», ხოლო ლიტ ა»-ში პირველ და მეორე ნაწილის (1760კვ.მ.) პრივატიზაცია მოხდა 1998 წლის 17 აგვისტოს. ე.ი. კასატორი მიუითებს, რომ ატს-93-ის შენობა უფრო ადრე იქნა პრივატიზებული. შესაბამისად პრივატიზაციის დროს ადგილი ჰქონდა ტექნიკურ შეცდომას.

კასატორის აზრით თუ ს/ს «...-ს» საპრივატიზაციო ნუსხაში შეტანილი ატს 93-ის შენობა უნდა გაეფორმებინა, მაშინ ამ შენობის «ს...-ის» მიერ პრივატიზაცია უკანონოა.

კასატორს მიაჩნია, რომ იგი არის კეთილსინდისიერი შემძენი. პრივატიზაციის კანონიერად ჩატარებაზე პასუხისმგებელია თვითონ მოსარჩელე და მოსარჩელის შეცდომის გამო არ უნდა იზარალოს კეთილსინდისიერმა შემძენმა და სახელმწიფო ბიუჯეტმა, რომელსაც პრივატიზაციის ბათილად ცნობის შემთხვევაში კასატორის აზრით მოუწევს მილიონიანი ზარალის ანაზღაურება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება, მოისმინა საქმის ზეპირ განხილვაზე გამოცხადებულ მხარეთა ახსნა-განმარტებები და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სადავო პრივატიზებული შენობა პრივატიზაციის დროისათვის იყო საქართველოს ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობა და შესაბამისად თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს მიერ მისი პრივატიზაციით დაირღვა საქართველოს 1997 წლის 30 მაისის კანონის «სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის შესახებ» მე-4 მუხლის მოთხოვნა.

როგორც საქმეში არსებული მტკიცებულებებიდან და საკასაციო სასამართლოში თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს წარმომადგენლის ახსნა-განმარტებიდან ირკვევა, სათანადო მოსარჩელეს არც პირველი ინსტანციის და არც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას თავისი მოთხოვნა არ დაუყენებია იმ გარემოებაზე, რომ სადავო შენობა მდებარე თბილისში ...-ის ¹12-ის ლიტერ «ა»-ში, იყო ...-ისა და ...-ის სამინისროს ადმინისტრაციული შენობა. ასეთი მოთხოვნა არ დაუყენებია არც თვით ...-ისა და ...-ის სამინისტროს, რომელიც საქმეში ჩაბმული იყო მესამე პირად და როგორც საქმეში არსებული მტკიცებულებებიდან ჩანს, დავის საგანი მისთვის ცნობილი იყო. ასევე საქმეში არსებული მასალებით დადგენილია და მოწინააღმდეგე მხარე ქონების მართვის თბილისის სამმართველოს წარმომადგენელიც ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ სადავო შენობის ნაწილი საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 24 ოქტომბრის ¹1293 განკაროგულებით პირდაპირი მიყიდვის წესით პრივატიზებულ იქნა საქართველოს ...-ის საზოგადოებაზე. აღნიშნული პრივატიზება სადავოდ არავის გაუხდია და ძალაშია. შესაბამისად იმ ორგანოებს, რომლებიც უფლებამოსილი იყვნენ გადაეწყვიტათ ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობის საკითხი, სადავოდ არ გაუხდიათ ეს გარემოება. საქართველოს ქონების მართვის სამინისტრომ, სათანადო მოსარჩელემ, უარყო სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა ამ საკითხთან დაკავშირებით და მიუთითა, რომ იგი პრივატიზაციის დროისათვის არ წარმოადგენდა ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციულ შენობას.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სადავო შენობის ადმინისტრაციულ შენობად ჩათვლის დამადასტურებელია 1991-1996 წლებში ...-ის სამინისტროსა და «ქალაქმშენპროექტს» შორის დადებული ხელშეკრულებები, ვინაიდან, როგორც გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაშია მითითებული, აღნიშნულ ხელშეკრულების დადება მოხდა წინა წლებში, ხოლო პრივატიზაცია განხორციელდა 1998 წლის 31 ივლისს. ის გარემოება, რომ სადავო შენობა დაზიანებამდე ე.ი. 1991 წლამდე იყო ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობა სადავოდ არავის გაუხდია და დადგენილია, მაგრამ კონკრეტული საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმის დადგენას პრივატიზაციის დროისათვის ე.ი. 1998 წლის 31 ივლისისათვის იყო თუ არა სადავო შენობა ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობა. ამდენად გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მოხსენებული მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 19 მარტის ¹339 დადგენილება ვერ ჩაითვლება სადავო შენობის პრივატიზაციის დროისათვის ადმინისტრაციულ შენობად მიკუთვნების დამადასტურებელ მტკიცებულებად. საკასაციო სასამართლოს ასევე უსაფუძვლოდ მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ გაცემული პასპორტის მიხედვით სადავო შენობა წარმოადგენდა ...-ისა და ...-ის სამინისტროს საკუთრებას, იგი უნდა ჩათვალოს მის ადმინისტრაციულ შენობად. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სამინისტროს სახელზე ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში შენობის აღრიცხვა არანაირად არ ნიშნავს, რომ შენობა არის მისი ადმინისტრაციული შენობა. სახელმწიფო უწყების სახელზე შეიძლება აღრიცხული იყოს როგორც მისი ადმინისტრაციული შენობა, ასევე სხვა შენობებიც. სადავო შენობის ადმინისტრაციულ შენობის მიკუთვნების საკითხთან დაკავშირებით ინტენსიურად მიმდინარეობდა მიმოწერა საქართველოს ...-ისა და ...-ის სამინისტროს, საქართველოს ქონების მართვის სამინისტროსა და საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს შორის. 1997 წელში თვით ...-ისა და ...-ის სამინისტრომ არაერთხელ მიმრთა ქონების მართვის და ეკონომიკის სამინისტროებს თხოვნით, რომ აღნიშნული შენობა არ წარმოადგენდა მის ადმინისტრაციულ შენობას და შეეტანად საპრივატიზაციო ობიექტების ნუსხაში. ამ მიმოწერიდან ნათლად ჩანს, რომ იხილებოდა ...-ის ¹12-ის ლიტერ «ა» შენობის, სადაც 1991 წლამდე გათავსებული იყო ...-ის და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაცია და არა ამავე მისამართზე მდებარე ლიტერ «ბ» შენობის, საპრივატიზაციო ობიექტების ნუსხაში შეტანის საკითხი. რის შედეგადაც ქონების მართვის მინისტრის 1997 წლის 2 დეკემბრის ¹1-3/7 ბრძანებით საპრივატიზაციო ობიექტების ნუსხაში შეტანილ იქნა ასს 93-ის 1760 კვ.მ თავისუფალი ფართი. რომელიც მდებარეობდა ...-ის ¹12-ში. საქმის მასალებში არის ...-ისა და ...-ის სამინისტროს 28.11.97 წლის წერილი ეკონომიკის მინისტრისადმი, სადაც იგი მიუთითებს, რომ ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული შენობა, რომელიც მდებარეობს ...-ის ¹12-ში არ არის ადმინისტრაციული შენობა. ამავე წერილში მითითებულია, რომ შენობის მთელი ფართობი 5338 კვ.მ. და რომ ...-ისა და ...-ის სამინისტრო არ არის წინააღმდეგი მოხდეს აღნიშნული შენობის ნაწილის 1760 კვ.მ პრივატიზაცია. აღნიშნული წერილის პასუხად ეკონომიკის სამინისტრო 18.11.97 წლის ¹3-3/232 წერილით აცნობებს ...-ის და ...-ის და ქონების მართვის სამინისტროებს, რომ არ არის წინააღმდეგი აღნიშნული შენობის ნაწილის 1760 კვ.მ. პრივატიზაციისა. აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მიუხედავად აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით უწყებათა შორის არსებული აზრთა სხვადასხვაობისა ისინი მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ სადავო შენობა არ იყო ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობა. აღნიშნული მიმოწერა ასევე გამორიცხავს იმ გარემოებას, რომ ქონების მართვის სამინისტრომ საპრივატიზებო ობიექტების ნუსხაში შეიტანა ...-ის ¹12-ის ლიტერ «ბ»-ში მდებარე ატს-93-ის შენობა, ხოლო რეალურად პრივატიზება მოახდინა ლიტერ «ა» მდებარე შენობის. ...-ის და ...-ის სამინისტროს აღნიშნული წერილიდან ნათლად ჩანს (მითითებულია შენობის საერთო ფართი და საპრივატიზაციო ფართი, ასევე მითითებულია ის გარემოება, რომ შენობა იმყოფება მის ბალანსზე, ხოლო საქმის მასალებით დადგენილია და სადავო არ არის ის გარემოება, რომ ლიტ «ბ»-ში მდებარე შენობა იმყოფებოდა ატს-93-ის ბალანსზე) რომ საუბარია ლიტ «ა» მდებარე შენობის პრივატივაციაზე. რომლის საერთო ფართია 5338 კვ.მ. ხოლო ლიტ «ბ»-ს მდებარე შენობის საერთო ფართია 1917 კვ.მ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისა და გადაწყვეტისას არასწორი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, მიიჩნია რა, რომ სადავო შენობა წარმოადგენდა ...-ისა და ...-ის სამინისტროს ადმინისტრაციულ შენობას. არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ კომპეტენტურმა ორგანოებმა (...-ისა და ...-ის სამინისტრო, ქონების მართვის სამინისტრო, ეკონომიკის სამინისტრო) სადავო პრივატიზაციამდე იმსჯელეს აღნიშნულ საკითხზე და ჩათვალეს, რომ სადავო შენობა არ წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ შენობას. ასევე არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სადავო პრივატიზაციის შემდეგ, საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულებით პრივატიზებულ იქნა სადავო შენობის ნაწილი, რითაც კიდევ ერთხელ დასტურდება, რომ სახელმწიფოს აღმასრულებელი ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოც არ მიიჩნევდა აღნიშნულ შენობას ადმინისტრაციულ შენობად. საქმეში არსებული მტკიცებულებების არასწორ შეფასებას, შედეგად მოყვა ის, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა «სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციის შესახებ» კანონის მე-4 მუხლი, რომლითაც დადგენილია, რომ პრივატიზაციას არ ექვემდებარება სახელმწიფო ორგანოთა ადმინისტრაციული შენობები, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. შესაბამისად არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის «ბ» პუნქტით გათვალისწინებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონის ნორმათა დარღვევით გამოტანილად ჩათვლის საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ სადავო პრივატიზაციის გარიგების დადება მოხდა არსებითი შეცდომის საფუძველზე. რომ თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს სურდა გაეყიდა ...-ის ¹12-ის ლიტ «ბ»-ში მდებარე შენობა და შეცდომით გაყიდა ლიტერ «ა» მდებარე შენობის ნაწილი. როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ ამ გარემოების არსებობას პრაქტიკულად გამორიცხავს საქართველოს კვშირგაბმულობისა და ...-ის სამინისტროს, ქონების მართვის სამინისტროსა და ეკონომიკის სამინისტროს შორის სადავო ქონების სარეალიზაციო ობიექტების ნუსხაში შეტანასთან დაკავშირებით არსებული მიმოწერა, საიდანაც ნათლად ჩანს, რომ უწყებებმა იცოდნენ თუ რომელი შენობის პრივატიზაციაზე იყო საუბარი. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა ქ.თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს მიერ ....-ის ¹12-ის ლიტერ «ბ»-ში მდებარე შენობის ნაწილის 405 კვ.მ პრივატიზაციის ფაქტს შპს «ს.-ზე», რომელიც დასრულდა 1998 წლის 14 მაისს საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემით, ე.ი. სადავო პრივატაზაციამდე. საკასაციო სასამართლოს აზრით აღნიშნული გარემოება კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ ქ.თბილისის ქონების მართვის სამმართველომ იცოდა რომელი შენობის პრივატიზაციას ახდენდა, ვინაიდან სადავო პრივატიზაციისას ლიტერ «ბ»-ში მდებარე შენობის ნაწილი პრივატიზებული იყო შპს «ს.-ზე» და აღნიშნულ შენობაში პრაქტიკულად აღარ იყო დარჩენილი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული 1760 კვ.მ ფართობი. შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ არსწორად განმარტა და გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 72-ე და 54-ე მუხლები.

აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სადავო პრივატიზაციის განხორციელებისას მოსარჩელემ თბილისის ქონების მართვის სამმართველომ თვითონ დაუშვა შეცდომა დოკუმენტების გაფორმებაში, რაც დადასტურებულია და მხარეები სადავოდ არ ხდიან. შესაბამისად მოსარჩელის მიერ დაშვებული შეცდომის გამო, მისივე სარჩელის საფუძველზე პრივატიზაციის გაუქმება საკასაციო სასამართლოს უმართებულოდ მიაჩნია. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ პრივატიზაციის პროცესში დაშვებული აღნიშნული შეცდომა არ შეიძლება ჩათვალოს არსებითად, ვინაიდან გამყიდველმა ე.ი. მოსარჩელემ, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ იცოდა რომელი შენობის პრივატიზაციას ახდენდა, რაც დადასტურებულია საქმეში არსებული მტკიცებულებებით. შესაამისად არ არსებობს სადავო ადმინისტრაციული გარიგების შეცდომით დადებულ გარიგებად ცნობის სამოქალაქო კოდექსის 79-ე და 73-ე მუხლებით გათვალისწინებული საფუძვლები. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს იმ გარემოებასაც, რომ კასატორის ს/ს «...-ის» მიერ სადავო შენობა პრივატიზებულ იქნა პრაქტიკულად დანგრეულ მდგომარეობაში. მის მიერ განხორციელებულია ძვირადღირებული სამშენებლო და სარემონტო სამუშაოები, რასაც ადასტურებს მოსარჩელეც. შესაბამისად პრივატიზაციის ბათილად ცნობის შემთხვევაში, კასატორს ექნება უფლება დააყენოს გაწეული ხარჯების და მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა სახელმწიფოსაგან.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონის დარღვევით მიღებულად ჩათვლის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის «ე» პუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი, გადაწყვეტილება არ არის იურიდიულად საკმაოდ დასაბუთებული, რაც გამოიწვევდა სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეში არსებული მტკიცებულებების არასწორი სამართლებრივი შეფასებით. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის გარმოებები საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებების დამატებითი გამოკვლევა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმეზე მიღებული იქნეს ახალი გადაწყვეტილება მოსარჩელისათვის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის პირველი და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. სააქციო საზოგადოება “...-ის’’ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმებული იქნეს თბილისის საოლქო სასმართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2000 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებული იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

3. ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.