გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
¹ 3გ/ად-33-კ-01 25 მაისი, 2001 წ. ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),
ნ. კლარჯეიშვილი,
მ. ვაჩაძე
დავის საგანი:
1. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998 წლის 4 აგვისტოს ¹ 1646/369 დადგენილების ძალადაკარგულად გამოცხადება;
2. ო. ჩ-შვილზე გაცემული ¹ 018309 ორდერის ბათილად ცნობა;
3. სადავო ბინის პრივატიზებაზე 1998 წლის 12 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულების ბათილობა.
4. სადავო ბინის მიღებაზე კასატორების უპირატესი უფლების ცნობა.
აღწერილობითი ნაწილი:
1991 წელს ქ. თბილისში ... მდებარე 56 მ2 ფართობის არაიზოლირებული ორი ოთახი გამოთავისუფლდა მოქალაქე გ. ც-ძის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით და მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1992 წლის 29 თებერვლის ¹ 4-08/96 განკარგულებით ფართობი დროებით გაუფორმდა თავისუფლების მოედანი ¹ 4-ში ხანძრის შედეგად დაზარალებულ ოჯახს, რომელმაც ბინა გაათავისუფლა 1998 წელს. 1998 წლის 4 აგვისტოს ¹ 16.46/69 დადგენილების მე-4 პუნქტით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტმა მუნიციპალიტეტის საბინაო საკითხთა კომისიის 1998 წლის 22 ივლისის ¹ 13/19 ოქმის საფუძველზე, ... გამოთავისუფლებული სადავო ოროთახიანი ბინა დაუმტკიცა ო. ჩ-შვილს ოჯახის სამ წევრზე (თვითონ და ორი შვილი – თ. და ი. ჩ-შვილი) ადრე გამოყოფილი ბინის სანაცვლოდ. თბილისში, ... ნათესავის სახელზე რიცხულ 16 მ2 ფართობის ერთოთახიან ბინაში მცხოვრები ო. ჩ-შვილის აწ გარდაცვლილ მეუღლეს, როგორც პედაგოგს და პედაგოგთა სიით 1978 წლიდან აღრიცხვაზე მყოფს, მთაწმინდის რაისაბჭოს აღმასკომის 1991 წლის 6 მარტის ¹ 399 გადაწყვეტილებით გაუფორმდა ოთხოთახიანი ბინა დიდი დიღმის დასახლებაში, მაგრამ ოჯახის შესახლება ვერ მოხერხდა, ვინაიდან იგი თვითნებურად დაიკავა სატრანსპორტო გაერთიანებაში ხელშეკრულებით მომუშავე მძღოლის ოჯახმა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998 წლის 4 აგვისტოს სადავო ¹ 16.46/69 დადგენილების შესაბამისად, ო. ჩ-შვილზე 1998 წლის 26 აგვისტოს გაიცა საცხოვრებელი სადგომის ორდერი ¹ 018309, ხოლო 1999 წლის 12 სექტემბერს ოჯახის წევრთა თანხმობით ი. ჩ-შვილმა მოახდინა ... გამოყოფილი ოროთახიანი ბინის პრივატიზება. ფაქტობრივად ხანძრით დაზარალებულმა ა. ჩ-ავამ ... მდებარე ბინა გაათავისუფლა 1998 წლის 18 დეკემბერს. ბინის დაცლის დროს იქ შეიჭრნენ ამავე სახლის პირველ სართულზე მცხოვრები კასატორის – ს. კ-ძის ოჯახის წევრები, რის შესახებაც წარმოდგენილია ქ. თბილისის მთაწმინდის შს სამმართველოს უბნის უფროსი ინსპექტორის ოქმი. 1999 წლის 15 იანვარს ი. ჩ-შვილმა სარჩელი აღძრა მთაწმინდის რაიონის სასამართლოში ს. კ-ძის მიმართ და მოითხოვა ოჯახის წევრებთან ერთად უკანონოდ დაკავებული ბინიდან მისი გამოსახლება.
1999 წლის 29 სექტემბერს ს. კ-ძემ და მისმა მეუღლემ ნ. ღ-ურმა შეგებებული სარჩელი აღძრეს ი. და ო. ჩ-შვილების, ქ. თბილისის მთავრობისა და თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის მიმართ შემდეგი მოთხოვნით: 1. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998 წლის 4 აგვისტოს ¹ 1646/369 დადგენილების უკანონოდ ცნობა ო. ჩ-შვილზე სადავო ბინის განაწილების ნაწილში და გაცემული ორდერის ¹ 018309 ბათილად ცნობა; 2. სადავო ბინის პრივატიზებაზე 1998 წლის 12 სექტემბრის ხელშეკრულების ბათილობა; 3. სადავო ბინაზე მათი (ს. კ-ძისა და ნ. ღ-ურის) უპირატესი უფლების ცნობა იმ მოტივით, რომ მათი ექვსსულიანი ოჯახი იქვე ცხოვრობს პირველ სართულზე, ავარიულ და საცხოვრებლად უვარგის 37მ2 ფართობის ერთოთახიან ბინაში, როგორც მრავალშვილიანი (3 შვილი) ოჯახი 1989 წლიდან იმყოფება ბინით დაკმაყოფილების აღრიცხვაზე, უფროსი ვაჟი (დაბადებული 1987 წელს) დაავადებულია ასთმური ბრონქიტითა და ალერგიული რონიტით, ხოლო თავად ს. კ-ძე 1992 წლის 15 სექტემბრიდან 1993 წლის 15 ივნისამდე პერიოდში მონაწილეობდა ცხინვალში საქართველოს მთლიანობისათვის ბრძოლაში, რის გამოც საქართველოს საბინაო კოდექსის 56-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და «საქართველოში საბინაო პირობების გაუმჯობესების, აღრიცხვაზე აყვანისა და ბინების გაცემის შესახებ» დებულების თანახმად, ჰქონდათ გამოთავისუფლებული სადავო ბინის მიღების უპირატესი უფლება.
თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ი. ჩ-შვილის სარჩელი ს. კ-ძის ოჯახის წევრებთან ერთად სადავო ბინიდან გამოსახლების შესახებ, ხოლო მოპასუხეთა შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, რაც უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით შემდეგ გარემოებათა გამო:
1. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა რაიონული სასამათლოს შეფასება და მიიჩნია, რომ აპელანტმა ყოველგვარი ნებართვის გარეშე დაიკავა სადავო ბინა, რომ მის ქმედებას კანონიერი საფუძველი არ გააჩნია; ამასთან, აპელანტმა ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ, როგორც მრავალშვილიანი დედა აყვანილია შესაბამის აღრიცხვაზე.
2. სააპელაციო პალატა არ დაეთანხმა აპელანტის არგუმენტს, რომ სადავო ბინის მიღების უპირატესი უფლება მათ წარმოეშვათ 1991 წლიდან - გ. ც-ძის გარდაცვალების შემდეგ, იმჟამად მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსისა და საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსა და საქართველოს პროფკავშირთა რესპუბლიკური საბჭოს 1985 წლის 2 სექტემბრის ¹ 577 დადგენილებით დამტკიცებული «საქართველოს სსრ-ში საბინაო პირობების გასაუმჯობესებელ მოქალაქეთა აღრიცხვისა და საცხოვრებელი სადგომების მიცემის თაობაზე» წესების შესაბამისად. პალატამ მიჩნია, რომ აპელანტებს სადავო ბინის მიღების უფლება წარმოეშვათ 1998 წლის 4 აგვისტოდან, თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის ¹ 1646/369 დადგენილების მიღების შემდეგ, როცა საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი და მის საფუძველზე მიღებული ზემოაღნიშნული «წესები» საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1505-1506-ე მუხლების მიხედვით ძალადაკარგულად ჩაითვალა 1997 წლის 25 ნოემბრიდან.
3. საკასაციო პალატამ გაიზიარა ი. ჩ-შვილის მოსაზრება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილთან დაკავშირებით და მიიჩნია, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998 წლის 4 აგვისტოს ¹ 1646/369 დადგენილება წარმოადგენს აღმჭურველ ადმინისტრაციულ აქტს, რის შედეგადაც განხორციელებულია იურიდიული მნიშვნელობის ქმედება (ბინის პრივატიზება) და მისი ბათილად ცნობა ან ძალადაკარგულად გამოცხადება დაუშვებელია, რადგან არ არსებობს ამავე კოდექსის 60-ე მუხლის I ნაწილის «ბ» და 61-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა», «ბ» და «გ» პუნქტებით გათვალისწინებული გარემოებები.
სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმებასა და თავისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებას ითხოვენ კასატორები – ს. კ-ძე და ნ. ღ-ური შემდეგი საფუძვლით:
1. სააპელაციო პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ ახალი სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე, 1506-ე და 1507-ე მუხლები, ვინაიდან სადავო ბინა თავდიპირველად გამოთავისუფლდა 1991 წელს და დროებით იქ განათავსეს ხანძრით დაზარალებული ოჯახი. საქართველოს რესპუბლიკის საბინაო კოდესის 56-ე მუხლის თანახმად, მათ ჰქონდათ გამოთავისუფლებული ბინის უპირატესი მიღების უფლება, რისი განხორციელებაც ვერ შეძლეს თავიანთი ბრალის გარეშე, ამიტომ დავის გადასაწყვეტად სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა 1991 წლისათვის მოქმედი საბინაო კოდექსით და «საქართველოს რესპუბლიკაში საბინაო პირობების გაუმჯობესებისა და აღრიცხვაზე აყვანის, ბინების გაცემის შესახებ» დებულებით, რომელიც, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს 2000 წლის 5 ოქტომბრის ¹ 11/10-314 და 2001 წლის 17 მაისის ¹ 11.05.161 წერილების მიხედვით, არ არის გაუქმებული და რომლითაც სადავო ბინით საცხოვრებელი პირობების გაუმჯობესების უპირატესი უფლება აქვთ კასატორებს.
2. სასამართლომ, ასევე, უსწოროდ გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 პუნქტი, ვინაიდან დავა კოდექსის ძალაში შესვლამდეა დაწყებული. ამასთან, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა აღნიშნული მუხლი, რადგან ამ მუხლის თანახმად აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტი ბათილად უნდა გამოცხადდეს თუ ის ეწინააღმდეგება კანონს, რასაც ადგილი აქვს ამ დავის შემთხვევაში.
მოწინააღმდეგე მხარემ – ი. ჩ-შვილის წარმომადგენელმა საკსაციო საჩივარი არ ცნო, სააპელაციო პალატის განჩინების უცვლელად დატოვებას ითხოვს და საკასაციო საჩივარზე უარის თქმას უსაფუძვლობის გამო. საკასაციო საჩივარი არ ცნო ასევე ქ. თბილისის მერიის წარმომადგენელმაც და სააპელაციო პალატის განჩინების უცვლელად დატოვებას ითხოვს, ვინაიდან მისი აზრით არ არსებობს თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998 წლის 4 აგვისტოს დადგენილების გაუქმების კანონიერი საფუძვლები, სახელმწიფომ ჩ-შვილებს ბინა მართებულად გამოუყო დიდ დიღომში 1991 წელს მიცემული ბინის სანაცვლოდ მაშინ, როცა გაუქმებული იყო საქართველოს საბინაო კოდექსის 56-ე მუხლი და 1985 წლის დროებითი დებულება, ხოლო ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების შემდეგ საბინაო ფართობების გაუმჯობესებისა და აღრიცხვაზე აყვანის ახალი წესები მიღებული არ ყოფილა, რასაც დაეთანხმა, ასევე მეორე მოწინააღმდეგე მხარის – თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის წარმომადგენელიც.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, მხარეთა ზეპირი ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება-კანონიერების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ღ-ურისა და ს. კ-ძის საკასაციო საჩივარს უსაფუძვლობის გამო დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000 წლის 20 დეკემბრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:
1. საკასაციო პალატა უსაფუძვლობის გამო ვერ გაიზიარებს კასატორთა პრეტენზიას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევასთან დაკავშირებით და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ სწორად გამოიყენა და განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე, 1506-ე მუხლები, 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილი და მართებულად არ იხელმძღვანელა საქართველოს საბინაო კოდექსის (1964 წლის) 56-ე მუხლითა და საქართველოს მინისტრთა საბჭოსა და საქართველოს პროფკავშირების რესპუბლიკური საბჭოს 1985 წლის ¹ 577 დადგენილებით დამტკიცებული წესებით «საქართველოს სსრ საბინაო პირობების გასაუმჯობესებელ მოქალაქეთა აღრიცხვისა და საცხოვრებელი სადგომების მიცემის შესახებ». საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება საკასაციო საჩივარს, თითქოს სადავო ბინის მიღებით საბინაო პირობების გაუმჯობესების უპირატესი უფლება კასატორებს წარმოეშვათ 1991 წლიდან. მართალია, 1991 წელს ბინა გათავისუფლდა იქ მობინადრე ც-ძის გარდაცვალების გამო, მაგრამ ბინის მესაკუთრის – თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1992 წლის 29 თებერვლის ¹ 4-08/96 განკარგულებით საცხოვრებელი ფართობი დროებით გაუფორმდა ხანძრით დაზარალებულ ოჯახს, რის შედეგადაც სამართლებრივი ურთიერთობა (ქირავნობა) წარმოიშვა გამქირავებელ-გამგეობასა და დამქირავებელ – დაზარალებულ ოჯახს შორის. აღნიშნული განკარგულება კასატორებს იმჟამად მოქმედი წესით სადავოდ არ გაუხდიათ. დაზარალებულ ჩ-ავას მიერ სადავო ბინის გათავისუფლების შემდეგ, მხოლოდ 1998 წელს წარმოეშვათ კასატორებს უფლება საბინაო პირობების გაუმჯობესების მიზნით სადავო ბინის მიღებაზე, შესაბამისად სამართლებრივი ურთიერთობაც ამ პერიოდიდან შეიძლება წარმოშობილიყო იმჟამად მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესით, რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის II ნაწილის მიხედვით ამ კოდექსის ამოქმედების, 1997 წლის 25 ნოემბრის, შემდეგ წარმოშობილ ურთიერთობებზე და მაშასადამე, 1998 წლის სადავო ურთიერთობაზე, ვრცელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი, რომლის 1505-ე მუხლის მე-3 ნაწილით სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი, შესაბამისად მისი 56-ე მუხლი, ხოლო 1506-ე მუხლით, ასევე, ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის შეუსაბამო ყველა კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი, მათ შორის «საქართველოს სსრ საბინაო პირობებგასაუმჯობესებელ მოქალაქეთა აღრიცხვისა და საცხოვრებელი სადგომის მიცემის» შესახებ კასატორთა მიერ მითითებული წესები, ვინაიდან მიღებული იყო ძალადაკარგული საბინაო კოდექსის 59-ე მუხლის საფუძველზე.
ამდენად, საკასაციო პალატის აზრით, სააპელაციო პალატამ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს, გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, მართებულადაც განმარტა იგი და ვინაიდან კანონის მითითებულ დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის «ა» პუნქტის თანახმად, ამ ნაწილში საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას უსაფუძვლობის გამო.
2. საკასაციო პალატა, ასევე, ვერ გაიზიარებს საკასაციო საჩივარს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის უსწორო განმარტებასთან დაკავშირებით. საკასაციო პალატის აზრით, სააპელაციო პალატამ აღნიშნული მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე კასატორებს მართებულად უთხრა უარი თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1998 წლის 4 აგვისტოს ¹ 1646/369 დადგენილების ძალადაკარგულად გამოცხადებაზე, ვინაიდან სადავო აქტი თავისი სამართლებრივი ბუნებით წარმოადგენს აღმჭურველ ადმინისტრაციულ აქტს, რის საფუძველზეც მოწინააღმდეგე მხარის – ი. ჩ-შვილის მიერ განხორციელებულია იურიდიული მნიშვნელობის ქმედება – აქტით გადაცემული ბინის პრივატიზება. რადგან კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის I ნაწილის «ბ» პუნქტით (აქტის შესრულება გამოიწვევს დანაშაულს), 61-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით (ძალადაკარგულად გამოცხადება პირდაპირ არ იყო მითითებული კანონი ან კანონქვემდებარე აქტში), «ბ» ქვეპუნქტით (ძალადაკარგულად გამოცხადება პირდაპირ არ იყო მითითებული ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტში) და «გ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევებს (დაინტერესებულმა მხარემ არ შეასრულა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით დადგენილი ვალდებულება), სააპელაციო პალატამ სწორად იხელმძღვანელა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და კანონიერი საფუძვლების არ არსებობის გამო მართებულად უთხრა უარი კასატორებს შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.
კასატორთა არგუმენტს სადავო აქტის – თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის ¹ 1646/369 დადგენილების იმ მოტივით გაუქმების შესახებ, თითქოს იგი ეწინააღმდეგება კანონს, საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება უსაფუძვლობის გამო, რადგან მიაჩნია, რომ აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტი თავისი უფლებამოსილების ფარგლებში, კომპეტენტური ადმინისტრაციული ორგანოს – თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის მიერ გამოცემულია მოქმედი კანონმდებლობის დაცვით. სახელდობრ: სადავო კომუნალური ფონდის ბინის მესაკუთრემ – თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტმა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის I ნაწილით მინიჭებული უფლების ფარგლებში, თავისი შეხედულებისამებრ მართებულად განკარგა ბინა, ვინაიდან 1998 წლისათვის საქართველოს საბინაო კოდექსი და «საქართველოს საბინაო პირობებგასაუმჯობესებელ მოქალაქეთა აღრიცხვისა და საცხოვრებელი სადგომის მიცემის წესები» ძალადაკარგული იყო და არ არსებობდა სადავო ბინის მიცემაზე კასატორთათვის უპირატესი უფლების მიმნიჭებელი რაიმე სამართლებრივი აქტი. ხოლო თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის მიერ სადავო ბინის ჩ-შვილებისათვის მიცემა 1991 წელს დიდ დიღომში დაკარგული ოთხოთახიანი ბინის სანაცვლოდ, კანონიერია და არ არსებობს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის I ნაწილის «დ» პუნქტით გათვალისწინებული სადავო ¹ 1646/369 დადგენილების ბათილად ცნობის კანონიერი საფუძველი.
3. ამდენად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება, ვინაიდან კასაციაში მითითებულ დარღვევებს ადგილი არ ჰქონია, გამოტანილია კანონიერი განჩინება, პალატამ სწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი, რის გამოც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივარს დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას.
ამასთან, საკასაციო პალატა ითვალისწინებს დავის სიმძაფრეს, რაც გამოწვეულია კასატორთა მრავალშვილიანი ოჯახის მძიმე საბინაო პირობებით, რომ 1989 წლიდან აღრიცხვაზე მყოფი 6 სული ცხორობს 37 მ2 ფართობის ავარიულ, ერთოთახიან, ნახევრადსარდაფის ტიპის, ბნელ, ნესტიან, უფანჯრო ბინაში, რომლის უკანა კედელი 50%-ზე მეტი მიწაშია მოქცეული, რომ ოჯახს ჰყავს სამი არასრულწლოვანი შვილი, უფროსი ვაჟი დაავადებულია ასთმური ბრონქიტითა და ალერგიული რინიტით, ხოლო ოჯახის მამა კასატორი ს. კ-ძე 1992 წ 15 სექტემბრიდან - 1993 წლის 15 ივლისამდე პერიოდში ცხინვალში მონაწილეობდა საქართველოს ერთიანობისათვის ბრძოლაში. საკასაციო პალატა მიუთითებს მოწინააღმდეგე ადმინისტრაციულ ორგანოებს, რომ გაითვალისწინონ ს. კ-ძისა და ნ. ღ-ურის მდგომარეობა, შეძლებისდაგვარად თანადგომა გაუწიონ და ქმედითი დახმარება აღმოუჩინონ მრავალშვილიან ოჯახს საბინაო პირობების გაუმჯობესებაში, რაც მათი, როგორც აღმასრულებელი ხელისუფლების ორგანოთა, მოვალეობაა, რადგან საქართველომ, როგორც «ბავშვის უფლებათა კონვენციის» მონაწილე სახელმწიფომ (რატიფიცირებულია 1994 წლის 21 აპრილს) მსოფლიოს წინაშე ივალდებულა მაქსიმალურად უზრუნველყოს ბავშვის სიცოცხლის შენარჩუნება და ჯანსაღი განვითარება («კონვენციის» მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტი), ხოლო «კონვენციის» 27-ე მუხლით საქართველომ ცნო ყოველი ბავშვის, მათ შორის კ-ძეების უფლება უზრუნვეყოფილი იყვნენ ცხოვრების ისეთი დონით, რომელიც აუცილებელია მათი ფიზიკური, გონებრივი, სულიერი, ზნეობრივი და სოციალური განვითარებისათვის, რაც უწინარესად გულისხმობს საკვებით, ტანსაცმლითა და საცხოვრებლით ბავშვების უზრუნველყოფას.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 404-ე. 410-ე მუხლებით, 46-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ს. კ-ძისა და ნ. ღ-ურის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლობის გამო არ დაკმაყოფილდეს.
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000 წლის 20 დეკემბრის განჩინება.
3. უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
