¹ 3გ/ად-101-კს-01 23 ოქტომბერი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. კლარჯეიშვილი,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: 1. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000 წლის 7 აგვისტოს ¹1-3/511 ბრძანების ბათილად ცნობა; 2. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ 2000წლის 9 აგვისტოს გაცემული ¹ 810 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2000 წლის 13 სექტემბერს მოსარჩელე ჯ. ა-ევმა სარჩელით მიმართა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოს და თბილისში, ... მდებარე, პნევმატური ტირის შენობის მესამე პირის გ. ბ-იას საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000წლის 7 აგვისტოს ¹1-3/511 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა “სახელმწოფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-4, მე-5 მუხლების, ასევე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 99-ე, 115-ე მუხლის დარღვევით ტირის პრივატიზების განხორციელების გამო. ამასთან, მოსარჩელე მოითხოვდა სადავო ტირში ძირითად სამუშაო ადგილზე ინსტრუქტორად დაბრუნებას.

თბილისის კალინინის სახ. რ-ნის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასკომის 1975 წლის 2 მარტის ¹79 გადაწყვეტილებით “დოსააფის” კალინინის რაიონულ კომიტეტს ნება დაერთო სადავო პნევმატური ტირის დადგმაზე. შემდგომში ტირი ირიცხებოდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე. 1997 წლის 27 იანვარს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს თბილისის ტექნიკურ სკოლასა და მეორე მოპასუხეს, შ.პ.ს.”ლ.-ს” შორის დაიდო ხელშეკრულება “ლ.-ისათვის” პნევმატური ტირის დროებით (ერთი წლით) სარგებლობაში ოფისად გადაცემის შესახებ. 1998 წლის 23 იანვარს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო-ტექნიკური მომზადების სამმართველოსა (გამქირავებელი) და მეორე მოპასუხეს შპს ლ.-ს” (დამქირავებელი) შორის კვლავ გაფორმდა ახალი ხელშეკრულება სადავო ტირის შენობის (48 კვ.მ. ფართობი) ქირავნობის შესახებ 2003 წლის 31 დეკემბრამდე ვადით და ქონება გადაეცა დამქირავებელს. თბილისის მთაწმინდის რ-ნის გამგეობის 1999 წლის 12 მარტის ¹60 გადაწყვეტილებით დამქირავებელს ნება დაერთო იჯარით აღებული შენობის უკანა დაზიანებული კედლის აღდგენაზე, ფართის მომატებით და ღია აივნის შემინვაზე. 1999 წლის 20 დეკემბერს საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ ¹13 წერილით აცნობა საქართველოს ქონების მართვის მინისტრს, რომ გაქირავებული ტირი არ წარმოადგენდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამობილიზაციო მარაგს და სარეზერვო ქონებას. სამინისტრო თანხმობას აცხადებდა აღნიშნული ფართის ბალანსიდან მოხსნაზე საპრივატიზებო ობიექტთა ნუსხაში შესატანად და პრივატიზების განსახორციელებლად იმ პირობით, თუ მყიდველი გადასცემდა და დაუმონტაჟებდა მას სატელიტურ-საანტენო კომპლექსს, კერძოდ 7 ც. მრავალარხიან სატელიტურ-საანტენო სისტემას, 1ც. ასარხიან სატელიტურ მბრუნავ ანტენასა და 1 ც. ოცდაათარხიან სატელიტურ ანტენას. აღნიშნული პირობებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსა და მეორე მოპასუხეს შორის გაფორმდა შესაბამისი ხელშეკრულება, ხოლო საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ბრძანებით სადავო ტირის შენობა შეიტანეს 2000 წლის საპრივატიზებო ობიექტების დამატებით ნუსხაში. თბილისის მთაწმინდის რ-ნის გამგეობის 2000 წლის 2 მარტის ¹51 გადაწყვეტილებით ... მდებარე 31.68 კვ.მ. ფართის სადავო ტირის შენობა ექსპლუატაციაში იქნა მიღებული, როგორც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილი ფართი, 8.14 კვ.მ. შემინული აივნით, ხოლო შენობის უკან მიშენებული 21.25 კვ.მ. ფართი როგორც მეორე მოპასუხის _ Aშპს «ლ.-ის” საკუთრება, რის შესაბამისადაც თბილისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ მოხდა სადავო ტირის შენობის ფართის რეგისტრაცია: 31.68 კვ.მ. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სახელზე, 21,33 კვ.მ. მეორე მოპასუხის სახელზე. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს განცხადება ტირის სადავო ფართის კომერციული კონკურსის ფირმით პრივატიზებაზე გაზეთ “...-ში” გამოქვეყნდა 2000 წლის 2 ივნისს, კომერციული კონკურსი ჩატარდა 2000 წლის 7 ივლისს, სადაც გაიმარჯვა მესამე პირმა გ. ბ-იამ. 2000 წლის 20 ივლისს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსა და მესამე პირის წარმომადგენელს შორის დაიდო პირობადებული ხელშეკრულება სადავო პნევმატური ტირის შენობის 31.68 კვ.მ ფართის (49 კვ.მ. მიწის ნაკვეთთან) პრივატიზების შესახებ (ფასი – 700 დოლარის ექვივალენტი ლარი) იმ პირობით, რომ მყიდველი საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გადასცემდა და დაუმონტაჟებდა ზემოაღნიშნულ სატელიტურ-საანტენო კომპლექსს. იმავდროულად პრივატიზებული ქონება მიღება-ჩაბარების აქტით გადაეცა მყიდველს. 2000 წლის 2 აგვისტოს საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ ¹2/194 წერილით აცნობა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს გ. ბ-იას მიერ ვალდებულების შესრულებაზე სატელიტურ-საანტენო კომპლექსის მისთვის გადაცემა-დამონტაჟებაზე, რის შემდეგაც საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ 2000 წლის 7 აგვისტოს გამოსცა სადავო ბრძანება ¹1-3/511 პრივარიზებული ტირის 31.68კვ.მ. შენობაზე მესამე პირისათვის საკუთრების უფლების დადასტურების თაობაზე და 2000 წლის 9 აგვისტოს მესამე პირის გ. ბ-იას (მყიდველის) სახელზე შესაბამისად გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ¹810.

მოსარჩელე თავდაპირველად ითხოვდა პნევმატური ტირის შენობის გ. ბ-იასათვის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000წლის 7 აგვისტოს ¹1-3/511 ბრძანების ბათილად ცნობას და ტირში სამუშაოზე ინსტრუქტორად აღდგენას, 2001 წლის 11 იანვარს დაზუსტებული სარჩელით, ასევე, მოითხოვა მესამე პირის სახელზე გაცემული საკუთრების დამადასტურებალი მოწმობის ¹810 ბათილად ცნობაც, ხოლო მეორე მოპასუხემ შპს «ლ.-მ” 12 იანვარს შეგებებული სარჩელი აღძრა მოსარჩელის წინააღმდეგ და პატივის, ღირსებისა და საქმიანი რეპუტაციის შელახვისათვის, სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის შესაბამისად, მოითხოვა მორალური ზიანის ანაზღაურება 5 000 ლარის ოდენობით. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 24 იანვრის განჩინებით საქმე განსჯადობით გადაეგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას, რომელმაც 2001 წლის 12 იანვრის განჩინებით ცალკე სასარჩელო წარმოებად გამოჰყო სამუშაოზე აღდგენასთან დაკავშირებული მოთხოვნა და საჭირო მტკიცებულებათა ასლები დაუბრუნა თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოს, ხოლო განსახილველად დაიქვემდებარა მოსარჩელის მოთხოვნა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000წლის 7 აგვისტოს ¹1-3/511 ბრძანებისა და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ¹810 ბათილად ცნობის თაობაზე, ასევე, შეგებებული სარჩელი მორალური ზიანის ანაზღაურებაზე. მოპასუხეებმა და მესამე პირმა სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე მოითხოვა უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა სარჩელსაც და შეგებებულ სარჩელსაც შემდეგი საფუძვლით:

1. კოლეგიამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება ფარულ პრივატიზებასთან დაკავშირებით და, რომ პრივატიზებული უნდა ყოფილიყო ტირის მთლიანი ფართი 45კვ.მ., ნაცვლად 31,68 კვ.მ-ისა. სასამართლომ გაითვალისწინა თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის ¹51 გადაწყვეტილება, რომლითაც სადავო ფართიდან ექსპლუატაციაში მიღებულ იქნა თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილი 31,68 კვ.მ. ფართი, ხოლო მოშენებული 21,25 კვ.მ. ფართი მიღებულ იქნა, როგორც შპს «ლ.-ის” საკუთრება, რაც შესაბამისად აღირიცხა თბილისის მერიის ტექინვენტარიზაციის ბიუროში. აღნიშნული ჩანაწერის სისწორე სადავოდ არ გაუხდია მოსარჩელეს, ამიტომ კოლეგიამ მიიჩნია, რომ ტირის ფართის პრივატიზებისათვის კონკურსის გამოცხადება მხოლოდ თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილ 31,68 კვ.მ. ფართზე კანონიერია;

2. სასამართლომ წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე ჩათვალა, რომ ტირის სადავო ფართის გ. ბ-იას მიერ პრივატიზება განხორციელდა «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის, «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულების შესაბამისად, ასევე ადგილი არ ჰქონია გ. ბ-იას მიერ კანონის მე-5 მუხლის დარღვევას (მუშაკთა სოციალური გარანტიები) და არც სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლით გათვალისწინებული მოჩვენებითი ან თვალთმაქცური გარიგების დადებას;

3. კოლეგიის აზრით, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000 წლის 7 აგვისტოს ¹1-3/511 ბრძანება და 9 აგვისტოს გაცემული ¹810 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა თავისი შინაარსით არ ეწინააღმდეგება უფრო მაღალი იურიდიული ძალის მქონე აქტებს, მიღებულია სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ კომპეტენციის ფარგლებში, კანონით დადგენილი ფორმის დაცვით, ასევე არ ყოფილა დარღვეული მისი მიღების წესი, ამიტომ მათი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს და სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს;

4. სასამართლომ უსაფუძვლობის გამო, აგრეთვე არ დააკმაყოფილა შპს «ლ.-ის” შეგებებული სარჩელი საზოგადოების შემლახავი ინფორმაციის გავრცელებისათვის მორალური ზიანის 5000 ლარის ანაზღაურების თაობაზე.

თბილისის საოლქო სასამართლოს კოლეგიის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელე ჯ. ა-ევმა, რომელიც ითხოვს გადაწყვეტილების გაუქმებას და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის საფუძველზე, ხელახლა განსახილველად საქმის საოლქო სასამართლოში დაბრუნებას შემდეგი მოტივით:

1. გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია, ვინაიდან არ არის მითითებული კანონზე, რომლითაც სასამართლომ იხელმძღვანელა გადაწყვეტილების გამოტანისას, რითაც სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 და 393-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნები, რაც კოდექსის 394-ე მუხლის «ე” პუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. ამასთან საქმის გარემოებანი და მტკიცებულებები შეფასებულია არაობიექტურად და ტენდენციურად, რაც ასევე გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს წარმოადგენს. სასამართლომ ჯეროვნად არ გაათვითცნობიერია ის გარემოება, რომ შპს «ლ.-ის” დირექტორისა და ფიზიკური პირის გ. ბ-იას სახით პნევმატური ტირის სადავო შენობის პრივატიზება განახორციელა ერთი და იგივე პიროვნებამ;

2. კასატორი მიიჩნევს, რომ შპს «ლ.-ისა” და გ. ბ-იას მიერ განხორციელდა ტირის შენობის ფარული პრივატიზება, კოლეგიამ უკრიტიკოდ გაიზიარა თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1999 წლის ¹60 და 2000 წლის ¹51 გადაწყვეტილება, რომლითაც სადავო შენობიდან 31,68 კვ.მ. ფართი ექსპლოატაციაში იქნა მიღებული, როგორც თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილი ფართი _ 8,14 კვ.მ. შემინული აივნით, ხოლო შენობის უკან მოშენებული 21,33 კვ.მ. ფართი, როგორც «ლ.-ის” საკუთრება, რაც აისახა ტექინვენტარიზაციის ბიუროს ჩანაწერებშიც. სასამართლომ სათანადო შეფასება არ მისცა აღნიშნულ გარემოებას, კრიტიკულად და ობიექტურად არ შეაფასა ეს მტკიცებულებანი, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლიდან გამომდინარე, გამგეობა არ იყო უფლებამოსილი შპს «ლ.-ისათვის” 21,33 კვ.მ მიშენებული ფართის საკუთრებაში გადაცემაზე. კასატორს მაიჩნია, რომ მოშენება არ იძლევა მშენებლისათვის (შპს «ლ.-ისათვის”) მიშენებული ფართის საკუთრებაში გადაცემის საფუძველს და მისი აზრით, შესაძლოა ადგილი ჰქონოდა არა მარტო ფარულ პრივატიზაციას, არამედ სხვა სახის დანაშაულსაც და სასამართლო ვალდებული იყო ყოველი ღონე ეხმარა მის გამოსააშკარავებლად. კასატორი მიუთითებს, რომ მათ არაერთი შუამდგომლობა დააყენეს თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობიდან ფართის მშენებლობისა და ექსპლუატაციაში მიღების შესახებ მასალების გამოთხოვაზე, რაც ყოველივეს ახდიდა ფარდას, მაგრამ სასამართლომ ეს შუამდგომლობები უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა.

მოპასუხეებმა და მესამე პირის წარმომადგენელმა საკასაციო საჩივარი არ ცნეს უსაფუძვლობის მოტივით და ითხოვენ მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარს უსაფუძვლობის გამო დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2001 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლობის მოტივით ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილისა და 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევით გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე, ვინაიდან კოლეგიამ დავის გადაწყვეტისას მართებულად იხელმძღვანელა კანონით, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და სწორადაც განმარტა იგი. სახელდობრ, სასამართლომ მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენისა და წარმოდგენილი მტკიცებულებების შესწავლის შედეგად მიიჩნია, რომ თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული პნევმატური ტირის შენობის 31,68 კვ.მ ფართის პრივატიზება განხორციელდა სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონისა და «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზების შესახებ” დებულების შესაბამისად და სარჩელში მითითებულ დარღვევებს ადგილი არ ჰქონდა, რასაც საკასაციო პალატაც იზიარებს, კერძოდ:

ა) 1999 წლის 20 დეკემბრის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ¹13 წერილის მიხედვით, ტირი არ წარმოადგენდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამობილიზაციო მარაგს და სარეზერვო ქონებას, ამიტომ, ტირის პრივატიზაცია არ ეწინააღმდეგება სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-4 მუხლის «თ” პუნქტს;

ბ) საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ზემოაღნიშნული წერილის საფუძველზე ტირის შენობა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ბრძანებით შეტანილ იქნა 2000 წლის საპრივატიზებო ობიექტების დამატებით ნუსხაში, თანახმად «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-3 მუხლის მე-5 პუნქტისა;

გ) საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ინფორმაცია ტირის კომერციული კონკურსის ფორმით პრივატიზებაზე, ზემოაღნიშნული კანონის მე-9 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გამოქვეყნდა გაზეთ «...-ში” 2000 წლის 2 ივნისს, რასაც კასატორიც არ უარყოფს, ხოლო კომერციული კონკურსი, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ჩატარდა ინფორმაციის საჯაროდ გამოქვეყნებიდან 1 თვის შემდეგ, 2000 წლის 7 ივლისს. რაც შეეხება კასატორის წრმომადგენლის არგუმენტს, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო ვალდებული იყო ჯ. ა-ევისათვის ეცნობებინა ტირის პრივატიზების შესახებ, რადგან გაზეთ «...-ს” იგი ვერ წაიკითხავდა, საკასაციო პალატა უსაფუძვლობის გამო ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონი სამინისტროს ამგვარ ვალდებულებას არ ითვალისწინებს.

დ) საკასაციო პალატა, ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის მე-5 მუხლის დარღვევაზე _ «მუშაკთა სოციალური გარანტია და შეღავათი”, ვინაიდან 2000 წლის 20 ივლისის პრივატიზების ხელშეკრულება ასეთ პირობას და მყიდველისათვის _ გ. ბ-იასათვის ამ მხრივ რაიმე ვალდებულების დაკისრებას არ ითვალისწინებდა. ამასთან, ჯ. ა-ევის სამუშაოზე აღდგენასთან დაკავშირებული დავა ცალკე წარმოებადაა გამოყოფილი კოლეგიის 2001 წლის 12 იანვრის განჩინებით და საქმის მასალები განსახილველად გადაგზავნილია თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის- რაიონულ სასამართლოში.

2. შპს «ლ.-ისა” და გ. ბ-იას მიერ ტირის სადავო ფართის ფარული პრივატიზების შესახებ კასატორის მითითებას, პალატა ვერ დაეთანხმება უსაფუძვლობის გამო, რადგან ფიზიკური პირი გ. ბ-ია და იურიდიული პირი შპს «ლ.-ი” იურიდიულად სხვადასხვა სამართალსუბიექტს წარმოადგენენ, განსხვავებულია მათი ქმედუნარიანობა, უფლებაუნარიანობა, ქონებრივ-სამართლებრივი პასუხისმგებლობა, ამიტომ შპს «ლ.-ის” დამფუძნებლის, ფიზიკური პირის გ. ბ-იას მიერ თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული ფართის პრივატიზება, საკასაციო სასამართლოს აზრით, არ წარმოადგენს კანონის დარღვევას, არც თვალთმაქცური ან მოჩვენებითი გარიგებაა და პრივატიზებას ბათილად ცნობის საფუძველი ვერ გახდება;

3. კასატორი საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებას ითხოვს, რადგან სასამართლომ აქტებიც რომ არ გამოუთხოვია, ისე უკრიტიკოდ გაიზიარა თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1999 წლის ¹60 და 2000 წლის ¹51 გადაწყვეტილება და სათანადო შეფასების გარეშე დატოვა ის გარემოება, რომ მოშენებაზე ნებართვა არ იძლეოდა მოშენებული ფართის 21,33 კვ.მ. შპს «ლ.-ისათვის” საკუთრებაში გადაცემის საფუძველს, გამგეობის მიერ შპს «ლ.-ისათვის” აღნიშნული ფართის საკუთრებაში გადაცემა უკანონოა, პრივატიზება უნდა მომხდარიყო პნევმატური ტირის მთლიანი ფართისა 31,68 კვ.მ. და მოშენებული 21,33 კვ.მ. ერთად, ამიტომ ტირის პრივატიზაცია უნდა გაუქმდეს.

საკასაციო პალატა კასატორის ამ არგუმენტს ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოში დავის საგანს წარმოადგენდა საქარველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000 წლის 7 აგვისტოს ¹1-3/511 ბრძანებისა და ¹810 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილად ცნობა, რომლებითაც მესამე პირს, გ. ბ-იას პრივატიზებით საკუთრებაში გადაეცა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული ფართი 31,68 კვ.მ., ხოლო თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის 1999 წლის ¹60 და 2000 წლის ¹51 გადაწყვეტილება, რომლითაც სადავო ტირის შენობაზე მიშენებული 21,33 კვ.მ. ფართი ექსპლუატაციაში იქნა მიღებული, როგორც შპს «ლ.-ის” საკუთრება, რაც შესაბამისად აღირიცხა თბილისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროში, კასატორის მიერ გასაჩივრებული არ ყოფილა და დავის საგანს არ წარმოადგენს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის თანახმად, პროცესის დესპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, მხარეები თავად განსაზღვრავენ დავის საგანს, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 248-ე მუხლის მიხედვით, სასამართლო დავას იხილავს სარჩელის ფარგლებში, ვერ გაცდება სასარჩელო მოთხოვნებს და უფლება არა აქვს მხარეს მიაკუთვნოს იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვს. ამიტომ სასარჩელო მოთხოვნის არარსებობის გამო, საოლქო სასამართლო პროცესუალურად ვერ გასცდებოდა დავის საგანს და ვერ იმსჯელებდა თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის ¹60, ¹51 გადაწყვეტილებათა კანონიერებაზე, შპს «ლ.-ის” საკუთრებაში 21,33 კვ.მ. გადაცემის მართლზომიერებაზე.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საოლქო სასამართლოს კოლეგიამ სარჩელის ფარგლებში სწორად განიხილა მხოლოდ თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული 31,68 კვ.მ. ტირის ფართობის პრივატიზების შესახებ დავა, ფაქტობრივ გარემოებათა და მტკიცებულებების სწორი სამართლებრივი შეფასებით, ასევე კანონის სწორი გამოყენებითა და განმარტებით გამოიტანა კანონიერი გადაწყვეტილება და უცვლელად უნდა დარჩეს, ხოლო კასატორის უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი საკასაციო საჩივარს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვას.

საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს კასატორის ქონებრივ მდგომარეობას, რომ ჯ. ა-ევი არის უმუშევარი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 48-ე მუხლის საფუძველზე, ათავისუფლებს საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ჯ. ა-ევის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2001 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება.

3. უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.