გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹3გ/ად-116-კ 22 ნოემბერი, 2000 წელი, ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე ი. ტაბუცაძე

მოსამართლეები: ბ. მეტრეველი,

ნ. სხირტლაძე

განიხილა სააქციო საზოგადოება «ა-ის” საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატას 2000 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დაკმაყოფილდა საქართველოს ფინანსთა სამინიტროს სააპელაციო საჩივარი; გაუქმებულ იქნა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება, სს «ა-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა და მასვე დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 5000 ლარის ოდენობით.

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

სს «ა-მა” სარჩელით მიმართა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა ფინანსთა სამინისტროსათვის 540 ათასი ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლით: საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 4 დეკემბრის ¹110 ბრძანებულების პირველი მუხლის შესაბამისად ფინანსთა სამინისტროსა და სს «ა-ს” შორის 1997 წლის 10 დეკემბერს დაიდო ხელშეკრულება მატერიალური აქტივების გადაცემის შესახებ, რომლის სანაცვლოდ მოსარჩელეს შესრულებულად ეთვლებოდა ცენტრალური ბიუჯეტის წინაშე ვალდებულება 4300000 ლარის ოდენობით. მიწოდებულ ქონებაში 75% შეადგენდა უძრავ ქონებას. აღნიშნული ქონების გადაცემა მოხდა 1998 წლის 9-20 თებერვალს გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტებით. რომლის საფუძველზეც მოხდა უძრავი ქონების ნაწილში მიწოდების დაბეგვრა დამატებითი ღირებულების გადასახადით 540000 ლარის ოდენობით. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ მოპასუხემ უკანონოდ მო-ახდინა ბანკის დამატებითი ღირებულების გადასახადით დაბეგვრა უძრავი ქონების ნაწილში, ვინაიდან ხელშეკრულების დადების მომენტში (10-12.1997 წ.) საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის «ზ” პუნქტის თანახმად, უძრავი ქონების მიწოდება გათავისუფლებული იყო დღგ-დან. მაგრამ მიღება-ჩაბარების აქტების გაფორმების პერიოდში საგადასახადო კოდექსის აღნიშნულ მუხლში შეტანილ იქნა ცვლილება (1998 წლის 12-22 დეკემბერი), რომლითაც მოიხსნა უძრავი ქონების მიწოდებაზე დღგ-საგან გათავისუფლების შეღავათი, ხოლო 1998 წლის 1 მაისისათვის აღნიშნული შეღავათი აღდგენილ იქნა. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ ფინანსთა სამინისტროს მი-ერ ბანკის დაბეგვრა დღგ-ს გადასახადით მიღება-ჩაბარების აქტების გაფორმების პერიოდისათვის მოქმედი წესის თანახმად აშკარად კანონსაწინააღმდეგოა, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, უძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლება წარმოიშობა შემძენის საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ, მოცემულ შემთხვევაში კი ეს დღემდის განხორციელებული არ არის.

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ განიხილა საქმე და 1999 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სს «ა-ის” სარჩელი დააკმაყოფილა და მოპასუხეს დააკისრა 540000 ლარის მოსასრჩელის სასარგებლოდ გადახდა. ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს აღიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ გასაჩივრებულ იქნა სააპელაციო წესით თბილისის საოლქო სასამართლოში. ფინანსთა სამინისტრომ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების, როგორც უსაფუძვლო და უკანონო, გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ მოტივით, რომ გადაცემული ქონების საფასური მოსარჩელემ მიიღო 1997 წლის 31 დეკემბერს, შესაბამისად მოსარჩელემ, ქონების რელიზაცია მოახდინა უძრავი ქონების რეალიზაციის დღგ-ით დაბეგვრის შესახებ კანონის ნორმის მოქმედების პერიოდში და იგი სწრაფად დაიბეგრა დღგ-ს გადასახადით.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატამ განიხილა საქმე და 2000 წლის 1 ივნისის გა-დაწყვეტილებით ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დააკმაყოფილა, გააუქმა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და სს «ა-ის” სარჩელი არ დააკმაყოფილა; მასვე, დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

მიიჩნია, რომ საქმის განხილვისას სასამართლოს მიერ დარღვეულ იქნა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა” და «ბ” პუნქტების მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გა-მოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 385-ე და 976 მუხლები. საგადასახადო კოდექსის 165-ე მუხლი, რომლის საფუძველზე მიიჩნია, ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში უძრავი ქონების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია არ მომხდარა, საკუთრების უფლება გადაცემულად არ ჩაითვლება. მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის აღნიშნული ნორმა აწესრიგებს უძრავი ქონების გადაცემისათვის გადასახა-დით დაბეგვრის საკითხებს და არა დღგს-ს, რომელიც აღნიშნული კოდექსის სპეციალური ნორმით რეგულირდება. სააპელაციო სასამართლოს აზრით, სასამართლომ ასევე არ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-15 პუნქტი, ამავე კოდექსის მესამე კარის «დღგ” დებულებანი, კერძოდ, 90-ე, 91-ს 5.1. 96-ე 5.2, 105-ე მუხლები და ამავე კოდექსის 28-ე მუხლი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტი, რასაც შედეგად მოყვა ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის არგამოყენება.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ გარდა ფოთის ფილიალისა, ყველა დანარჩენ ქალაქებსა და რაიონებში მდებარე შენობა-ნაგებობები დღემდე სს «ა-ის” სახელზეა აღრიცხული ტექნიკური ინვენტარიზააციის ბიუროებში, რაც სააპელაციო სასამართ-ლოს აზრით, ცხადყოფს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 183-ე და 1515-ე მუხლების შესაბამისად უძრავი ქონების მიწოდება იურიდიულად დასრულებული არ არის. მიუხედავად აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მო-საზრება სს «ა-ისათვის” საგადასახდო ვალდებულების წარმოშობის დროსთან დაკავშირებით, რადგანაც მოსარჩელეს ქონების რეალიზაციიდან მიღებული აქვს შემოსავლში სახსრები 1997 წლის 31 დეკემბერს, მისი როგორც გადასახადის გადამხდელის, კერძოდ, დღგ-ს გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება წარმოიშვა სწორედ ამ მომენტში. უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მტიცება იმის თაობაზე, რომ მას საგადასახადო ვალდებულება წარმოეშვა სახელშეკრულებო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის, ანუ 1997 წლის 10 დეკემბრისათვის, ვინაიდან ურთიერთვალდებულებათა ჩათვლის დოკუმენტი ადასტურებს, რომ ჩათვლა განხორციელდა 1997 წლის 31 დეკემბერს და შესაბამისად მოსარჩელეს დასაბეგვრი დღგ-ს თანხა 540000 ლარი გაექვითა ბიუჯეტის მხრიდან ბანკის მიერ არსებულ დავალიანებაში იმ დროისათვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაიწლის «ზ” პუნქტში შეტანილი ცვლილებების გაცნობის შემდეგ დადგენელად მიიჩნია, რომ უძრავი ქონების მიწოდება დღგ-ით დაბეგვრას ექვემდებარებოდა 26.12.97 წლიდან 21.05.1998 წლამდე. არ გაიზიარა მოსარჩელისა და მესამე პირის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მოსაზრება, რომ ბანკი დღგ-ს გადამხდელად დაფიქსირდება ქონების გადაცემის დასრულების მომენტში, სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის პირობების შესრულების შემდეგ. მიუთითა, რომ საგადასახდო კოდექსის 29-ე მუხლში გამოყენებულ ტერმინთა განმარტებაში «საქონლის მიწოდება” განმარტებულია შემდეგნაირად: «საქონელზე საკუთრების უფლება გადაცემის, რეალიზაციის, გაცვლის, უსასყიდლოდ გადაცემისა და სხვა”. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ «საქონლის მიწოდება” მხოლოდ საკუთრების უფლების გადაცემაში არ გამოიხატება, ხოლო უძრავი ქონება რომ რეალიზებულია და თანხაც გადახდილია (ჩათვლილია) ამას მოსარჩელეც არ ხდის სადავოდ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს «ა-ს” საგადასახადო ვალდებულება დაუდგა 31.12.1997 წელს, როდესაც დავალიანების ჩათვლის შედეგად თანხა შემოსავალში აიღო.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრებულ იქნა სააქციო საზოგადოება «ა-ის” მიერ. კასატორი მოითხოვს სამოქალაქო საპროცესო კოდექის 411-ე მუხლის თანახმად, თბილისის საოლქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწვეტილების გაუქმებას და თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებას, შემდეგი საფუძვლით:

კასატორს მიაჩნია, რომ საოლქო სასამართლოს მიერ სრულიად უკანონოდ იქნა განსაზღვრული დასაბეგრი ოპერაციის დრო, კერძოდ, სს «ა-ს”, როგორც საგადასახადო გადამხდელად (დღგ-ს გადამხდელად) დაფიქსირება მოხდა არა კანონის თანახმად უძრავი ქონების გადაცემის დროს, არამედ ფინანსთა სა-მინისტროს მიერ ჩათვლის შესრულების დროს. კასატორი თვლის, რომ ბანკი აღნიშნული ჩათვლისათვის გადაიხდიდა არა დღგ-ს გადასახადს, არამედ მოგების გადასახადს, ხოლო საგადასახადო კოდექსის თანახმად დღგ-ს გადამხდელი, კონკრეტულ შემთხვევაში, პირი ხდება მხოლოდ ქონების გადაცემისას. კასატორის აზრით, ასევე არასწორად განმარტა საოლქო სასამართლომ საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტი, ვინაიდან, აღნიშნული მუხლი მოქმედებს საგადასახადო კოდექსის 28-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად პირის, როგორც საგადასახადო ვალდებულებისა და საგადასახადო გადამხდელად დაფიქსირების მომენტიდან, ხოლო აღნიშნულ საქმეზე სამოქალაქო კოდექსის ნორმების შეუსრულებლობის შემთხევაში ბანკი გადამხდელად არ დაფიქსირდებოდა.

კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები მოქმედებს ქონების მიწოდების დასრულების შემდეგ საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დროს და არაფინანსური ოპერაციის დროს. ამავე დროს, კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-15 პუნქტი, კერძოდ ვერ განსაზღვრა ქონების გადაცემასა და რეალიზაციის შორის განსხვავება და ამის საფუძველზე ბანკის მიერ ქონების გადაცემა ჩათვალა რეალიზაციად. კასატორის აზრით, ასევე არასწორად მიიჩნია სააპელაციო სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საგადასახადო კოდექსის 165-ე მუხლის გამოყენების საკითხი უმართებულოდ. თვლის, რომ საგადასახადო კოდექსის აღნიშნული მუხლის კონკრეტულ შემთხვევაში გამოყენება მართებულია. გამომდინარე ზემოაღნიშნულიდან, კასატორს მიაჩნია, რომ არც ჩათვლები, რომელიც 1997 წლის დეკემბერში მოხდა და არც 1998 წლის 9-20 თებერვალს ქონების გადაცემის შესახებ გაფორმებული აქტები არ წარმოშობს საგადასახადო ვალ-დებულებას.

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, მოისმინა მხარეთა ახსნა განმარტებები და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადა-სახადო საქმეთა პალატის 2000 წლის 1 ივნისის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არსებითად სწორია და დატოვებულ უნდა იქნეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სადავო ოპერაციის განხორციელებისა და საბიუჯეტო დავალიანებების ჩათვლებისათვის (ჩათვლების შემოსავალში აღრიცხვის შემთხვევები) ბანკი გადაიხდის მხოლოდ მოგების გადასახადს. საგადასახადო კოდექსის 45-ე მუხლის თანახმად, მოგების გადასახადის დაბეგვრის ობიექტია მოგება და არა საწარმოს მიერ მიღე-ბული შემოსავალი. საწარმოს შეიძლება ჰქონდეს შემოსავალი, მაგრამ საგადასახდო კოდექსით განსაზღვრული მოგების გადასახადით დასაბეგრი მოგება არ ჰქონდეს და შესაბამისად მოგების გადასახადით არ დაიბეგროს. ასევე, ვერ გაიზიარებს საკასაციო სასამართლო კასატორის მოსაზრებას, რომ საგადასახდო კოდექსის 165-ე მუხლი პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სწორად იქნა გამოყენებული და ამ საკითხთან დაკავშირებით იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას. აღნიშნული მუხლი განსაზღვრავს უძრავი ქონების გადაცემისათვის გადასახადის დაბეგვრის ობიექტს და იგი არ შეიძლება გაიგივებულ იქნეს დღგ-ით დაბეგვრის ობიექტთან.

საკასაცო სასამართლოს აზრით, მოცემული დავის ძირითად საგანს წარმოადგენს დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის დროის დადგენა კონკრეტული ოპე-რაციისათვის. საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილი განსაზღვრავს მოცემული საქმისათვის საინტერესო დასაბეგრი ოპერაციის დროს, რომლის «ა” პუნქტის თანახმად, დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების დროდ ითვლება სა-ქონლის მიწოდების, სამუშაოების შესრულების ან მომსახურების გაწევის დროიდან 90 დღე. ამავე ნაწილის «გ” პუნქტის თანახმად კი დასაბეგრი ოპერაციის დროდ ითვლება განაღდების მომენტი თუ განაღდება წარმოებს საქონლის მიწოდებიდან ან გადატვირთვიდან 90 დღის გასვლამდე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქონლის მიღების დროიდან 90 დღე იმ შემთხვევაში ითვლება დასაბეგრი ოპერაციის დროდ, თუ საქონლის მიწოდებას 90 დღის განმავლობაში შესაბამისი განაღდება არ მოჰყვა. სხვა შემთხვევაში კანონმდებელი დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის დროდ მიიჩნევს განაღდების მომენტს, ე.ი. მისაწოდებელი ან მიწოდებული საქონლის ღირებულების მიმწოდებლისათვის გადახდის მომენტს. კონკრეტულ შემთხვევაში განაღდების (ჩათვლის) მომენტად დადგენილია 1997 წლის 31 დეკემბერი. ამ გა-რემოებას მხარეები სადავოდ არ ხდიან. ასევე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად არის მიჩნეული და მხარეებიც სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ სადავო გარიგებით გათვალისწინებულ უძრავ ქონებაზე მხარეთა შორის მიღება-ჩაბარების აქტების შედგენა, ე.ი. უძრავი ქონების გადაცემა მოხდა 1998 წლის 9-20 თებერვალს. საკასაციო სასამართლოს აზრით, საგადასახადო კოდექსის მიზნებიდან გამომდინარე, უძრავი ქონების ფინანსთა სამინისტროს მიერ საიჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრაციის საკითხი, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების დროის განსაზღვრის ძირითად მომენტად. საგადასახადო კოდექსის 29-ე მუხლის «კოდექსში გამოყენებულ ტერმინთა განსაზღვრა”, მე-15 პუნქტის თანახმად, საგადასახადო კოდექსის მიზნებისათვის, გამოყენებულ ტერმინს «საქონლის მიწოდება” აქვს შემდეგი მნიშვნელობა «საქონელზე საკუთრების უფლების გადაცემა, რეალიზაციის, გაცვლის, უსასყიდ-ლოდ გადაცემის, ხელფასის ნატურალური ფორმით ანაზღაურების ჩათვლით...” აღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო კოდექსის მიზნებისათვის საქონლის მიწოდებაში იგულისხმება საქონელზე საკუთრების უფლების გადაცემა, რაც საკასაციო სასამართლოს აზრით, გულისხმობს გამყიდველის მიერ მყიდველისათვის საქონელზე საკუთრების უფლების გადაცემას და არ არის დაკავშირებული მყიდ-ველის მიერ საკუთრების უფლების ისეთ იურიდიულ გაფორმებასთან, რომელიც აღარ არის დამოკიდებული გამყიდველის ნებაზე. სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის სათაურია «უძრავ ნივთზე საკუთრების შეძენის საფუძვლები”. თვით მუხლშიც ჩამოყალიბებულია დებულებები, თუ რა არის აუცილებელი უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების შესაძენად და არა საკუთრების უფლების გადასაცემად. ე.ი. საგადასახადო კოდექსი დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების დროის განსაზღვრას უკავშირებს საკუთრების უფლების გადაცემას და არა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლით დადგენილ უძრავ ნივთზ საკუთრების უფლების შეძენას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს აზრით, სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის დებულების გამოყენება კონკრეტული დავის გადაწყვეტისათვის უსაფუძვლოა.

როგორც საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირვლი ნაწილში შეტანი-ლი საკანონმდებლო ცვლილებებიდან ჩანს და რასთან დაკავშირებითაც ამომწურავი ანალიზი აქვს გაკეთებული სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში, უძრავი ქონების მიწოდება დამატებითი ღირებულების გადასახადით იბეგვრებოდა 26.12.97 წლიდან 21.06.98 წლამდე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ნებისმიერ შემთხვევაში დასაბეგრი ოპერაციის დროდ მივიჩნევთ საქონლის მიწოდების, კონ-კრეტულ შემთხვევაში უძრავი ქონების მიწოდების დღეს თუ განაღდების მომენტს სს «თ-ის” მიერ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსათვის უძრავი ქონების მიწოდების ოპერაცია ექვემდებარებოდა დამატებითი ღირებულების გადასახადით დაბეგვრას. შესაბამისად ფინანსთა სამინისტროს ქმედება კონკრეტულ შემთხვევაში სწორია და კანონიერია, ხოლო სს «ა-ის” სასარჩელო მოთხოვნა უსაფუძვლოა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, თბილიის საოლქო სასამართ-ლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის გასაჩივ-რებულ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა შესაბამისად სს «ა-ის” საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყო-ფილდეს.

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 390-ე და 410-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კასატორის სააქციო საზოგადოება «ა-ის” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად იქნეს დატოვებული თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2000 წლის 1 ივნისის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.