გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹3გ-ად-153-კ 22 დეკემბერი, 2000 წელი, ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე,

ნ. კლარჯეიშვილი

განიხილა რუსთავის შპს «ე-ს” თანამშორმლების _ გ. ი-ის, გ. ს-ის, ა. პ-ის, ნ. ბ-ის, გ. გ-ის, გ. ჩ-ის, დ. ჯ-ის, მ. კ-ის წარმომადგენლის გ. უ-ის საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 31.07.2000 წლის გაადწყვეტილებაზე, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს «ე-ს” თანამშრომლების სარჩელი საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 05.09.97 წ. ¹1-3/546 და 19.03.98 წ. ¹1-3-/186 ბრძანებების ბათილად ცნობის შესახებ. სასამართლომ

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

16.05.2000 წ. თბილისის საოლქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა რუსთავის შპს «ე-ს” მუშაკების _ დ. კ-ის, ც. მ-ის, გ. ჩ-ის და სხვათა (სულ 21 პირის) რწმუნებულმა, რუსთავის ადვოკატურის ადვოკატმა ვ. მ-მა. მოსარჩელე ითხოვდა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 05.09.97 წ. ¹1-3/546 ბრძანების სააქციო საზოგადოება «ქ-ის” ნატურით გაყოფისა და შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება «ე-ს” (...... ქარხანა) დაფუძნების შესახებ” და ამავე სამინისტროს 19.03.98 წ. ¹1-3/186 ბრძანების «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზებისას საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმის (¹14 09.03.9 წ.) პირველი პუნქტის დამტკიცების შესახებ” ბათილად ცნობას. მოსარჩელის აზრით, ამ ბრძანებების გამოცემით დაირღვა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის მოთხოვნები, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ თავისი უფლებები გამოიყენა სხვა პირებისათვის, შრომითი კოლექტივისათვის ზიანის მიყენების მიზნით.

საოლქო სასამართლოს 31.07.2000 წ. გადაწყვეტილებით სასაჩელო მოთხოვნები არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ მიუთითა, რომ სს «ა-ის” (სს «ქ-ის” უფლებამონაცვლე) აქციათა 100% სახელმწიფო საკუთრებაში იმყოფება, უფასო აქციები შრომითი კოლექტივისათვის არ არის გადაცემული. სასამართლომ გაიზიარა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს შეპასუხებაში მითითებული მოსაზრება იმის შესახებ, რომ უფასო აქციების მიღების უფლება სს «ა-ის” შრომითი კოლექტივის გადაწყვეტილების საფუძველზე აქვთ შპს «ე-ს” იმ თანამშრომლებს, რომელთათვის სს «ა-ი”, სააქციო საზოგადოების დაფუძნების მომენტისათვის, წარმოადგენდა ძირითად სამუშაო ადგილს. კოლეგიამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება სადავო ბრძანებებით სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის დარღვევის შესახებ, ვინაიდან სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს პირველი სადავო ბრძანება მიღებული იყო 05.09.97 წ., ხოლო სამოქალაქო კოდექსი ამოქმედდა 25.11.97 წ. მეორე სადავო აქტთან დაკავშირებით კოლეგიამ მიუთითა, რომ მოსარჩელეები არ აყენებდნენ კონკურსის ჩატარების არაკანონიერად ცნობის საკითხს, მოსარჩელეები ითხოვდნენ 19.03.98 წ. ბრძანების ბათილობას, რომელიც ითვალისწინებდა შპს «ე-ს” წილის სიმბოლურ ფასად გაყიდვას, კონკურსის შედეგების დამტკიცებას და გამარჯვებულად შპს «ჯ-ს” გამოცხადებას, რომელიც შპს «ე-ს” 100% წილის კეთილსინდისიერ შემძენად და მესაკუთრედ იქნა მიჩნეული. სადავო აქტების მიღებით სამინისტრო არ გასცდენია თავისი კომპეტენციის ფარგლებს, არ დარღვეულა მათი მიღებისა და ძალაში შესვლის წესი. საქმის მასალებზე დაყრდნობით სასამართლომ მიუთითა, რომ 1998 წლის სექტემბრის თვიდან მოსარჩელეებისათვის ცნობილი იყო სადავო აქტების შესახებ. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3. მუხლზე დაყრდნობით სასამართლომ მიუთითა, რომ სარჩელი სასამართლოში უნდა წარდგენილიყო სადავო აქტების გაცნობიდან ანუ 1998 წ. სექტემბრიდან ექვსი თვის ვადაში.

შპს «ე-ს” მუშაკების _ გ. ი-ის, გ. ს-ის, ა. პ-ისა და სხვათა (სულ 8 პირის) მიერ 26. 08.2000 წ. ¹1-1487 გაცემული რწმუნების საფუძველზე იურიდიული ფირმის «კ. და ს. ” ადვოკატის გ. უ-ის მიერ შეტანილ იქნა საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს 31.07.2000 წ. გადაწყვეტილებაზე. კასატორი ითხოვს გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნებას შემდეგ მოსაზრებათა გამო:

1. კასატორი არ ეთანხმება სარჩელის საფუძველის _ სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის დარღვევის უარყოფას მხოლოდ იმ მოტივით, რომ სადავო აქტი (05.09.97 წ. ¹1-3/546 ბრძანება) მიღებულია კოდექსის ამოქმედებამდე;

2. კასატორის აზრით, სასამართლო უსაფუძვლოდ დაეყრდნო ადმინის-ტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3. მუხლს, რადგან მოსარჩელისათვის 1998 წ. ვერ იქნებოდა ცნობილი, რომ 01.01.2000 წ. ძალაში შევიდოდა ადმინისტრაციუილი საპროცესო კოდექსი;

3. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 397-ე მუხლი, კერძოდ, გასაჩივრების ვადა განისაზღვრა ერთი თვით გადაწყვეტილების გამოცხადების მომენტიდან, მაშინ როდესაც 28.06.2000 წ. მუხლში შესული ცვლილებების თანახმად, ერთთვიანი ვადა იწყება გადაწყვეტილების მხარისათვის ოფიციალურად ჩაბარების დღიდან;

4. კასატორის აზრით, სასამართლომ არ მიიღო მხედველობაში მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, რომელთა თანახმად არაადეკვატურ ფასად იქნა ხელში ჩაგდებული ძვირადღირებული ქონება.

სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოპასუხეებმა _ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს, შპს «ჯ-ს”, აგრეთვე მე-3 პირის _ ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს წარმოდგენლებმა საკასაციო საჩივარი არ ცნეს და მოითხოვეს საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

საკასაციო პალატა, საქმის მასალების გაცნობისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო პალატა ეთანხმება საოლქო სასამართლო კოლეგიის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ უმართებულოა სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის მითითება, ვინაიდან სადავო აქტი _ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 05.09.2000 წ. 1-3/546 ბრძანება მიღებულ იქნა ახალი სამოქალაქო კოდექსის ძალაში შესვლამდე. 1997 წლის 25 ნოემბრამდე წარმოშობილი ურთიერთობების მოწესრიგება ახალი სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით, კოდექსის 1507-ე მუხლის თანახმად, შესაძლებელია უკეთუ ურთიერთობის მონაწილეებს აქვს^ამის სურვილი, საქმის მასალებში არ მოიპოვება რაიმე ამის დასადასტურებლად. აღნიშნულზე უარის არარსებობა არ არის ახალი სამოქალაქო კოდექსის ნორმების გამოყენების საკმაო საფუძველი. ამდენად, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას არ უთქვამს უარი საქმეზე მართლმსაჯულების განხორციელებაზე, კოლეგიამ გამოიტანა რა გადაწყვეტილება, სწორად რომ განახორციელა მართლმსაჯულება, სასამართლოს არ დაურღვევია სამოქალაქო კოდექსის მე-4 და 248-ე მუხლების მოთხოვნები. ელექტროლიზული მანგანუმის ორჟანგის ქარხნის სს «ქ-იდან” ნატურით გამოყოფა და შპს სახით ჩამოყალიბება, შპს «ე-ს” კონკურსის ფორმით პრივატიზება არ ადასტურებს სახელმწიფოს მიერ უფლების გამოყენებას მხოლოდ იმ მიზნით, რომ ზიანი მისდგომოდა შრომით კოლექტივს, მით უფრო, რომ საოლქო სასამართლოს 31.07.2000 წ. გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეტანილ იქნა შპს «ე-ს” რვა თანამშრომლისა და არა შრომითი კოლექტივის მიერ გაცემული რწმუნებულების საფუძველზე, პრივატიზება ჩატარდა კომერციული კონკურსის ფორმით, სიმბოლური საწყისი ფასით, შპს «ე-ს” თანამშრომლებს, სურვილის შემთხვევაში, სრული შესაძლებლობა ჰქონდათ მიეღოთ კონკურში მონაწილეობა, კონკურსში გამარჯვებულთან დადებული ხელშეკრულების საინვესტიციო პროგრამა ითვალისწინებს მნიშვნელოვანი ინვესტიციების მოზიდვას, საწარმოს ტექნოლოგიების მოდერნიზაციას, საწარმოს ვალების დაფარვას, შრომითი კოლექტივის სოციალურ გარანტიებს, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ მიღებული ბრძანებით სამინისტრო არ გასცდენია თავისი კომპეტენციის ფარგლებს. 15.04.97 წ. სს «ქ-ის” აქციონერთა საერთო კრებაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება «ე-ს» ბაზაზე ცალკე იურიდიული პირის ჩამოყალიბების შესახებ, ამასთანავე, არ განსაზღვრულა ახლად ჩამოყალიბებული იურიდიული პირის ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმა. შპს «ე-ო”, «მეწარმეთა შესახებ” კანონის 14.6 პუნქტის თანახმად, ჩამოყალიბდა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 05.09.97 წ. ¹1-3/54 ბრძანების საფუძველზე სს «ქ-ის” (ამჟამად სს «ა-ის”) რესტრუქტურიზაციის, კერძოდ, ნატურით გამოყოფის შედეგად. ბრძანებით კომბინატს გამოეყო ფაქტობრივად დამოუკიდებელი საამქრო და ჩამოყალიბდა დამოუკიდებელ იურიდიულ პირად. სს «ქ-ის” აქციათა 100% წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას. კა-ნონმდებლობა არ ზღუდავს ქონების მესაკუთრეს საწარმოს ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფომრის შერჩევაში, ადგილი არ ჰქონია, «მეწარმეთა შესახებ” კანონის 2.4 მუხლში განსაზღვრულ შემთხვევას, რომელიც სავალდებულო წესით ითვალისწინებს საწარმოს ჩამოყალიბებას სააქციო საზოგადოების წესით, მესაკუთრეს უზრუნველყოფილი აქვს საწარმოს ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის თავისუფლად არჩევის უფლება. ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის შერჩევისას სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ გათვალისწინებულ იქნა მრეწველობის სამინისტროს 18.07.97 წ. ¹11-1/91, 29.07.97 წ. ¹11-1/108 და 15.08.97 წ. ¹11-2/144 წერილებში გამოთქმული მოსაზრებანი ქარხნის ბაზაზე შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების ჩამოყალიბების თაობაზე. «სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” კანონის 3.3. მუხლის თანახმად, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო არის სახელმწიფოსაგან უფლებამოსილი სახელმწიფო ქონების მესაკუთრე, რომელიც ფლობს, განკარგავს და მართავს სახელმწიფო ქონებას. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს აღნიშნული ბრძანებებით დაირღვა შპს «ე-ს” შრომითი კოლექტივის უფლება უფასო აქციების მიღებაზე, ვინაიდან სს «ა-ის” (სს «ქ-ის” უფლებამონაცვლე) უფასო აქციები შრომითი კოლექტივისათვის ჯერჯერობით არ გადაცემულა, კანონმდებლობის თანახმად, უფასო აქციების მიღების უფლება აქვს თანამშრომლებს, რომელთათვის სააქციო საზოგადოების დაფუძნების მომენტისათვის საწარმო წარმოადგენდა ძირითად სამუშაო ადგილს, შესაბამისად, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ არაერთგზისაა დადასტურებული, რომ სს «ა-ის” შრომითი კოლექტივის გადაწყვეტილების საფუძველზე უფასო აქციები გადაეცემათ შპს «ე-ს” იმ თანამშრომლებს, რომლებიც დააკმაყოფილებენ ზემოთ მითითებულ პირობებს. საქართველოს პრეზიდენტის 29.02.2000 წ. ბრძანებულების მე-3 პუნქტის თანახმად, სს «ა-ის” პრივატიზაცია შეჩერებულია სს «ა-ში” სარეკონსტრუქციო სამუშაოების დამთავრებამდე. სს «ა-ის” აქციების პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობა გათვა-ლისწინებულია სააქციო საზოგადოება «ა-ის” შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 10.12.2000 წ. ¹1307 განკარგულებით. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 18.12.2000 წ. ¹04-2469/6-0 წერილის თანახმად, აქციების კოლექტივისათვის გადაცემა, მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, განხორციელდება იმ სიობრივი მონაცემების საფუძველზე, რომელიც დაფიქსირებულია სს «ა-ის” სააქციო საზოგადოებად დაფუძნების მომენტისათვის.

2. პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ შპს «ე-ს” შრომითი კოლექტივისათვის 1998 წლის სექტემბრიდან ცნობილი უნდა ყოფილიყო სადავო აქტების შესახებ. 05.09.97 წ. ¹1-3/546 სადავო ბრძანებასთან დაკავშირებით პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ უსაფუძვლოა საოლქო სასამართლო კოლეგიის მიერ 01.01.2000 წ. ძალაში შესული ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული სარჩელის სასამართლოში წარდგენის ვადების გამოყენება, ვინაიდან სსკ 1.2 და 435-ე მუხლების თანახმად, საქმეების წარმოება სასამართლოში ხორციელდება იმ საპროცესო კანონებით, რომლებიც მოქმედებს საქმის განხილვის დროს. ამასთანავე, პალატა კასატორის ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ძალაში შესვლამდე პროცესუალური კანონმდებლობით გათვალისწინებული იყო ადმინისტრაციული აქტის სასამართლოში გასაჩივრების უფრო ხანმოკლე ვადა, კერძოდ, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ძალაში შესვლამდე მოქმედი სსკ 361.1 მუხლი ითვალისწინებდა ადმინისტრაციული აქტის გასაჩივრების ერთთვიან ვადას, რომელიც ასევე გაცდენილი აქვს მოსარჩელეს.

3. სასამართლომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-12 მუხლის მოთხოვნათა დაცვით განმარტა გადაწყვეტილების გასაჩივრების შესაძლებლობა, გასაჩივრების ორგანო, მისი ადგილმდებარეობა. რაც შეეხება გასაჩივრების ვადას, სასამართლოს მითითება დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოცხადების მომენტიდან ერთი თვის ვადაში გადაწყვეტილების გასაჩივრების შესახებ, შეესაბამება სსკ 397-ე მუხლის მე-2 ნაწილში 09.09.97 წ. და 28.06.2000 წ. შესულ დამატებებს. ამასთანავე, დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანა საქმის განხილვის შემდეგ დაუყოვნებლივ არ მომხდარა, სსკ 257-ე მუხლის შესაბამისად, საქმის განხილვის შემდეგ გამოცხადდა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, ხოლო მოგვიანებით მხარეებს ჩაბარდათ დასაბუთებული გადაწყვეტილება. ასეთ პირობებში, ვინაიდან დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანა საქმის განხილვის შემდეგ დაუყოვნებლივ არ მომხდარა, სასამართლოს მითითება დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოცხადების მომენტიდან ერთი თვის ვადაში გადაწყვეტილების გასაჩივრების შესახებ ფაქტობრივად გულისხმობდა სსკ 397-ე მუხლის პირველ ნაწილში 28.06.2000 წ. შესული ცვლილებების თანახმად გადაწყვეტილების გასაჩივრების შესაძლებლობას გადაწყვეტილების მხარისათვის ჩაბარების მომენტიდან. ამასთანავე, გასაჩივრების წესის განმარტების ერთგვარი ხარვეზი, ასკ 12.2 მუხლის თანახმად, წარმოადგენს სასამართლო აქტის გამოტანიდან გადაწყვეტილების გასაჩივრების გახანგრძლივებული (1 წლიანი) ვადის გამოყენებისა და არა მისი გაუქმების საფუძველს. თბილისის საოლქო სასამართლოს 31.07.2000 წ. გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ იქნა პროცესუალური კანონმდებლობით გათვალისწინებული ვადების დაცვით, გადაწყვეტილების გასაჩივრებისას კასატორს რაიმე სირთულე არ შექმნია.

4. პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ძვირადღირებული ქონება შეძენილ იქნა კანონსაწინააღმდეგო ქმედებების შედეგად. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ გამოცხადდა კომერციული კონკურსი შპს «ე-ს” სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული წილის (100%) სიმბოლური საწყისი ფასით (ერთი ლარი) შეძენაზე. აღნიშნულს საფუძვლად დაედო საქართველოს პრეზიდენტის 17.11.97 წ. ¹ 671 ბრძანებულება, რომლის მე-5 პუნქტის თანახმად, საქართველოს პრეზიდენტის თანხმობით სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს უფლება აქვს მიიღოს გადაწყვეტილება ზარალიანი და მძიმე ფინანსური მდგომარეობის მქონე მსხვილი საწარმოების კომერციული კონკურსის ფორმით, სიმბოლური ფასით პრივატიზების შესახებ სათანადო ბიზნესგეგმის (საინვესტიციო პროგრამის) წარმოდგენის პირობით. საქართველოს მთავრობის 24.12.97 წ. ¹36 სხდომის ოქმის თანახმად, სხდომამ, საქართველოს პრეზიდენტის თავმჯდომარეობით, მოიწონა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს წინადადება ზარალიანი და მძიმე ფინანსური მდგომარეობის მქონე საწარმოების სს «ა-ისა” და შპს «ე-ს” სიმბოლური ფასით პრივატიზების შესახებ, საინვესტიციო პროგრამის განხორციელების პირობით, «სახელმწიფო ქონების კონკურსის ფორმით პრივატიზებისას საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმის (¹14, 09.03.98 წ.) პირველი პუნქტის დამტკიცების შესახებ” სამინისტროს 19.03.98 წ., ¹1-3/186 ბრძანების თანახმად შპს «ე-ს” სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული წილის (საწესდებო კაპიტალის 100%) რეალიზების მიზნით ჩატარებულ კომერციულ კონკურსში გამარჯვებულად გამოცხადდა შპს «ჯ-ი”, რომელიც ნაცვლად აქციათა პაკეტის სომბოლური საწყისი გასაყიდი ფასისა გადაიხადა 10000 ლარი და იკისრა მძიმე საკონკურსო პირობების შესრულება. დადებული ხელშეკრულებით მყიდველს დაეკისრა მნიშვნელოვანი საინვესტიციო პროგრამის განხორციელება, მყიდველმა იკისრა ვალდებულება ხელშეკრულების ხელმოწერიდან პირველი ორი წლის განმავლობაში _ ორი, ხოლო შემდგომი ხუთი წლის განმავლობაში _ 10 მილიონი აშშ დოლარის ოდენობის ინვესტიციის მოზიდვა, შპს «ე-ს” ვალების დაფარვა, ქარხნის მოდერნიზაცია 5 წლის განმავლობაში მუშა-მოსამასახურეთა დასაქმების არსებული დონის 70%-ის შენარჩუნება და სხვა, რაც საზოგადოების მიერ, აუდიტორული დასკვნის თანახმად, წარმატებით სრულდება, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საკითხი არ დამდგარა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგის 31.07.2000 წ. გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, პალატა არ იზიარებს საკასაციო საჩივარში მოყვანილ მოსაზრებებს სასამართლოს ტენდენციურობის, სასამართლოს მიერ სსკ 393.2 მუხლის მოთხოვნის დარღვევის შესახებ. საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინსტრაციუოი საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს, ძალაში დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 31.07.2000 წ. გადაწყვეტილება.

2. ფიზიკურ პირებს _ გ. ი-ს, გ. ს-ს, ა. პ-ს, ნ. ბ-ს, გ. გ-ს, გ. ჩ-ეს, დ. ჯ-ეს, ნ. კ-ეს თანაბარწილად დაეკისროთ სახელმწიფო ბაჟი 30 ლარის ოდენობით.

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.