გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ/ად-185-კ 25 მაისი, 2001 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა შემადგენლობა: ბ. მეტრეველი (თავმჯდომარე),

ნ. სხირტლაძე,

მ. ვაჩაძე

აღწერილობითი ნაწილი:

თბილისის საოლქო სასამართლოს 21.07.2000 წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს «ა-მა», რომლის ინტერესებში სარჩელი წარმოადგინა შპს «დ-მ», საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკ-ის) მიმართ. მოსარჩელე ითხოვდა «სემეკის” 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილების სს «... ქარხნისა» და სს «ჭ-ის» ელეტროენერგიით მომარაგების შესახებ» გაუქმების თაობაზე” სემეკ-ის 28.06.2000 წ. ¹ 43 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას. საოლქო სასამართლომ 25.07.2000 წ. განჩინებით უარი თქვა სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით სადავო აქტის მოქმედების შეჩერებაზე. საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ საქმის განხილვის შედეგად დადგენილად ცნო შემდეგი: 30.07.98 წ. ფირმა «ღ--პლუს» და «ალიონის» (ამჟამად შპს «ალიონი პლუსი») შორის დადებული შეთანხმება ითვალისწინებდა საფინანსო და სხვა ურთიერთობების მოწესრიგებას, რომლებიც წარმოიშობოდა რუსეთის ფედერაციის დახურული სააქციო საზოგადოება «რ-სა» და «ს-ს» შორის 07.07.97 წ. დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. 01.07.99 წ. შპს «ა-ს», სს «... ქარხანას» და ჰოლანდიურ ფირმა «F.» შორის გაფორმდა N- 08/DVF/97/148-98 კონტრაქტი, რომლის მიხედვით მიმწოდებელს (შპს «ა-ს») გააჩნია ქვესადგური, უფლება გამოიყენოს «სა-ს» სტრუქტურები და მიიღოს 800 მლნ. კვ.სთ. ელექტროენერგია, რომელსაც მიაწოდებდა უშუალოდ მომხმარებელს, ხოლო გადამხდელი, ანუ ჰოლანდიური ფირმა, გადაუხდიდა მიმწოდებელს მიწოდებული ელექტროენერგიის საფასურს. მიმწოდებელი კისრულობდა ვალდებულებათა შესრულებას შპს «ა-ის» ხელთ არსებული ოფიციალური დოკუმენტების საფუძველზე. ელექტროენერგიის მიწოდება კონტრაქტით უნდა ყოფილიყო განხორციელებული 01.07.99 წლიდან 2000 წლის ბოლომდე.

25.08.99 წ. შპს «ა-სა» და «სა-ს» შორის გაფორმდა ¹ 105 შეთანხმება, რომლის თანახმადაც შპს «ა-მა» იკისრა ვალდებულება დაეფარა «სა-ს» დავალიანება ფირმა «F.»-ის წინაშე 1.785 355 აშშ დოლარის ოდენობით, ფირმა G»G.»-ის დავალიანება «სა-სა» და თბილისის საავიაციო ქარხნისადმი 2,6 მლნ ლარის ოდენობით. «სა.» კისრულობდა ვალდებულებებს: ხელი შეეწყო შპს «ა-ისათვის» ელექტროენერგიის მიწოდებაში სს «... ქარხნისათვის»; დაებრუნებინა შპს «ა-ისათვის» 1.785355 აშშ დოლარი 1999 წლის ბოლომდე. საფინანსო სიძნელეების შემთხვევაში მითითებული თანხის ანგარიშში მიეწოდებინა ელექტროენერგია წინასწარ შეთანხმებული ტარიფის და გრაფიკის შესაბამისად.

27.09.98 წ. სემეკ-მა მიიღო ¹ 56 გადაწყვეტილება ,,სს «... ქარხნის» და სს «ჭ-ის» ელექტროენერგიით მომარაგების შესახებ», რომლის პირველი პუნქტის მიხედვით, სს «... ქარხნის» და სს «ჭ-ის» ელექტროენერგიით მომარაგების მიზნით, შპს «ა-ს» უნდა უზრუნველეყო საჭირო ელექტროენერგიით მიწოდება (საორიენტაციოდ თვეში 50 მლნ. კვტ.სთ.), მათ შორის 20% შეძენილი უნდა ყოფილიყო ელექტროენერგიის საბითუმო ბაზარზე, ხოლო 80% პირდაპირი ხელშეკრულებით ჰიდროელექტროსადგურებიდან. ამავე გადაწყვეტილების მე-5 პუნქტი ადგენდა, რომ შპს «ა-ის» მიერ შესყიდული ელექტროენერგია უნდა მიწოდებოდა მხოლოდ სს «... ქარხანას» და სს «ჭ-ს», მომხმარებლის მიერ ელექტროენერგია უნდა გამოყენებულიყო მხოლოდ სათანადო დანიშნულებით. 27.09.99 წ. სემეკ-ის ¹ 56-ე გადაწყვეტილების მე-9 პუნქტი გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის თარიღად ადგენდა 01.07.99 წ.

20.03.2000 წ. შპს «ა-სა» და სს «ჭ-ს» შორის გაფორმდა კონტრაქტი ელექტროენერგიის მიწოდების თაობაზე. ხელშეკრულების თანახმად, გამყიდველს განკარგულებაში გააჩნია ელექტროენერგია და აქვს მისი გაყიდვის უფლება. მყიდველი ანუ სს «ჭ-ი» კისრულობდა ვალდებულებას მიეღო მიწოდებული ელექტროენერგია და გადაეხადა მიწოდებული პროდუქციის ფასი. კონტრაქტი ითვალისწინებდა ელექტროენერგიის მიწოდებას 2000 წლის 20 მარტიდან 31 დეკემბრამდე.

«სემეკ-ის 27.09.98 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილების ,,სს «... ქარხნისა» და სს «ჭ-ის» ელექტროენერგიით მომარაგების შესახებ» გაუქმების თაობაზე» სემეკ-ის 28.06.2000 წ. ¹ 43 გადაწყვეტილების მიხედვით სს «... ქარხნის», სს «ჭ-ის» და შპს «ა-ის» მიერ ადგილი ჰქონდა სემეკ-ის 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილების და ხელშეკრულებების პირობების დარღვევას, რის გამოც წარმოიშვა დავალიანება საბითუმო ბაზრის, სს «ე-ის» და ენერგეტიკული საწარმოების მიმართ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სემეკ-მა «ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-11, 22-ე და 28-ე მუხლების საფუძველზე, გააუქმა სემეკ-ის 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილება, შპს «ა-ს», სს «... ქარხანას» და სს «ჭ-ს» დაევალა ორი კვირის ვადაში ელექტროენერგეტიკული სექტორის მიმართ წარმოქმნილი დავალიანების აღწერა და სემეკ-ისათვის ურთიერთშეთანხმების აქტების, დავალიანების დაფარვის გრაფიკის და მექანიზმის წარმოდგენა, სს «... ქარხანას» და სს «ჭ-ს» მიეთითა, რომ ელექტროენერგიის შესყიდვის ხელშეკრულებები გაეფორმებინათ საქართველოს ელექტროენერგიის საბითუმო ბაზართან და დადგენილი წესით წარმოედგინათ სემეკ-ში. გადაწყვეტილება ძალაში შევიდა 01.07.2000 წ.

საოლქო სასამართლოს 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს უარი ეთქვა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. სასამართლომ მიუთითა, რომ სემეკ-ი არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, მუდმივმოქმედი დამოუკიდებელი ორგანო, რომლის დადგენილებები და გადაწყვეტილებები სავალდებულოა შესასრულებლად ლიცეზიანტებისა და მომხმარებლებისათვის. ამასთანავე, ელექტროენერგიის წარმოების, გადაცემის, დისპეტჩერიზაციისა და განაწილების ყველა საწარმო, მიუხედავად მათი იურიდიულ-სამართლებრივი და საკუთრების ფორმისა, ექვემდებარება ლიცენზირებას. ,,ელექტროენერგეტიკის და ბუნებრივი გაზის შესახებ” კანონის 22-ე და 28-ე მუხლებზე დაყრდნობით, სასამართლომ მიუთითა, რომ ელექტროენერგიის მიწოდების (გადაცემის) განხორციელებისათვის სამეწარმეო ურთიერთობათა სუბიექტს უნდა გააჩნდეს სემეკ-ის მიერ გაცემული ლიცენზია, რომელიც შპს «ა-ს» არ გააჩნდა, ვინაიდან ლიცენზიის მიღების წინაპირობას შეადგენს ელექტროენერგიის წარმოების საშუალების ან გამანაწილებელი ქსელის ფლობა. მიიჩნია რა შპს «ა-სა» და სს «... ქარხანასა» და სს ,,ჭ-თან» დადებული გარიგებები ერთობლივ საქმიანობად, სემეკ-ამ 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილებით არამართლზომიერად ფართო განმარტება მისცა მათ და ნება დართო შპს «ა-ს» მითითებული საზოგადოებებისათვის ელექტროენერგიის მიწოდების დროს გამოსულიყო სს «... ქარხნისა» და სს «ჭ-ის» სახელითა და ინტერესებში. საქმიანობის ულიცენზიოდ განხორციელების გამო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «ა-ი» სემეკ-ის 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილების ძალაში ყოფნის პერიოდში მოქმედებდა უკანონოდ, გადაწყვეტილების მოქმედების პერიოდში შპს «ა-ის» მიერ გაწეული სამეწარმეო საქმიანობა არამართლზომიერად იქნა მიჩნეული. საოლქო სასამართლოს 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილებით შპს «ა-ის» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ძალაში დარჩა სემეკ-ის 28.06.2000 წ. ¹ 43 გადაწყვეტილება. სასამართლომ საჭიროდ მიიჩნია გამოვლენილი დარღვევების შესახებ, ეცნობებინა საქართველოს გენერალური პროკურატურისათვის.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა სემეკ-ის მიერ. კასატორი არ ეთანხმება გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტს, რომლის თანახმად გადაწყდა, რომ სასამართლოს მიერ გამოვლენილ დარღვევებზე უნდა ეცნობოს გენერალურ პროკურატურას. კასატორი აღნიშნავს, რომ სარეზოლუციო ნაწილში არ მიეთითა თუ სახელდობრ რა დარღვევებზეა საუბარი და ვის მიერაა იგი ჩადენილი. კასატორი ითხოვს გადაწყვეტილების მეორე პუნქტის შეცვლას, მის დაკონკრეტებას ან გაუქმებას. კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილებით სემეკ-მა არამართლზომიერად ფართო განმარტება მისცა შპს «ა-ის» სახელშეკრულებო ურთიერთობებს და ნება მისცა მას ელექტროენერგიის მიწოდების დროს გამოსულიყო სს «... ქარხნის” და სს «ჭ-ის» სახელით. კასატორი აღნიშნავს, რომ სემეკ-ს ასეთი უფლება «ა-ისათვის» არ მიუცია. აღნიშნული მხოლოდ მარწმუნებლის პრეროგატივას შეადგენს, სასამართლომ არ გამოიყენა წარმომადგენლობისა და რწმუნებულების შესახებ არსებული კანონმდებლობა. კასატორის აზრით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ შპს «ა-ის» მიერ სს «... ქარხანასთან» და სს «ჭ-თან» ხელშეკრულების დადებამდე, შპს «ა-მა» არაერთხელ მიმართა სემეკ-ს რათა მიეცათ მისთვის ნებართვა ამ საწარმოებზე ელექტროენერგიის მიყიდვისათვის. სემეკ-მა ეს მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა, ვინაიდან «ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ» კანონის შესაბამისად ელექტროენერგიის მიწოდებისათვის სამეწარმეო სუბიექტს უნდა გააჩნდეს სემეკ-ის მიერ გაცემული ლიცენზია ან უნდა იყოს პირდაპირი მომხმარებელი. შპს «ა-იდან» ელ. ენერგიის შესყიდვის სურვილს გამოთქვამდნენ აგრეთვე, სს «... ქარხანა» და სს «ჭ-ი». აღნიშნული ქარხნის ხელმძღვანელობის შესაბამისი მოხსენებითი ბარათის საფუძველზე საქართველოს პრეზიდენტთან გაიმართა თათბირი, სადაც განხილული და მოწონებული იქნა ამ ორგანიზაციათა ელ. ენერგიით მომარაგების პროგრამა, აღნიშნულის საფუძველზე მათ მიერ გაფორმდა შესაბამისი ხელშეკრულება, რომელიც სემეკ-მა უარყო კანონშეუსაბამობის თვალსაზრისით. შემდგომში, საქართველოს სახელმწიფო მინისტრთან და საქართველოს პარლამენტში გამართული თათბირების შედეგად, მიმდინარე სახელმწიფო პოლიტიკიდან გამომდინარე, მიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული აღნიშნული ქარხნების ელ.მომარაგება მათ მიერ დამუშავებული პროგრამის საფუძველზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შესაბამის საწარმოებს შორის გაფორმდა 01.07.99 წ. ხელშეკრულება. ამ ხელშეკრულების, «ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ» კანონის მე-5 და 43-ე მუხლების შესაბამისად, რომლის მიხედვითაც სემეკ-ი ვალდებულია გაითვალისწინოს სახელმწიფო პოლიტიკა ელექტროენერგიის მომხმარებელთა კატეგორიების პრიორიტეტების მიმართ, სემეკ-ის მიერ მიღებულ იქნა ¹ 56 გადაწყვეტილება. შპს «ა-ის» მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის გამო სემეკ-მა გააუქმა ეს გადაწყვეტილება. აღნიშნულიდან გამომდინარე უმართებულოა სასამართლოს დასკვნა ხელშეკრულების არამართლზომიერად ფართოდ განმარტების შესახებ, რომლის საფუძველზე სასამართლო ასკვნის, რომ სემეკ-ის 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილების მოქმედების პერიოდში «ა-ი» მოქმედებდა უკანონოდ. ამგვარი მცდარი მსჯელობის შედეგად, კასატორის აზრით, ასეთივე მცდარი დასკვნაა გაკეთებული გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტში, რომლის შინაარსიდანაც შუძლებელია იმის დადგენა, თუ ვის მიერ დაშვებული დარღვევის შესახებ უნდა ეცნობოს პროკურატურას, მით უფრო რომ «ა-ის» საქმეს ისედაც იძიებს საქართველოს უშიშროების სამინისტრო.

საკასაციო საჩივარი ცნეს და მხარი დაუჭირეს მოწინააღმდეგე მხარის «ა-ის», მესამე პირების – სს «... ქარხნის», კავშირი (ასოციაცია) «.. ..-ის» წარმომადგენლებმა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების, საკასაციო საჩივრის საფუძვლებისა და ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სარჩელის საგნის, ე.ი. მოპასუხისადმი მისი მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის განსაზღვრა _ მოსარჩელის დისპოზიციური უფლებაა. ამასთანავე, დავის ადმინისტრაციული ხასიათი, საჯარო ინტერესი განაპირობებს მხარის ნების პრიმატის შეზღუდვას. სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის მომენტში განსახილველი და გადასაწყვეტი საკითხების შინაარსი და მოცულობა, მნიშვნელოვანწილად განპირობებულია განსახილველი დავის კონკრეტული გარემოებებით და სასამართლო განხილვის დროს მიმოხილული მასალებით. სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილი დავა საჯარო ურთიერთობების სფეროში წამოჭრილი კონფლიქტია, სახელმწიფო ინდიფერენტული ვერ იქნება შელახული საჯარო ინტერესების მიმართ. სახელდობრ ამითაა განპირობებული ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში დისპოზიტიურობის პრინციპის ისეთი შეზღუდვები, როგორიცაა საქმის მორიგებით დამთავრების, სარჩელზე უარის თქმის ან სარჩელის ცნობის იმ შემთხვევაში დაშვება, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობას. აღნიშნული დამოკიდებულია არა მხარის მოსაზრებასა და შეხედულებაზე, არამედ იმაზე, შეესაბამება თუ არა ამგვარი გადაწყვეტილება საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნებს. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი სპეციფიკითაა განპირობებული აგრეთვე ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის დაუშვებლობა, სასამართლოს უფლებამოსილება საკუთარი ინიციატივით, მხარის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებათა პარალელურად, დამოუკიდებლად შეაგროვოს დამატებითი ინფორმაცია ან მტკიცებულებანი. საკასაციო პალატა თვლის, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობის სპეციფიკა აძლევს სასამართლოს უფლებას მიიქციოს სამართალდამცავი ორგანოების ყურადღება დავის გადაწყვეტისას გამოვლენილი დარღვევებისადმი, მით უფრო, რომ გადაწყვეტილების, როგორც მართლმსაჯულების ძირითადი, უმნიშვნელოვანესი საჯარო აქტის, გენერალური პროკურატურისათვის გადაგზავნა, სამართალდამცავი ორგანოების ყურადღების გამახვილება დანაშაულის ნიშნების შესაძლო არსებობის შესახებ, სასამართლოს, სხვა ორგანოების და ფიზიკური პირების მსგავსად, შეეძლო ამის შესახებ გადაწყვეტილებაში აღნიშვნის გარეშეც. ამასთანავე, თბილისის საოლქო სასამართლოს 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტით არ შელახულა რომელიმე მხარის უფლებები, სასამართლოს წინასწარ არ გადაუწყვეტია რომელიმე პირის ბრალეულობის საკითხი, სასამართლოს არ დაუდგენია აგრეთვე დანაშაულის ნიშნების არსებობა, სისხლის სამართლებრივი დევნის აუცილებლობა, აღნიშნული არ შეადგენს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ამოცანას, ამ თვალსაზრისით გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტს აქვს არა პრეიუდიციული, არამედ პრევენციული დატვირთვა. ამდენად, პალატა არ თვლის საჭიროდ საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილების მეორე პუნქტის დაკონკრეტებას.

უმართებულოა კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სასამართლომ არ მიუთითა თუ სახელდობრ რა დარღვევებზეა საუბარი. კოლეგია გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მართებულად ასკვნის, რომ სამეწარმეო ურთიერთობათა სუბიექტის მიერ ელექტროენერგიის წარმოების, გადაცემის, დისპეტჩერიზაციის, განაწილების, იმპორტის და ექსპორტის განხორციელებისათვის მას უნდა გააჩნდეს სემეკ-ის მიერ გაცემული ლიცენზია. აღნიშნული შეესაბამება «ელექტროენერგეტიკის და ბუნებრივი გაზის შესახებ» კანონის 24-ე მუხლის მეორე ნაწილის, 28-ე მუხლის მეორე ნაწილის «ა” ქვეპუნქტის, 32-ე მუხლის მოთხოვნებს. ამგვარ ლიცენზიას არ ფლობდა შპს «ა-ი». მას არ გააჩნდა აგრეთვე ლიცენზიის მიღებისათვის სავალდებულო, ელექტროენერგიის წარმოების საშუალება (ჰიდრო ან თბოელექტროსადგური) ან გამანაწილებელი ქსელი. ამდენად, შპს «ა-ი» ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას სათანადო ლიცენზიის გარეშე. სასამართლო კოლეგიამ მიზანშეწონილად მიიჩნია საქმეზე გამოტანილი გადაწყვეტილების პირის საქართველოს გენერალური პროკურატურისათვის გადაგზავნა, რათა დადგინდეს ხომ არ ჰქონდა უკანონო სამეწარმეო საქმიანობასთან დაკავშირებით ადგილი დანაშაულის ნიშნებს. ამდენად გადაწყვეტილებაში ნათლადაა მითითებული დარღვევის ხასიათი, საოლქო სასამართლოს 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილების მეორე პუნქტის შინაარსი ლოგიკურ შესაბამისობაშია საქმის გარემოებებთან და სათანადოდაა მოტივირებული.

პალატა არ იზიარებს აგრეთვე კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში სასამართლო დაუსაბუთებლად მსჯელობს იმის შესახებ, რომ სემეკ-მა 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილებით არამართლზომიერად ფართო განმარტება მისცა შპს «ა-ის» სახელშეკრულებო ურთიერთობებს, როდესაც მიიჩნია მითითებული გარემოებანი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებად. სასამართლოს ეს მოსაზრება მოთავსებულია გადაწყვეტილების არა სარეზოლუციო, არამედ სამოტივაციო ნაწილში. რაც შეეხება კოლეგიის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სემეკ-მა 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილებით არამართლზომიერად ფართო განმარტება მისცა შპს «ა-ის» სახელშეკრულებო ურთიერთობებს, როდესაც მიიჩნია ისინი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებად, სასამართლოს აღნიშნული მოსაზრება ეფუძნება სემეკ-ის 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილების ტექსტს, რომელიც შპს «ა-ის», «F.» და სს «... ქარხანას» შორის 01.07.99 წ. დადებულ ¹ 08/დVE/97/148 ხელშეკრულებას იხსენიებს როგორც ხელშეკრულებას ერთობლივი საქმიანობის შესახებ. თვით კასატორი საკასაციო საჩივარში აღნიშნავს, რომ სს «... ქარხნის” და სს «ჭ-ის» ელექტრომომარაგების რეალიზაციის საფუძველზე გაფორმდა 01.07.99 წ. ხელშეკრულება, იგი თავისი არსით ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებას წარმოადგენდა, რომლის საფუძველზეც მიღებულ იქნა სემეკ-ის 27.09.99 წ. ¹ 56 გადაწყვეტილება. კასატორის მითითება იმის შესახებ, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა წარმომადგენლობის მომწესრიგებელი კანონმდებლობა, არ უარყოფს საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების მეორე პუნქტის მართლზომიერებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტს საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა და იგი ძალაში უნდა დარჩეს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I-ლი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კასატორის – საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინიტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 13.10.2000 წ. გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი დატოვებულ იქნეს უცვლელად.

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.