გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

საქარ თველოს სახელით

¹3გ/ად-198-კ 1 თებერვალი, 2001 წელი, ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე ბ. მეტრეველი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე,

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტისა და ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო სამსახურის 1997 წლის 8 ივლისის ერთობლივი შემოწმების აქტი.

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს «წ-მა” სარჩელით მიმართა ბორჯომის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო სამსახურის 1997 წლის 8 ივლისის ერთობლივი აქტის ბათილად ცნობა, შემდეგი საფუძვლით:

მიუთითა, რომ აღნიშნული აქტით შპს «წ-ს” დაეკისრა გადასახადი ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის 12862 ლარის ოდენობით. მათ ამ აქტით სხვადასხვა დროს გადახდილი აქვთ 8000 ლარი, მაგრამ აქტი მიაჩნიათ უკანონოდ, ვინაიდან წიაღის შესახებ კანონის თანახმად შპს «წ-ის” საქმიანობა არ შეიძლება ჩაითვალოს სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება-გადამუშავებად, ვინაიდან იგი არ ფლობს მიწისქვეშა წყლების საბადოთა დამუშავებისა და ექსპლუატაციის ტექნიკური და ტექნოლოგიურ საშუალებებს. მიუთითებს, რომ შპს «წ-ი” მინერალური წყლის «......” ჩამოსხმას აწარმოებდა ჰიდროგეოლოგიური სარეჟიმო-საექსპლუატაციო სამმართველო «ბ-თან” 1995 წლის 15 ივლისის ხელშეკრულების საფუძველზე. ეს უკანასკენლი თვითონ მოიპოვებდა მინერალურ წყალს და პირველადი გადამუშავების შემდეგ აწვდიდა მას, როგორც წარმოებისათვის საჭირო ნედლეულს, რაც მოსარჩელის მითითებით დასტურდება ანგარიშ-ფაქტურებით, რომელშიც აღნიშნულია დღგ და წიაღით სარგებლობის გადასახადი. ამასთან, მიუთითა, რომ «წიაღის შესახებ” საქართველოს კანონის 34-37-ე მუხლები განსაზღვრავენ წიაღით სარგებლობის გადასახადს. გადასახადის გადამხდელებს, დაბეგვრის ობიექტსა და საგადასახადო შეღავათებს, რომელთაგან, მოსარჩელის აზრით, მასზე არც ერთის გავრცელება არ შეიძლება. ასევე, მიუთითა, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 20 ოქტომბრის ¹752 დადგენილებით «წიაღით სარგებლობის გადასახადების შესახებ” დროებით დებულების მე-3 თავის «ბ” პუნქტის თანახმად დაბეგვრის ობიექტს წარმოადგენს მოპოვებული მინერალური ნედლეული. შესაბამისად «ბ-ის” მიერ გამოწერილ ანგარიშ-ფაქტურაში ყოველთვის იყო მითითებული წიაღით სარგებლობის გადასახადი, როგორც მოწოდებული წყლის ღირებულების შემადგენელი ნაწილი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მიუთითა, რომ იგი არ შეიძლება ჩაითვალოს წიაღისეული სიმდიდრის _ მინერალური წყლის მომპოვებლად და გადამამუშავებლად და აქედან გამომდინარე, მოითხოვა 1997 წლის 8 ივლისის ერთობლივი აქტის ბათილად ცნობა მისგან გამომდინარე ყველა შედეგით, კერძოდ, მის მიერ ამ სადავო აქტის საფუძველზე გადახდილი თანხის 8000 ლარის მის ანგარიშზე აღდგენა, გადაუხდელ თანხაზე დარიცხული სანქცია საურავების გადახდისაგან გათავისუფლება.

ბორჯომის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული აქტი ბათილად იქნა ცნობილი და შპს «წ-ს” 21920 ლარი ჩაეთვალა სხვა გადასახადების გადახდის ანგარიშში.

ბორჯომის რაიონული სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრებულ იქნა ბორჯომის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის მიერ. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სასამართლოს და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2000 წლის 14 იანვრის განჩინებით ბორჯომის რაიონის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ბორჯომის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა შპს «წ-ის” სარჩელი; ბათილად იქნა ცნობილი სადავო 1997 წლის 9 ივლისის ერთობლივი აქტი მისგან გამომდინარე ყველა შედეგით; 21920 ლარი ჩაეთვალა შპს «წ-ს” სხვა გადასახადების ანგარიშში. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრებულ იქნა საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მიერ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატამ განიხილა საქმე, 2000 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა საქართველოს შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი; გააუქმა ბორჯომის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიიღო ახალი გადაწყვეტილება; შპს «წ-ის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 393-ე მუხლის «ა”, «ბ” და «გ” პუნქტების მოთხოვნები. კერძოდ, სასამართლომ არ გამოიყენა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ნორმები და დავა განიხილა როგორც სამოქალაქო სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმის განხილვისას არ გამოიყენა სახელმწიფოს მეთაურის 1995 წლის 23 ივნისის ¹253 ბრძანებულება, საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 20 ოქტომბრის ¹752 დადგენილებით დამტკიცებული დებულება «წიაღით სარგებლობის გადასახადის შესახებ” ასევე, აღნიშნა, რომ სასამართლომ დავის გადაწყვეტილებისას საერთოდ არ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის ნორმები.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს «წ-ის” 1995 წლის 15 ივლისის ხელშეკრულების შესაბამისად მინერალურ წყალს აწოდებდა «ბ-ი”, რომელსაც გააჩნდა გეოლოგიური დეპარტამენტის მიერ გაცემული ლიცენზია წიაღით სარგებლობისათვის მინერალური წყლის ბორჯომის მოპოვებაზე 1994 წლის 28 სექტემბრიდან 13 წლის ვადით. შპს «წ-ის” 1997 წლის 18 აპრილიდან გააჩნია წიაღით სარგებლობის ლიცენზია ¹..... გაცემული გარემოსა და ბუნებრივი რესუსრების დაცვის სამინისტროს მიერ მინერალური წყლის მოპოვება-გადამუშავებაზე სს «ბ-თან” ერთად. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ 1996 წლის 17 მაისის კანონის «წიაღის შესახებ” მე-2.3 მუხლების თანახმად საქართველოში წიაღით სარგებლობა ფასიანია, ხოლო 6.1 მუხლის თანახმად წიაღით სარგებლობა მოიცავს სასარგებლოს წიაღისეულის მოპოვებასა და გადამუშავებას. ამავე კანონის 36-ე მუხლის თანახმად წიაღით სარგებლობისათვის იბეგრება სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება და გადამუშავება. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 192-ე და 193-ე მუხლები. არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ «ბ-ის” მიერ გამოწერილ ანგარიშ-ფაქტურაში ყოველთვის იყო მითითებული წიაღით გადასახადი, ვინაიდან დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს «წ-ი” «ბ-ს” უხდიდა მომსახურების საფასურს შემოსავლის სახით. ვინაიდან შპს «წ-ს” არ ჰქონდა ლიცენზია, საკასაციო სასმართლოს აზრით, მას მთლიანი სასაქონლო პროდუქციის რეალიზაციის მთლიანი ამონაგები უნდა გადაეხადა ბიუჯეტში. არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ლიცენზიის არქონის პერიოდში იგი არ უნდა დაიბეგროს წიაღის სარგებლობის გადასახადით. ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს ლიცენზიით უნდა განეხორციელებინა თავისი საქმიანობა, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია 1997 წლის 16 ოქტომბრის კანონის «წყლის შესახებ” 48-ე მუხლითა და საგადასახადო კოდექსის 192-ე მუხლით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გააუქმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, გამოიტანა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «წ-ს” უარი უთხრა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «წ-მა”. საკასაციო საჩივრით მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებას მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას კასატორმა მიუთითა, რომ სასამართლომ გამოიყენა კანონები, რომლებიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსი და კანონი «წყლის შესახებ”. აღნიშნა, რომ აღნიშნული კანონები ძალაში შევიდა სადავო აქტით მოცემული პერიოდის, ე.ი. 1997 წლის აპრილის შემდეგ. ამდენად, მიიჩნია, რომ მათი გამოყენება კონკრეტული დავის გადაწყვეტისას სასამართლოს არ შეეძლო. ასევე, მიუთითა, რომ მართალია, შპს «წ-ს” 1997 წლის 18 აპრილს აღებული აქვს წიაღით სარგებლობის ლიცენზია, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ შპს «წ-ი” ლიცენზიით განსაზღვრულ საქმიანობას ახორციელებს. ლიცენზიის აღება მოხდა პერსპექტივით. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ შპს «წ-ი” ახორციელებს იგივე საქმიანობას, რასაც ახორციელებდა ზემოაღნიშნული ლიცენზიის აღებამდე და მისი საქმიანობა ლიცენზიის აღებამდეც ექვემდებარებოდა ლიცენზირებას, მცდარად მიიჩნია.

მოწინააღმდეგე მხარემ საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის წარმომადგენელმა საკასაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ ცნო. განმარტა, რომ სადავო შემოწმების აქტი არასწორია და იგი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი მისგან გამომდინარე ყველა შედეგით. შესაბამისად, მოსარჩელეს შპს «წ-ს” უნდა დაუბრუნდეს ის თანხა, რაც მან ამ აქტის საფუძველზე გადაიხადა. არასწორად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით ჩასათვლელად დაკისრებული თანხის ოდენობა. მიუთითა, რომ სანქცია საურავები შპს «წ-ს” არ გადაუხდია. მის მიერ მოხდა მხოლოდ 8000 ლარის გადახდა და შესაბამისად, უნდა მოხდეს ამ თანხის ჩათვლა.

მოწინააღმდეგე მხარის _ საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტის წარმომადგენელმა საქმის ზეპირი განხილვისას საკასაციო საჩივარი და სასარჩელო მოთხოვნა ცნო და განმარტა, რომ მათი და საგადასახადო ინსპექციის მიერ შედგენილი სადავო აქტით შპს «წ-ისათვის” წიაღით სარგებლობისას გადასახადის დაკისრება არასწორია. მიუთითა, რომ ანალოგიური აქტები შედგენილ იქნა სხვა ბევრი საწარმოების მიმართაც, მაგრამ ამ საქმეებზე ყველა დავა წააგეს და სადავო აქტით განსაზღვრული გადასახადი არავის გადაუხდია. შესაბამისად მიიჩნია, რომ სადავო აქტიც არასწორია და ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელი არ დაეთანხმა მოპასუხეთა მიერ საკასაციო საჩივრისა და სარჩელის ცნობას და განმარტა, რომ დავა უნდა გადაწყვიტოს სასამართლომ მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმეზე საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო იზარებს კასატორის მოსაზრებებს იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას გამოიყენა კანონები, რომლებიც არ უნდა გამოყენებინა. კერძოდ, გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის 192-ე და 193-ე მუხლები, რომლის შესაბამისად განსაზღვრა ბუნებრივი რესურსების სარგებლობისათვის გადასახადის გადამხდელები და დაბეგვრის ობიექტი. როგორც საქმის მასალებიდან ჩანს და თვითონ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებაშიც მითითებულია, შემოწმებამ, რომლის საფუძველზეც შედგენილია სადავო 1997 წლის 8 ივლისის ერთობლივი აქტი, მოიცვა 1996 წელი და 1997 წლის I_IV თვე, ანუ შპს «წ-ის” საქმიანობის ულიცენზიო პერიოდი. ე.ი. სადავო ურთიერთობის დროისათვის საქართველოს საგადასახადო კოდექსი არ მოქმედებდა. საგადასახადო კოდექსი მიღებულ იქნა 1997 წლის 13 ივნისს და ამოქმედდა გამოქვეყნებიდან მე-15 დღეს. აღნიშნული კოდექსის მე-4 მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო კანონმდებლობის აქტებს უკუქცევითი ძალა არ აქვს, თუ შესაბამისი ნორმატიული აქტით სხვა რამ არ არის დადგენილი. კონკრეტულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საგადასახადო კოდექსის ნორმების მიმართ შესაბამისი ნორმატიული აქტით მათი უკუქცევითი ძალის შესახებ დადგენილი არ არის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს აზრით, სააპელაციო სასამართლომ საგადასახადო კოდექსის ნორმები გაავრცელა იმ ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოშობილი იყო მის ამოქმედებამდე. ე.ი. გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

ანალოგიურად, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს 1997 წლის 16 ოქტომბრის კანონის «წყლის შესახებ” ნორმები ამ კანონის ამოქმედებამდე არსებული ურთიერთობებიდან წარმოშობილი დავის გადაწყვეტისას, რითაც გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ბ” პუნქტით გათვალისწინებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონის ნორმათა დარღვევით გამოტანილად ჩათვლის საფუძველი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ შპს «წ-ი” სადავო პერიოდისათვის არ უნდა დაბეგრილიყო წიაღით სარგებლობის გადასახადით, ვინაიდან იგი არ შეიძლება ჩათვლილიყო წიაღით მოსარგებლედ შემდეგ გარემოებათა გამო.

საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 20 ოქტომბრის ¹752 დადგენილებით დამტკიცებული დროებითი დებულების «წიაღით სარგებლობის გადასახადის შესახებ” მეოთხე პუნქტის თანახმად «წიაღით სარგებლობის გადასახადის გადახდა იწყება წიაღით სარგებლობის ლიცენზიის გაცემის დღიდან და გრძელდება ლიცენზიის მოქმედების ვადის განმავლობაში”. ასევე, სადავო პერიოდისათვის მოქმედი საქართველოს 1996 წლის 17 მაისის კანონის «წიაღის შესახებ” 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად «წიაღით სარგებლობის გადასახადი გადაიხდევინება წიაღით სარგებლობის ლიცენზიის გაცემის დღიდან და გრძელდება ლიცენზიის მოქმედების მთელი ვადით”. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სადავო პერიოდისათვის წიაღით სარგებლობა ექვემდებარებოდა ლიცენზირებას. კანონმდებელი წიაღით სარგებლობის გადასახადის გადახდას უკავშირებს წიაღით სარგებლობის ლიცენზიას. დადგენილია და მხარეებიც სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ შპს «წ-ს” სადავო პერიოდში წიაღით სარგებლობის ლიცენზია არ ჰქონდა მიღებული. შესაბამისად, თუ გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო სამსახურის 1997 წლის 7 მაისის და ამავე წლის 8 ივლისის ერთობლივი შემოწმების შედეგად დადგინდებოდა, რომ შპს «წ-ი” ახორციელებდა სახელმწიფო ლიცენზირებას დაქვემდებარებულ საქმიანობას შესაბამისი ლიცენზიის გარეშე, უნდა შეედგინა აქტი ულიცენზიო სამეწარმეო საქმიანობისათვის და არა წიაღით სარგებლობას გადასახადის დაკისრების შესახებ. სადავო ერთობლივ აქტში დაფიქსირებული არ არის რომ შპს «წ-ი” ახორციელებდა ლიცენზირებას დაქვემდებარებულ სამეწარმეო საქმიანობას შესაბამისი ლიცენზიის გარეშე. როგორც საქმის მასალებიდან დგინდება, შპს «წ-მა” წიაღით სარგებლობის ლიცენზია მიიღო 1997 წლის 18 აპრილს. აღნიშნული ლიცენზიის მიღების შემდგომ პერიოდში წიაღით სარგებლობის გადასახადის გადახდის საკითხი კონკრეტული საქმის დავის საგანს არ წარმოადგენს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო სამსახურის 1997 წლის 8 ივლისის ერთობლივი შემოწმების აქტით მთელი პერიოდისათვის შპს «წ-ს” წიაღით სარგებლობის გადასახადი არ უნდა დაკისრებოდა.

საკასაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მოპასუხეებმა საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტისა და გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტის წარმომადგენლებმა მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ ცნეს და განმარტეს, რომ სადავო ერთობლივი აქტი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი. საკასაციო სასამართლოს მიანია, რომ განსახილველ საქმეში მონაწილე ადმინისტრაციული ორგანოები უფლებამოსილი არიან ცნონ სარჩელი, რადგან ეს არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობას. შესაბამისად, გასაჩივრებული ერთობლივი აქტი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი მისგან გამომდინარე ყველა შედეგით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადასტურებულად არის მიჩნეული და მხარეებსაც სადავო არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ სადავო ერთობლივი აქტის საფუძველზე შპს «წ-მა” გადაიხადა 03.12.1997 წელს 6000 ლარი, ხოლო 27.03, 1998 წელს 2000 ლარი. აღნიშნული თანხები, მთლიანობაში 8000 ლარი, საკასაციო სასამართლოს აზრით, უნდა ჩაითვალოს საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევით ზედმეტად გადახდევინებულ თანხებად და მისი ჩათვლა უნდა მოხდეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული პროცენტითა და წესით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო უფლებამოსილია თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება საქმეზე.

სარეზოლუციო ნაწილი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 399-ე და 410-ე მუხლებით და

დ ა ად გ ი ნ ა:

1. შპს «წ-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმებულ იქნეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2000 წლის 15 ნოემბრის გასაჩივრებული გადაყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს «წ-ს” სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს წიაღის დაცვისა და სამთო საქმის დეპარტამენტისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელთა მიერ 1997 წლის 8 ივლისს შედგენილი გასაჩივრებული ერთობლივი აქტი მისგან გამომდინარე ყველა თანამდევი შედეგით.

5. შპს «წ-ს” ჩაეთვალოს მიმავალი გადასახადების გადახდის ანგარიშში მის მიერ ზემოაღნიშნული ბათილად ცნობილი აქტის საფუძველზე გადახდილი 8000 (რვა ათასი) ლარი, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი წესით;

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.