ბს-960-953 (კ-11) 7 მარტი, 2012 წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, პაატა სილაგაძე
სხდომის მდივანი – ნინო გოგატიშვილი
კასატორი _ კ. კ-ა, წარმომადგენელი – ი. რ-ი
მოწინააღმდეგე მხარეები _ ქ. თბილისის მერია, წარმომადგენელი –ნ. მ-ე, ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობა, წარმომადგენელი თ. გ-ა;
მესამე პირები_ საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრო, წარმომადგენლები ლ. ბ-ე; მ. მ-ე, ც. გ-ე, ზ. მ-ე, ზა. მ-ე;
გასაჩივრებული გადაწყეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 მარტის განჩინება.
დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2009 წლის 10 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა კ. კ-მ მოპასუხეების ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის მიმართ.
მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 11 აგვისტოს ¹1027 განკარგულებისა და ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 5 სექტემბრის ¹7-655 დადგენილების ბათილად ცნობას.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 16 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით საქმის განხილვაში ასკ-ს 16.2 მუხლით ჩაებნენ მ. მ-ე, ც. გ-ე, ზ. მ-ე და ზა. მ-ე. ამავე საოქმო განჩინებით საქმის განხილვაში ასკ-ს 16.1 მუხლით ჩაება საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 დეკემბრის საოქმო განჩინებით შეჩერდა საქმის წარმოება მოსარჩელე კ. კ-ს უფლებამონაცვლის დაგენამდე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით განახლდა ადმინისტრაციული საქმის წარმოება; მოსარჩელე კ. კ-ს უფლებამონაცვლედ დაშვებულ იქნა კ. კ-ა; მესამე პირის საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს უფლებამონაცვლედ დაშვებულ იქნა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთაA სამინისტრო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით კ. კ-ს უფლებამონაცვლე კ. კ-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 5 სექტემბრს ¹7-565 დადგენილებით დაკმაყოფილდა მ. მ-ის, ც. გ-ის, ზ. მ-ისა და ზა. მ-ის თხოვნა, განმცხადებლებს უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცათ სახელმწიფო საბინაო ფონდის საცხოვრებელი ბინა ¹7-ის იზოლირებული ფართობი, მდებარე ..., მე-2 მიკრო რაიონი, კორპუსი ¹20, მე-2 სართული. 2008 წლის 11 სექტემბერს გაცემულ იქნა საკუთრების მოწმობა, რის საფუძველზეც ფართი აღირიცხა მ. მ-ის, ც. გ-ის, ზ. მ-ისა და ზა. მ-ის საკუთრებაში;
ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 6 ნოემბერის ¹23/163-3208 გადაწყვეტილებით მ. მ-ის ოჯახს მიეცა 4- ოთახიანი ბინა ...ზე, მე-2 მიკრორაიონში, მე-20 კორპუსის მე-2 სართულზე და მოიხსნა აღრიცხვიდან;
ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 8 ივლისის ¹6-477 დადგენილებით მ. მ-ის განცხადების საფუძველზე ხსენებულ ბინას მიენიჭა ¹7;
თბილისის მერის 2009 წლის 11 აგვისტოს ¹1027 განკარგულებით კ. კ-ს უარი ეთქვა ადმინსიტრაციული საჩივრის განხილვაზე, ძალაში დარჩა ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 5 სექტემბრის ¹7-565 დადგენილება;
საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს მიერ კ. კ-ა და ნ. კ-ა 2002 წლის 11 მარტს, ხოლო კ. კ-ა 2008 წლის 16 ივნისის დროებით მცხოვრებლებად რეგისტრირებულნი იქნენ ...ზე, მე-2 მიკრორაიონში, მე-20 კორპუსის მე-7 ბინაში.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული “კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის” პირველი მუხლის 1-ლი ნაწილის, მე-2 მუხლის 1-ლი ნაწილის “ე” Qქვეპუნქტის, მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის მიხედვით და განმარტა, რომ ხსენებული დებულების მიზნებისათვის ფართობის კანონიერ მოსარგებლეს წარმოადგენს ფიზიკური პირი, რომელსაც გააჩნია სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი. ფართობის პირდაპირ მფლობელობაში არსებობის დადასტურება მხარეს არ ეკისრება, ასეთ ვალდებულებას დებულება არ ითვალისწინებს. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება იმ ფაქტზე, რომ მ. მ-ს, ც. გ-ს, ზ. მ-ს და ზა. მ-ს არ უცხოვრიათ და არ უსარგებლიათ სადავო ბინით, არ ქმნის სადავო აქტის - ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 5 სექტემბრის ¹7-655 დადგენილების - ბათილად ცნობის საფუძველს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ გამგეობისთვის წარდგენილი, მათ შორის, კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია საკმარის საფუძველს ქმნიდა სადავო ფართის საკუთრებაში გადაცემისათვის.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა “აფხაზეთიდან დევნილი მოსახლეობის სოციალური დაცვისა და აფხაზეთის ა/რ სახელმწიფო სტრუქტურების საქმიანობის სრულყოფის გადაუდებელ ღონისძიებათა შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1996 წლის 25 მაისის ¹643 ბრძანებულებით და აღნიშნა, რომ მითითებული ბრძანებულება განსახილველ სადავო სამართალურთიერთობას არ არეგულირებს, ბრძანებულებით არ განსაზღვრულა დროებით სარგებლობაში გადაცემული ფართების შემდგომში საკუთრებაში გადაცემა. კერძო სექტორში დევნილების განსახლება და კერძო სექტორის დავალდებულება დევნილი მოსახლეობის დროებით ან მუდმივად საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფის შესახებ ბრძანებულებით დადგენილი არ ყოფილა. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე და მისი ოჯახი რეგისტრირებულნი არიან არა ადგილობრივი თვითმართველობის მიერ თავისუფალ, უმოქმედო შენობაში, არამედ კერძო სექტორში, ფართში, რომელიც განიკარგა 1990 წელს და ამდენად, უფლებრივად თავისუფალ ფართს არ წარმოადგენს. სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო ფართში მოსარჩელის ოჯახთან ერთად რეგისტრაცია არ წარმოშობს ამ ფართის მათთვის საკუთრებაში გადაცემის ვალდებულებას.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული “კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესში” 2009 წ. განხორციელებული ცვლილებით დადგინდა, რომ ხსენებული წესი არ ვრცელდებოდა დევნილების მიერ დროებით დაკავებული ფართების მიმართ.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ განმარტა, რომ Mმოცემულ შემთხვევაში სადავო აქტით სადავო ფართი საკუთრების უფლებით გადაეცათ მესამე პირებს. ხსენებული აქტის მიმართ მოსარჩელეს გააჩნია არა იურიდიული, არამედ ფაქტობრივი დაინტერესება. სადავო აქტი უშუალოდ მისთვის და მისი ოჯახისათვის არ წარმოშობს სამართლებრივ შედეგს. ვინაიდან მოსარჩელეს რაიმე სამართლებრივი საფუძველი ბინის ფლობისათვის, რეგისტრაციის გარდა, არ გააჩნია, სადავო აქტი მის სამართლებრივ მდგომარეობაზე გავლენას არ ახდენს.
ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ სადავოდ ქცეული გადაწყვეტილებები გამოცემულია კანონის სრული დაცვით, ადგილი არა აქვს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლით გათვალისწინებულ კანონის დარღვევას და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.
მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ. კ-მ.
აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 მარტის განჩინებითY კ. კ-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი საპროცესო დარღვევების გარეშე, სწორად დაადგინა საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ.
სააპელაციო სასამართლომ, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული ზემოაღნიშნული წესის 2.1 “ე” პუნქტის საფუძველზე, განმარტა, რომ კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის პირი უნდა აკმაყოფილებდეს შემდეგ მოთხოვნებს: ის უნდა ფლობდეს უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემულ დოკუმენტს (ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტს, ბინის ორდერს, საბინაო წიგნაკს და სხვა) და კანონიერად სარგებლობდეს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ არის, რომ მესამე პირები არ სარგებლობდნენ საცხოვრებელი ფართობით, თუმცა დაუშვებელია პირს შეეზღუდოს საკუთარი უფლებების რეალიზაციის შესაძლებლობა იმ არგუმენტზე მითითებით, რომ ის საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ ვერ დაეუფლა ნივთს. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მესამე პირების უშუალო ბრალით არ მომხდარა ფართის მფლობელობაში მიუღებლობა, ისინი, მოცემულ შემთხვევაში ფართს ვერ ფლობენ მათგან დამოუკიდებელი მიზეზით, აპელანტის არამართლზომიერი და განგრძობადი მოქმედების გამო.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს მოსაზრება ბათილობის საფუძვლად იმ გარემოების მითითებასთან დაკავშირებით, რომ აპელანტი წარმოადგენდა საქართველოს ზაკ-ის 95-ე მუხლით გათვალისწინებულ დაინტერესებულ მხარეს, რადგან აღნიშნულით უძრავი ქონების ერთი მესაკუთრე შეიცვალა მეორე მესაკუთრით, რამაც არ შეიძლება გამოიწვიოს მასში რეგისტრირებული პირის სამართლებრივი მდგომარეობის გაუარესება. შესაბამისად, ის გარემოება, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან მათ არ ეცნობა და არ იყო უზრუნველყოფილი მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში, არ შეიძლება გახდეს სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი.
აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა კ. კ-მ.
კასატორი საკასაციო საჩივარში აღნიშნავდა, რომ კორპუსი ¹20, სადაც სადავო ფართია განთავსებული, დღემდე ირიცხება ქ. თბილისის მერიის კეთილმოწყობის სამსახურის ბალანსზე, როგორც დაუმთავრებელი ნაგებობა. ამდენად, მოპასუხე ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობას სადავო ბინის განკარგვის უფლება არ ჰქონდა. ამასთან, სადავო ბინა საცხოვრებლად ვარგისი (სახურავი, კომუნიკაციები, შიდა მოწყობა) გახდა მისი ოჯახის ძალისხმევით.
კასატორის მოსაზრებით მ-ებს სადავო ფართით არასდროს უსარგებლიათ, რაც ეწინააღმდეგება საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული “კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესს”, რომლის მიხედვითაც, კანონიერ მოსარგებლედ მიიჩნევა პირი, რომლიც კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებლი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკამყოფილებას.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კ. კ-ს საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია კანონის სწორი გამოყენებისა და განმარტების საფუძველზე, რის გამოც არ არსებობს განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე _ 394-ე მუხლებით დადგენილი წანამძღვრები.
როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, ქ. თბილისში, ..., მე-2 მ/რ კორპ. ¹20-ში მდებარე ბინა ¹7-ის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნით ქ. თბილისის ისანი-სამგორის გამგეობას მიმართეს მ. მ-მ, ც. გ-მ, ზ. მ-მ და ზა. მ-მ, მათ გამგეობაში წარადგინეს ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის სახალხო დეპუტატთა აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 6 ნოემბრის ¹23/163-3208 გადაწყვეტილება, რომლითაც დასტურდება, რომ მ. მ-ს ოჯახის 4 წევრზე გამოეყო ..., მე-2 კორპ. ¹20-ში, მე-2 სართულზე არსებული 44,78 კვ.მ. ფართის ბინა და მოიხსნა აღრიცხვიდან (სფ.97).
საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის” მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართის საკუთრებაში გადაცემის განხილვის საფუძველია კანონიერი მოსარგებლის განცხადება შესაბამის ადგილობრივ თვითმმართველობის ადგილობრივ ორგანოში, ხოლო მე-3 პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, განცხადებას უნდა დაერთოს ,,არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირეული) ფართობის კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა); კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში აგრეთვე მემკვიდრეობის დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი.
ამდენად, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულების საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი- ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის სახალხო დეპუტატთა აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 6 ნოემბრის ¹23/163-3208 გადაწყვეტილება სადავო ფართის კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტად, რომლის შესაბამისად, ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 5 სექტემბრის ¹7-655 დადგენილებით და მის საფუძველზე გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობით, დაკმაყოფილდა მ-ების თხოვნა და მათ უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცათ სახელმწიფო საბინაო ფონდის საცხოვრებელი ბინა ¹7-ის იზოლირებული ფართობი, მდებარე ..., მე-2 მ/რ, კორპუსი 20, მე-2 სართული.
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს საკასაციო საჩივარში წამოყენებულ პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ მესამე პირებს სადავო ფართით არ უსარგებლიათ, რაც გამორიცხავს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებასთან შესაბამისობასა და ამ კუთხით მისი კანონიერად მიჩნევის შესაძლებლობას.
საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის” მე-2 მუხლის “ე” ქვეპუნტის შესაბამისად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობით.
ზემოაღნიშნული ნორმის ანალიზი საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს განმარტოს, რომ პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის მართლაც საჭიროა, სახეზე იყოს არა მხოლოდ კანონიერად სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, არამედ ასევე ფიზიკური პირის მხრიდან არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი (არასაცხოვრებელი) ფართის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი, მაგრამ აქვე საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებაზე და ცალსახად ადასტურებს მითითებული განმარტების მართებულობას. კერძოდ, საკასაციო სასამართლო დაუშვებლად მიიჩნევს პირს შეეზღუდოს საკუთარი უფლებების რეალიზაციის შესაძლებლობა მხოლოდ იმ არგუმენტზე მითითებით, რომ ის საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ ვერ დაეუფლა ნივთს. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, თუ მ. მ-ის ოჯახი სადავო ფართს ვერ ფლობს მე-3 პირის არამართლზომიერი, განგრძობადი მოქმედების გამო და უშუალოდ მისი ბრალით არ მომხდარა ფართის მფლობელობაში არ მიღება, აღნიშნული ვერ გახდება საქართველოს პრეზიდენტის 29.01.07 წლის ¹73 ბრძანებულების გამოუყენებლობის საფუძველი. მით უფრო, როდესაც იმ გარემოებას, რომ მესამე პირები მათი ნების საწინააღმდეგოდ ვერ სარგებლობდნენ სადავო ბინით, ადასტურებს თავად კასატორი, როდესაც აღნიშნავს, რომ სადავო ბინა დაუფლების მომენტში იყო დაუმთავრებელი, ბინაში არ იყო შეყვანილი კომუნიკაციები, ხოლო მის საცხოვრებლად ვარგის მდგომარეობაში მოყვანამ განაპირობა მისი ოჯახის მხრიდან ფინანსური ხარჯების გაღება.
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტაციას იმის შესახებ, რომ ქ. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონის გამგეობის 2008 წლის 5 სექტემბრის ¹7-655 დადგენილება გამოცემულია არაუფლებამოსილი პირის მიერ, ქ. თბილისის დიდუბის რაიონის სახალხო დეპუტატთა აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 6 ნოემბრის ¹23/163-3208 გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ მითითებული კორპუსი წარმოადგენს ყოფილი “თბილქალაქმშენის” საცხოვრებელ კორპუსს, სფ. 86-ზე წარმოდგენილია ქ. თბილისის მერიის კაპიტალური მშენებლობის საქალაქო სამსახურის უფროსის წერილი, რომლის თანახმად, ქ. თბილისში, ...ს მე-2 მ/რ-ის ¹19 და ¹20 დაუმთავრებელი კორპუსები ამჟამად ირიცხება მათ ბალანსზე, როგორც დაუმთავრებელი მშენებლობა და შესაბამისად იგი მოიაზრება ქალაქ თბილისის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საბინაო ფონდში. საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის ¹73 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის” მე-3 მუხლის თანახმად, ქალაქ თბილისში არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს შესაბამისი რაიონის გამგებელი. რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ იგი წარმოადგენს ექსპლუატაციაში მიუღებელ შენობას, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის საფუძველზე მოცემული წესს დაექვემდებარა ასევე ექსპლუატაციაში მიუღებელ შენობებში არსებული არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობი, რომელზეც ასევე დაშვებული იქნა კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მითითებული ფართის საკუთრებაში გადაცემისათვის უფლებამოსილ ორგანოს წარმოადგენს ისან-სამგორის რაიონის გამგეობა და მის მიერ 2008 წლის 5 სექტემბერს გაცემული ¹7-655 დადგენილება წარმოადგენს უფლებამოსილი ორგანოს მიერ საკუთარი კომპეტენციის ფარგლებში გაცემულ სამართლებრივ დოკუმენტს.
საკასაციო სასამართლო ასევე დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის მოსაზრებას ადმინისტრაციულ წარმოებაში მისი, როგორც დაინტერესებული პირის მოწვევის სავალდებულობის თაობაზე. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ადმინისტრაციულ ორგანოს გააჩნია ვალდებულება ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩააბას დაინტერესებული მხარე და უზრუნველყოს მისი მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შეიძლება გაუარესდეს პირის სამართლებრივი მდგომარეობა.
იმისათვის, რომ ადმინისტრაციულ წარმოებაში დაინტერესებული პირის სტატუსით ჩაებას პირი, სახეზე უნდა იყოს დარღვეული უფლება და შელახული ინტერესის შინაარსი, ან უნდა არსებობდეს ვარაუდი იმისა, რომ სამომავლოდ სადავო აქტის ბათილად ცნობით მოხდება ან უკვე დარღვეული უფლების ან ინტერესის რეაბილიტაცია, კომპენსირება, ან/და ობიექტურად არსებული, მატერიალური სამართლის კონკრეტული აქტით გათვალისწინებული რაიმე უფლების ან ინტერესის დაცვა. მართალია, საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს 2009 წლის 30 ივნისის ¹05/010711581 და ¹05/010711582 ცნობებით დადასტურებულია კასატორის სადავო ფართში რეგისტრაციის ფაქტი, მაგრამ იმავდროულად ცალსახაა, რომ კასატორი და მისი ოჯახის წევრები რეგისტრირებული არიან არა თავისუფალ შენობაში, არამედ კერძო სექტორში, ამასთან საქმეში მოძიებული და წარმოდგენილი ვერ იქნა ვერცერთი დოკუმენტი, რომელიც დაადასტურებდა კასატორის (მისი ოჯახის წევრების) საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს მიერ შესახლების ფაქტს. ამდენად, მოსარჩელეს არ გააჩნია ბინის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი. ამდენად, კასატორის ფაქტობრივი ინტერესი- დარჩეს საცხოვრებელ ფართში- არ წარმოადგენს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლზე დაყრდნობით ადმინისტრაციული აქტის კანონსაწინააღმდეგოდ მიჩნევის საკმარის საფუძველს, რამდენადაც მითითებული მუხლი ადმინისტრაციულ წარმოებაში პირის ჩართვის სავალდებულო პირობად მოიაზრებს მხოლოდ მის სამართლებრივ (და არა ფაქტობრივ) მდგომარეობას, რომელზეც შესაძლოა გავლენა იქონიოს მისაღებმა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივმა აქტმა.
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში ასახული კონკრეტული ურთიერთობების მოწესრიგება შეესაბამება მისი გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლებს და არ არსებობს მისი, როგორც კანონსაწინააღმდეგო აქტის, ბათილად ცნობის საფუძველი.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს, განჩინების გამოტანისას არ დაურღვევია პროცესუალური და მატერიალური სამართლის ნორმები, რის გამოც არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების პროცესუალური საფუძველი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. კ. კ-ს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 23 მარტის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
