გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹03ბ/-ად-39-კ 9 მარტი, 2000 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაEიული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე ი. ტაბუცაძე

მოსამართლეები: ბ. მეტრეველი, ნ. სხირტლაძე

განიხილა საკასაციო საჩივარი სლოვენიის კომპანია „ლ-ს» წარმომადგენლის, პატენტრწმუნებულის შ. გ-ისა, ქ. თბილისის საოლქო სასამართლოს 1999 წლის 25 ნოემბრის ¹03ა/51 საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებაზე, რომლითაცEსლოვენიის კომპანია „ლ-ას» მთლიანად ეთქვა უარი სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე, კერძოდ უარი ეთქვას საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის» 1997 წლის 16 მაისის ¹4130 გადაწყვეტილების შეცვლაზე, რომლითაც კასატორს უარი ეთქვა სასაქონლო ნიშნის „BOშშ შUPEღ LIGHთ“ რეგისტრაციაზე და 1997 წლის 28 თებერვლის ექსპერტიზის ¹1884 გადაწყვეტილების შეცვლაზე, რომლითაც უარი ეთქვა სასაქონლო ნიშნის «BOშშ ჩLAშშIჩ" რეგისტრაციაზე, იმ მოტივით, რომ კასატორის მიერ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ ზემოთაღნიშნული სასაქონლო ნიშნები მსგავსია საქართველოს რესპუბლიკის საპატენტო უწყებაში იმავე კლასის ნაწარმზე რეგისტრირებულ ფირმა „......-ის» კუთვნილი სასაქონლო ნიშნისა.

კასატორი ასაჩივრებს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილების იმ ნაწილს, რომლითაც მას უარი ეთქვა სასაქონლო ნიშნი «BOშშ ჩLAშშIჩ" რეგისტრაციაზე, ხოლო დანარჩენი ნაწილის გასაჩივრებაზე უარს ამბობს.

კასატორს მიაჩნია, რომ გასაჩივერებული გადაწყვეტილება ემყარება იმ დროისათვის მოქმედი _ „სასაქონლო ნიშნების შესახებ» დებულების (დამტკიცებული საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 15 მარტის ¹304 დადგენილებით), სასაქონლო ნიშნებზე განაცხადის სახელმწიფო ექსპერტიზის ჩატარების ინსტრუქციის (დამტკიცებული მეცნიერებისა და ტექნიკის სამინისტროს კოლეგიის მიერ 1992 წლის 21 ივლისს) და „სამრეწველო საკუთრების სამართლებრივი დაცვის შესახებ» პარიზის კონვენციის მიერ დადგენილი ნორმების არასწორ განმარტებას და ითხოვს სასამართლოს გადაწყვეტილების პირველი პუნქტის „ბ» ნაწილის შეცვლას.

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა, მოწინააღმდეგე მხარის შესაგებელი და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლო კოლეგია ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თა-ობაზე, რომ სასაქონლო ნიშნის «BOშშ ჩLAშშIჩ"-ის სიტყვა „ჩLAშშIჩ" არ ეკუთვნის ისეთ ტერმინებს, რომლებიც მიუთითებენ საქონლის ან ნაწარმის თავისებურებებზე ან ხარისხზე, არ ეკუთვნის აგრეთვე შესაქები ხასიათის სიტყვებს და ამდენად, აღნიშნული სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციისას სამართლებრივ დაცვას უნდა დაექვემდებაროს ორივე სიტყვა და არა მხოლოდ სიტყვა “BOშშ“, როგორც ძირითადი დატვირთვის მქონე სიტყვა. სასამართლო კოლეგიას მიაჩნია, რომ სასაქონლო ნიშნის “BOშშ ჩLAშშIჩ" რეგისტრაციის შემთხვევაში დაცული იქნებოდა სიტყვა “BOშშ“ და ნიშანი მთლიანობაში, როგორEორი სიტყვის ფიგურალური ელემენტების ერთობლიობა, დანარჩენ სიტყვებზე განსაკუთრებულ უფლების მინიჭების გარეშე. სასამართლოს აზრით სარეგისტრაციოდ წარდგენილ და საქპატენტის მიერ დაპირისპირებულ სასაქონლო ნიშნებში ძირითადი დატვირთვა მოდის სიტყვა “BOშშ“-ზე, ვიზუალური შეფასებით ეს სიტყვა წარმოადგენს ორივე ნიშნის ძირითად განმასხვავებელ ნაწილს. შესაბამისად, ორივე სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის შემთხვევაში შეუძლიათ შეცდომაში შეიყვანონ მომხმარებელი.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლომ არასწორად განმარტა იმ დროისათვის მოქმედი ნორმატიული აქტები, ვინაიდან მიაჩნია, რომ „სამრეწველო საკუთრების სამართლებრივი დაEვის შესახებ" პარიზის კონვენციის, აგრეთვე იმ დროისათვის მოქმედი საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 15 მარტის ¹304 დადგენილებით დამტკიცებული დებულების „სასაქონლო ნიშნების შესახებ» და სასაქონლო ნიშნებზე განაცხადის სახელმწიფო ექსპერტიზის ჩატარების ინსტრუქციის ერთ-ერთ ძირითად პრინციპს წარმოადგენს სასაქონლო ნიშნის დაცვით მომხმარებელთა უფლებების დაცვა, სასაქონლო ნიშნის გამოყენების შედეგად მომხმარებელთა შეცდომაში შეყვანის შესაძლებლობის თავიდან აცილება. მოცემულ შემთხვევაში ამ ორ დაპირისპირებულ სასაქონლო ნიშნებს შორის არსებული ვიზუალური და ფონეტიკური მსგავსება იმდენად თვალსაჩინოა, რომ სასამართლო კოლეგიის აზრით სრულიად აშკარაა მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის შესაძლებლობა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია, სამართლიანია და დატოვებულ უნდა იქნეს უცვლელად.

სასამართლო კოლეგიამ იხელმძღვანელა რა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 390-ე, 408-ე მუხლის მესამე ნაწილით და 410-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლის და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 1999 წლის 25 ნოემბრის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დატოვებულ იქნეს უცვლელად.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და გასაჩივრებას არ ექვემდებარება.