გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ/ად-32კ 24. 04. 2000 წელი, ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე ი. ტაბუცაძე მოსამართლეები: ბ. მეტრეველი, ნ. სხირტლაძე

განიხილა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლის და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2000 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც მოსარჩელე შპს "ი." სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ნორმატიულ-ადმინისტრაციული აქტი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1997 წლის 14 ივლისის ¹ 175 ბრძანების "საწარმოთა საფინანსო- სამეურნეო საქმიანობის ბუღალტრული აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმაში და მისი გამოყენების ინსტრუქციაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ" ანგარიში 80-ის "მოგება და ზარალის" წინადადების "კურსთაშორის დადებითი სხვაობა სავალუტო ანგარიშზე. აგრეთვე უცხოურ ვალუტაში ოპერაციების მიხედვით ფულადი საშუალებების ანგარიშებთან ან შესაბამის ანგარიშსწორების ანგარიშებთან კორესპოდენციით" ნაწილში ბათილადEცნობის ნაცვლად გამოცხადდა ძალადაკარგულად. ბათილად იქნაEცნობილი საქართველოს საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის კომისიის 1999 წლის 15 აგვისტოს აქტი მოგების გადასახადის ძირითადი თანხის 8382 ლარის დარიცხვის ნაწილში

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

საქართველოს საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის 1999 წლის 28 ივლისის ¹ 524 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შ.პ.ს. "ი." შემოწმება ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების საკითხებზე. შემოწმების შედეგად 1999 წლის 15 აგვისტოს აქტით სხვა დარღვევებთან ერთად დაფიქსირდა, რომ საწარმოს სადეპოზიტო ანგარიშზე განთავსებული თანხების (საწესდებო კაპიტალის) და სავალუტო ანგარიშზე უმოძრაოდ არსებული სავალუტო თანხების კურსთაშორის სხვაობის შედეგად მიღებული დადებითი სხვაობა აღირიცხა ¹ 83 საბუღალტრო ანგარიშზე "მომავალი პერიოდის შემოსავლები". შემოწმების აქტის თანახმად საქართველოს პარლამენტის 1996 წლის 13 დეკემბრის ¹ 536 დადგენილების "მეწარმეთა შესახებ" საქართველოს კანონში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ" და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს კოლეგიის 1997 წლის 26 ივნისის ¹ 12/2 საოქმო გადაწყვეტილების შესაბამისად კურსთა შორის დადებითი სხვაობა შპს "ი." უნდა აღერიცხა ¹ 80 "მოგება და ზარალი" საბუღალტრო ანგარიშზე, რამაც გამოიწვია დასაბეგრი მოგების 44908 ლარით შემცირება. აღნიშნულის გათვალისწინებით საზოგადოებას დაერიცხა მოგების გადასახადის ძირითადი თანხა 8982 ლარი და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად ჯარიმები და საურავები სულ 21773 ლარი.

შპს "ი." გაასაჩივრა შემოწმების აქტი საქართველოს სახელმწიფო საგადასახადო დეპარტამენტში. მისი საჩივარი მოგების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ არ დაკმაყოფილდა იმ მოტივით, რომ მოგების გადასახადის ასეთი წესით დარიცხვა საგადასახადო ორგანოებმა მოახდინეს ორი ნორმატიული აქტის საფუძველზე:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 14 მაისის ¹ 175 ბრძანება "სა-წარმოთა საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის ბუღალტრული აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმაში და მისი გამოყენების ინსტრუქციაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ";

2. საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 6 თებერვლის ¹ 70 ბრძანებულებით დამტკიცებული დებულება "საქართველოში ბუღალტრული აღრიცხვის და ანგარიშგების შესახებ".

შპს "ი." სარჩელით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1997 წლის 14 ივლისის ¹ 175

ბრძანების "საწარმოთა საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის ბუღალტრული აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმაში და მისი გამოყენების ინტრუქEიაში Eვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ" 2.1 ქვეპუნქტის წინადადების "კურსებს შორის დადებითი სხვაობა სავალუტო ანგარიშზე. აგრეთვე უცხოურ ვალუტაში ოპერაციების მიხედვით ფულადი საშუალებების ანგარიშებთან ან შესაბამის ანგარიშსწორების ანგარიშებთან კორესპოდენციით" გაუქმება, როგორც კანონსაწინააღმდეგოსი და აღნიშნული ნორმატიული აქტის საფუძველზე საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის კომისიის მიერ შედგენილი 1999 წლის 15 აგვისტოს აქტის იმ ნაწილის გაუქმება, რომლითაც მოსარჩელეს დაეკისრა მოგების გადასახადის ძირითადი თანხის 8982 ლარის გადახდა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლის და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ 2000 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დააკმაყოფილა მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა ნორმატიულ-ადმინისტრაციული აქტი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1997 წლის 14 ივლისის ¹ 175 ბრძანების "საწარმოთა საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის ბუღალტრული აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმებში და მისი გამოყენების ინსტრუქციაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ" ანგარიში 80-ის "მოგება და ზარალის" წინადადებას "...კურსთაშორის დადებითი სხვაობა სავალუტო ანგარიშზე. აგრეთვე უცხოურ ვალუტაში ოპერაციების მიხედვით ფულადი საშუალებების ანგარიშთან ან შესაბამის ანგარიშსწორების ანგარიშთან კორესპოდენციით" ნაწილში, სასარჩელო მოთხოვნის ბათილად ცნობის ნაცვლად, გამოაცხადა ძალადაკარგულად. ბათილად ცნო საქართველოს საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამაენტის კომისიის 1999 წლის 15 აგვისტოს აქტი მოგების გადასახადის ძირითადი თანხის 8382 ლარის დარიცხვის ნაწილში.

სასამართლომ აღნიშნული გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მიიჩნია, რომ სახელმწიფო საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ 1999 წლის 15 აგვისტოს აქტი შპს "ი." მოგების გადასახადის ძირითადი თანხის დაკისრების ნაწილში და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1997 წლის 14 ივლისის ¹ 175 სადაო ბრძანება "მოგება ზარალის" ¹ 80 საბუღალტრო ანგარიშზე კურსებს შორის დადებითი სხვაობის მიკუთვნების ნაწილში ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციის 94-ე მუხლის მეორე ნაწილს, რომლის თანახმადაც გადასახადებისა და მოსაკრებლების სტრუქტურას, შემოღების წესს ადგენს მხოლოდ კანონი ეწინააღმდეგება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლს, რომლითაც დადგენილია, რომ საგადასახადო კანონმდებლობა შედგება ამ კოდექსის და მის შესაბამისად მიღებული კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტებისაგან, გადასახადების დაწესება, ან გაუქმება, გადახდის წესის შეცვლა დაიშვება მხოლოდ ამ კოდექსში სათანადო ცვლილებების შეტანით. ამდენად, დაუშვებელია კანონით და კერძოდ საგადასახადო კანონით გაუთვალისწინებელი გადასახადის ვალდებულების ვინმესთვის დაკისრება. ეწინააღმდეგება ასევე საგადასახადო კოდექსის 45-ე მუხლის დებულებებს, რომლითაც განსაზღვრულია მოგების გადასახადის დაბეგვრის ობიექტი.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ ჩათვალა, რომ კურსთაშორის დადებითი სხვაობის საწარმოს ფინანსურ შედეგებზე მიკუთვნება ეწინააღმდეგება საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 6 თებერვლის ¹ 70-ე ბრძანებულებით დამტკიცებულ დებულებას "საქართველოს ბუღალტრული აღრიცხვისა და ანგარიშგების" შესახებ", რომლის 64-ე მუხლის შესაბამისად საწარმოს ფინანსურ შედეგებს მიეკუთვნება მხოლოდ კურსთა შორის უარყოფითი სხვაობა და არაფერია ნათქვამი კურსთაშორის დადებით სხვაობაზე.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მიჩნეულია, რომ ფინანსთა სამინისტროს მიერ მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის დანართი 1-ის VII და VIII მუხლების არასწორ განმარტების შედეგად მოყვა ფინანსთა სამინისტროს სადაო ბრძანება, რომელმაცE დააწესა კანონით გაუთვალისწინებელი გადასახადის გადახდის ვალდებულება.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ გაუქმებული არ არის საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 8 მარტის ¹ 136 დადგენილება "უცხოურ ვალუტასთან საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნული ვალუტის კურსის ცვლილებით გამოწვეულ კურსებს შორის სხვაობის ასახვის შესახებ", რომლითაც სააწარმოებს დაცვალა 1994 წლის 1 იანვრიდან საკურსო სხვაობები მიეკუთვნებათ ¹ 83 საბულღალტრო ანგარიშზე "მომავალი პერიოდის შემოსავლების ცალკე სუბანგარიშს "კურსებს შორის სხვაობას". სასამართლოს აზრით აღნიშნული ნორმატიული აქტი კურსებს შორის დადებითი სხვაობის ასახვის ნაწილში, შესაბამისობაშია საქართველოს პრეზიდენტის ¹ 70 ბრძანებულებით დამტკიცებულ დებულებასთან.

კასატორი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო საკასაციო საჩივრით, იურიდიულად დაუსაბუთებლად მიიჩნევს თბილისის საოლქო სასამართლოს 2000 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1997 წლის 14 ივლისის ¹ 175 ბრძანების "საწარმოთა საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის ბუღალტრული აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმაში და მისი გამოყენების ინსტრუქციაში ცვლილებებისა და øდამატებების შეტანის შესახებ" ანგარიშ-80-ის მოგება ზარალის წინადადების "...კურსთაშორის დადებითი სხვაობა სავალუტო ანგარიშზე, აგრეთვე უცხოურ ვალუტაში ოპარაციების მიხედვით ფულადი საშუალებების ანგარიშებთან ან შესაბამისი ანგარიშსწორების ანგარიშებთან კორეპსპოდენციით" ნაწილში ძალადაკარგულად გამოცხადებას.

მას მიაჩნია, რომ სადაო ნორმატიული აქტი არ ყოფილა მიღებული "მეწარმეთა შესახებ" საქართველოს კანონის არასწორი განმარტებით და ამ ნორმატიული აქტით არ მომხდარა და ვერE მოხდებოდა გადასახადის დაწესება. აღნიშნული აქტით განსაზღვრულია კურსთა შორისი დადებითი სხვაობით გამოწვეული ცვლილების საბუღალტრო აღრიცხვა-ანგარიშგებაში ასახვის სპეციფიკური საწარმოს გაუთვალსწინებელი შემოსავლებისადმი, კურსთაშორის დადებითი სხვაობის მიკუთვნება კი განპირობებულია იმით, რომ ვალუტის კურსის Eვალებადობა არ არის წინასწარ-მეტყველებადი მოვლენა, საწარმოს ჩვეულებრივ საქმიანობასთან დაკავშირებული (ე. ი. გაუთვალისწინებელი) და ამდენად, კასატორის აზრით, კურსთა შორის დადებითი სხვაობით წარმოქმნილი ნამატი ეროვნულ ვალუტაში, გამოხატული ფულადი სახსრების სახით, წარმოადგენს გაუთვალისწინებელ შემოსავალს. ვინაიდან "მეწარმეთა შესახებ" კანონში მითითებულია, რომ "გაუთვალისწინებელი შემოსავლებისა და გაუთვალისწინებელი ხარჯების" მუხლში უნდა აისახოს ის შემოსავლები და ხარჯები, რომლებიც არ არის დაკავშირებული საწარმოს ჩვეულებრივ საქმიანობასთან, კურსთა შორის დადებითი სხვაობა უნდა მიეკუთვნოს გაუთვალისწინებელ შემოსავლებს. "მეწარმეთა შესახებ" კანონიდან და საგადასახადო კოდექსის არსიდან გამომდინარე, კასატორს მცდარად მიაჩნია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების განმარტება იმის თაობაზე, რომ შესავლებისა და საწარმოს მოგების აღრიცხვა დაკავშირებულია მის საქმიანობასთან, სამეურნეო აქტივობასთან.

კასატორი თვლის, რომ სადაო ნორმატიული აქტი არეგულირებს არამარტო კურსთაშორის დადებითი სხვაობის მოგება-ზარალის ანგარიშზე ასახვის წესს, არამედ უარყოფითი სხვაობის ასახვასა. ამდენად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით კურსთაშორის უარყოფითი სხვაობა უნდა აისახოს ზარალში, ხოლო დადებითი მომავალი პერიოდის შემოსავლებში, რაც კასატორის აზრით ალოგიკურია და გამოიწვევს არარეალური ბალანსის არსებობას, რითაც დაირღვევა ბალანსის შედგენის ფუნდამენტალური პრინციპები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას. საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტს ქ. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2000 წლის 14 იანვრის ფინანსთა სამინისტროს მიერ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი არ შეუტანია. მიმდინარე წლის 11 აპრილს, ე. ი. საკასაციო ვადის გასვლის შემდეგ, საქართვლეოს უზენაეს სასამართლოში შეიტანა "შესაგებელი", რომლითაც გამოხატა თავისი პოზიცია, რომ ეთანხმება ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე. მიაჩნია, რომ ფინანსთა სამინისტროს მიერ მიღებული სადაო ნორმატიული აქტი კანონიერია და არ უნდა იქნას ძალადაკარგუ-ლად გამოცხადებული. შესაბამისად საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ შპს "ი." შედგენილი 1999 წლის 15 აგვისტოს აქტი, მოგების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, შედგენილია აღნიშნული ნორმატიული აქტიდან გამომდინარე. მიიჩნია, რომ ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო მოთხოვნა კანონიერია ითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტლიების გაუქმებას და მათ მიერ შედგენილი შემოწმების აქტის კანონიერად ცნობას.

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, საკასაციო საჩივრის ფარგლებში შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება, საკასაციო საჩივრის დასაბუთებულობა და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტმა შპს "ი." შემოწმებისას და 1999 წლის 15 აგვისტოს აქტის იმ ნაწილის შედგენისას, რომელიც ეხება მოგების გადასახადის დაბეგვრის სისწორეს, როგორც ირკვევა აღნიშნული აქტიდან (ს. ფ. 11), საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის 16.11.99 წლის წერილიდან (ს. ფ.17), საოლქო სასამართლოში წარდგენილ 10.01.2000 წლის შეპასუხებიდან (ს. ფ. 45) და საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარდგენილ "შესაგებელიდან", მოგების გადასახადის გაანგარიშება და დარიცხვა განახორციელა "საწარმოთა საფინასო-სამეურნეო საქმიანობის საბუღალტრო აღრიცხვის ანგარიშთა გეგმაში და მისი გამოყენების ინსტრუქციაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ" საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 1997 წლის 14 ივლისის ¹175 ბრძანების შესაბამისად, რომელიც ადგენს, რომ სამეურნეო წლის განმავლობაში "მოგებაზარალის" ანგარიშზე 80 აისახება "კურსთა შორის დადებითი სხვაობა სავალუტო ანგარიშზე, აგრევე უცხოური ვალუტაში ოპერაციების მიხედვით ფულადი საშუალებების ანგარიშებთან ან შესაბამისი ანგარიშსწორების ანგარიშებთან კორესპოდენციით". აღნიშნულიდან გამომდინარე სახელმწიფო დეპარტამენტმა ჩათვალა, რომ კურსთა შორის დადებითი სხვაობა სავალუტო ანგარიშზე მიეკუთვნება ფინანსურ შედეგებს და ექვემდებარება მოგების გადასახადით დაბეგვრას.

საკასაციო სასამართლოს აზრით, ფინასთა სამინისტროს ზემოაღნიშნული ნორმატიული აქტი არ განეკუთვნება საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრულ საგადასახადო კანონმებლობას, ვინაიდან იგი მიღებული არ არის საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-7 ნა-წილის შესაბამისად "აკრძალულია არასაგადასახადო კანონმდებლობით ისეთი საკითხების დარეგულირება, რომელიE დაკავშირებულია გადასახადებით დაბეგვრასთან", ხოლო იქვე გაკეთებულ გამონაკლის შემთხვევათა ჩამონათვალში, სადაო ნორმატიული აქტი არ თავსდება. საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტმა, კონკრეტულ შემთხვევაში, სადაო ნორმატიული აქტი გამოიყენა მოგების გადასახადის დაბეგვრისას, რითაც დაარღვია საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-7 ნაწილის იმპერატიული მოთხოვნა.

საკასაციო სასამართლოს აზრით, საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ ფინანსთა სამინისტროს სადაო ნორმატიული აქტის ასეთი ინტერპრეტაცია და გამოყენება არ შეიძლება ჩაითვალოს სადაო ნორმატიული აქტის კანონსაწინააღმდეგო ნორმატიულ ადმინისტრაციულ აქტად ცნობის საფუძვლად იმ მოტივით, რომ ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის 45-ე მუხლს, რომლითაც განსაზღვრულია მოგების გადასახადის დაბეგვრის ობიექტი. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ფინანსთა სამინისტროს სადაო ნორმატიული აქტით რეგულირდება საწარმოთა საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის ბუღალტრული აღრიცხვის წესები და არა საგადასახადო ურთიერთობები. შესაბამისად საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტს არ უნდა გამოეყენებინა იგი გადასახადებით დაბეგვრის საკითხის დარეგულირებისათვის.

სააპელაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ ამახვილებს მხარეთა ყურადღებას იმ გარემოებაზე, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-7 ნაწილით არასაგადასახადო კანონმდებლობით გადასახადები დაბეგვრასთან დაკავშირებული საკითხების დარეგულირებაა აკრძალული.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საოლქო სასამართლომ საქმის გან-ხილვისას უნდა გამოარკვიოს თუ როგორ ახდენენ საგადასახადო სამსახურები მოგების გადასახადის დარიცხვას, ანალოგიურ შემთხვევებში, ფინანსთა სამინისტროს სადაო ნორმატიული აქტის მიღებამდე, კერძოდ: გადასახადებით დაბეგვრასთან დაკავშირებული საკითხების დარეგულირება სადაო ნორმატიული აქტით მოხდა მხოლოდ ამ ერთ კონკრეტულ შემთხვევაში თუ ამას სისტამატიური ხასიათი აქვს, სადაო ნორმატიული აქტიდან 80 ანგარიშის სადაო წინადადების ბათილად ცნობა, ხომ არ გამოიწვევს არარეალური ბალანსის შედგენას და ბალანსის შედგენის ფუძემდებლური პრინციპების დარღვევას, როგორც ამას აღნიშნავს ფინანსთა სამინისტრო თავის საკასაციო საჩივარში.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებას ამის თაობაზე, რომ ვინაიდან საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 6 თებერვლის ¹70 ბრძანებულებით დამტკიცებულ დებულების "საქართველოში ბუღალტრულ აღრიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ" 55-ე მუხლის შესაბამისად საწესდებო კაპიტალი განეკუთვნება საწარმოს საკუთარ კაპიტალს, საწარმოს სადეპოზიტო ანგარიშზე განთავსებული და სავალუტო ანგარიშზე უმოძრაოდ არსებული სავალუტო თანხები უნდა მიეკუთნოს საწარმოს საკუთარ კაპიტალს და გამომდინარე აქედან კურსებს შორის დადებითი სხვაობის საფინანსო შედეგებზე მიკუთვნება ეწინააღმდეგება საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის 6 თებერვლის ¹ 70 ბრძანებულებას. საკასაციო სასამართლოს აზრით საწარმოს სადეპოზიტო ანგარიშზე განთავსებული უმოძრაოდ დატოვებული სავალუტო თანხების გაიგივება საწარმოს საწესდებო კაპიტალთან არ არის მართებული.

აღნიშნულიდან გამომდინარე პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი რის გამოც არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის "გ" პუნქტით გათვალისწინებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლის ნორმათა დარღვევით გამოტანილად ცნობის საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლის და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ საწარმოს მოგების გადასახადით დასაბეგრი ბაზის (დაბეგვრის ობიექტის) განსაზღვრისას გადამხდელის ერთობლივი შემოსავლის განსაზღვრა უნდა მოხდეს საგადასახადო კოდექსის 37 მუხლის შესაბამისად, და რომ ერთობლივი შემოსავლები დაკავშირებულია საწარმოს ეკონომიკურ საქმიანობასთან.

აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, თბილისის საოლქო სასამართლოს 2000 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში უნდა გაუქმდეს და ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა საქართველოს ადმინისტრაცი-ული საპროცესო კოდექსის პირველი და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 390-ე და 412-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

2. გაუქმებულ იქნას თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2000 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილების გასაჩივრებული ნაწილი და ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.