გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹3გ/ად-75-კ 5 ივლისი, 2000 წელი, ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე ი. ტაბუცაძე

მოსამართლეები: ნ. კლარჯეიშვილი, მ. ვაჩაძე

განიხილა სს «ც-ის» გენდირექტორის გ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი საბაჟო დეპარტამენტის მიმართ, თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2000 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საბაჟო დეპარტამენტისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

საკასაციო პალატამ მოსამართლე ნ. კლარჯეიშვილის მოხსენებისა და მხარეთა ზეპირი ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის შესაწვლისა და საქმის მასალების გაცნობის შედეგად დადგენილად ცნო შემდეგი:

საქართველოს შპს «ც-ს» (ამჟამად სს «ც-ი», ცვლილებებით რეგისტრირებულია ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 7 აგვისტოს დადგენილებით, რეგისტრაციის ¹03/5-22 ს.ფ. 76) და ინტერნაციონალური მოდების ფირმა შპს «ლ-ს» (გერმანია) შორის 1995 წლის 15 მაისს გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლითაც კასატორი _ «ც-ი» კისრულობდა ვალდებულებას დამკვეთისაგან გამოგზავნილი ნედლეულით (ქსოვილები, ფურნიტურა, დამხმარე მასალები) პიჯაკისა და ქვედა ბოლოს საცდელი პარტიის შეკერვასა და 31 ივლისამდე მზა პროდუქციის ისევ გერმანიაში გაგზავნაზე. ხელშეკრულების მე-8 მუხლის თანახმად საქართველოში ყველა საბაჟო ხარჯები მთლიანად ეკისრებოდა შემსრულებელს _ კასატორს და მასვე უნდა მოემზადებინა ექსპორტისათვის საჭირო საბუთები _ 15 მუხლი (ს.ფ. 21-22). აღნიშნული ხელშეკრულების 1996 წლის 30 აგვისტომდე პროლონგაცია 1996 წლის 23 იანვარს მოხდა მხარეთა შეთანხმებით (ს.ფ. 91-92). 1996 წლის 30 აგვისტოს საქართველოს ვაჭრობისა და საგარეო ეკონომიკური ურთიერთობების სამინისტროს მიერ გაიცა უცხოური ინვესტიციის ლიცენზია ¹76, რომლის მიხედვითაც უცხოელი ინრესტორია ინტერნაციონალური მოდების ფირმა შპს «ლ-ი», ინვესტიციის ობიექტია შპს «ც-ი», უცხოური ინვესტიციის სახეობაა 111255 აშშ დოლარის ღირებულების მანქანა-მოწყობილობები და ნედლეული, ამასთან, მითითებულია, რომ უცხოური ინვესტიცია სარგებლობს «უცხოური ინვესტიციების შესახებ» კანონის 21-ე მუხლის შეღავათებით (ს.ფ. 90). კასატორი შპს «ლ-თან» 1995 წელს გაფორმებული ხელშეკრულებისა და უცხოური ინვესტიციის ¹76 ლიცენზიის საფუძველზე საბაჟო გადასახდელების (საბაჟო გადასახადი, დღგ, საბაჟო მოსაკრებელი) გადახდის გარეშე ახდენდა ნედლეულის იმპორტს და ამ ნედლეულით შეკერილი მზა პროდუქციის ექსპორტს.

საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტმა 2000 წლის 16 თებერვალს თბილისის საოლქო სასამართლოში სარჩელი აღძრა კასატორის წინააღმდეგ, 1996 წლის 4 სექტემბრიდან 1999 წლის 30 ივნისის პერიოდში გერმანიიდან ნედლეულის იმპორტისათვის წარმოქმნილი დავალიანების _ 778563 აშშ დოლარის საბაჟო გადასახდელების დაკისრების თაობაზე, იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნულ პერიოდში კასატორი უკანონოდ სარგებლობდა «უცხოური ინვესტიციების შესახებ» 1995 წლის 30 ივნისის კანონის 21.17-ე მიხლით დადგენილი შეღავათებით.

კასატორმა სარჩელი არ ცნო. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ საბაჟო დეპარტამენტის სასარჩელო მოთხოვნა სრულად დააკმაყოფილა შემდეგი მოტივებით:

1. საბაჟო დეპარტამენტი მოპასუხის მიმართ სადავო პერიოდში იმპორტირებულ საქონელზე უკანონოდ ავრცელებდა «უცხოური ინვესტიციების შესახებ» კანონის 21.17-ე მუხლით დადგენილ შეღავათებს, რადგან «ც-ი» არ იყო უცხოური ინვესტიციებით შექმნილი საწარმო, უცხოელის წილი მისი საწესდებო კაპიტალის 20%-ს არ შეადგენდა და საწესდებო კაპიტალში უცხოური ინვესტიცია არ იყო 100 000 დოლარი, არამედ 111255 აშშ დოლარის ინვესტიცია განხორციელდა მხოლოდ მანქანა-მოწყობილობებისა და ნედლეულის სახით და სწორედ ეს თავისუფლდება საბაჟო დაბეგვრისაგან.

2. საბაჟო დეპარტამენტმა დაადასტურა, რომ სადავო პერიოდში მოპასუხის მიერ იმპორტირებული საქონელი სრულად შეესაბამება საქართველოდან გერმანიაში ექსპორტირებულ საქონელს, ანუ იმპორტირებული ნედლეული გადამუშავებული, მზა პროდუქციის სახით ექსპორტად უბრუნდებოდა ისევ გერმანიასა და საქართველოში შიდა ბაზარზე მათი რეალიზაცია არ მომხდარა. საქართველოს რესპუბლიკის საბაჟო კოდექსის (მიღებულია სახელმწიფო საბჭოს 1992 წ.) 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოპასუხეს საქონელი შემოჰქონდა «თავისუფალი მიმოქცევისათვის საქართველოს ტერიტორიაზე ან მის ფარგლებს გარეთ» რეჟიმის გამოყენებით (იმპორტი) და 1998 წლის 1 იანვრიდან, ახალი საბაჟო კოდექსის ამოქმედების შემდეგაც, მოპასუხე ისევ იმპორტის რეჟიმს ირჩევდა. ახალი საბაჟო კოდექსის მე-9 მუხლის თანახმად კი საბაჟო რეჟიმის არჩევა დეკლარანტის პრეროგატივაა და მას ნებისმიერ დროს შეეძლო შეეცვალა იგი. ამიტომ მოპასუხე მცდარად მიიჩნევს, რომ სადავო პერიოდში შემოტანილ საქონელზე იმპორტის რეჟიმის ნაცვლად უნდა გავრცელებულიყო საქონლის გადამუშავების რეჟიმი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სს «ც-ის» გენდირექტორმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მის გაუქმებას ითხოვს შემდეგი საფუძვლებით:

1. გადაწყვეტილება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის თანახმად უკანონოა, რადგან სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 27 ოქტომბრის ¹346 ბრძანებულება, რომლის პირველი პუნქტის მიხედვით საზღვარგარეთის ქვეყნებიდან შემოტანილი ნედლეული და ნახევარფაბრიკატი, რომლებიც შესაბამისი ხელშეკრულებით ტექნოლოგიურ გადამუშავებასა და დამკვეთისათვის უკან დაბრუნებას ექვემდებარება, 1997 წლის 7 იანვრამდე თავისუფლდებოდა საბაჟო და დამატებითი ღირებულების გადასახადისაგან. ამდენად, უცხოური ინვესტიციების ლიცენზიის გარეშე კასატორი ესედაც თავისუფალი იყო დაბეგვრისაგან.

2. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა «საბაჟო კოდექსის» 76-ე, 77-ე, 91-ე და 124-ე მუხლები, რომელთა მიხედვითაც საბაჟო გაფორმება და კონტროლი, როგორც წესი, წარმოებს საქართველოს საბაჟო დეპარტამენტის მიერ და ნიშნავს საქონლის საბაჟო რეჟიმში მოქცევას.

3. სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს კანონი «საბაჟო გადასახადის შესახებ», რომელიც მოქმედებდა 1997 წლის 7 იანვრიდან 1998 წლის 1 იანვრამდე, სადავო პერიოდში და რომლის მე-4 მუხლის «ა» და «კ» პუნქტების შესაბამისად, «ც-ის» მიერ შემოტანილ-გატანილი საქონელი გათავისუფლებული იყო საბაჟო გადასახადისაგან «უცხოური ინვესტიციების შესახებ» კანონის 21-ე მუხლით გათვალისწინებული შეღავათების გარეშეც.

4. სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა ფაქტობრივი მდგომარეობა, რომ სადავო პერიოდში მოპასუხის მიერ იმპორტირებული საქონელი სრულად შეესაბამება გერმანიაში იმპორტირებულ მზა პროდუქციას (რასაც საბაჟო დეპარტამენტიც აღიარებდა), მაგრამ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი და არ გამოიტანა დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების არსებობის შესახებ.

5. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს საბაჟო კოდექსი, რომელიც ამოქმედდა 1998 წლის 1 იანვრიდან.

6. სასამართლომ არასწორად განმარტა საბაჟო კოდექსის მე-9 მუხლი, რომლის მიხედვითაც საბაჟო რეჟიმის არჩევა არის დეკლარანტის უფლება და არა პრეროგატივა, ამასთან, 1998 წლის 1 იანვრამდე ე.ი. საბაჟო კოდექსის ამოქმედებამდე, დეკლარანტს საბაჟო რეჟიმის შერჩევის უფლება არ ჰქონდა, რადგან ეს საბაჟო დეპარტამენტის ვალდებულებას წარმოადგენდა.

7. იმპორტირებული საქონლის ღირებულებიდან საბაჟო გადასახადის გამოყვანა უსაფუძვლოა და სხვისი საქონლის ღირებულებიდან გადასახადის დაკისრება უმართებულოა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ფირმა «ლ-ი» იმპორტირებული პროდუქციის ღირებულების მეოცედ ნაწილსაც არ უხდიდა მოპასუხეს.

საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტი საკასაციო საჩივარს უსაფუძლვლოდ მიიჩნევს და თბილისის საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებას ითხოვს შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. სასამართლო კოლეგიამ გამოიყენა ყველა მოქმედი ნორმატიული აქტი, რომელიც დაკავშირებულის მოცემული საქმის განხილვასთან;

2. საოლქო სასამართლომ კანონიერად არ გამოიყენა საქართველოს მეთაურის 1994 წლის ¹346 ბრძანებულება, რადგან საქართველოს კონსტიტუციის 94-ე მუხლით გადასახადების შემოღება და გადასახადებისაგან გათავისუფლება დასაშვებია მხოლოს კანონით და კონსტიტუციის 106-ე მუხლის თანახმად, კონსტიტუციის ძალაში შესვლის შემდეგ ¹346 ბრძანებულება აღარ მოქმედებს, რადგან ეწინააღმდეგება მას;

3. საქართველოს საბაჟო კოდექსის 76-ე, 77-ე, 91-ე და 124-ე მუხლების კასატორისეული ინტერპრეტაცია უსწოროა და არასრული;

4. სასამართლომ სწორედ განმარტა საბაჟო კოდექსისი მე-9 მუხლი, რომელიც აღმჭურველი ნორმაა და პირს საბაჟო რეჟიმის არჩევის უფლებას ანიჭებს. საბაჟო ორგანოები კი კონტროლს ახორციელებენ არა პირის მიერ საბაჟო რეჟიმის არჩევაზე, არამედ კონტროლს უწევენ პირის მიერ საკუთარი ინიციატივით არჩეული რეჟიმის კანონთან შესაბამისობაში მოყვანას;

5. კანონმდებლობით საექსპორტო პროდუქციის დასამზადებლად განკუთვნილი ნედლეულისა და ნახევარფაბრიკატების იმპორტი ფაქტობრივად ექსპორტირებული მზა პროდუქციის მოცულობის ფარგლებში გათავისუფლებულია საბაჟო და დამატებითი ღირებულების გადასახადისაგან, მაგრამ კანონი ამასთან დაკავშირებით გარკვეულ პირობებსაც ადგენს, რომელთა შესრულებაც აუცილებელია ექსპორტიორისათვის. კასატორმა კი საქონელი შემოიტანა იმპორტის რეჟიმში და მისი საბაჟო გადასახადებისაგან გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო «უცხოური ინვესტიციების შესახებ» კანონის უსწორო ინტერპრეტაცია.

საკასაციო პალატა მხარეთა ზეპირი ახსნა-განმარტებების მისმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმებისა და საქმის შესწავლის შედეგად თვლის, რომ სს «ც-ის» გენდირექტორის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს და თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2000 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს შემდეგი მოტივებით:

1. საკასაციო პალატა არ ეთანხმება საკასაციო საჩივრის პირველ საფუძველს და იზიარებს მოწინააღმდეგე მხარის პოზიციას სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 27 ოქტომბრის ¹346 ბრძანებულების გამოუყენებლობის კანონიერების თაობაზე, რადგან საქართველოს კონსტიტუციის 94-ე მუხლის თანახმად, გადასახადების შემოღება და გადახდისაგან გათავისუფლება დასაშვებია მხოლოდ კანონით, ¹346 ბრძანებულება კი არის კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი და ვინაიდან იგი ეწინააღმდეგება იმჟამად მოქმედ საბაჟო კოდექსსა და საქართველოს კონსტიტუციას, კონსტიტუციის 106-ე მუხლის შესაბამისად, კონსტიტუციის ძალაში შესვლის შემდეგ, ანუ სადავო პერიოდში, სახელმწიფოს მეთაურის ¹346 ბრძანებულება აღარ მოქმედებდა და სასამართლო კოლეგიამ სწორად არ გამოიყენა იგი;

2. საკასაციო პალატა არ ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას სასამართლოს მიერ 1998 წლის 1 იანვარს ამოქმედებული «საქართველოს საბაჟო კოდექსის» უკანონოდ გამოყენების შესახებ, რადგან აღნიშნული კოდექსის ამოქმედებამდე სადავო პერიოდში საბაჟო ურთიერთობებს არეგულირებდა საქართველოს რესპუბლიკის საბაჟო კოდექსი, რომელიც მიღებული იყო საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს 1992 წლის 21 ოქტომბრის დადგენილებით და სასამართლო კოლეგიას გადაწყვეტილებაში სწორედ აღნიშნული კოდექსის 22-ე მუხლი აქვს მართებულად მითითებული;

3. საკასაციო პალატა თვლის, რომ საოლქო სასამართლომ სწორად განმარტა 1998 წლის 1 იანვარს ამოქმედებული «საქართველოს საბაჟო კოდექსის» მე-9 მუხლის, რომლის თანახმადაც პირს უფლება აქვს ნებისმიერ დროს აირჩიოს ნებისმიერი საბაჟო რეჟიმი ან შეცვალოს იგი მეორეთი, ანუ საბაჟო რეჟიმს ირჩევს დეკლარანტი, მაგრამ იმავდროულად, ამავე კოდექსის 76-77-ე მუხლების მიხედვით, საბაჟო გაფორმება, რომელიც, როგოც წესი, საბაჟო დეპაარტამენტის მიერ წარმოებს, არის გარკვეული საბაჟო პროცედურების ჩატარება საქონლის შესაბამის საბაჟო რეჟიმში მოქცევის მიზნით და კონტროლი საბაჟო კანონმდებლობის დაცვაზე ეკისრება საბაჟო ორგანოებს;

4. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმპორტირებული საქონლის ღირებულებისაგან საბაჟო გადასახადის გამოანგარიშების უსაფუძვლობის შესახებ, რადგან, როგორც ძველი «საბაჟო გადასახადის შესახებ» 1996 წლის კანონის მე-3, მე-5, მე-6 მუხლები, ასევე «საბაჟო ტარიფებისა და გადასახადების შესახებ» 1998 წლის კანონის მე-10 მუხლის თანახმად, დეკლარაციაში მითითებული საქონლის საბაჟო ღირებულება არის «საქართველოს საბაჟო საზღვრის გადაკვეთისას საქონლის ფასი», რომლის საფუძველზეც გამოიანგარიშება საბაჟო გადასახადი;

5. რაც შეეხება «საბაჟო გადასახადის შესახებ» საქართველოს 1996 წლის 27 დეკემბრის კანონის გამოყენებას, რომელიც მოქმედებდა 1997 წლის 7 იანვრიდან 1998 წლის 1 იანვრამდე პერიოდში, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა აღნიშნული კანონი და დავის გადაწყვეტის დროს უნდა გაევრცელებინა კანონის მე-4 მუხლის «კ» პუნქტით გათვალისწინებული საგადასახადო შეღავათი თუ დადასტურდებოდა კასატორის მიერ გერმანიიდან იმპორტირებული ნედლეულისა და საქართველოდან ექსპორტირებული მზა პროდუქციის შესაბამისობა. კერძოდ, «საბაჟო გადასახადის შესახებ» საქართველოს 1996 წლის 27 დეკემბრის კანონის მე-4 მუხლის «კ» პუნქტის თანახმად საბაჟო გადასახადის გადახდისაგან გათავისუფლებულია საექსპორტო პროდუქციის მოსამზადებლად განკუთვნილი ნედლეული და ნახევარფაბრიკატების იმპორტი, ფაქტობრივად ექსპორტირებული მზა პროდუქციის მოცულობის ფარგლებში». იგივე შეღავათებია გათვალისწინებული «საბაჟო ტარიფებისა და გადასახადის შესახებ» საქართველოს 1998 წლის 20 მარტის ამჟამად მოქმედი კანონის მე-18 მუხლის «კ» პუნქტითაც, ხოლო დამატებითი ღირებულების გადასახადის ნაწილში საექსპორტო პროდუქციის ნედლეულის იმპოტრისათვის ანალოგიური შეღავათია გათვალისწინებული საქართველოს საგადასახადო კოდექსისი 101-ე მუხლის «წ» პუნქტითა და მე-3 ნაწილით.

ის გარემოება, რომ კასატორის მიერ თავის დროზე არ იყო დაცული «საბაჟო გადასახადის» შესახებ 1996 წლის კანონის მე-4 მუხლის «კ» პუნქტის მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც, საექსპორტო პროდუქციის ნედლეულისა და მასალების იმპორტიორს უნდა გადაეხადა საბაჟო გადასახადი ან წარმოედგინა საბანკო გარანტია, რაც დაუბრუნდებოდა (გაუქმდებოდა) საქონლის ექსპორტის დროს, ამ კანონის გამოუყენებლობის საფუძველი კონკრეტულ დავაში ვერ გახდება, რადგან ამ მოთხოვნის დაუცველობა გამოწვეული იყო არა კასატორის _ სს «ც-ის» ბრალით, არამედ თვით საბაჟო დეპარტამენტის მიერ «უცხოური ინვესტიციების შესახებ» კანონის უსწორო ინტერპრეტაციითა და კანონის 21-ე მუხლის შეღავათების კასატორზე უკანონო გავრცელებით.

საკასაციუო პალატა თვლის, რომ, მართალია, საბაჟო დეპარტამენტი არ უარყოფდა კასატორის მიერ გერმანიიდან იმპორტირებული საქონლის (ნედლეული, ფურნიტურა, დამხმარე მასალები) სრულად შესაბამისობას გერმანიაში ექსპორტირებულ მზა პროდუქციასთან, მაგრამ, რადგან საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით _ 1999 წლის 1 ივნისის საქონლის იმპორტისა და 30 ივნისის მზა პროდუქციის ექსპორტის დეკლარაციებით _ აღნიშნული არ დასტურდება, საოლქო სასამართლოს კოლეგია ვალდებული იყო საკუთარი ინიციატივით დაედგინა ეს შესაბამისობა, თანახმად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილისა (ს.ფ. 23-31; 41). ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მასალებით შპს «ლ-სა» და სს «ც-ს» შორის 1995 წელს დადებული ხელშეკრულება 1996 წლის 23 იანვარს დამატებითი ოქმით გაგრძელებულია მხოლოდ 1996 წლის 30 აგვისტომდე (ს.ფ. 21-22; 91-92) და დანარჩენ სადავო პერიოდში რა სამართლებრივი საფუძვლით ახდენდა კასატორი გერმანიიდან საქონლის იმპორტს, უცნობია. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ამ არსებითი გარემოებების დადგენის გარეშე შეუძლებელია საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანა და «საბაჟო გადასახადის შესახებ» 1996 წლის 27 დეკემბრის კანონის მე-4 მუხლის «კ» პუნქტით გათვალისწინებული შეღავათების გავრცელება, ამიტომ საქმე არსებითად განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს, რომელმაც მხარეთა მიერ წარმოდგენილი სატვირთო-საბაჟოO დეკლარაციებისა და საბაჟო გაფორმება-შემოწმების შედეგად ჯერ უნდა დაადგინოს გერმანიიდან კასატორის მიერ იმპორტირებული საქონლის შესაბამისობა მის მიერ ექსპორტირებულ მზა პროდუქციასთან და მხოლოდ ამის შემდეგ იმსჯელებს საექსპორტო პროდუქციის ნედლეულისა და მასალების იმპორტისათვის გათვალისწინებული საბაჟო-საგადასახადო შეღავათების გავრცელების შესაძლებლობაზე. ამასთა, საყურადღებოა ის გარემოება, რომ საბაჟო მოსაკრებელი, განსხვავებით საბაჟო გადასახადისაგან გადაიხდევინება მაშინაც, როცა პირი გათავისუფლებულია საბაჟო გადასახადისაგან.

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 404-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სს «ც-ის» გენდირექტორის გ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2000 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება; საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სხვა შემადგენლობას; სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანის დროს; უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.