ბს-1666-1638 (კ-11) 15 მაისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი _ქ. აბესაძე

კასატორი (მოსარჩელე) _ ი. დ-ა, წარმომადგენელი- ზ. ხ-ა;

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) _ ქ. ქუთაისის საკრებულო, თ. დ-ი, ნ. მ-ი;

მესამე პირი_ ქ. ქუთაისის მერია, წარმომადგენელი- ე. გ-ი;

გასაჩივრებული განჩინება_ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 სექტემბრის განჩინება;

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2011 წლის 18 მაისს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ი. დ-მ მოპასუხეების თვითმმართველი ქ. ქუთაისის საკრებულოს, თ. დ-ის, ნ. მ-ისა და მესამე პირის ქ. ქუთაისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა ქ. ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 21 თებერვლის ¹155 ბრძანების ბათილად ცნობას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილებით ი. დ-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ი. დ-მ სარჩელით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ქ. ქუთაისის მერიის 2008 წლის 1 მაისის ¹897 ბრძანების, 2008 წლის 15 მაისის ¹000620 სანებართვო მოწმობისა და 2008 წლის 12 სექტემბრის ¹1075 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით, რაც ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა; აღნიშნული გადაწყვეტილება ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 12 ივნისის გადაწყვეტილებით გაუქმდა, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. ქუთაისის მერიის 2008 წლის 1 მაისის ¹897 ბრძანება, 2008 წლის 15 მაისის ¹000620 სანებართვო მოწმობა, 2008 წლის 12 სექტემბრის ¹1075 ბრძანება და ქ. ქუთაისის მერიას დაევალა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად ქ. ქუთაისში, ...ის ქ. ¹126-ში მდებარე მოქალაქეების: თ. დ-სა და ნ. მ-ის კუთვნილ ფართში, ავტოტექმომსახურების ობიექტის პროექტის შეთანხმების, სანებართვო მოწმობის გაცემისა და ობიექტის ექსპლუატაციაში მიღების საკითხის კანონით დადგენილი წესით გადაწყვეტის მიზნით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა; უზენაესი სასამართლოს განჩინებით საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად.

სახლის გამოყოფილი ნაწილი მდებარე ქ. ქუთაისი, ...ის ქ. ¹126-ში, საერთო ფართით 47,49 კვ.მ. წარმოადგენს ნ. მ-ის საკუთრებას, ხოლო მიწის ნაკვეთი თანასაკუთრებას.

სახლის გამოყოფილი ნაწილი მდებარე ქ. ქუთაისში, ...ის ქ. ¹126-ში, საერთო ფართით 46,21 კვ. მეტრი წარმოადგენს თ. დ-ის საკუთრებას, ხოლო მიწის ნაკვეთი თანასაკუთრებას.

ერთსართულიანი სახლის გამოყოფილ ნაწილში განხორციელდა რეკონსტრუქცია, რომელშიც თ. დ-ისა და თ. მ-ის მიერ ...ის ქუჩის მხარეს მოეწყო ავტომანქანის ზეთის შესაცვლელი ობიექტი, ამასთან, ი. დ-ს საცხოვრებელი სახლი განთავსებულია საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთზე, რომელსაც გააჩნია საერთო შესასვლელი, ზემოხსენებული საცხოვრებელი სახლები წარმოადგენენ საერთო კედლით დაკავშირებულ შენობას.

ქ. ქუთაისში, ...ის ქ. ¹126-ში მდებარე თ. დ-ისა და თ. მ-ის კუთვნილი ფართის ერთ ნაწილში განთავსებული ავტომანქანების ზეთის შესაცვლელ ობიექტად მოწყობილი შენობა წარმოადგენს ერთსართულიან პირველი კლასის შენობა-ნაგებობას, რომლის ფართია 62,68 კვ.მ.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა «მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ» საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის ¹57 დადგენილების მე-4, მე-19 და 65-ე მუხლებზე და დასახელებული ობიექტის სართულიანობისა და ფართის გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ იგი წარმოადგენს პირველი კლასის შენობას, რომელიც ზემოაღნიშნული დადგენილების 37-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ I სტადიას_ქალაქთმმშენებლობითი პირობების დადგენას (მიწის ნაკვეთის სამშენებლო გამოყენების პირობების დამტკიცება)-არ საჭიროებს.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა დასახელებული დადგენილების 95-ე მუხლის პირველი პუნქტი და არ გაიზიარა მოცემულ დავასთან დაკავშირებით ჩატარებული ¹2441/15-2008 საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტის დასკვნა, როგორც მტკიცებულება და ამ მიმართებით აღნიშნა, რომ ექსპერტის მიერ სამშენებლო პროექტის 1989 წელს გამოცემულ სამშენებლო ნორმებთან და წესებთან შეუსაბამოდ მიჩნეულ იქნა ის გარემოება, რომ საცხოვრებელ სახლში ა/მანქანების მომსახურების ობიექტის განთავსება არ იყო მითითებული ამ წესების 1.36 პუნქტის ჩამონათვალში და ამასთან ქალაქმშენებლობის სამშენებლო ნორმებისა და წესების მიხედვით საცხოვრებელი სახლიდან ტექმომსახურების სადგურამდე არ უნდა ყოფილიყო 15 მეტრზე ნაკლები მანძილი.

აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ ჩათვალა, რომ დასახელებული წესების 1.36 პუნქტი არეგულირებს არა ერთსართულიანი შენობის, არამედ მრავალსართულიანი სახლის პირველ, მეორე და ცოკოლის სართულებში განთავსებულ ობიექტთა ნუსხას, რაც ასევე დადასტურებულია ექსპერტის მიერ სასამართლო სხდომაზე დაკითხვისას, შესაბამისად, ამ ნორმის მოცემულ ურთიერთობაზე გავრცელება სასამართლომ მიიჩნია შეუსაბამოდ.

საცხოვრებელი სახლიდან ტექმომსახურების სადგურამდე მანძილის 15 მეტრით განსაზღვრასთან დაკავშირებით, სასამართლომ გაიზიარა მესამე პირის წარმომადგენლის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ ავტომანქანის ზეთის შესაცვლელი ობიექტი არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ავტოგასამართ სადგურად, რადგან ავტოგასამართი სადგური არის მარიგებელი სვეტებით აღჭურვილი ობიექტი, რაც დასახელებულ ობიექტს არ გააჩნია. სასამართლომ მიუთითა, რომ ზემოაღნიშნული განმარტება შესაბამისობაშია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის ¹994 ბრძანების 23-ე მუხლის მოცემულობასთან, რომლის პირველი პუნქტის თანახმად, ავტოგასამართ სადგურებში მარიგებელი სვეტების ფუნქციონირება უნდა განხორციელდეს მხოლოდ ამ მუხლით დადგენილი წესით დალუქული მადოზირებული და მრიცხველი მექანიზმების საშუალებით.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ. ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის მიერ გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი_2011 წლის 21 თებერვლის ¹155 ბრძანება არსებითად არ ეწინააღმდეგებოდა კანონს და დაცულიყო აღნიშნული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მომზადებისა და გამოცემის წესი. ამასთან სახეზე არ იყო კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. დ-მ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით ი. დ-ს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 15 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. დ-მ.

კასატორი საკასაციო საჩივარში აღნიშნავს, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უკანონოა, ვინაიდან იგი ეწინააღმდეგება სამშენებლო ნორმებსა და წესებს, რასაც ექსპერტიზის დასკვნაც ადასტურებს.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ხსენებული ექსპერტიზის დასკვნა სამშენებლო ნორმებისა და წესების-2.08-01-89-ის 1.36 პუნქტის დანაწესთან დაკავშირებით, იმ არგუმენტაციით, რომ იგი შეეხებოდა არა ერთსართულიან შენობებს, არამედ მრავალსართულიანი სახლის პირველ, მეორე და ციკოლის სართულებში განთავსებულ ობიქტებს. მისი აზრით, ნორმის ამგვარი განმარტება არასწორია და სასამართლოს მიერ გამოყენებული სიტყვა «მრავალსართულიანი სახლი» ზემოაღნიშნულ 1.36 პუნტში ნახსენები არ არის.

კასატორის აზრით, როცა საუბარია ციკოლის, პირველ და მეორე სართულებზე, ეს უშვებს იმის შესაძლებლობას, რომ ხსენებული ნორმის დანაწესი შეეხოს ერთსართულიან სახლსაც.

რაც შეეხება მარიგებელ სვეტებს ავტოგასამართ სადგურში, კასატორის აზრით, ასეთ შემთხვევაში მარიგებელი სვეტი წარმოადგენს ბენზინის ჩასასხმელ დანადგარს, რომელიც ბენზინგასამართი სადგურის აუცილებელი ატრიბუტია. კასატორი თვლის, რომ ავტომანქანის გამართულობას, არ გულისხმობს მხოლოდ საწვავით მის შევსებას. ავტომანქანის გამართულობა საჭიროებს სხვა ტექნიკური ხასიათის შეკეთებას, როგორიცაა ზეთის, საბურავების, ე.წ. «კალოდკების» შეცვლა, სავალი ნაწილის გამართვა და სხვა ტექნიკური ხასიათის რემონტს და ეს საქმიანობა არ საჭიროებს მარიგებელი სვეტების არსებობას.

კასატორმა აღნიშნა, რომ ტერმინის ავტოგასამართი სადგურის სამართლებრივი შეფასებისას სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა «ავტოგასამართი სადგურებისა და ავტოგასამართი კომპლექსების უსაფრთხოების წესების დამტკიცების შესახებ» ¹1-1/2935 ბრძანებით, რომლის თანახმად «ავტოგასამართი სადგური» არის ობიექტი, რომელიც უზრუნველყოფს ავტოსატრანსპორტო საშუალებებისათვის განკუთვნილი ნავთობპროდუქტების მიღების, შენახვისა და გაცემის, აგრეთვე ავტოსატრანსპორტო საშუალებების, მძღოლებისა და მგზავრის მომსახურებას.

კასატორის მოსაზრებით, სადავოს არ წარმოადგენს ის გარემოება, რომ დ-ისა და მ-ის კუთვნილი ობიექტი წარმოადგენს ავტოსატრანსპორტო საშუალებების ტექნიკური მომსახურებისათვის განკუთვნილ შენობას და შესაბამისად, მასზე ვრცელდება სამშენებლო ნორმებისა და წესების 2.07-01-89-ის 6.39 პუნქტით დადგენილი აკრძალვაც, რაც სარჩელის დაკმაყოფილების უდავო საფუძველს წარმოადგენდა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. დ-ს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის შესაბამისად იძლევა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს.

წინამდებარე დავის საგანს წარმოადგენს ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 21 თებერვლის ¹155 ბრძანება, რომლის საფუძველზეც შეთანხმდა ქ. ქუთაისში, ...ის ქუჩა ¹126-ში მდებარე თ. დ-ისა და ნ. მ-ის კუთვნილ ფართში, ავტომომსახურების ობიექტის სამშენებლო პროექტი არსებული სახით და ვარგისად იქნა აღიარებული ფართში ავტომომსახურების ობიექტი, შეთანხმებული სამშენებლო დოკუმენტაციის პროექტის შესაბამისად.

დადგენილია, რომ ზემოაღნიშნული პირების საკუთრებაში არსებული ერთსართულიანი სახლის გამოყოფილი, კონსტრუქციაგანხორციელებული ნაწილი, რომელშიც თ. დ-ისა და ნ. მ-ის მიერ ...ის ქუჩის მხარეს მოეწყო ავტომანქანების ზეთის შესაცვლელი ობიექტი და კასატორის _ ი. დ-ს საცხოვრებელი სახლი, განთავსებულია საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთზე, რომელსაც გააჩნია ეზოში საერთო შესასვლელი და საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს საერთო კედლით დაკავშირებულ შენობას.

დადგენილია, რომ ქ. ქუთაისში, ...ის ¹126-ში მდებარე თ. დ-ისა და ნ. მ-ის კუთვნილი ფართის ერთ ნაწილში განთავსებული ავტომანქანების ზეთის შესაცვლელ ობიექტად მოწყობილი შენობა წარმოადგენს ერთსართულიან პირველი კლასის შენობა-ნაგებობას, საერთო ფართით 62,68 კვ/მ.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე საკასაციო სასამართლო ეჭვქვეშ არ აყენებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას ქალაქმშენებლობითი პირობების დადგენის საჭიროების არარსებობის თაობაზე და გასაჩივრებული განჩინების ამ ნაწილთან დაკავშირებით არ წარმოადგენს დამატებით შეფასებებს. რაც შეეხება განჩინების დანარჩენ ნაწილს, საკასაციო სასამართლო შეუსაბამოდ და წინააღმდეგობრივად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებს და თვლის, რომ აღნიშნული არ ემყარება შესაბამის სამართლებრივ საფუძველს.

,,საქართველოს ტერიტორიაზე ტექნიკური ზედამხედველობისა და მშენებლობის სფეროში 1992 წლამდე მოქმედი ნორმების, წესებისა და ტექნიკური რეგულირების სხვა დოკუმენტების გამოყენების შესახებ” საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2011 წლის 18 თებერვლის ¹1-1/251 ბრძანების შესაბამისად, სამშენებლო საქმიანობაში დაშვებულ იქნა დანართში მოცემული ტექნიკური ზედამხედველობისა და სამშენებლო სფეროში 1992 წლამდე მოქმედი ნორმების გამოყენება.

ზემოაღნიშნულ ბრძანებაში მითითებულია снип 2.07.01-89 (სამშენებლო ნორმების) გამოყენების შესაძლებლობის თაობაზე. აღნიშნული ნორმის მე-10 ცხრილის შესაბამისად, 10 და ნაკლებ მანქანაზე გათვლილი ,,ტექნიკური მომსახურების სადგურიდან” საცხოვრებელ სახლამდე მანძილი უნდა შეადგენდეს 15 მეტრს.

საკასაციო სასამართლო ეჭვქვეშ აყენებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას ტექმომსახურების სადგურის განმარტების ნაწილში და ვერ ადგენს რა საფუძველს ემყარება სასამართლოს მსჯელობა ,,ტექნიკური მომსახურების სადგურის” ,,ავტოგასამართ სადგურთან” იდენტიფიცირებისას.

საკასაციო სასამართლო ადასტურებს, რომ ,,ზეთის შესაცვლელი ობიექტი” ნამდვილად არ არის ,,ავტოგასამართი სადგურის” იდენტური, მაგრამ დაუდგენელია, სააპელაციო სასამართლო რა საფუძვლით არ მიაკუთვნებს ,,ზეთის შესაცვლელ ობიექტს” ,,ტექნიკური მომსახურების სადგურს”.

საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 დეკემბრის ¹1-1/2935 ბრძანებით დამტკიცებული ,,ავტოგასამართი სადგურებისა და ავტოგასამართი კომპლექსების უსაფრთხოების წესების” 2.2 მუხლის შესაბამისად, ავტოგასამართი სადგური არის ობიექტი, რომელიც უზრუნველყოფს ავტოსატრანსპორტო საშუალებისათვის განკუთვნილი ნავთობპროდუქტების მიღებას, შენახვას, გაცემას, აგრეთვე ავტოსატრანსპორტო საშუალებების, მძღოლებისა და მგზავრების მომსახურებას.

ზემოაღნიშნული წესი ახდენს ,,ავტოგასამართი სადგურის” ,,ავტოსატრანსპორტო საშუალების მომსახურების შენობისაგან» გამიჯვნას. კერძოდ ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მომსახურების შენობად 2.6 მუხლის საფუძველზე მიიჩნევა შენობა, რომელიც განკუთვნილია ავტოსატრანსპორტო საშუალებების ტექნიკური მომსახურებისათვის განკუთვნილი სამუშაოების შესასრულებლად.

ამდენად, ცალსახაა, რომ ,,ავტოგასამართი” სადგურის არსებობის აუცილებელ მახასიათებელს წარმოადგენს ნავთობპროდუქტების მიღების, შენახვისა და გაცემის უზრუნველყოფა.

საყურადღებოა, რომ მინიმალური მანძილი ავტოგასამართ კომპლექსსა და სხვა ობიექტებს შორის დადგენილია ამავე წესების საფუძველზე, რაც საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს დაასკვნას, იმ პირობებში, თუ ,,ავტოგასამართი სადგური” ,,ტექნიკური მომსახურების სადგურის” იდენტური ცნებაა, მაშინ რა მიზანს ისახავს 1992 წლამდე მოქმედ სტანდარტებზე მითითება, როცა, როგორც აღინიშნა, მითითებული რეგულაციები შემოთავაზებულია ნორმატიული აქტის საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე არასწორად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის ¹994 ბრძანების გამოყენებას და აღნიშნავს, ფინანსთა მინისტრის ბრძანება მიღებულია საგადასახადო კოდექსის მიზნებიდან გამომდინარე, სპეციალური რეგულაციის თვალსაზრისით და მისი დანიშნულებაა საგადასახადო ორგანოების მიერ კონტროლის განხორციელების პროცედურების განსაზღვრა, რაც გამორიცხავს ფინანსთა მინისტრის ბრძანების სამშენებლო ნორმებთან დაკავშირების შესაძლებლობას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის შესაბამისად, ექსპერტის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება 105-ე მუხლით დადგენილი წესით, მაგრამ სასამართლოს უარი დასკვნის მიღებაზე დასაბუთებული უნდა იქნეს საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებაში ან განჩინებაში.

აღნიშნული მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს შესაძლებლობას არ გაიზიაროს საქმეში წარმოდგენილი სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საექსპერტო დასკვნა, ტექმომსახურების სადგურიდან საცხოვრებელ სახლამდე 15 მ. დაცილების აუცილებლობის თაობაზე, მაგრამ ასეთ პირობებში სასამართლოს შეფასება უნდა იყოს დასაბუთებული, არგუმენტირებული და შესაბამის საკანონმდებლო ნორმებზე დაფუძნებული. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს მითითებებს იმის თაობაზე, რომ ავტოსატრანსპორტო საშუალებების ტექნიკური მომსახურების სადგური და ავტოგასამართი სადგური არის ერთი და იგივე სახის ობიექტი, რომლის არსებობისათვისაც საჭიროა მარიგებელი სვეტების არსებობა, საკასაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებული ვერ იქნება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საქმე შემდგომი გამოკვლევის მიზნით უნდა დაუბრუნდეს იმავე სააპელაციო სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. დ-ს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 სექტემბრის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. მხარეთა შორის სახელმწიფო ბაჟის გადანაწილების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.