საქმე ¹ბს-1394-1377(კ-11) 6 ივნისი, 2012წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნინო ქადაგიძე

სხდომის მდივანი – ნ. გოგატიშვილი

კასატორი (მოპასუხე) – შპს ,,...”, წარმომადგენელი ქ. გ-ი (19.05.12წ. რწმუნებულება)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ქ. თბილისის მერია, წარმომადგენელი მ. ბ-ი (23.05.12წ. ¹06/121920-7 მინდობილობა)

დავის საგანი – ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულება, საიჯარო ქირის, პირგასამტეხლოს, საურავის თანხების დაკისრება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 14.06.11წ. განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ. თბილისის მერიამ 22.09.10წ. სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხე შპს ,, ...” მიმართ, გადაუხდელი საიჯარო ქირის 246.99 ლარის, საურავის – 253.54 ლარისა და პირგასამტეხლოს – 6600 ლარის გადახდევინების დაკისრების მოთხოვნით.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 23.02.07წ. ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურსა და შპს ,, ...” შორის გაფორმდა ,,სარეკლამო საშუალებების განთავსების უფლების იჯარით გაცემის” შესახებ ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, მოიჯარე იღებდა სარეკლამო საშუალებების განთავსების უფლებას. ხელშეკრულებით საიჯარო ქირის ოდენობა განისაზღვრა ყოველთვიურად კონკრეტულ ადგილებზე სარეკლამო საშუალებების იჯარის ან სხვაგვარი გამოყენების შესახებ მესამე პირებთან გაფორმებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფასის 15%-ის ოდენობით. 01.02.09წ. ხელშეკრულებაში შესული ცვლილებით იჯარის ოდენობამ შეადგინა მესამე პირებთან გაფორმებული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შემოსავლის 15%-ი, ანუ 6 ლარი სარეკლამო საშუალების 1 კვ. მეტრზე. ხელშეკრულება 01.03.07წ. შევიდა ძალაში. შესაბამისად, საიჯარო ქირის გადახდა უნდა დაწყებულიყო 2007 წლის მარტის ბოლოდან. შპს ,, ...” პირველი გადახდა 01.05.07წ. განახორციელა, რის შემდეგაც მოიჯარე საიჯარო ქირას რეგულარულად იხდიდა, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი გადახდა განხორციელდა 2 თვის დაგვიანებით და გადახდისას მოიჯარეს არ მიუთითებია რომელი თვის საიჯარო ქირას იხდიდა, ყოველი გადახდა ჩაითვალა დაგვიანებულად და თითოეულ თვეზე დაერიცხა პირგასამტეხლო 200 ლარის ოდენობით, რამაც 2007 წლის მარტიდან 2009 წლის ნოემბრის ჩათვილით (33 თვე) შეადგინა 6600 ლარი. ამასთან, მოპასუხეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების დარღვევისათვის ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დაერიცხა საურავი _ 253.54 ლარი. გარდა აღნიშნულისა, მთელი სახელშეკრულებო ურთიერთობის განმავლობაში გადასახდელი საიჯარო ქირის 7037.37 ლარის ნაცვლად, შპს ,, ...” მიერ გადახდილ იქნა 6790.38 ლარი. შესაბამისად, მას გადასახდელი დარჩა 246.99 ლარი. ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურსა და შპს ,, ...” შორის დადებული ხელშეკრულება შეწყდა ქ. თბილისის მთავრობის 07.12.09წ. დადგენილების საფუძველზე.

შპს „...“ წარმოადგინა შესაგებელი, რომელშიც აღნიშნა, რომ საიჯარო ქირას იხდიდა რეგულარულად, პირველი თვის საიჯარო ქირის გადაუხდელობა არ იძლევა ყველა დანარჩენი თვეების გადახდის დაგვიანებულად მიჩნევის საფუძველს. შესაგებელის ავტორმა აღნიშნა აგრეთვე, რომ მოსარჩელეს ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არ მიუმართავს მისთვის წერილობითი გაფრთხილებით ან პირგასამტეხლოს გადახდის მოთხოვნით, თუმცა ამას 23.02.07წ. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა. ყველა შემდეგი გადახდა შპს „...“ მიერ განხორციელებულია საიჯარო ქირის ოდენობის ცვალებადობის გათვალისწინებით. იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ 22.09.10წ. მიმართა სასამართლოს 2007 წლის მარტის თვის გადაუხდელობის შესახებ, გასულია სკ-ის 129-ე მუხლით გათვალისწინებული სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადა, მათ შორის დამატებითი მოთხოვნისათვისაც. გარდა ამისა აღნიშნა, რომ პირგასამტეხლო და საურავი შეუსაბამოდ მაღალია (სსკ-ის 420-ე მუხ.).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.11.10წ. გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მერიის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხე – შპს ,, ...” ქ. თბილისის მერიის სასარგებლოდ დაეკისრა საიჯარო ქირის 246.99 ლარის, საურავის 253.54 ლარისა და პირგასამტეხლოს 6600 ლარის, ჯამში 7100.53 ლარის გადახდა.

სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე, 317-ე, 361-ე მუხლებზე, რომლებიც ხელშეკრულების დადების, ვალდებულების წარმოშობისა და მისი შესრულების პირობებს ადგენს. ამავე კოდექსის 417-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულების მხარეებს შეუძლიათ თავისუფლად განსაზღვრონ პირგასამტეხლო, რომელიც შეიძლება აღემატებოდეს შესაძლო ზიანს, პირგასამტეხლოს შესახებ შეთანხმება მოითხოვს წერილობით თანხმობას. ხელშეკრულების 4.2 მუხლი ითვალისწინებდა ამავე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში მეიჯარისათვის პირგასამტეხლოს სახით 200 ლარის გადახდის ვალდებულებას. ვინაიდან, ხელშეკრულება მოქმედებდა 33 თვის განმავლობაში, შპს ,, ...” ეკისრებოდა პირგასამტეხლოს სახით 6600 ლარის გადახდა. იმავე მუხლით დადგენილ იქნა საურავი ყოველთვიური საიჯარო ქირის გადახდის დაგვიანების შემთხვევაში, რომელიც შეადგენდა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დაგვიანებული თანხის 0.05%-ს. ქ. თბილისის მერიის საფინანსო საქალაქო სამსახურის მიერ წარმოებული გამოთვლებით, მოპასუხეს ეკისრებოდა საურავის სახით 253.54 ლარის გადახდა. ხელშეკრულების მე-2.4 მუხლის თანახმად, მოიჯარეს საიჯარო ქირა უნდა გადაეხადა ყოველი თვის ბოლოს. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ,, ...” არცერთი თვის ბოლოს არ შეუსრულებია ვალდებულება სრულად, შესაბამისად გადაწყვეტილების გამოტანის დროისათვის გადასახდელი ჰქონდა საიჯარო ქირის სახით 246.99 ლარი. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...”.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 14.06.11წ. განჩინებით შპს ,,...” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.11.10წ. გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი დასკვნები. სასამართლომ დამატებით მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 387.1 მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ მოვალეს ეკისრება კრედიტორისათვის სხვადასხვა ვალდებულებებიდან გამომდინარე ერთმანეთის მსგავსი რამოდენიმე შესრულება და ის, რაც შესრულდა არ არის საკმარისი ყველა ვალის დასაფარავად, მაშინ დაიფარება ის ვალი, რომლის გადახდის ვადაც პირველად დადგა. მართალია, 2007 წლის მარტიდან შპს ,,...” საიჯარო ქირას რეგულარულად იხდიდა, მაგრამ, იმის გათვალისწინებით, რომ გადახდა დაიწყო 2 თვის დაგვიანებით და არცერთი გადახდის დროს არ ყოფილა მითითება თვეზე, ყველა გადახდა უნდა ჩაითვალოს დაგვიანებულად და თითოეულ თვეზე, 2007 წლის მარტიდან დაწყებული, მოიჯარეს დაეკისროს პირგასამტეხლო 200 ლარის ოდენობით.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,...”, რომლითაც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 14.06.11წ. განჩინების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა. კასატორის განმარტებით სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი. სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ საიჯარო ქირის გადაუხდელობისათვის მოიჯარეს უნდა დაკისრებოდა ორივე – საურავი და პირგასამტეხლო. მართალია, ხელშეკრულებაში გათვალისწინებულია პირგასამტეხლოს დაკისრება როგორც ჯარიმის, ასევე საურავის სახით, მაგრამ ორი სხვადასხვა შემთხვევისთვის. კერძოდ: პირველი, როცა ადგილი აქვს სარეკლამო საშუალებების განთავსებისგან წარმოშობილი ვალდებულების შეუსრულებლობას და მეორე, როდესაც ადგილი აქვს საიჯარო ყოველთვიური ქირის გადაუხდელობას. კასატორის მითითებით, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ სსკ-ის 417-ე მუხლი, რომელიც ითვალისწინებს პირგასამტეხლოს გადახდას ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის. საიჯარო ხელშეკრულებით განსაზღვრული 200 ლარის ოდენობის პირგასამტეხლო მიზნად ისახავდა მეორე მხარისაგან შედეგის და არა მატერიალური სარგებლის მიღებას და იგი წარმოადგენს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების დამატებით საშუალებას. ამასთან, პირგასამტეხლო ჯარიმის სახით გამოყენებული უნდა იქნეს ერთჯერადად, ერთი კონკრეტული დარღვევისათვის. მოცემული ვალდებულებების დარღვევას ადგილი არ ქონია, შესაბამისად კასატორს პირგასამტეხლო ჯარიმის სახით საერთოდ არ უნდა დაკისრებოდა. სასამართლომ არასწორად განმარტა ხელშეკრულების 4.2 მუხლი, რომლის შინაარსიდანაც იკვეთება, რომ პირგასამტეხლო და ვადაგადაცილებისათვის დაწესებული საურავი სხვადასხვა დარღვევისთვის არის დადგენილი და არ ითვალისწინებს ერთი და იგივე დარღვევისათვის მოიჯარისთვის კუმულატიურად დაკისრების შესაძლებლობას. სასამართლომ, ასევე არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ სსკ-ის მე-8 მუხლი, რომელიც სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეების კეთილსინდისიერებაზე მიუთითებს. იქედან გამომდინარე, რომ საიჯარო ქირა იყო ცვალებადი, მისი დაანგარიშება და გადახდის მოთხოვნის წარდგენა მეიჯარეს ევალებოდა. 2007 წლის მარტის თვის ქირის გადაუხდელობა გამოწვეული იყო თვით მეიჯარის ბრალით, რომელმაც წერილობითი მოთხოვნა წარადგინა 18 თვის დაგვიანებით. ამასთან, ხელშეკრულების მე3.1 მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, მეიჯარე უფლებამოსილი იყო მოეშალა ხელშეკრულება თუ მოიჯარე ზედიზედ 3 თვის განმავლობაში არ იხდიდა საიჯარო ქირას. აღნიშნული უფლება მეიჯარემ არ გამოიყენა დროულად, ხელშეკრულება მოიშალა 07.12.09წ., რამაც გამოიწვია თანხების გაზრდა. ამასთან, ხელშეკრულების მე-4.2 მუხლის იმპერატულ მოთხოვნას წარმოადგენს მეიჯარის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტა 2 თვის შემდეგ, მოიჯარის მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში. ზემოაღნიშნულის განუხორციელებლობა ასევე მიუთითებს შპს ,,...” მიერ თავისი ვალდბულებების ჯეროვნად შესრულების ფაქტზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე განსჯადობით განსახილველად უნდა გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საქმე განხილულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 და 26-ე მუხლების, ასევე საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლით დადგენილი განსჯადობის წესების დარღვევით, ვინაიდან ქ. თბილისის მერიის სარჩელთან დაკავშირებით წარმოებული საქმე ექვემდებარებოდა სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განხილვას.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, საერთო სასამართლოები ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განიხილავენ ადმინისტრაციულ სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავებს. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან თუ კერძო პირთან დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავის ადმინისტრაციულ საქმეთა კატეგორიისადმი მიკუთვნების საფუძველს არ ქმნის მხოლოდ ის გარემოება, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე, მოცემულ შემთხვევაში ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახური, ადმინისტრაციული ორგანოა. ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია კანონიერი ინტერესების დასაკმაყოფილებლად ისარგებლოს კერძო სამართლის საშუალებით, უკეთუ აღნიშნული მისი შეხედულებით უფრო მისაღებია და არ ეწინააღმდეგება საჯარო სამართლებრივ ნორმებს, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია გამოიყენოს საქმიანობის კერძო-სამართლებრივი ფორმები და შესაბამისად დადოს კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულება. ამდენად, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებასთან, შესრულებასთან და შეწყვეტასთან დაკავშირებული დავები განიხილება საერთო სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით, ხოლო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კერძო-სამართლებრივ ხელშეკრულებასთან დაკავშირებული დავები განიხილება სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით (სასკ-ის 25¹ მუხ, სზაკ-ის 65.2, 65¹ მუხ.). საჯარო-სამართლებრივი და კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულების გამიჯვნისათვის არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება არა ხელშეკრულების მონაწილეთა სტატუსს, არამედ ხელშეკრულების მიზანს. ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დეფინიციის (სზაკ-ის 2.1 მუხლის “ზ” ქვეპუნქტი) ძირითად ელემენტს შეადგენს ხელშეკრულების დადება საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით. ხელშეკრულების მიზანი მისი შინაარსით განისაზღვრება. ამდენად, გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ხელშეკრულების მხარეების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების, ხელშეკრულების დადების შედეგად წარმოშობილი უფლება-მოვალეობების შინაარსს.

ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადების შედეგად შესაბამისი პირი აღიჭურვება საჯარო-სამართლებრივი უფლება-მოვალეობებით, ხოლო კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულების დადებისას მხარეები გვევლინებიან სამოქალაქო-სამართლებრივი უფლება-მოვალეობების მატარებლებად. განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ქ. თბილისის მერიის ქონების მართვის საქალაქო სამსახურსა და შპს “...” შორის 23.02.07წ. დადებული სარეკლამო საშუალებების განთავსების უფლების იჯარით გაცემის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებითი ურთიერთობა. ხელშეკრულების საფუძველზე კერძო სამართლის იურიდიულმა პირმა იკისრა ვალდებულება გადაეხადა შესაბამისი საფასური სარეკლამო საშუალებების განთავსების უფლების მიღების სანაცვლოდ. მიუხედავად იმისა, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთ მხარეს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანო, ხელშეკრულება არ აღჭურავს პირს საჯარო-სამართლბერივი უფლება-მოვალეობით, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების სამოქალაქო-სამართლებრივი ხელშეკრულებისაგან გამიჯვნისათვის ხელშეკრულების მიზნის და საგნის ანალიზის გარდა, მნიშვნელობა აქვს ხელშეკრულების დადებას ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე, ხელშეკრულების დადების შედეგად ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის ან ქმედების (რეალაქტის) განხორციელების მოვალეობის წარმოქმნა, ხელშეკრულების დადების შედეგად მხარის საჯარო-სამართლებრივი უფლება-მოვალეობებით აღჭურვა. მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება არ შეიცავს ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის ან სხვა მმართველობითი ღონისძიების განხორციელების ვალდებულებას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ რეკლამის სფეროს მომწესრიგებელ კანონმდებლობას არ გააჩნია მკვეთრად გამოხატული დარგობრივი კუთვნილება და ის კომპლექსური ხასიათისაა, მასში ასახულია სხვადასხვა დარგობრივი მიმართულების, კერძოდ, როგორც სამოქალაქო, ასევე ადმინისტრაციული დარგის ნორმები (მაგ. პოლიტიკური რეკლამის მომწესრიგებელი დებულებები). საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავა არ ეხება გარე რეკლამის განთავსების ნებართვას, რომელიც ადმინისტრაციული კანონმდებლობით რეგულირდება („ლიცენზიების და ნებართვების შესახებ“ კანონის 26¹ მუხ., „საქართველოს დედაქალაქის - თბილისის შესახებ“ კანონის 9¹.2 მუხლის „ლ“ ქვეპუნქტი), დავა არ ეხება მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების და მისი პირობების შესაბამისობას დადგენილ მოთხოვნებთან, მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ ქ. თბილისის მთავრობის 07.12.09წ. №32.61.1154 დადგენილებას, სახელმწიფო კონტროლს რეკლამის სფეროში („რეკლამის შესახებ“ კანონის IV თავი), დავის საგანს მოცემულ შემთხვევაში შეადგენს იჯარის ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობის გამო მოსარჩელის სასარგებლოდ მოპასუხისათვის საიჯარო ქირის, საურავისა და პირგასამტეხლოს დაკისრება, მოსარჩელის მოთხოვნას საფუძვლად უდევს სამოქალაქო კოდექსის 403-ე მუხლი (პროცენტის გადახდა ფულადი თანხის გადახდის ვადის გადაცილებისათვის), 417-ე მუხლი (პირგასამტეხლოს ცნება) და 387-ე მუხლი (ფულადი ვალდებულების დაფარვის რიგითობა). ამდენად, სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული კანონმდებლობიდან (სასკ-ის 2.3 მუხლი). მხარეთა შორის არსებული სადავო სამართალურთიერთობა უკავშირდება ხელშეკრულებას, რომელიც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებულ სამოქალაქო ხელშეკრულებას განეკუთვნება, შესაბამისად მის შესრულებასთან დაკავშირებით წარმოშობილი დავა, სსკ-ის მე-11 მუხლის, აგრეთვე სზაკ-ის 25¹ მუხლის, 65.2, 65¹ მუხლების საფუძველზე სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განსახილველ დავას განეკუთვნება.

საგულისხმოა აგრეთვე, რომ თავდაპირველად მოცემული საქმის განხილვა მიმდინარეობდა სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით, კერძოდ, საქმის მასალებით ირკვევა, რომ ქ. თბილისის მერიამ 17.02.10წ. განცხადებით მიმართა საქალაქო სასამართლოს შპს „…“ მიმართ გადახდის ბრძანების გამოცემის შესახებ (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XXXIV თავი), მერიის განცხადების დაკმაყოფილების შესახებ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 19.02.2010წ. ბრძანება, რომლითაც მოწინააღმდეგე მხარეს - შპს „…“ მერიის სასარგებლოდ დაეკისრა დავალიანების თანხა (7100,55ლ.), 19.07.2010წ. განჩინებით გაუქმდა, მერიის განცხადება გამარტივებული წესით ფულადი დავალიანების გადახდევინების შესახებ დატოვებულ იქნა განუხილველად განცხადებაში შპს „…“ არასწორი მისამართის მითითების და შესაბამისად მასალების ჩაუბარებლობის გამო (ტ.1, ს.ფ. 100-114). სამოქალაქო საქმის წარმოების გამარტივებული სამართლებრივი პროცედურა განპირობებული იყო მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის იურიდიული ბუნებით (კრედიტორ-მოვალის ტიპის სამართალურთიერთობა), რაც დამატებით ადასტურებს საქმის სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განხილვის საჭიროებას. აღნიშნულის მიუხედავად ქ. თბილისის მერიის სარჩელი იგივე მოთხოვნაზე ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით იქნა განხილული.

საგნობრივი განსჯადობის წესების დარღვევით საქმის განხილვა თავისთავად უკვე თვით განსჯადობის წესის დარღვევით გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტის გამო, ადასტურებს საქმის უხეში საპროცესო დარღვევით განხილვას და შედეგად იწვევს სამართალწარმოების წესების დარღვევით დავის გადაწყვეტას. სასკ-ის 26-ე მუხლის იმპერატიული დანაწესის თანახმად არაგანსჯად სასამართლოში სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში სასამართლო სარჩელს გადაუგზავნის განსჯად სასამართლოს. ზემოაღნიშნულიან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ გასაჩივრებული განჩინება უნდა გაუქმდეს და საქმე განხილვისათვის გადაეგზავნოს განსჯად სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 26.2 მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 14.06.11წ. განჩინება და საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

ნ. ქადაგიძე