საქმე ბს-209-207(კ-12) 12 ივნისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე

პაატა სილაგაძე

სხდომის მდივანი - ნინო გოგატიშვილი

კასატორი (მოსარჩელე) - ამხანაგობა “...”

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - ქ. თბილისის მერია, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 დეკემბრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ამხანაგობა “...”-ის წარმომადგენელმა ბ. ზ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების - ქ. თბილისის მერიისა და ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2011 წლის 20 მაისს ამხანაგობა “...”-ის ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ მიღებულ იქნა ¹000866 დადგენილება, რომელშიც სამართალდარღვევად განისაზღვრა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ 2007 წლის 20 სექტემბრის ¹03/1015 ბრძანებით შეთანხმებული პროექტის დარღვევა, კერძოდ: “გაუქმდა 5 კიბის უჯრედი, დამატებით მოეწყო ორი ფანჯრისა და ერთი კარის ღიობი, ღერძებს შორის შეიცვალა კედლის კონფიგურაცია, არ იქნა მოწყობილი ორი ფრანგული აივანი, გაუქმდა კიბის უჯრედი და ღიობებში მოეწყო ჟალუზები”. ზემომითითებული დადგენილებით ამხანაგობა დაჯარიმდა 4000 ლარით.

მოსარჩელის მითითებით, ამხანაგობის შენობის მშენებლობა დამთავრებული არ იყო, ათი სართულიდან კარკასი აშენებული იყო მხოლოდ ოთხ სართულზე. გასაჩივრებულ დადაგენილებაში მითითებული ე.წ. დარღვევები არ მიეკუთვნებოდა არქიტექტურული პროექტის დარღვევას, აქტში აღნიშნული ხუთი კიბის უჯრედი აუცილებლად დამონტაჟდებოდა, მოწყობილი ღიობები შენობაში დროებითი ხასიათის იყო, რაც გამოიყენებოდა სამშენებლო მასალების დროებით შესანახად, ორი აივანი, რომელიც თითქოს არ იყო მოწყობილი ფასადზე, მშენებლობის პროცესში გაკეთდებოდა. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის გასაჩივრებულ დადგენილებაში ასახული ფაქტები არ განეკუთვნებოდა პროექტიდან გადახვევას და მას ამხანაგობის მიმართ არ უნდა გამოეყენებინა “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის” შესახებ საქართველოს კანონი.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ 2011 წლის ¹000866 დადგენილებით ჯარიმა დაკისრებული ჰქონდა ამხანაგობას, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დამტკიცდებოდა შეთანხმებული პროექტიდან გადახვევა, ჯარიმა უნდა დაკისრებოდა არა ამახანაგობას, არამედ იმ პირს, რომლის კომპეტენციაშიც შედიოდა შენობის აშენება, ანუ მენარდეს. ამხანაგობა “...” არ იყო სამეწარმეო ამხანაგობა, ამხანაგობა არ იყო იურიდიული პირი და იგი არ შეიძლება ყოფილიყო მოპასუხე და მას არ უნდა დაკისრებოდა ჯარიმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე - ამხანაგობა “...”-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ამხანაგობა “...”-ის წარმომადგენელმა ბ. ზ-მა, რომელმაც მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით ამხანაგობა “...”-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და დამატებით აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უფროსის მიერ განხილულ იქნა 2011 წლის 18 აპრილის ¹000866 მითითება და 2011 წლის 10 მაისის შემოწმების აქტი - შედგენილი ამხანაგობა “...”-ის მიმართ. ამავე სამსახურის 2011 წლის 20 მაისის ¹000866 დადგენილებით სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე ამხანაგობა “...” დაჯარიმდა 4000 ლარით პროექტის დარღვევით IV კლასის შენობა-ნაგებობის მშენებლობისათვის. ამხანაგობა “...”-ს დაევალა “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” კანონის 14.1¹ მუხლის შესაბამისად, ჯარიმა გადაეხადა ბიუჯეტის სასარგებლოდ. ასევე, ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის 21 ივლისის ¹1606 განკარგულების თანახმად - ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “...”-ის თავმჯდომარის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, არ დაკმაყოფილდა ამხანაგობა “...”-ის თავმჯდომარის ადმინისტრაციული საჩივარი და ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მეირიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის ¹000866 დადგენილება.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” საქართველოს კაონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ კანონის მოქმედება სამშენებლო საქმიანობაზე ვრცელდებოდა ა)იურიდიული და ფიზიკური პირების, ამხანაგობების საქმიანობაზე, რომლის დროსაც ხორციელდებოდა შენობა-ნაგებობის, მისი ელემენტების, კონსტრუქციული სისტემების ან კვანძების მშენებლობა, მონტაჟი, დემონტაჟი ან სხვა სპეციალური სამუშაოები და ბ)დამკვეთზე, რომლის ქმედებამაც გამოიწვია დარღვევები სამშენებლო საქმიანობაში. ამავე კანონის III თავით განისაზღვრებოდა სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესი. მითითებული კანონის მე-13 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოებისას სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ხელმძღვანელობდა ამ კანონითა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით. ზემომითითებული კანონის 23-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის “ა” პუნქტის “ა” და “გ” ქვეპუნქტების თანახმად, სამშენებლო დოკუმენტაციითა და სამშენებლო რეგლამენტით განსაზღვრული სანებართვო პირობების დარღვევა ან/და შეუსრულებლობა გამოიწვევდა დაჯარიმებას - IV კლასის შენობა-ნაგებობისათვის 4000 ლარით.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის დანაწესის თანახმად, ამხანაგობა “...” წარმოადგენდა სამშენებლო სამართალდამრღვევს. ამასთანავე, წინამდებარე საქმის მასალებით დადასტურდა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2007 წლის 20 სექტემბრის ¹03/1015 ბრძანებით შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტით განსაზღვრული სანებართვო პირობების დარღვევა და შეუსრულებლობა. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, აპელანტის მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ წარმოადგენდენ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონმდებლობით დადგენილი წესით ბათილად ცნობის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძველს. სააპელაციო პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლოში ვერ იქნა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ სადავო აქტების გამოცემისას ადგილი ჰქონდა კანონით დადგენილი ისეთი პროცედურილი ნორმების არსებით დარღვევას, რომლის არსებობის შემთხვევაში აღნიშნულ საკითხზე მიღებულ იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ამხანაგობა “...”-ის წარმომადგენელმა ბ. ზ-მა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის აღნიშვნით, ამხანაგობის შენობა, რომელიც უნდა ყოფილიყო 10-სართულიანი, დღეისათვის აშენებულია მხოლოდ 5 სართულის ჩონჩხი, მშენებლობა შეჩერებულია 2008 წლის აგვისტოდან. მენარდე მშენებელი - მ. ხ-ი, რომელიც აგრეთვე ამანაგობის თავმჯდომარე იყო, დაპატიმრებულია თაღლითობის მუხლით, მას მითვისებული აქვს ამხანაგობის წევრთა ფულადი თანხები და ამხანაგობის სამოცდაათამდე წევრი დატოვებულია უსახსროდ. აქედან გამომდინარე, უკანონოდ ჯარიმის დარიცხვა კიდევ უფრო დააზარალებს მათ. ამდენად, საკასაციო საჩივრის ავტორმა მოითხოვა სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 2 აპრილის განჩინებით ამხანაგობა “...”-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და განისაზღვრა მისი განხილვა მხარეთა დასწრებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობისა და საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ამხანაგობა “...”-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 დეკემბრის განჩინება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას დარღვეული არ არის სსსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა კანონი, საპროცესო ნორმები არ დარღვეულა, სწორი შეფასება მიეცა საქმის მასალებს და დავა გადაწყვეტილია მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებსა და სამართლებრივ შეფასებებს, კერძოდ, სსსკ-ის 105.2. მუხლის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოცემული საქმის განხილვისას სასამართლოს მიერ სრულყოფილად იქნა გამოკვლეული საქმის მასალები, დადგენილად მიჩნეული გარემოებები დასტურდება შესაბამისი მტკიცებულებებით, საქმეზე შეკრებილ მტკიცებულებებს მიეცა ობიექტური შეფასება, შესაბამისად, სასამართლოს დასკვნები დასაბუთებულია.

საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 407.2 მუხლის საფუძველზე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემობებს, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უფროსის მიერ განხილულ იქნა 2011 წლის 18 აპრილის ¹000866 მითითება და 2011 წლის 10 მაისის შემოწმების აქტი - შედგენილი ამხანაგობა “...”-ის მიმართ “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის “ა” პუნქტის “აგ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დარღვევისათვის. ამავე სამსახურის 2011 წლის 20 მაისის ¹000866 დადგენილებით სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე ამხანაგობა “...” დაჯარიმდა 4000 ლარით პროექტის დარღვევით IV კლასის შენობა-ნაგებობის მშენებლობისათვის. ამხანაგობა “...”-ს დაევალა “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” კანონის 14.1¹ მუხლის შესაბამისად, ჯარიმა გადაეხადა ბიუჯეტის სასარგებლოდ დადგენილების ჩაბარებიდან 30 დღის განმავლობაში /იხ.ს.ფ. 12-14; ტ-I/. ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის 21 ივლისის ¹1606 განკარგულების თანახმად - ამხანაგობა “...”-ის თანათავმჯდომარის გ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის IV, VI, XII თავების, 201.1 “ბ” მუხლის, საქართველოს ადმინისტაციული საპროცესო კოდექსის 22.3 მუხლის, “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” კანონის მე-2, მე-13 და 23-ე მუხლების შესაბამისად, არ დააკმაყოფილა ამხანაგობა “...”-ის თავმჯდომარის გ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი, შესაბამისად, ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2011 წლის 20 მაისის ¹000866 დადგენილება /იხ.ს.ფ. 17-19; ტ-I/.

საკასაციო სასამართლო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის 1-ლის ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის და “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” საქართველოს კანონის 13.12 მუხლის საფუძველზე, განმარტავს, რომ დავის საგანი _ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2011 წლის 20 მაისის ¹000866 დადგენილება და ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის 21 ივლისის ¹1606 განკარგულება წარმოადგენენ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს, შესაბამისად მისი კანონიერება სასამართლოს მიერ უნდა შემოწმდეს ფორმალურ-მატერიალური თვალსაზრისით.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹-ე მუხლის 1-ლი პუნქტით განსაზღვრულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძვლები, კერძოდ, აღნიშნული მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე, 34-ე მუხლებით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არსებობის შემთხვევაში მოცემულ საქმეზე მიღებულ იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. აქედან გამომდინარე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹-ე მუხლის მე-2 ნაწილი ადმინისტრაციული აქტის ბათილად ცნობას უკავშირებს მხოლოდ ისეთ პროცედურულ დარღვევას, რომლის არსებობის შემთხვევაში მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა პროცედურული დარღვევით ყოველთვის არ იწვევს ამ აქტის ბათილობას.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ამხანაგობა “...”-ს სადავოდ არ გაუხდია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ქ. თბილისში, ...-ში მრავალფუნქციური შენობის მშენებლობა განხორციელდა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2007 წლის 20 სექტემბრის ¹03/1015 ბრძანებით შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის დარღვევით, არამედ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მშენებლობა არ იყო დასრულებული და მშენებლობის პროცესში შენობა მოყვანილი იქნებოდა პროექტთან შესაბამისობაში, ხოლო სამართალდამრღვევს წარმოადგენს არა ამახანაგობა, არამედ მენარდე - ის პირი, რომლის კომპეტენციაშიც შედიოდა შენობის აშენება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის დანაწესის თანახმად, ინდივიდუალური ბინათმშენებლობა ამხანაგობა “...” წარმოადგენს სამშენებლო სამართალდამრღვევს, რამდენადაც ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ კანონის მოქმედება სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის სფეროში ვრცელდება: ა) იურიდიული და ფიზიკური პირების, ამხანაგობების საქმიანობაზე, რომლის დროსაც ხორციელდება შენობა-ნაგებობის, მისი ელემენტების, კონსტრუქციული სისტემების ან კვანძების მშენებლობა მონტაჟი, დემონტაჟი ან სხვა სპეციალური სამუშაოები და ბ) დამკვეთზე, რომლის ქმედებამაც გამოიწვია დარღვევები სამშენებლო საქმიანობაში. შესაბამისად, მითითებული ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ ამხანაგობა “...”-ის, როგორც სამართალდამრღვევი სუბიექტის დაჯარიმება განხორციელდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით, რამდენადაც უდავოდ იქნა დადგენილი, რომ მოსარჩელის მიერ, რასაც თავადაც არ უარყოფს, გაუქმდა 5 კიბის უჯრედი, დამატებით მოეწყო 3 კარის ღიობი, ასევე დამატებით მოწყობილ იქნა 2 ფანჯრისა და 1 კარის ღიობი, ღერძებს შორის შეცვლილ იქნა კედლის კონფიგურაცია, არ იქნა მოწყობილი 2 ფრანგული აივანი, გაუქმდა კიბის უჯრედი და მოეწყო ჟალუზები.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ “ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ” კანონის 13-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოებისას სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ხელმძღვანელობს ამ კანონითა და სხვა საკანონმდებლო აქტებით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით, სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო სამართალდარღვევის საქმის წარმოებას იწყებს დამრღვევის მიმართ მითითების გაცემით, გარდა ამ მუხლის მე-19 პუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, მითითებით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ამოწმებს დამრღვევს, რაზეც დგება შემოწმების აქტი. მასში აისახება მშენებარე ობიექტის ფაქტობრივი მდგომარეობა მითითების პირობებთან მიმართებით, კერძოდ: ა) მითითება შესრულდა; ბ) მითითება არ შესრულდა; გ) მითითება არადროულად სრულდება. ამავე მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, თუ შემოწმების აქტში დაფიქსირებულია დარღვევა, აქტის საფუძველზე სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას: ა) დამრღვევის დაჯარიმების შესახებ; ბ) დამრღვევის დაჯარიმებისა და საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევით მიმდინარე მშენებლობისა და უნებართვო დემონტაჟის შეჩერების შესახებ; გ) დამრღვევის დაჯარიმებისა და საქართველოს კნონმდებლობის დარღვევით აშენებული შენობა-ნაგებობების მთლიანად ან ნაწილობრივ დემონტაჟის, მშენებარე შენობა-ნაგებობების მშენებლობის მთლიანად ან ნაწილობრივ შეჩერების და დემონტაჟის შესახებ.

ზემოაღნიშნული კანონის 23.1 მუხლის “ა” პუნქტის “აგ” ქვეპუნქტების თანახმად, სამშენებლო დოკუმენტაციითა და სამშენებლო რეგლამენტით განსაზღვრული სანებართვო პირობების დარღვევა ან/და შეუსრულებლობა გამოიწვევს დაჯარიმებას: მეოთხე კლასის შენობა-ნაგებობისათვის - 4000 ლარით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ რამდენადაც ამხანაგობა “...”-ის მიერ სამშენებლო საქმიანობა ნაწარმოები იყო არქიტექტურული პროექტის დარღვევით და მიწერილობით მითითებული მოთხოვნები არ შესრულებულა, ზედამხედველობის საქლაქო სამასახურის მიერ კანონშესაბამისად იქნა მიღებული გადაწყვეტილება სამართალდამრღვევი სუბიექტის დაჯარიმების თაობაზე. ამდენად, საკასაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ წარმოადგენენ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონმდებლობით დადგენილი წესით ბათილად ცნობის საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებს, აპელანტის მე-2 მოთხოვნასთან, ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის 21 ივლისის ¹1606 განკარგულების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით, რამდენადაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს ბათილად ცნობს მისი გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანო, ხოლო საჩივრის ან სარჩელის შემთხვევაში-ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანო ან სასამართლო. ამავე კოდექსის 201-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ ორგანოს ადმინისტრაციულ საჩივრის განხილვის შედეგად გამოაქვს ერთერთი შემდეგი გადაწყვეტილება: ა) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების შესახებ; ბ) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ; გ) ადმინისტრაციული საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერებისა და მიზანშეწონილობის თვალსაზრისით ამოწმებს ადმინისტრაციული ორგანო. იგი ვალდებულია შეამოწმოს, აკმაყოფილებს თუ არა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი კანონის იმ მოთხოვნას, რომელიც ადმინისტრაციული საჩივრის წარმდგენ პირს ანიჭებს რაიმე უფლებას ან უპირატესობს.

მოცემულ შემთხვევაში, ირკვევა, რომ ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით ადმინისტრაციული წარმოება განხორციელდა კანონმდებლობის სრული დაცვით, საჩივრის განმხილველმა ორგანომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად შესწავლის შემდეგ მიიღო გადაწყვეტილება საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ და შესაბამისად არ არსებობს ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის 21 ივლისის ¹1606 განკარგულების ბათილად ცნობის მატერიალურ-სამართლებრივი საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, რამდენადაც ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემისას ადგილი არ ჰქონია მოქმედი კანონმდებლობის დარღვევას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, შესაბამისად, სსსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად, არ არსებობს ამხანაგობა “...”-ის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 257-ე, 372-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა:

1. ამხანაგობა “...”-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე /ლევან მურუსიძე/

მოსამართლეები: /მაია ვაჩაძე/

/პაატა სილაგაძე/