¹ბს-191-189(კ-12) 18 ივლისი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი _ნ. გოგატიშვილი

კასატორი (მოპასუხე) _მ. ც-ი, წარმომადგენელი ს. ლ-ე;

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ქ. თბილისის მერია (მოსარჩელე), წარმომადგენელი გ. კ-ი; შპს “...” (მოპასუხე);

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ნოემბრის განჩინება;

დავის საგანი _ პირგასამტეხლოს დაკისრება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2011 წლის 20 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ქ. თბილისის მერიამ მოპასუხეების შპს “...” და მ. ც-ის მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა შპს “...” ქ. თბილისის მერიის სასარგებლოდ დაკისრებოდა პირგასამტეხლო 38 784, 42 ლარის ოდენობით, ხოლო მ. ც-ს 6927, 78 ლარის ოდენობით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 24 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მერიის სარჩელი დაკმაყოფილდა; შპს “...” ქ.თბილისის მერიის სასარგებლოდ დაეკისრა 38 784, 42 ლარის გადახდა; მ. ც-ს ქ. თბილისის მერიის სასარგებლოდ დაეკისრა 6927, 78 ლარის გადახდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიას და მეორე მხრივ შპს “...”-ს და მ. ც-ს შორის 2009 წლის 6 აგვისტოს დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც გამყიდველმა მყიდველებს, განსაზღვრული საპრივატიზაციო პირობებით გადასცა ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მდებარე ქ. თბილისში, ... გამზირი ¹ 39-ში, ფართობი 1020 კვ.მ. საკადასტრო კოდით 01.13.06.15.011, მ. ც-ს თანასაკუთრების 1% წილის ოდენობით და შპს “...”-ს თანასაკუთრების 99%.

ქ. თბილისის მერიას და მეორე მხრივ შპს “...”-ს და მ. ც-ს შორის, 2009 წლის 6 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების 2.1 და 2.2. პუქტების შესაბამისად, ნასყიდობის საგანზე თანასაკუთრების 1% გაიყიდა მ. ც-ზე სიმბოლურ ფასად ერთ ლარად, 99% წილი შპს “...”-ზე 261 120 ლარად. ხელშეკრულების 2.3 მუხლის თანახმად, ნასყიდობის მთლიანი თანხის გადახდის საბოლოო ვადად განისაზღვრა ხელშეკრულების გაფორმებიდან ერთი წელი.

ქ. თბილისის მერიას და მეორე მხრივ შპს “...”-ს და მ. ც-ს შორის 2009 წლის 6 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების 4.5. პუნქტების შესაბამისად, შპს “...” ვალდებული იყო მ. ც-ისთვის გადაეხადა ყოველთვიურად 1100 აშშ დოლარი ხელშეკრულების გაფორმების დღიდან საცხოვრებელი ბინების საკუთრებაში გადაცემამდე, 4.8. პუნქტით განსაზღვრული საპრივატიზებო პირობების შესრულების მიზნით.

ხელშეკრულების 4.8 პუნქტის თანახმად, მ. ც-ი ვალდებული იყო ყოველთვიურად გადაეხადა ქირა ფიზიკური პირებისათვის ა) თ. ფ-ისათვის 200 აშშ დოლარი. ბ) გ. ნ-ისათვის 300 აშშ დოლარი. გ) გ. ა-ასთვის 300 აშშ დოლარი. დ) ი. ძ-ისათვის 300 აშშ დოლარი, მათთვის ბინების საკუთრებაში გადაცემამდე.

ქ. თბილისის მერიას და მეორე მხრივ შპს “...”-ს და მ. ც-ს შორის 2009 წლის 6 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების 7.3 პუნქტის თანახმად, ნასყიდობის თანხის გადახდის ვადის დარღვევის შემთხვევაში, მყიდველებს გამყიდველის სასარგებლოდ დაერიცხებათ პირგასამტეხლო ნასყიდობის ფასის პერიოდში გადაუხდელი თანხის 0,1 %-ის ოდენობით დარღვევის დღიდან ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, პირგასამტეხლოს დარიცხვა გაგრძელდება ნასყიდობის ფასის შესაბამის პერიოდში გადასახდელი ნაწილის სრულ გადახდამდე.

ხელშეკრულების 7.4 პუნქტის თანახმად, 4.5. პუნქტით განსაზღვრული თანხის გადაუხდელობის ან შესრულების ვადის დარღვევის შემთხვევაში, შპს “...”-ს გამყიდველის სასარგებლოდ ეკისრება პირგასამტეხლო 4.5. პუნქტით გათვალისწინებული მის მიერ გასაცემი თანხის 0,1 %-ის ოდენობით, დარღვევის დღიდან ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, პირგასამტეხლოს დარიცხვა გაგრძელდება დარღვევის სრულ აღმოფხვრამდე.

ქ. თბილისის მერიას და მეორე მხრივ შპს “...”-ს და მ. ც-ს შორის 2009 წლის 6 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების 7.5 პუნქტის თანახმად, 4.8. პუნქტით განსაზღვრული თანხის გადაუხდელობის ან შესრულების ვადის დარღვევის შემთხვევაში, მ. ც-ს გამყიდველის სასარგებლოდ ეკისრება პირგასამტეხლო 4.8. პუნქტით გათვალისწინებული მის მიერ გასაცემი თანხის 0,1 %-ის ოდენობით, დარღვევის დღიდან ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, პირგასამტეხლოს დარიცხვა გაგრძელდება დარღვევის სრულ აღმოფხვრამდე.

სასამართლომ დაადგინა, რომ შპს “...”-სა და მ. ც-ის მიერ არ შესრულებულა 2009 წლის 6 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები.

სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ შპს “...”-ს მიერ გადასახდელი ნასყიდობის თანხა შეადგენდა 261 120 ლარს, ვადაგადაცილებულ დღეთა რაოდენობა იყო 122, ხოლო ხელშეკრულების 7.3. პუნქტით განსაზღვრული პირგასამტეხლოს ოდენობა შეადგენდა 31 856,64 ლარს. შპს “...”-ის მიერ ხელშეკრულების 4.5. პუნქტით გასაცემ თანხას შეადგენდა 30 874,25 ლარი, ხელშეკრულების 7.4. პუნქტის შესაბამისად, დარიცხული პირგასამტეხლოს ოდენობა შეადგენდა 6 927,78 ლარს. შპს “...”-ის მიერ მთლიანობაში გადასახდელი პირგასამტეხლოს ოდენობა შეადგენდა 31 856,64 +6 927,78 = 38 784.42 ლარს.

მ. ც-ის მიერ ხელშეკრულების 4.8 პუნქტით გასაცემი თანხის ოდენობა შეადგენდა 1100 ლარს. ვადაგადაცილებულ დღეთა რაოდენობა 122, ხელშეკრულების 7.5. პუნქტის შესაბამისად დარიცხული პირგასამტეხლოს ოდენობა შეადგენდა 6 927,78 ლარს.

სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 416-ე მუხლის თანახმად, მხარეებს შეუძლიათ ვალდებულების შესრულების უზრუნველსაყოფად ხელშეკრულებით გაითვალისწინონ დამატებითი საშუალებები: პირგასამტეხლო, ბე და მოვალის გარანტია. ამავე კოდექსის 417-ე მუხლის თანახმად, პირგასამტეხლო მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხა, მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვანი შესრულებისათვის.

სასამართლოს მსჯელობით მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ არსებით პირობებზე და ცალსახად განსაზღვრეს უფლება-მოვალეობანი. შპს “...”-სა და მ. ც-ის მიერ არ შესრულებულა 2009 წლის 6 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხე მ. ც-ის პოზიცია მასთან დაკავშირებით, რომ ვინაიდან შპს “...”-ის მიერ არ იქნა გადახდილი ხელშეკრულების 4.5. პუნქტით გათვალისწინებული თანხა, მას არ უნდა დაეკისროს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლო, ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის. სასამართლოს მსჯელობით მხარეთა შორის ხელმოწერილი ხელშეკრულება არ შეიცავდა რაიმე სახის დათქმას აღნიშნულის თაობაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 397-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, მოვალე პასუხისმგებელია შესრულებისათვის მაშინაც, როცა შესრულების საგანი სხვა პირისაგან უნდა მიეღო და ვერ მიიღო, თუკი ხელშეკრულებიდან ან სხვა გარემოებიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ც-მა.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ნოემბრის განჩინებით მ. ც-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 24 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველიო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულებით მისთვის პირგასამტეხლოს დაკისრების საფუძველი იქმნება მხოლოდ მაშინ, თუ იგი არ გადასცემდა მესამე პირებს შპს “...” გადაცემულ თანხას. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 397-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ,,მოვალე პასუხისმგებელია შესრულებისათვის მაშინაც, როცა შესრულების საგანი სხვა პირისაგან უნდა მიეღო და ვერ მიიღო, თუკი ხელშეკრულებიდან ან სხვა გარემოებებიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს” და აქვე აღნიშნა, რომ 2009 წლის 06 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულებით ზემოთ მითითებული დანაწესისაგან განსხვავებული პირობები არ არსებობს, ხოლო აპელანტი აღნიშნული გარემოების საწინააღმდეგოს ვერ უთითებს.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ც-მა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა სამოქალაქო კოდექსის 319-ე 344-345-ე 346-ე მუხლებისა და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 66-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და 67-ე მუხლების მოთხოვნები. მისი აზრით, ხელშეკრულების 4.8, 6.2.3 და 7.5 პუნქტები სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა მხოლოს ამავე ხელშეკრულების 4.5 და 6.1.4 პუნქტებთან ერთობლიობაში ანუ მის მიერ ბინის ქირის გადახდა უნდა მომხდარიყო 4.5 და 6.1.4 პუნქტების მიხედვით შპს “...” მიერ ბინის ქირის მითვის გადაცემის შემდეგ, რის გამოც ხელშეკრულების 4.8 და 6.2.3 პუნქტებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ვადა მისთვის არ დამდგარა.

აღნიშნულის საფუძველზე კასატორი ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ქ. თბილისის მერიის მისი მოთხოვნის ნაწილში უარყოფას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ც-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის გარემოებები გამოკვლეულია არასრულყოფილად, საქმეზე წარმოდგენილი არ არის შესაბამისი სამართლებრივი დასაბუთება, რაც არ იძლევა საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნების შეფასების ნაწილში იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას, თუმცა იმავდროულად მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ მოუხდენია ხელშეკრულების შესაბამისი მუხლების ნამდვილი შინაარსის დადგენა, რამაც განაპირობა საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება.

ხელშეკრულების შინაარსს, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, განსაზღვრავს ხელშეკრულებაში შემავალი პუნქტების ერთობლიობა. თავის მხრივ, ხელშეკრულებაში შემავალი პუნქტების შინაარსის განსაზღვრას პრაქტიკული მნიშვნელობა ენიჭება თავად ხელშეკრულების განმარტების თვალსაზრისით, რამდენადაც მათზეა დამოკიდებული ხელშეკრულებით შეთანხმებული უფლებებისა და ვალდებულებების წარმოშობა, ვალდებულების ჯეროვანი შესრულების ფაქტის დადგენა და პასუხისმგებლობის შესაბამისი ზომების გამოყენების მართებულობის განსაზღვრა.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების 4.5 პუნქტის შინაარსს, რომლის შესაბამისადაც, შპს “...” ფიზიკურ პირს _ მ. ც-ს 4.8 ქვეპუნქტით განსაზღვრული საპრივატიზაციო პირობების შესრულების მიზნით ყოველთვიურად გადასცემს 1100 აშშ დოლარის ოდენობის თანხას ამ ხელშეკრულების გაფორმების დღიდან ხელშეკრულების 4.4 ქვეპუნქტის შესაბამისად 700 კვ/მ საცხოვრებელი ფართის ხსენებული ფიზიკური პირებისათვის საკუთრებაში გადაცემის შემდეგ 30 კალენდარული დღის ამოწურვამდე.

ამავე ხელშეკრულების 7.4 პუნქტის თანახმად, 4.5 პუნქტით განსაზღვრული თანხის გადაუხდელობის ან შესრულების ვადის დარღვევის შემთხვევაში, შპს “...” გამყიდველის სასარგებლოდ ეკისრება პასუხისმგებლობა 4.5 პუნქტით გათვალისწინებული მის მიერ გასაცემი თანხის 0,1 %-ის ოდენობით დარღვევის დღიდან ყოველ გადაცილებულ დღეზე. პირგასამტეხლოს დარიცხვა განხორციელდება დარღვევის სრულ აღმოფხვრამდე.

დადგენილია, რომ შპს “...” ხელშეკრულების 4.5 პუნქტით განსაზღვრული თანხა მ. ც-ისათვის არ გადაუხდია, რისთვისაც, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, “...” ზემოაღნიშნული 7.4 პუნქტის საფუძველზე გამყიდველის _ ქ. თბილისის მერიის სასარგებლოდ დაეკისრა პასუხისმგებლობა პირგასამტეხლოს სახით.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს წინამდებარე ხელშეკრულებით განსაზღვრულ პასუხისმგებლობის ფორმაზე და აღნიშნავს, როგორც მხარეთა ახსნა-განმარტებიდან და საქმის მასალებიდან დგინდება, პრივატიზაციის პირობები არ შესრულებულა, მე-3 პირების მხრიდან არ მომხდარა ბინების დაქირავება და შესაბამისად, სახეზე არ არის მათთვის მიყენებული ზიანი, მაგრამ, გამომდინარე იქიდან, რომ ხელშეკრულებით დადგენილია პირგასამტეხლო, ხოლო პირგასამტეხლო მისი სამართლებრივი ბუნებიდან გამომდინარე შეიძლება გადახდევინებულ იქნას მაშინაც, როდესაც ვალდებულების დარღვევას არ გამოუწვევია ზიანის მიყენება, საკასაციო სასამართლო საჭიროდ არ მიიჩნევს პასუხისმგებლობის გამომრიცხავ გარემოებებზე მითითებას და თვლის, რომ მხარეთა შორის შეთანხმებული პირგასამტეხლო ექვემდებარება გადახდას, მაგრამ მოცემულ პირობებში დადგენას საჭიროებს საკითხი, არსებობს თუ არა ერთი და იგივე პირობის დარღვევის მოტივით ორი სხვადასხვა პირის მიმართ პასუხისმგებლობის გამოყენების შესაძლებლობა და ადგენს თუ არა ამას მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება.

სამოქალაქო კოდექსის 397-ე მუხლის თანახმად, მოვალე პასუხისმგებელია შესრულებისთვის მაშინაც, როცა შესრულების საგანი სხვა პირისაგან უნდა მიეღო და ვერ მიიღო, თუკი ხელშეკრულებიდან ან სხვა გარემოებიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართოს მოტივაცია ცალსახად ეფუძნება ზემოაღნიშნული ნორმის მოთხოვნებს, მაგრამ სააპელაციო სასამართლოს არ წარმოუდგენია მითითებული მუხლის სრულყოფილი ანალიზი და არ გამოურიცხავს ხელშეკრულების ნორმებიდან სხვა პირობების გამომდინარეობის შეუძლებლობა.

სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად, და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან.

ზემოაღნიშნულ მუხლი ადგენს ნების გამოვლენის განმარტებას, რაც ნიშნავს იმას, რომ დადგენილ უნდა იქნას ნების შინაარსი, რომელიც, ბუნებრივია, ვერ გასცდება ხელშეკრულების მიზანს.

საკასაციო სასამართლო თვლის, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებისა და მსჯელობის საგნად უნდა იქცეს არსებობს თუ არა სამოქალაქო კოდექსის 397-ე მუხლის გამოყენების შესაძლებლობა იმ პირობებში, როცა კასატორმა _ მ. ც-მა ვერ მიიღო შესრულება მე-3 პირისაგან და მე-3 პირს, ამ შემთხვევაში შპს “...”, აღნიშნულის გამო ანუ იმისთვის, რომ მ. ც-ს არ გადასცა თანხა, გამყიდველის სასარგებლოდ დაეკისრა სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობა_ პირგასამტეხლოს სახით.

სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ხელშეკრულების 7.4 და 7.5 პუნქტებით დადგენილი პასუხისმგებლობა ახდენს თუ არა იმ შემთხვევების დიფერენცირებას, როცა 1. შპს “...” არ მოახდენდა თანხის მ. ც-ისათვის გადაცემას და 2. მ. ც-ი შპს “...” თანხის მიღების შემთხვევაში თანხას არ გადასცემდა ან დაგვიანებით გადასცემდა მე-3 პირებს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ხელშეკრულების ნორმათა ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე, მათი განმარტების გზით უნდა დადგინდეს სად გადის და სად იმიჯნება კასატორის პასუხისმგებლობის ზღვარი, რა თვალსაზრისითაც საჭიროა მხედველობაში იქნას მიღებული ის გარემოებები რამაც განაპირობა ხელშეკრულების დადება, ასევე მხარეთა ორმხრივი უფლებები და ინტერესები.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე მ. ც-ის სააპელაციო საჩივრის ხელახალი განხილვის მიზნით დაუბრუნდეს იმავე სააპელაციო სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ც-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ნოემბრის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. მხარეთა შორის სახელმწიფო ბაჟის გადანაწილების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება;

თავმჯდომარე ნ. ქადაგიძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ლ. მურუსიძე