ბს-348-344 (კ-12) 14 ნოემბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ზ. დ-ა

მოწინააღმდეგე მხარეები – სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თეთრიწყაროს სარეგისტრაციო სამსახური

მესამე პირი - რ. ფ-ე

დავის საგანი – მიღება-ჩაბარების აქტისა და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა;

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 თებერვლის განჩინება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2011 წლის 19 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ზ. დ-ამ მოპასუხეების რ. ფ-ისა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა მიწის ნაკვეთის 1998 წლის 18 სექტემბრის #17912 მიღება-ჩაბარების აქტის, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სარეგისტრაციო ჩანაწერისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 10 ოქტომბრის #153510 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით ზ. დ-ას სასარჩელო განცხადება განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თეთრიწყაროს რაიონულ სასამართლოს.

თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 21 ნოემბრის საოქმო განჩინებით საქმეში თანამოპასუხედ ჩაება სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თეთრიწყაროს სარეგისტრაციო სამსახური, ხოლო მესამე პირად რ. ფ-ე.

თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ზ. დ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ტრესტ ,,...” თანამშრომლები გაწევრიანებული იყვნენ მებაღეობათა ამხანაგობა ,,...”, რომელსაც თავის მხრივ გააჩნდა მიწის ნაკვეთები თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ ორბეთის საკრებულოს ტერიტორიაზე სოფელ წვერში ( იხ. მხარეთა ახსნა-განმარტება, თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ ორბეთის საკრებულოს 1994 წლის №11 გადაწყვეტილება).

მოსარჩელემ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ წვერში მდებარე უძრავი ქონების რეგისტრაციისათვის წარუდგინა განცხადება, მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი №1130 და შესაბამისი საკადასტრო აზომვითი ნახაზი. განცხადების და ნახაზის თანახმად, მოთხოვილი იქნა 960 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია, მაშინ, როდესაც უფლების დამდგენ დოკუმენტში გამოყოფილი მიწის ნაკვეთის ფართობი მითითებულია 900 კვ.მ. (იხ. საჯარო რეესტრის მიერ გაცემული საკადასტრო მონაცემების ამსახველი ინფორმაცია).

2007 წელს რ. ფ-ემ თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ წვერში დაირეგისტრირა 600 კვ.მ. მიწის ფართობი დაზუსტებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზით (იხ. ამონაწერი, საჯარო რეესტრის მიერ გაცემული საკადასტრო მონაცემების ამსახველი ინფორმაცია).

რ. ფ-ის მამა - ო. ფ-ე ტრესტ ,,...” კოლექტიური მებაღეობის ამხანაგობა ,,...” წევრია 1989 წლის 22 სექტემბრიდან (იხ. მებაღის წიგნაკი, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტრესტ “...” 1990 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილება).

ზ. დ-ა ტრესტ ,,იჟმშენის” კოლექტიური მებაღეობის ამხანაგობა ,,...” წევრია 1990 წლიდან (იხ. მებაღის წიგნაკი, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტრესტ “...” 1990 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილება).

პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია, რომ ო. ფ-ე 1990 წლის შემდეგ აღარ იყო მებაღეობის ამხანაგობის წევრი და მას აღარ უნდა ჰქონოდა მიწის ნაკვეთი თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ წვერში, შემდეგ გარემოებათა გამო: 1989 წლის 18 ივნისს ო. ფ-ე და მისი ოჯახი, მათ შორის მესამე პირი რ. ფ-ე, მიღებულნი იქნენ ტრესტ ,,...” კოლექტიური მებაღეობის ამხანაგობა ,,...” წევრებად და სარგებლობაში გადაეცათ მიწის ნაკვეთი მდებარე სოფელ წვერში №345, ფართით 600 კვ.მ. მოგვიანებით ეს გადაწყვეტილება აისახა 1990 წლის 10 მაისს თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტრესტ ,,...” და გაერთიანებული პროფკავშირის კომიტეტის ერთობლივ გადაწყვეტილებაში. ო. ფ-ე გაიცა მებაღის წიგნაკი მიწის ნაკვეთის ადგილმდებარეობის, ნომრის და ფართობის მითითებით. მან გადაიხადა მებაღეობის ამხანაგობაში შესატანი თანხა (იხ. მებაღის წიგნაკი, 1990 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილება, შენატანის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი.) მოსარჩელე იმ გარემოებას, რომ ო. ფ-ე 1990 წლის შემდეგ აღარ იყო მებაღეობის ამხანაგობის წევრი, ამყარებს პროფკავშირის რესპუბლიკური საბჭოს წერილზე, რომელშიც საუბარია, რომ თუ ო. ფ-ეს გამოყოფილი აქვს სხვა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი ინდივიდუალური საბინაო მშენებლობისათვის, მან საბაღე ნაკვეთი უნდა დატოვოს (იხ. წერილი). თუმცა, სასამართლომ მხარეს განუმარტა, რომ მიმოწერა ტრესტ ,,...” და პროფკავშირების საბჭოს შორის ავტომატურად არ იწვევს მებაღეობის ამხანაგობის წევრობის შეწყვეტას. როდესაც მებაღეობის ამხანაგობის წევრად მიღება ხდება თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტრესტ ,,...” გადაწყვეტილების საფუძველზე, ამხანაგობის წევრობიდან ამორიცხვაც უნდა მოხდეს იმავე წესით, აღნიშნული დასტურდება იმ გარემოებითაც, რომ ზემოთხსენებული 1990 წლის 10 მაისის თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტრესტ ,,...” და გაერთიანებული პროფკავშირის კომიტეტის ერთობლივ გადაწყვეტილებაში ერთ-ერთი წევრი, ამორიცხული იქნა ამხანაგობის წევრთა სიიდან და დაუბრუნდა წევრობისათვის დადგენილი შენატანი (იხ. 1990 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილება). შესაბამისად, თუ ადგილი ექნებოდა ოთარ ფხალაძის გასვლას მებაღეობის ამხანაგობა ,,...” წევრობიდან, უნდა ყოფილიყო ასეთივე გადაწყვეტილება, რასაც ადგილი არ ჰქონია და ვერც იქნა წარმოდგენილი.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა, რომ მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტით №17912, რ. ფ-ეს (ო. ფ-ის შვილს) საკუთრებაში გადაეცა თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ წვერში მდებარე მიწის ნაკვეთი ფართით 600 კვ.მ. №345. აღნიშნულ მიღება-ჩაბარების აქტს ხელს აწერენ საქ. ქალაქ აგროსერვისის დირექტორი ი. შ-ა, წარმომადგენელი რ. ე-ი, საპროექტო (მიწათმოწყობის) წარმომადგენელი გ. ჯ-ა (იხ. მიღება-ჩაბარების აქტი). იგივე პირები აწერენ ხელს მოსარჩელისათვის მიწის ნაკვეთის გადაცემის მიღება-ჩაბარების აქტს.

სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ მოსარჩელე ზ. დ-ა მიღებული იქნა მებაღეობის ამხანაგობის წევრად და გაიცა მასზე მებაღის წიგნაკი 1994 წლის 12 დეკემბერს (იხ. მებაღის წიგნაკი). მიწის ნაკვეთთან მიმართებაში, მისი მებაღის წიგნაკში მიეთითა, რომ მიწის ნაკვეთი №276-ის ნაცვლად, მას მიეცა მიწის ნაკვეთი №345.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის ,,დ” ქვეპუნქტსა და იმავე კანონის მე-2 მუხლის „მ“ პუნქტზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებით მოცემული ნორმების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, ზ. დ-ას მიერ რეგისტრაციისათვის წარდგენილი დოკუმენტებით ადგილი ჰქონდა რ. ფ-ის სახელზე უკვე რეგისტრირებულ საკუთრების უფლების გადაფარვას, რაც სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების უპირობო საფუძველს წარმოადგენდა, შესაბამისად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 10 ოქტომბრის №153510 გადაწყვეტილება, ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ გამოცემულია კანონიერად და იგი ვერ იქნება ცნობილი ბათილად.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობით, ვინაიდან დადგენილი იქნა, რომ რ. ფ-ის სახელზე სადავო 600 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის აღრიცხვა მოხდა 2007 წელს, სადავო მიღება-ჩაბარების აქტის, საჯარო რეესტრის თეთრიწყაროს სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ რ. ფ-ის სახელზე განხორციელებული ჩანაწერის კანონიერების შეფასება უნდა მოხდეს 2007 წელს მოქმედი და დღეს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

სასამართლომ მიუთითა ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის №525 ბრძანებულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის ,,გ” ქვეპუნქტზე და განმარტა, რომ (მებაღის წიგნაკი) რ. ფ-ის ოჯახს საბაღე ნაკვეთი გადაეცა 1989 წლის 18 ივნისს, ე.ი. მას ამ დროიდან წარმოეშვა მიწის ნაკვეთით სარგებლობის უფლება, მაშინ, როდესაც მოსარჩელეს №345 მიწის ნაკვეთზე სარგებლობის უფლება გადაეცა 1994 წლის 14 დეკემბერს.

საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 18 იანვრის №48 დადგენილების მე-5 მუხლის მიხედვით, საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებზე კანონით დადგენილი ნორმის ფარგლებში რიცხული საკარმიდამო, საბაღე და სააგარაკო მიწები უსასყიდლოდ გადადის მათ საკუთრებაში.

სასამართლოს მსჯელობით, თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ წვერში მდებარე საბაღე მიწის ნაკვეთი №345, ფართით 600 კვ.მ. სარგებლობაში გადაცემული ჰქონდა ო. ფ-ეს და მის ოჯახს, შესაბამისად ირიცხებოდა მათ სახელზე და გადავიდა მათ საკუთრებაში, რაზეც შეივსო მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი, თუმცა მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი შეივსო მოსარჩელის სახელზე. მართალია, რ. ფ-ის სახელზე შევსებული მიღება-ჩაბარების აქტით მას საკუთრებაში გადაეცა სოფელ წვერში მდებარე მიწის ნაკვეთი ფართით 600 კვ.მ. ხოლო მოსარჩელეს გადაეცა 900 კვ.მ. მიწის ფართი (მოსარჩელის განმარტებით ამ ფართში შედის ის 600 კვ.მ. მიწის ნაკვეთიც, რომელიც სადაოა), მაგრამ აქ მნიშვნელოვანია, თუ ვის უფრო ადრე წარმოეშვა ამ მიწის ნაკვეთზე მართლზომიერი მფლობელობის უფლება, ვინაიდან ყველა შემდგომი უფლება ძველი უფლების გაუქმების გარეშე, კარგავს ძალას. 1994 წლისათვის, როდესაც ზ. დ-ას ,,გადაეცა” სოფელ წვერში მდებარე მიწის ნაკვეთი №345 (იხ. მებაღის წიგნაკი), ეს მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა ო. ფ-ის ოჯახის საკუთრებას, შესაბამისად, ვინაიდან ო. ფ-ის ოჯახისათვის საკუთრების უფლების გაუქმება არ მოხდა, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ზ. დ-ასათვის იგივე მიწის ნაკვეთის გადაცემას არ აქვს იურიდიული ძალა.

,,სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის თანახმად, სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების უფლება აქვთ როგორც საქართველოს მოქალაქეს, კომლს, საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად, საქართველოში რეგისტრირებულ იურიდიულ პირს...

სასამართლომ ჩათვალა, რომ რ. ფ-ეს აქვს საკუთრების უფლება სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე და ეს უფლება დაცული უნდა იქნეს.

სასამართლომ განმარტა, რომ მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი თავისი იურიდიული ბუნებით არის ადმინისტრაციული ხელშეკრულება (გარიგება), შესაბამისად, იმისათვის, რომ ბათილად იქნეს ცნობილი რ. ფ-ის სახელზე გაცემული მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი №17912, სახეზე უნდა იყოს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების (გარიგების) ბათილად ცნობის საფუძვლები.

სასამართლოს მსჯელობით, ვინაიდან სახეზე არ არის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული გარიგების ბათილობის საფუძვლები (მოჩვენებითი, მოტყუებითი, კანონის მოთხოვნებთან წინააღმდეგობა და ა.შ.), მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი №17912 შევსებული რ. ფ-ის სახელზე, ვერ იქნება ცნობილი ბათილად, თუმცა მისი ბათილად ცნობა არსებითად ვერც შეცვლიდა საქმის გარემოებებს, რადგან სახეზეა მიწის მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი სხვა დოკუმენტი - მებაღის წიგნაკი, რომელიც ასევეა შევსებული რ. ფ-ეზე (იგი მასში ჩაწერილია როგორც ო. ფ-ის შვილი), რომელიც დღეს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად (ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის №525 ბრძანებულება), მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების მოპოვების ერთ-ერთი ძირითადი დოკუმენტია.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტი იმის შესახებ, რომ მესამე პირის მხრიდან არ იქნა წარდგენილი მიღება-ჩაბარების აქტის დედანი, რაც წარმოადგენს დებულებით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევას და ამიტომ მარეგისტრირებელ ორგანოს არ უნდა მოეხდინა უძრავი ქონების რეგისტრაცია მესამე პირის სახელზე. იმ დროს მოქმედი უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ ინსტრუქციის (იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის №800 ბრძანება) მე-20 მუხლზე დაყრდნობით სასამართლომ აღნიშნა, რომ კანონმდებელი არ ითხოვდა მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტის დედნის სახით წარდგენის აუცილებლობას.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ „ნოტარიატის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის 1-ლი ნაწილზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ რ. ფ-ის მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი იქნა მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტის სანოტარო წესით დამოწმებული ასლი, შესაბამისად, საჯარო რეესტრის თეთრიწყაროს სარეგისტრაციო სამსახურს არ ჰქონდა უფლება უარი ეთქვა მის მიღებაზე.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. დ-ამ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 თებერვლის განჩინებით ზ. დ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და განმარტა, რომ მოსარჩელე მხარემ ვერ დაადასტურა სადავო რეგისტრაციის განხორციელებისას იმ სამართლებრივი დანაწესის დარღვევის ფაქტი, რაც შექმნიდა სადავო სარეგისტრაციო ჩანაწერის ბათილად ცნობის წინაპირობას.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. დ-ამ.

კასატორი საკასაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 აპრილის განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ზ. დ-ას საკასაციო საჩივარი.

საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე კასატორ ზ. დ-ას, მოწინააღმდეგე მხარის საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და რ. ფ-ის მიერ წარმოდგენილ იქნა მორიგების აქტი, რის საფუძველზეც მხარეებმა გამოხატეს ნება მათ შორის წარმოებული დავა დასრულებულიყო მორიგებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო კასატორ ზ. დ-ას, მოპასუხეს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და მესამე პირ რ. ფ-ეს შორის გაფორმებულ მორიგების აქტს და მიაჩნია, რომ მხარეთა შორის მორიგება უნდა დამტკიცდეს აღნიშნული აქტის მიხედვით და საქმის წარმოება შეწყდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლზე და აღნიშნავს შემდეგს, მითითებული მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, რაც ნიშნავს მხარეთა თავისუფლებას, შეხედულებისამებრ განკარგონ თავიანთი მატერიალური და საპროცესო უფლებები, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის თანახმად, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს _ ცნოს სარჩელი.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სასამართლო მხარეთა განცხადებით ან თავისი ინიციატივით შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ მხარეები მორიგდნენ.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილში მითითებულია, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში მონაწილე ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, საქმე მორიგებით დაამთავროს, უარი თქვას სარჩელზე, ან ცნოს სარჩელი მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობას.

საკასაციო სასამართლომ ზემოაღნიშნული მუხლის საფუძველზე შეამოწმა ზ. დ-ას, საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსა და მესამე პირს რ. ფ-ეს შორის 2012 წლის 14 ნოემბერს გაფორმებული მორიგების აქტი, რომელიც ხელმოწერილია ერთი მხრივ, კასატორის ზ. დ-ას, მეორე მხრივ, მოწინააღმდეგე მხარის საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წარმომადგენლის ვ. ჯ-ასა (საქმეში წარმოდგენილია საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის 2012 წლის 15 თებერვლის №23466 მინდობილობა ვ. ჯ-ასათვის მორიგების აქტის გაფორმებაზე უფლებამოსილების მინიჭების შესახებ, ამასთან აღნიშნული მინდობილობის თანახმად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო მოცემულ საქმეზე ვ. ჯ-ას უფლებამოსილებას აძლევს ასევე სააგენტოსთან ერთად მისი ტერიტორიული სარეგისტრაციო სამსახურები წარმოადგინოს და დაიცვას მათი ინტერესები საქართველოს ყველა ინსტანციის სასამართლოში) და მესამე პირის რ. ფ-ის მიერ და მიაჩნია, რომ ხსენებული მორიგების აქტი არ შეიცავს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო დებულებას, აღნიშნული მორიგების აქტით არ ილახება სახელმწიფო (საჯარო) ინტერესები, ამდენად, შესაძლებელია დასახელებული მორიგების აქტის დამტკიცება და საქმის წარმოებით შეწყვეტა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლზე და მხარეებს განუმარტავს, რომ აღნიშნული მუხლის თანახმად, საქმეზე წარმოება შეწყდება სასამართლო განჩინებით, ხოლო საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში, სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილით და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის `დ“ ქვეპუნქტით, 273-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დამტკიცდეს, ზ. დ-ას, საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსა და რ. ფ-ეს შორის 2012 წლის 14 ნოემბერს გაფორმებული მორიგების აქტის მიხედვით, მხარეთა მორიგება შემდეგი პირობებით:

ა) სადავო 600 კვ.მ. მიწის ნაკვეთიდან (მიწის საკადასტრო კოდი ...), მდებარე თეთრიწყაროს რაიონი სოფელ წვერში, 120 კვ.მ. საკუთრების უფლებით დარეგისტრირდეს კასატორ ზ. დ-ას სახელზე, მორიგების აქტზე თანდართული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი და მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის ნახაზების შესაბამისად;

ბ) სადავო 600 კვ.მ. მიწის ნაკვეთიდან (მიწის საკადასტრო კოდი ...), მდებარე თეთრიწყაროს რაიონი, სოფელ წვერში, 480 კვ.მ. საკუთრების უფლებით დარეგისტრირდეს მესამე პირ რ. ფ-ის სახელზე მორიგების აქტზე თანდართული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი და მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის ნახაზების შესაბამისად;

2. გაუქმდეს თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 15 თებერვლის განჩინება და შეწყდეს საქმის წარმოება მხარეთა შორის მორიგების დამტკიცების გამო;

4. მორიგების აქტი ძალაში შედის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ მისი დამტკიცების მომენტიდან და მოქმედებს მხარეების მიერ მორიგების აქტით ნაკისრი ვალდებულებების სრულად და ჯეროვნად შესრულებამდე;

5. მორიგების აქტით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, მხარეთა პასუხისმგებლობა განისაზღვრება მოქმედი კანონმდებლობით (მათ შორის, მორიგების აქტის იძულებითი აღსრულებით);

6. მხარეებს განემარტოთ, რომ სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ დაიშვება;

7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ქადაგიძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ლ. მურუსიძე