¹ბს-152-151(კ-12) 14 ივნისი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე
პაატა სილაგაძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) _ შპს ტელერადიო კომპანია “...”
მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) _ 1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო;
2. სსიპ შემოსავლების სამსახური
გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ნოემბრის განჩინება
სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2009 წლის 3 ივნისს შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების _ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე დარიცხული თანხა - 49354 ლარი, წარმოადგენს განმეორებით დარიცხულ ერთი და იგივე თანხას; მოსარჩელის მტკიცებით, მან ერთხელ უკვე გადაიხადა მასა და არარეზიდენტ იურიდიულ პირს - “...” შორის დადებული საინფორმაციო მომსახურების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე გადასახადები, კერძოდ, არარეზიდენტი პირის საშემოსავლო გადასახადი (დარიცხული აქტით) - 22076 ლარი, აგრეთვე არარეზიდენტი პირის მიერ მიღებულ შემოსავალზე უკუდაბეგვრის წესით დარიცხული დღგ-ს თანხა (დარიცხული აქტით) - 27278 ლარი.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტითა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს 2004 წლის 28 მაისის შემოწმების აქტით განხორციელდა ერთი და იგივე თანხების ორჯერ დარიცხვა, რადგან ორივე შემთხვევაში შემოწმებულ იქნა მასა და არარეზიდენტ იურიდიულ პირს - “...” შორის დადებული საინფორმაციო მომსახურების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ერთი და იგივე სახის საგადასახადო ვალდებულებების ერთსა და იმავე საგადასახადო პერიოდში შესრულების საკითხი.
ამდენად, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 11 მაისის ¹10/5878 გადაწყვეტილების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 18 თებერვლის ¹16-10/43390 გადაწყვეტილების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2009 წლის 5 იანვრის ¹16-17-7/02-48 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და მოპასუხისათვის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალდებულება მოითხოვა, რომლითაც მოსარჩელის - შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათიდან მოიხსნებოდა 49354 ლარი.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 ივნისის განჩინებით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის - შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის მიმართ ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიერ შედგენილ იქნა 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლითაც ირკვევა, რომ მოსარჩელეს არარეზიდენტი იურიდიული პირისთვის “...” (“...”) გადარიცხული აქვს გაწეული საინფორმაციო მომსახურების საფასური - 104960 ლარი, რაც არ არის დაბეგრილი გადახდის წყაროსთან ორი სახის გადასახადით - საშემოსავლო გადასახადით და დღგ-თი. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მოსარჩელეს 2003 წლის 29 ივლისის შემოწმების აქტით დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადში ძირითადი თანხა - 11622.30 ლარი და ჯარიმა - 576.90 ლარი, აგრეთვე დღგ-ში ძირითადი თანხა – 23324.55 ლარი და ჯარიმა – 4486.30 ლარი.
სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოსარჩელემ - შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტი გაასაჩივრა სასამართლოში. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 თებერვლის №3/468-04 გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტი იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელეს დაერიცხა 40048 ლარი არარეზიდენტ იურიდიულ პირთან _ “...”-თან (“...”) დაკავშირებული ოპერაციის გამო. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 22 იანვრის №3ბ/204-05 გადაწყვეტილებით გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 თებერვლის №3/468-04 გადაწყვეტილება, შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 22 იანვრის 3ბ/204-05 გადაწყვეტილება დღეისათვის შესულია კანონიერ ძალაში.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი 2004-2007 წლების შედარების აქტების თანახმად, სადავო თანხები დღგ-სა და საშემოსავლო გადასახადების ნაწილში არ ფიქსირდება. სადავო თანხა გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე არარეზიდენტების გადასახდში ზედმეტად გადახდილად ფიქსირდება 2004-2007 წლების პერიოდში, 2008 წლის შედარების აქტის თანახმად აღნიშნული თანხები აღარ ფიქსირდება (ტ. I; ს.ფ. 100-106).
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლოს დავალების საფუძველზე სსიპ შემოსვლების სამსახურის მიერ წარმოდგენილი შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის პირადი აღრიცხვის ბარათების თანახმად ირკვევა, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის დღგ-ს გადასახადში 2003 წლის 22 სექტემბერს, აქტით დარიცხული აქვს 120414.5 ლარი, რომელიც 2003 წლის 27 ოქტომბერს დასკვნის საფუძველზე შემცირებულია 50077 ლარით, 2004 წლის 6 იანვარს წერილის საფუძველზე შემცირებულია 114556.12 ლარით, ხოლო 2004 წლის 12 იანვრისათვის გადასახადის გადმხდელისათვის დაკისრებული თანხები საერთოდ განულებულია. რაც შეეხება გადამხდელის საშემოსავალო გადასახადებს, შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის 2003 წლის 22 სექტემბერს, აქტით დარიცხული აქვს 51005.5 ლარი, ხოლო 2004 წლის 6 იანვარს, წერილის საფუძველზე შემცირებულია 108924.4 ლარის ოდენობით, ხოლო პირად ბარათზე აღრიცხული ნარჩენი 5649.5 ლარი წარმოადგენს დეკლარაციით დადგენილ გადასახადს (ტ. II; ს.ფ. 36-43).
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს გენერალურ პროკურატურაში აღძრული ¹”...” სისხლის სამართლის საქმესთან დაკავშირებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს სპეციალისტებმა ჩაატარეს მოსარჩელის შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის შემოწმება. შემოწმება შეეხო 1998 წლის 1 აპრილიდან 2004 წლის 1 აპრილამდე პერიოდს. შემოწმების შედეგად შედგა 2004 წლის 28 მაისის შემოწმების აქტი; შემმოწმებლებმა დაადგინეს, რომ მოსარჩელეს, როგორც სატელევიზიო მომსახურების ხელშეკრულების მხარეს, ევალებოდა, არარეზიდენტი იურიდიული პირსათვის - “...”-ისთვის გადახდილი თანხები გადახდის წყაროსთანვე დაებეგრა საშემოსავლო გადასახადითა და დღგ-თი. შემმოწმებლებმა ასევე დაადგინეს, რომ მოსარჩელემ “...”-ს გადაუხადა 2002 წლის 13, 14 მაისსა და 2003 წლის 8 აპრილს, 30 მაისსა და 14 დეკემბერს გაწეული მომსახურების საკომპენსაციო თანხა, სულ - 64 000 აშშ დოლარი, ანუ 139840 ლარი, საიდანაც მოსარჩელეს 48000 აშშ დოლარიდან (104960 ლარიდან) არ დაუკავებია საშემოსავლო გადასახადი და დღგ. 28.05.2004 წლის შემოწმების აქტის თანახმად, მოსარჩელეს საშემოსავლო გადასახადში დაერიცხა ძირითადი თანხის სახით 10496 ლარი, ჯარიმა - 519 ლარი, ჯარიმა დეკლარაციის წარუდგენლობისთვის - 2624 ლარი, საურავი - 8437 ლარი, სულ – 22076 ლარი. აგრეთვე, მოსარჩელეს დღგ-ში დაერიცხა ძირითადი თანხა - 20992 ლარი, 10%-იანი ჯარიმა - 1038 ლარი, დეკლარაციის წარუდგენლობისთვის ჯარიმა - 5248 ლარი, სულ - 27278 ლარი; ხოლო სულ ჯამში - 49354 ლარი.
სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 07.05.2010 წლის №5286/03/3 ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, საქმეში არსებული შსს კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს 2004 წლის 28 მაისის თარიღით შედგენილი აქტით მოხდენილია დიდუბე-ჩუღურეთის საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის აქტით დარიცხული თანხების სისწორის შესახებ მსჯელობა, გათვალისწინებულია ამავე ინსპექციის 23 ოქტომბრის წერილი და საგადასახადო დეპარტამენტის განხილვის შედეგად შემცირებული თანხები და საბოლოოდ აქტის მიხედვით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დარიცხული თანხა შედგენს - 49354 ლარს, რომელიც წარმოადგენს არარეზიდენტი პირის მიერ გაწეულ მომსახურეობაზე დარიცხულ დღგ-ს და საშემოსავლო გადასახადს.
ს.ს.კ.ბ. ,,...” (საბანკო დაწესებულების) მიერ 15.06.2007 წელს გაცემული ნაერთი ამონაწერით, აგრეთვე იმავე საბანკო დაწესებულების 2004 წლის 7 ივნისის №52 და №53 საგადასახადო დავალებებით სააპელაციო საამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ - შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ გადაიხადა აქტით დარიცხული არარეზიდენტი პირის საშემოსავლო გადასახადი (დარიცხული აქტით) - 22076 ლარი, აგრეთვე არარეზიდენტი პირის მიერ მიღებულ შემოსავალზე უკუდაბეგვრის წესით აქტით დარიცხული დღგ-ს თანხა (დარიცხული აქტით) - 27278 ლარი. სულ ჯამში - 49354 ლარი. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აღნიშნული თანხა პირადი აღრიცხვის ბარათზე არარეზიდენტების გადასახადში ასახულია, როგორც ზედმეტად გადახდილი თანხა. მითითებული თანხა გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე ზედმეტად გადახდილად ფიქსირდება 2004-2007 წლების პერიოდში. სადავო თანხის ბიუჯეტში გადარიცხვა განხორციელდა მხოლოდ 2007 წლის 30 ოქტომბერს პროკურატურის №357 აქტის საფუძველზე, რის შესაბამისადაც 2008 წლის შედარების აქტის თანახმად აღნიშნული თანხები, როგორც ზემდეტად გადახდილი თანხა აღარ ფიქსირდება (ტ. II; ს.ფ. 36-43).
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელემ - შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ 2008 წლის 9 დეკემბერს მოპასუხეს - თბილისის რეგიონალურ ცენტრს (საგადასახადო ინსპექცია) წარუდგინა გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა და მოითხოვა მისი პირადი აღრიცხვის ბარათზე განმეორებით (ორმაგად) დარიცხული თანხის, სულ ჯამში - 50038 ლარის გაუქმება. მოპასუხემ - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა (საგადასახადო ინსპექცია) თავისი 2009 წლის 5 იანვრის №16-17-7/02-48 გადაწყვეტილებით (წერილით) მოსარჩელეს უარი უთხრა მოთხოვნის დაკამყოფლებაზე. მოსარჩელემ მოპასუხის - თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექცია) 2009 წლის 5 იანვრის №16-17-7/02-48 გადაწყვეტილება (წერილი) გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურში. მოპასუხემ - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურმა თავისი 2009 წლის 18 თებერვლის №16-10/43390 გადაწყვეტილებით არ დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა; მოსარჩელეს - შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საჩივარი არ დააკმაყოფილა ასევე მოპასუხემ - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭომ თავისი 2009 წლის 11 მაისის №10/5878 გადაწყვეტილებით.
სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის სარჩელი შეეხება პირადი აღრიცხვის ბარათზე 49354 ლარის დარიცხვის კანონიერებას, იმ მოტივით, რომ მითითებული თანხის დარიცხვა შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის ანგარიშზე მომხდარია განმეორებით, რაც იძლევა ამ თანხების სააღრიცხვო ბარათიდან მოხსნის საფუძველს.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (სადავო პერიოდისათვის მოქმედი რედაქცია) 68-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, ამ კოდექსის თანახმად გადასახადის თანხის დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოში კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი გადასახადის თანხის აღრიცხვას. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს განახორციელოს თითოეული გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვა ამ კოდექსისა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მიხედვით, შემდეგი ერთი ან ერთზე მეტი ინფორმაციის წყაროს საფუძველზე: ა) გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის საგადასახადო დეკლარაციები; ბ) ამ კოდექსის 218-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გადახდილი თანხების შესახებ ინფორმაცია; გ) შემოწმების მასალები და სხვა სათანადო ინფორმაცია, რომელიც ცნობილია საგადასახადო ორგანოსათვის. აღნიშნული მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე, გადასახადის დარიცხვა შეუძლებელია დარიცხვის შესაბამისი საფუძვლის არარსებობის პირობებში.
სააპელაციო სასამართლომ, საქმეში წარმოდგენილი მასალების, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის შედარების აქტების, პირადი აღრიცხვის ბარათების გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების ანალიზის საფუძველზე მიიჩნია, რომ მიუხედავად იმ ფაქტობრივი გარემოებისა, რომ გადასახადის გადამხდელის შემოწმება განხორციელდა ერთსა და იმავე პერიოდზე და ერთსა და იმავე საგადასახადო ობიექტზე, მხარის მიერ სადავოდ გამხდარი 49354 ლარი არ წარმოადგენს განმეორებით დარიცხულ ერთსა და იმავე თანხას, ვინაიდან, საქმის მასალების თანახმად, დასტურდება, რომ ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიერ შედგენილ იქნა 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტი; შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ისათვის დარიცხული თანხები საგადასახადო ორგანოს მიერ ეტაპობრივად არის შემცირებული და საბოლოო ჯამში 2004 წლის იანვრის პერიოდისათვის განულებულია, როგორც დღგ-ს გადასახადში, ასევე, საშემოსავლო გადასახადში დარიცხული თანხები, რის საფუძველზეც შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის შედარების აქტებში 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხული თანხები აღარ ფიქსირდება. საგადასახადო ორგანოს მიერ, 2007 წლის 30 ოქტომბერს სადავო თანხის დარიცხვის საფუძველი გახდა პროკურატურის №¹357 აქტი, რომლის თანახმადაც, საგადასახდო ორგანოს მიერ შესრულებულად ჩაითვალა, მხარის მიერ მითითებული აქტის საფუძველზე, 2004 წლის 7 ივნისს გადახდილი და პირად ბარათზე ზედმეტად ასახული სადავო 49354 ლარი, რის შესაბამისად განხორციელდა მისი ბიუჯეტში გადარიცხვა და არსებული დავალიანების განულება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო თანხის დარიცხვა შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე განხორციელდა კანონის მოთხოვნათა დაცვით და აპელანტის არგუმენტები - შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე 49354 ლარის განმეორებით დარიცხვის თაობაზე საფუძველს მოკლებულია.
სააპელაციო სასამართლომ, ზემოაღნიშნული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და სამართლებრივი ნორმების ანალიზის საფუძველზე მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება და მოსარჩელის მიერ ვერც სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე იქნა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება (სსსკ 102-ე მუხლი), იმ გარემოებების დასადგენად, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები მიღებულ იქნა კანონის მოთხოვნათა ისეთი დარღვევით, რაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლის შესაბამისად, შეიძლებოდა გამხდარიყო მათი ბათილად ცნობის საფუძველი. ამდენად, არ არსებობდა შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი. შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ შემადგენლობას, შესაბამისად, არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივი საფუძვლები.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, თითქოს 2004 წლის იანვრის პერიოდისათვის 2003 წლის 29 ივლისის შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების საბოლოო შემცირების შემდეგ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის დავალიანება დღგ-ს გადასახადში განულებული იყო. კასატორის მითითებით, სინამდვილეში, ამ პერიოდში დავალიანებამ შეადგინა 19378.76 ლარი, ხოლო ზედმეტობა კი რჩებოდა 8930.2 ლარის ოდენობით, რამაც საერთო ჯამში 28308.96 ლარი შეადგინა, რაც ცხადყოფს იმას, რომ ბარათზე დარჩენილია უკუდაბეგვრისათვის დარიცხული დღგ – 27810.85 ლარი.
ამასთან, კასატორი განმარტავს, რომ მცდარია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა თითქოს 2004 წლის იანვრის პერიოდისათვის “...”-ის დავალიანება საშემოსავლო გადასახადში განულებული იყო. კასატორის მითითებით, სინამდვილეში, ამ პერიოდში დავალიანებამ შეადგინა 7970.51 ლარი, ხოლო ზედმეტობა კი რჩებოდა 5298.09 ლარის ოდენობით, რამაც საერთო ჯამში 13268.60 ლარი შეადგინა, რაც ცხადყოფს იმას, რომ ბარათზე დარჩენილია არარეზიდენტის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრისათვის საჭირო 12238 ლარი.
კასატორი მიიჩნევს, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე დარიცხული თანხა - 49354 ლარი არის განმეორებით დარიცხული თანხა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივარი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 აპრილის განჩინებით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2012 წლის 31 მაისს 13:30 საათზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 31 მაისის საოქმო განჩინებით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივრის განხილვა დაინიშნა 2012 წლის 14 ივნისს ზეპირი მოსმენის გარეშე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე, საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო-საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის შემოწმების აქტის საფუძველზე შპს “...”-ის ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 571,8 ათასი ლარი. მოგვიანებით, დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო-საგადასახადო ინსპექციამ შპს “...”-ის საგადასახადო დავალიანება შეამცირა 518 161 ლარამდე. დარიცხვის შედეგების გასაჩივრების შედეგად საგადასახადო დეპარტამენტმა ზემოაღნიშნული 518 161 ლარი შეამცირა 468 123 ლარით და შპს “...”-ის საბოლოოდ გადასახდელად დაეკისრა 50 038 ლარი, მათ შორის არარეზიდენტის დღგ-ის ნაწილში 27 809 ლარი, არარეზიდენტის საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში 12 239 ლარი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ აქტის შესაბამისად დარიცხვის საფუძვლად მითითებულია იმ გარემოებაზე, რომ შპს “...”-ის არარეზიდენტი იურიდიული პირისათვის _ “...” გადარიცხული აქვს გაწეული საინფორმაციო მომსახურების საფასური 104 960 ლარი, რაც არ არის დაბეგრილი გადასახადის წყაროსთან ორი სახის გადასახადით: საშემოსავლო გადასახადით და დამატებული ღირებულების გადასახადით.
საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე დადგენილია, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-იმ დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო-საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის შემოწმების აქტი გაასაჩივრა სასამართლოში. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 თებერვლის ¹3/468-04 გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტი იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელეს დაერიცხა 40 048 ლარი არარეზიდენტ იურიდიულ პირთან “...” დაკავშირებული ოპერაციის გამო. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 22 იანვრის ¹3ბ/204-05 გადაწყვეტილებით გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 27 თებერვლის ¹3/468-04 გადაწყვეტილება და შპს “...”-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ამდენად, სასამართლო გადაწყვეტილებით კანონიერად იქნა მიჩნეული დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო-საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის შემოწმების აქტი არარეზიდენტ იურიდიულ პირთან _ “...” დაკავშირებით 40 048 ლარის დარიცხვის ნაწილში.
საკასაციო სასამართლოს მითითებით, დადგენილია, რომ საქართველოს გენერალურ პროკურატურაში აღძრულ სისხლის სამართლის საქმესთან დაკავშირებით საქართველოს შს სამინისტროს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს მიერ ჩატარებული შემოწმების შედეგად განისაზღვრა, რომ შპს “...”-ის, როგორც სატელევიზიო მომსახურების ხელშემკვრელ მხარეს ევალებოდა არარეზიდენტი იურიდიული პირის “...” გადახდილი თანხების გადახდის წყაროსთანავე დაბეგვრა საშემოსავლო გადასახადით და დღგ-თი. შემოწმებით დადგინდა, რომ მოსარჩელემ “...” გადაუხადა 2002 წლის 13, 14 მაისსა და 2003 წლის 8 აპრილს, 30 მაისსა და 14 დეკემბერს გაწეული მომსახურების საკომპენსაციო თანხა სულ – 64000 აშშ დოლარი ანუ 139 840 ლარი, ამასთან, შპს “...”-ის 104960 ლარიდან არ დაუკავებია საშემოსავლო გადასახადი და დღგ.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 07.05.2010 წლის №5286/03/3 ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, საქმეში არსებული შსს კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს 2004 წლის 28 მაისის თარიღით შედგენილი აქტით მოხდენილია დიდუბე-ჩუღურეთის საგადასახადო ინსპექციის 2003 წლის 29 ივლისის აქტით დარიცხული თანხების სისწორის შესახებ მსჯელობა, გათვალისწინებულია ამავე ინსპექციის 23 ოქტომბრის წერილი და საგადასახადო დეპარტამენტის განხილვის შედეგად შემცირებული თანხები და საბოლოოდ აქტის მიხედვით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის ბიუჯეტის სასარგებლოდ დამატებით დარიცხული თანხა შედგენს – 49 354 ლარს, რომელიც წარმოადგენს არარეზიდენტი პირის მიერ გაწეულ მომსახურეობაზე დარიცხულ დღგ-ს და საშემოსავლო გადასახადს.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ განსახილველი დავის საგანს შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე 49 354 ლარის დარიცხვის კანონიერების დადგენა წარმოადგენს. კასატორის მოსაზრებით, მისი მოთხოვნის საფუძველს ქმნის ის გარემოება, რომ აღნიშნული თანხის დარიცხვა განხორციელებულია განმეორებით, რაც სააღრიცხვო ბარათიდან თანხის მოხსნის საფუძველს ქმნის.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 11 ივნისის განჩინებით შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს სწორედ იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს გამოერკვია შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ისათვის დარიცხული თანხები ხომ არ წარმოადგენდა განმეორებით დარიცხულ თანხებს.
სააპელაციო სასამართლომ, თავისმხრივ, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერებით გამოარკვია, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ისათვის დარიცხული სადავო – 49 354 ლარი არ წარმოადგენს განმეორებით დარიცხულ თანხას.
საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის მოთხოვნის უსაფუძვლობის თაობაზე და მიიჩნევს, რომ არ არსებობს შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის (სადავო პერიოდისათვის მოქმედი რედაქცია) 68-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტავს, რომ ამ კოდექსის თანახმად გადასახადის თანხის დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოში კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი გადასახადის თანხის აღრიცხვას. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს განახორციელოს თითოეული გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის, სხვა ვალდებული პირის კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვა ამ კოდექსისა და საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მიხედვით, შემდეგი ერთი ან ერთზე მეტი ინფორმაციის წყაროს საფუძველზე: ა) გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის საგადასახადო დეკლარაციები; ბ) ამ კოდექსის 218-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად გადახდილი თანხების შესახებ ინფორმაცია; გ) შემოწმების მასალები და სხვა სათანადო ინფორმაცია, რომელიც ცნობილია საგადასახადო ორგანოსათვის. ამდენად, აღნიშნული მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე, გადასახადის დარიცვხვა შეუძლებელია დარიცხვის შესაბამისი საფუძვლის არარსებობის პირობებში.
საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი მასალების, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის შედარების აქტების, პირადი აღრიცხვის ბარათების გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების ანალიზის საფუძველზე (მიუხედავად იმ ფაქტობრივი გარემოებისა, რომ გადასახადის გადამხდელის შემოწმება განხორციელდა ერთსა და იმავე პერიოდზე და ერთსა და იმავე საგადასახადო ობიექტზე) მხარის მიერ სადავოდ ქცეული 49 354 ლარი არ წარმოადგენს განმეორებით დარიცხულ თანხას. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის მიერ შედგენილ იქნა 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტი; შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ისათვის დარიცხული თანხები საგადასახადო ორგანოს მიერ ეტაპობრივად არის შემცირებული და საბოლოო ჯამში 2004 წლის იანვრის პერიოდისათვის განულებულია, როგორც დღგ-ს გადასახადში, ასევე, საშემოსავლო გადასახადში დარიცხული თანხები, რის გამოც შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის შედარების აქტებში 2003 წლის 29 ივლისის გასვლითი გეგმიური საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხული თანხები აღარ ფიქსირდება. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმის თაობაზე, რომ 2007 წლის 30 ოქტომბერს საგადასახადო ორგანოს მიერ სადავო თანხის დარიცხვის საფუძველი გახდა პროკურატურის №¹357 აქტი, რომლის თანახმადაც, საგადასახდო ორგანოს მიერ შესრულებულად ჩაითვალა, მხარის მიერ მითითებული აქტის საფუძველზე, 2004 წლის 7 ივნისს გადახდილი და პირად ბარათზე ზედმეტად ასახული სადავო 49 354 ლარი, რის შესაბამისად განხორციელდა მისი ბიუჯეტში გადარიცხვა და არსებული დავალიანების განულება.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე სადავო თანხის დარიცხვა განხორციელდა კანონის მოთხოვნათა დაცვით და საფუძველს მოკლებულია კასატორის არგუმენტები შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის პირადი აღრიცხვის ბარათზე 49 354 ლარის განმეორებით დარიცხვის თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთვევაში სახეზე არ გვაქვს შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ისათვის თანხების განმეორებით დარიცხვის ფაქტი.
საკასაციო სასამართლო ზემოაღნიშნული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერებისა და სამართლებრივი ნორმების ანალიზის საფუძველზე მიიჩნევს, რომ არ არსებობს შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის მოთხოვნის (საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2009 წლის 11 მაისის №10/5878 გადაწყვეტილების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 18 თებერვლის №16-10/43390 გადაწყვეტილების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის (საგადასახადო ინსპექციის) 2009 წლის 5 იანვრის №16-17-7/02-48 გადაწყვეტილების, ბათილად ცნობის) დაკმაყოფილების საფუძველი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, რადგან გასაჩივრებული - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ნოემბრის განჩინება არსებითად სწორია, არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი და იგი დატოვებულ უნდა იქნეს უცვლელად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს ტელერადიო კომპანია “...”-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ნოემბრის განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე
პ. სილაგაძე
