№ბს-1794-1762(3კ-11) 16 იანვარი, 2013წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, მაია ვაჩაძე

განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები: სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური (მოპასუხე); ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია (მოპასუხე); ნ. ა-ე (მესამე პირი)

მოწინააღმდეგე მახარეები (მოსარჩელეები): თ. ს-ე; მ. ჩ-ე

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.10.11წ. განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

17.02.11წ. თ. ს-ემ და მ. ჩ-ემ სარჩელი აღძრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების – ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ, მესამე პირად მიუთითეს ნ. ა-ე და მოითხოვეს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. №221 გადაწყვეტილების, ასევე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 11.01.11წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 23.03.10წ. №187 საოქმო გადაწყვეტილებისა და 25.05.10წ. გაცემული №3905 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე მოსარჩელეთა სახელზე საკუთრების უფლებით დარეგისტრირდა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/6-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი. საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. №221 სადავო გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი კომისიის 23.03.10წ. №187 გადაწყვეტილება, რის თაობაზეც მოსარჩელეებს ეცნობათ ქ. თბილისის მერიის ადმინისტრაციის 06.01.11წ. №12/23825-7 წერილით, თუმცა კომისიის სადავო 16.09.10წ. გადაწყვეტილება მოსარჩელეებს კანონით დადგენილი წესით არ ჩაბარებიათ და მათთვის უცნობი იყო რის საფუძველზე მოხდა მათ სასარგებლოდ მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. კომისიის სადავო გადაწყვეტილების გამოცემის შემდეგ თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა გააუქმა მოსარჩელეთა სახელზე არსებული რეგისტრაცია.

მოსარჩელეებმა მიიჩნიეს, რომ არ არსებობდა მოსარჩელეთა სასარგებლოდ გამოცემული აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის – საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის წინაპირობა. მოსარჩელეები არ დაეთანხმნენ მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილებას თ. ს-ისა და მ. ჩ-ის სახელზე არსებული რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ, რამდენადაც რეგისტრაციის გაუქმებამდე სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერებული იყო იმ საფუძვლით, რომ არ დასტურდებოდა სზაკ-ის 54-ე და 58-ე მუხლების შესაბამისად, საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. სადავო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის ფაქტი. აღნიშნული არ დასტურდებოდა არც რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების მომენტისათვის, თუმცა სარეგისტრაციო სამსახურმა მაინც მიიღო გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა მიმართ არსებული რეგისტრაციის გაუქმების თაობაზე.

მოსარჩელეებმა მოგვიანებით დააზუსტეს სასარჩელო მოთხოვნა და თავდაპირველ მოთხოვნებთან ერთად მოითხოვეს ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურის ჩანაწერის ბათილად ცნობა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/6-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის მიმდებარე 56კვ.მ მიწის ნაკვეთის კ. ა-ის სახელზე რეგისტრაციის შესახებ და ამავე ჩანაწერის საფუძველზე გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმების არაკანონიერად აღიარება.

სარჩელი არ ცნო მოპასუხე ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით. მოპასუხემ მიუთითა, რომ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. №221 სადავო გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი კომისიის 23.03.10წ. №187 გადაწყვეტილება, რისი საფუძველიც გახდა ნ. ა-ის მიერ წარდგენილი მტკიცებულება – ტექბიუროს ცნობა, რომლის მიხედვით სადავო მიწის ნაკვეთი აღრიცხული იყო კ. ა-ის სახელზე. შესაბამისად, კომისია ვალდებული იყო ხელმეორედ განეხილა მოსარჩელეებისათვის სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების ულფების აღიარების საკითხი, რამდენადაც „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებული მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 15.09.07წ. №525 ბრძანებულების შესაბამისად, დაუშვებელია საკუთრების უფლების აღიარება იმ ქონებაზე, რომელიც ირიცხება სხვის ბალანსზე. უკეთუ მოსარჩელეები წარმოადგენდნენ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ კანონის შესაბამისად, ნ. ა-ის დედის კ. ა-ის უფლებამონაცვლეებს, მათ საკუთრების უფლების აღიარება უნდა მოეთხოვათ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში, როგორც მიწის ნაკვეთის მართლზომიერ მფლობელებს. გადაწყვეტილების მიღებისას კომისიისათვის ცნობილი რომ ყოფილიყო სადავო მიწის ნაკვეთის ტექბიუროში აღრიცხვის შესახებ, თ. ს-ისა და მ. ჩ-ის სასარგებლო გადაწყვეტილება არ იქნებოდა მიღებული.

სარჩელი არ ცნო ასევე მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა. მოპასუხემ მიუთითა, რომ სარეგისტრაციო სამსახურის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისში, ... ქ. №2/6-ში მდებარე 58 კვ.მ მიწაზე, ქ. თბილისის საკრებულოს საკუთრების უფლების №3905 მოწმობის საფუძველზე, დარეგისტრირდა მოსარჩელეთა საკუთრების უფლება. 03.09.10წ. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურში წარდგენილ იქნა ნ. ა-ის განცხადება საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნით. განცხადებას დაერთო საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. №221 გადაწყვეტილება. აღნიშნულ განცხადებასთან დაკავშირებით შეჩერდა სარეგისტრაციო წარმოება იმ მოტივით, რომ დამატებით წარსადგენი იყო კომისიის №221 გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის დამადასტურებელი დოკუმენტი. ნ. ა-ის მიერ სარეგისტრაციო სამსახურში წარდგენილი განცხადებით ცნობილი გახდა, რომ სადავო №221 გადაწყვეტილება, ზაკ-ის 54-ე მუხლის მოთხოვნის შესაბამისად, გამოქვეყნდა გაზეთ „...“, რის შესაბამისად მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა სახელზე არსებული რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ. მოპასუხემ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოთხოვნა ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივის მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათებისა და საინვენტარიზაციო გეგმების უკანონოდ აღიარების შესახებ, რამდენადაც ტექნიკური ინვენტარიზაციის მონაცემებით დასტურდებოდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი აღრიცხული იყო 1990 წელს ტექბიუროში.

სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა მესამე პირმა – ნ. ა-ემ, რომელმაც აღნიშნა, რომ კ. ა-ემ მამისაგან 70-იან წლებში მიიღო მემკვიდრეობა, სადავო მიწის ნაკვეთი ტექბიუროში აღირიცხა 1990 წელს. ტექნიკური ინვენტარიზაცია გულისხმობდა ფაქტობრივი მდგომარეობის დაფიქსირებას, ხოლო სამართლებრივი დოკუმენტის არსებობა არ მოწმდებოდა. რაც შეეხება სადავო აქტის კანონიერ ძალაში შესვლას, მესამე პირმა მიუთითა, რომ მოსარჩელეები არ იბარებდნენ საფოსტო გზავნილს, რის გამოც მერიამ მიიღო გადაწყვეტილება 16.09.10წ. №221 აქტის გამოქვეყნების შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 19.07.11წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი ძალაში შესვლის დღიდან ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურის მიერ განხორციელებული ჩანაწერი და არაკანონიერად იქნა აღიარებული აღნიშნული ჩანაწერის საფუძველზე გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმები; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. №221 გადაწყვეტილება ამავე კომისიის 23.03.10წ. №187 ოქმის 29-ე საკითხის ბათილად ცნობის ნაწილში; ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას დაევალა გადაწყვეტილებაში მითითებული გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ერთი თვის ვადაში; სასარჩელო მოთხოვნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 11.01.11წ. გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აღიარების კომისიის 16.09.10წ. №221 გადაწყვეტილება საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 11.01.11წ. გადაწყვეტილების გამოტანის დროისათვის ძალაში იყო შესული და სარეგისტრაციო სამსახური უფლებამოსილი იყო აღნიშნული აქტის საფუძველზე განეხორციელებინა სადავო რეგისტრაცია. ტექაღრიცხვის სამსახურის საარქივო მასალებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების საფუძველზე საქალაქო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. №2/6-ში მდებარე 55 კვ.მ ნაკვეთი კ. ა-ის სახელზე აღრიცხული იყო 1990 წელს, უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე. ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში კ. ა-ეზე ... ქ. №2/6-ში მდებარე სახლთმფლობელობაზე მემკვიდრეობის გადაფორმებისათვის გაცემულ ცნობაში პირვანდელი ინვენტარიზაციის დროს მიწის ნაკვეთის ფართად მითითებულ 179კვ.მ-ში არ შედის 55 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. 11.12.1956წ. აღნიშნულ მისამართზე მდგომი დამხმარე სათავსო გადაკეთდა საცხოვრებლად, გამოეყო ... ქ. №2/6-ში მდებარე სამოსახლო ნაკვეთს და შეუერთდა ... ქ. №2-ში მდებარე მეზობელ სამოსახლო ნაკვეთს. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება გამორიცხავდა ხსენებული დოკუმენტის (ცნობა-დახასიათების) გაცემის დროისათვის სადავო მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტს. საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ კ. ა-ეს, სადავო მიწის ნაკვეთის ტექაღრიცხვის სამსახურში მის სახელზე აღრიცხვის დროისათვის, ნაკვეთის მფლობელობა შეწყვეტილი ჰქონდა.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის, 9.1 მუხლის, 26.1 მუხლის შესაბამისად, მარეგისტრირებელმა ორგანომ მართებულად მიიღო გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა სახელზე განხორციელებული რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ, რამდენადაც სარეგისტრაციო სამსახურს სხვა დოკუმენტებთან ერთად წარედგინა ძალაში შესული სამართლებრივი აქტი - საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. №221 გადაწყვეტილება, რომელიც ადასტურებდა რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის ბათილად ცნობის ფაქტს. ამდენად, საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება კანონს და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნაკვეთი ტექაღრიცხვის სამსახურში 1990 წელს აღირიცხა კ. ა-ის სახელზე, სადავო მიწის ნაკვეთის აღრიცხვა უკანონოდ იქნა მიჩნეული, ვინაიდან აღნიშნული დროისათვის ხსენებულ მისამართზე მდებარე სახლთმფლობელობაზე კ. ა-ეს შეწყვეტილი ჰქონდა მფლობელობა (სასამართლოს ეს მოსაზრება დაემყარა იმ გარემოებას, რომ 1983 წლიდან სადგომის დათმობის წესით მოსარჩელეები ფლობდნენ საცხოვრებელ ფართს). შესაბამისად, უძრავი ქონების კ. ა-ის სახელზე აღრიცხვა არ ასახავდა რეალურად არსებულ ფაქტობრივ და სამართლებრივ მდგომარეობას, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა აღრიცხვის დროისათვის მიწის ნაკვეთის სადავო ნაწილზე კ. ა-ის მფლობელობის ფაქტი, რაც გამორიცხავს მის სახელზე ამ ნივთის აღრიცხვის შესაძლებლობას. სადავო ჩანაწერით პირდაპირი და უშუალო ზიანი ადგებათ მოსარჩელეებს. აღნიშნულის შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არაკანონიერად უნდა იქნეს აღიარებული საინვენტარიზაციო გეგმები, რამდენადაც ისინი მომზადებული და გამოცემულია ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურის მიერ განხორციელებული არასწორი ჩანაწერის საფუძველზე და მათში ასახული მიწის ნაკვეთის უფლებრივი მდგომარეობა არ შეესაბამება ამ ნივთის გრაფიკულ ნაწილს, რითაც დაირღვა „ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მუშაობის შესახებ“ ქ. თბილისის საკრებულოს 20.12.2000წ. №15-1 გადაწყვეტილებით დადგენილი თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მომსახურების ორგანიზების წესი, რომლის მიხედვით საინვენტარიზაციო გეგმის მომზადება-გაცემა მოიაზრებდა შეკვეთის გაფორმებას, განცხადების გაცნობას, ადგილზე გასვლას, მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობის დათვალიერებას, ცალკეული შენობების დაგეგმარებაში კალკაზე ამოტუშვას, გეგმის ამოხაზვას.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ ... ქ. №2/6-ის მიმდებარე სადავო მიწის ნაკვეთის კ. ა-ის სახელზე აღრიცხვის ბათილად ცნობა, წარმოადგენს არსებითი მნიშვნელობის მქონე იმ გარემოებას, რომლის გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად მოპასუხემ უნდა გამოსცეს ახალი აქტი ამ მიწის ნაკვეთის მოსარჩელეთა სახელზე დაკანონების თაობაზე. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასკ-ის 32.4 მუხლის შესაბამისად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი სადავო 16.09.10წ. №221 გადაწყვეტილება და ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა დაევალოს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. საქალაქო სასამართლომ საჯარო რეესტრის მონაცემებში რეგისტრაციის აღდგენის შესახებ მოთხოვნასთან დაკავშირებით მიიჩნია, რომ აღნიშნული მოთხოვნა შესაძლებელია გადაწყდეს მხოლოდ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ აქტის გამოცემის საფუძველზე. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ეტაპზე ვერ იმსჯელებდა აღნიშნულ მოთხოვნაზე.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, თ. ს-ემ და მ. ჩ-ემ, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა და ნ. ა-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.10.11წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 19.07.11წ. გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და დამატებით აღნიშნა, რომ 1974 წელს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის მიხედვით, კ. ა-ემ მემკვიდრეობით მიიღო 21,96 კვ.მ ერთი ოთახისაგან შემდგარი ერთსართულიანი სახლი დამხმარე სათავსოთი, განთავსებული 123 კვ.მ მიწაზე. 13.05.1983წ. შედგენილი საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, კ. ა-ეს სახელზე ირიცხებოდა 92 კვ.მ ფართის სახლთმფლობელობა (კანონიერი მშენებლობა), რომელიც განთავსებული იყო 123 კვ.მ მიწის კანვეთზე. 1986 წელს შედგენილი შეფასების აქტის მიხედვით, მიწის ნაკვეთის ფართი იყო 123 კვ.მ, დაშენება 101 კვ.მ, ხოლო ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ 04.03.03წ. შედგენილი საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით, მიწის ნაკვეთის ფართია 178 კვ.მ, კანონიერი ნაგებობის საერთო სასარგებლო ფართია 31,68 კვ.მ, საცხოვრებელი ოთახების რაოდენობა – ერთი და უკანონო ნაგებობის საერთო სასარგებლო ფართია 27,74 კვ.მ, საცხოვრებელი ოთახების რაოდენობა – ერთი. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ უძრავი ნივთის შესახებ ტექნიკურ არქივში დაცული დოკუმენტაციის ასლების მიხედვით არ დგინდებოდა თუ კონკრეტულად რომელ წელს განხორციელდა კ. ა-ეზე უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე 55 კვ.მ მიწის ნაკვეთის აღირცხვა. წარმოდგენილი საინვენტარიზაციო გეგმები თარიღდებოდა 1983 და 2003 წლებით, 1990-2002წწ, მათ შორის 55 კვ.მ მიწის ნაკვეთის კ. ა-ის სახელზე აღრიცხვის დამადასტურებელი 1990 წელს შედგენილი საინვენტარიზაციო გეგმა ან სხვა რაიმე დოკუმენტი საქმის მასალებში დაცული არ არის. ინფორმაცია, რომ კ. ა-ის სახელზე ირიცხებოდა მთლიანად 178 კვ.მ მიწის ნაკვეთი დაფიქსირდა ტექაღრიცხვის სამსახურის 04.03.03წ. შედგენილი საინვეტარიზაციო გეგმით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა 04.03.03წ. საინვენტარიზაციო გეგმის შედგენის მომენტისათვის მოქმედი „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ კანონის 1-ლ, 2.6, მე-7 მუხლებზე, საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 20.07.99წ. №47 ბრძანებაზე, რომლითაც დამტკიცდა ადგილობრივი მმართველობის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახურის ტიპიური დებულება, საქართველოს პრეზიდენტის 27.01.2000წ. №21 და 28.09.04წ. №416 ბრძანებულებებზე და მიიჩნია, რომ 04.03.03წ. ტექაღრიცხვის სამსახურის მიერ საინვენტარიზაციო გეგმის შედგენის მომენტისათვის ადგილობრივი მმართველობის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახური არ იყო უფლებამოსილი განეხორციელებინა უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღრიცხვა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ა-ემ, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა და ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, რომლებმაც მოითხოვეს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორმა – ნ. ა-ემ მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მისი მოწვევის გარეშე, სასამართლოს მთავარი სხდომის შესახებ იგი არ იყო ინფორმირებული, რის გამოც მას მონაწილეობა არ მიუღია საქმის განხილვაში. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ სადავო 55 კვ.მ მიწის ნაკვეთი არ იყო აღრიცხული 1990 წელს და საქმეში არ იყო წარმოდგენილი აღრიცხვის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. აღნიშნული გარემოების არასწორად დადგენის შედეგად სააპელაციო სასამართლომ არასწორი გადაწყვეტილება მიიღო. სააპელაციო სასამართლომ არ იმსჯელა იმაზე, რომ საქალაქო სასამართლომ მოსარჩელეს მიაკუთვნა იმაზე მეტი, ვიდრე მხარე ითხოვდა, არ დაუდგენია სადავო მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელეების უფლება. განჩინების სამართლებრივ დასაბუთებაში გამოყენებული სამართლებრივი ნორმები დეკლარაციული ხასიათისაა და პირდაპირ კავშირში არ არის სადავო ურთიერთობის მოწესრიგებასთან, ამასთან, ყველა გამოყენებული სამართლებრივი აქტი მიღებულია ჩანაწერის განხორციელების შემდეგ. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა მტკიცებულებები, რამდენადაც საქმეში წარმოდგენილი ტექნიკური აღრიცხვის ბარათით დასტურდება, რომ უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე 55 კვ.მ მიწის ნაკვეთი კ. ა-ის სახელზე აღირიცხა 1990 წელს. კასატორი აღნიშნავს, რომ ... ქ. №2/6-ში არსებული უძრავი ნივთის მესაკუთრეს გარდაცვალებამდე წარმოადგენდა კ. ა-ე და მის სახელზე იყო აღრიცხული 55 კვ.მ მიწის ნაკვეთი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე, მოსარჩელეებს სადავო ნივთის მიმართ რაიმე უფლება არ გააჩნიათ, რამდენადაც ისინი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 18.12.07წ. გადაწყვეტილებით ცნობილ იქნენ მხოლოდ 62,33 კვ.მ სადგომის მოსარგებლეებად.

კასატორმა – საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით განიხილა, არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. არასწორია, რომ არ დგინდებოდა კონკრეტულად რომელ წელს განხორციელდა კ. ა-ის სახელზე უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე სადავო მიწის ნაკვეთის აღრიცხვა. 1990 წელს განხორციელებული აღრიცხვის არსებობა დასტურდება ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივის სააღრიცხვო ბარათში განხორციელებული ჩანაწერით, სადაც გარკვევითაა მითითებული, რომ 1990 წლის მდგომარეობით ქ. თბილისში, ... ქ. №2/6-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის რეალური ფართობი 178 კვ.მ-ია, რაც მოიცავს 123 კვ.მ კანონიერ სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთს და 55 კვ.მ უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე აღრიცხულ მიწის ნაკვეთს. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ 55 კვ.მ მიწის ნაკვეთი პირველად აისახა 2003 წლის საინვენტარიზაციო გეგმაზე. საქმეზე დართული, ... ქ. №2/6-ში მდებარე სახლთმფლობელობის გრაფიკული ნაწილის ამსახველ დოკუმენტებზე აისახებოდა სახლთმფლობელობაზე არსებული ცვლილებები და მიწის ნავეთისა და შენობა-ნაგებობების ფაქტობრივი მდგომარეობა. აღნიშნულ დოკუმენტზე ბოლო მინაწერი განხორციელებულია 14.05.90წ., შესაბამისად, სადავო ფართი როგორც სააღრიცხვო ბარათში, ასევე გრაფიკული თვალსაზრისითაც ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივში აღირიცხა 1990 წელს. კასატორი ასევე არ დაეთანხმა სასამართლოების მითითებას, რომ კ. ა-ეს 1990 წლისათვის შეწყვეტილი ჰქონდა სახლთმფლობელობა.

ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ მიიჩნია, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილება იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული არ არის, რამდენადაც კომისიის სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით, კერძოდ, ნ. ა-ის განცხადების განხილვისას დადგინდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი აღრიცხული იყო მისი მშობლის კ. ა-ის სახელზე, შესაბამისად, დაუშვებელი იყო საკუთრების უფლების აღიარება მიწაზე, რომელზეც რეგისტრირებული იყო სხვა პირის საკუთრება. კომისია ვერ იმსჯელებდა ტექბიუროს ჩანაწერის ბათილად ცნობაზე და ეჭვს ვერ შეიტანდა მის სიზუსტეში. სასამართლოს მიერ კომისიის სადავო №221 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ავალდებულებდა სასამართლოს მიეთითებინა თუ რა გარემოება არ იქნა კომისიის მიერ გამოკვლეული და შეფასებული.

საკასაციო პალატამ, სსკ-ის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქმე განიხილა საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება იმ ნაწილში, რომელშიც ის არ არის ძალაში შესული და საქმე ამ ნაწილში ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სსსკ-ის 394-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული აბსოლუტური საფუძველი, კერძოდ, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში გაიმართა მესამე პირის – ნ. ა-ის მონაწილეობის გარეშე, რომელსაც სასამართლო უწყება არ ჩაბარდა მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით. სააპელაციო სასამართლოს სხდომის თარიღი განისაზღვრა სააპელაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების შესახებ განჩინებით, რის შესახებაც უწყებები დაეგზავნათ მხარეებს, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვა მოხდა პირველივე სასამართლო სხდომაზე, რომელზეც მონაწილეობა არ მიუღია ნ. ა-ეს. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ სასამართლო სხდომის შესახებ სსსკ-ის 73.1 მუხლის საფუძველზე მხარეებს გაეგზავნათ უწყებები ფოსტის მეშვეობით. საქმეში დაცული გზავნილების ჩაბარების შესახებ საფოსტო შეტყობინების ბარათის მიხედვით, მესამე პირის – ნ. ა-ისათვის გაგზავნილი უწყება და სააპელაციო საჩივრების ასლები 01.10.11წ. ჩაჰბარდა ნ. ა-ის შვილს – გ. ნ-ას (იხ. ს.ფ. 49, ტ.II). პირადობის მოწმობის ასლით დგინდება, რომ გ. ნ-ა (პირადი ნომერი ...) 16.08.1995წ. არის დაბადებული, შესაბამისად, სასამართლო გზავნილის ჩაბარების დროისათვის იგი არ იყო სრულწლოვანი. სსსკ-ის 74.1 მუხლის შესაბამისად, ადრესატის არყოფნის შემთხვევაში უწყება ბარდება მასთან მცხოვრებ ოჯახის რომელიმე ქმედუნარიან წევრს. სამოქალაქო კოდექსის 12-ე მუხლის თანახმად, ქმედუნარიანობა დგება სრულწლოვანების მიღწევისთანავე. სრულწლოვანია პირი, რომელმაც მიაღწია თვრამეტი წლის ასაკს. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში სასამართლო სხდომის შესახებ უწყების ჩაბარება ნ. ა-ის შვილისათვის ვერ ჩაითვლება კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად უწყების მხარისათვის ჩაბარებად. საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ სასამართლოს სხდომის თარიღის შესახებ სხვა საშუალებით ინფორმირებული იყო მხარე. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საქალაქო სასამართლოს 21.03.11წ. საოქმო განჩინებით დაკმაყოფილდა მოსარჩელის შუამდგომლობა და ნ. ა-ე საქმეში ჩაება მესამე პირად სასკ-ის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, რომლის თანახმად მესამე პირი აუცილებლად უნდა იქნეს საქმეში ჩაბმული, თუ იგი არის იმ სამართალურთიერთობის მონაწილე, რომლის თაობაზედაც სასამართლოს მიერ მხოლოდ საერთო გადაწყვეტილების გამოტანაა შესაძლებელი. სასკ-ის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით საქმეში ჩაბმული მესამე პირი ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად სარგებლობს მოსარჩელის (მოპასუხის) ყველა უფლებით და მას ეკისრება მოსარჩელის (მოპასუხის) ყველა მოვალეობა. შესაბამისად, სახეზე არ იყო სასკ-ის 26¹ მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევა, რომლის პირობებშიც, სასამართლო უფლებამოსილი იყო მხარის არასაპატიო მიზეზით გამოუცხადებლობის გამო მის დაუსწრებლად გამოეტანა გადაწყვეტილება. მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობის თანახმად, მხარის მონაწილეობის გარეშე საქმის განხილვა, რომელსაც სხდომის შესახებ არ ეცნობა კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, წარმოადგენს კანონით განსაზღვრული განჩინების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს, რასაც საპროცესო კანონმდებლობა უპირობოდ უკავშირებს სასამართლო აქტის გაუქმების შედეგს.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინებით უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება, მათ შორის იმ ნაწილშიც, რომლითაც სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის სადავო აქტი (16.09.2010წ. N221 გადაწყვეტილება) და აღიარების კომისიას დაევალა გარემოებათა გამოკვლევა-შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. სასკ-ის 32.4 მუხლის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევის და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი. სასამართლო დავის გადაუწყვეტლად აქტს ბათილად ცნობს იმ შემთხვევაში, როდესაც აშკარაა, რომ გადაწყვეტილების მიღება საჭიროებდა გარკვეული გარემოებების გამოკვლევას, რომელიც არ იქნა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოკვლეული, ამასთანავე ამ გარემოების გამოკვლევას არსებითი მნიშვნელობა აქვს გადაწყვეტილების მიღებისათვის. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ შეიცავს სასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენების დასაბუთებას. სასამართლომ საქმის გამოსაკვლევ გარემოებათა მითითების გარეშე დაავალა ადმინისტრაციულ ორგანოს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თვითნებურად დაკავებულ მიწად მიიჩნევა ნაკვეთი, რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ არის განკარგული. საქმეზე დადგენილია, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი აღრიცხული იყო კ. ა-ეზე, რაც მოქმედი კანონმდებლობით გამორიცხავდა იმ ნაკვეთზე სხვა პირის უფლების აღიარებას, სწორედ ამ გარემოებამ განაპირობა მოსარჩელეთა მხრიდან, კომისიის 16.09.10წ. N221 გადაწყვეტილების მოთხოვნასთან ერთად, დამატებით ტექინვენტარიზაციის სამსახურის მიერ კ. ა-ის სახელზე განხორციელებული ჩანაწერის გაუქმების და ჩანაწერის საფუძველზე გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმების არაკანონიერად აღიარების მოთხოვნის დასმა. სასამართლოს მითითება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი უკანონოდ აღირიცხა კ. ა-ის სახელზე, მასზე ნაკვეთის სამართლებრივი საფუძვლის გარკვევის დავალება, არ წარმოადგენს სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო აქტის ბათილად ცნობის და ახალი აქტის გამოცემის დავალების პირობას. აღიარების კომისიის მიერ სადავო აქტის - 16.09.10წ. N221 გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი 23.03.10წ. N187 ოქმის 29-ე საკითხი, გამოიწვია სადავო მიწის ნაკვეთის კ. ა-ეზე ტექინვენტარიზაციის ბიუროში უფლების დამდგენი დოკუმენტის გარეშე აღრიცხვამ, კომისია ვერ იმსჯელებდა ტექინვენტარიზაციის ცნობის კანონიერებაზე და ეჭვს ვერ შეიტანდა ჩანაწერის სიზუსტეში. არც პირველი და არც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლომ არ მიუთითა თუ რა ფაქტობრივი გარემოების შესწავლა არის საჭირო კანონშესაბამისი ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოსაცემად და საერთოდ რატომ არის საჭირო კომისიის მიერ ახალი აქტის გამოცემა სასამართლოს მიერ აღიარების კომისიის სადავო 16.09.10წ. N221 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემდეგ, რომლითაც გაუქმდა იმაზე კომისიის 23.03.10წ. N187 ოქმის 29-ე საკითხი, რატომ არ ნიშნავს 16.09.10წ. N221 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა კომისიის 23.03.10წ. N187 გადაწყვეტილების აღდგენას, რომლითაც სადავო მიწის ნაკვეთზე აღიარებულ იქნა თ. ს-ის და მ. ჩ-ის საკუთრების უფლება და უკეთუ კომისიის 16.09.10წ. N221 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობით აღდგა ამავე კომისიის 23.03.10წ. N187 ოქმის 29-ე საკითხზე მიღებული გაადწყვეტილება, გაუგებარია რა გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს კიდევ დამატებით აღიარების კომისიამ სასამართლოს დავალების საფუძველზე. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ გასაჩივრებული განჩინება ამ ნაწილში იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩნება არის დაუსაბუთებელი და წინააღმდეგობრივი. სააპელაციო სასამართლო ერთის მხრივ იზიარებს საქალაქო სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, თუმცა საქმეზე დადგენილად მიიჩნევს ისეთ გარემოებას, რომლის საწინააღმდეგო დასკვნასაც შეიცავს საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება. კერძოდ, საქალაქო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია 1990 წელს სადავო 55 კვ.მ. ნაკვეთის კ. ა-ის სახელზე აღრიცხვის ფაქტი, ხოლო სააპელაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს, რომ კ. ა-ის სახელზე 55 კვ.მ. სადავო მიწის ნაკვეთის აღრიცხვა უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე თავდაპირველად მოხდა ტექ. აღრიცხვის სამსახურის 04.03.03წ. საინვენტარიზაციო გეგმით. სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ 04.03.03წ. თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურის მიერ საინვენტარიზაციო გეგმის შედგენის მომენტისათვის ადგილობრივი მმართველობის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახური არ იყო უფლებამოსილი განეხორციელებინა უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღრიცხვა. სააპელაციო პალატის აღნიშნული დასკვნა დაუსაბუთებელია, ვინაიდან სსიპ ადგილობრივი მმართველობის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახურების ლიკვიდაცია გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 28.09.04წ. N416 ბრძანებულებით, ამასთანავე 1990 წელს ტექ. ინვენტარიზაციის სამსახურის მიერ ქ. თბილისში ... ქ. N216-ში მდებარე 55 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ტექ. აღრიცხვის სამსახურში აღრიცხვა კ. ა-ის სახელზე, უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე, მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ, შესაბამისად მხარეებს არ მიეცათ შესაძლებლობა წარედგინათ მოსაზრებები აღნიშნულთან დაკავშირებით.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. სააპელაციო პალატა შეიმოიფარგლა ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურის მარეგლამენტირებელი ნორმატიული აქტების ჩამოთვლით, ზოგი მუხლის ციტირებით და საერთოდ არ იქონია მსჯელობა სააპელაციო საჩივრებში მოყვანილ მოსაზრებებზე. ამდენად, სახეზეა სსკ-ის 394-ე მუხლის ,,ე¹“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გასაჩვრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი, რაც ქმნის სსკ-ის 412-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ,,ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნების საფუძველს. ამასთანავე, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქალაქო სასამართლოს 19.07.11წ. გადაწყვეტილების ერთი ნაწილი, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სასარჩელო მოთხოვნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 11.01.11წ. გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ და რომელიც უცვლელად დარჩა სააპელაციო პალატის განჩინებით, არ გასაჩივრებულა საკასაციო წესით მოსარჩელეების თ. ს-სა და მ. ჩ-ის მიერ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ამ ნაწილში, სსკ-ის 264.1 მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტის თანახმად კანონიერ ძალაშია შესული. აღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება უნდა გაუქმდეს იმ ნაწილში, რომლითაც უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, კერძოდ ტექნიკური ინვენტარიზაციის სამსახურის განხორციელებული ჩანაწერის ბათილად ცნობის და ჩანაწერის საფუძველზე გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმების არაკანონიერად აღიარების, აღიარების კომისიის 16.09.10წ. N221 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის, კომისიისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის უნდა დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის, ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიისა და ნ. ა-ის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.10.11წ. განჩინება იმ ნაწილში, რომლითაც უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს 19.07.2011წ. გადაწყვეტილება ტექნიკური ინვენტარიზაციის სასმახურის მიერ განხორციელებული ჩანაწერის ბათილად ცნობის და ჩანაწერის საფუძველზე გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმების არაკანონიერად აღიარების, ქ. თბილისის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 16.09.10წ. N221 გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის დღიდან ბათილად ცნობის და კომისიისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების ნაწილში. მითითებულ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე /ნ. სხირტლაძე/

მოსამართლეები: /ლ. მურუსიძე/

/მ. ვაჩაძე/