№ბს-525-516(კ-12) 6 ივნისი, 2013წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი _ ანა ვარდიძე

კასატორი (მოსარჩელე) – მ. გ-ა, წარმომადგენელი - ნ. თ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) – ქ. ქუთაისის საკრებულო, წარმომადგენელი - ა. ყ-ი

დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად აღიარება

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 მაისის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2012 წლის 25 იანვარს მ. გ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხე - ქ. ქუთაისის საკრებულოს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ. ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანებით „ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სამართალდარღვევისათვის მოსარჩელე დაჯარიმდა 3000 ლარით და დაევალა კანონმდებლობის დარღვევით მიშენებული აივნის დემონტაჟი. აღნიშნული ბრძანება, მოსარჩელის მითითებით, არღვევს მის კანონიერ ინტერესს, საკუთრების უფლებას, რის გამოც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის ,,გ’’ ქვეპუნქტის შესაბამისად, უნდა მოხდეს მისი არარა აქტად აღიარება, რამდენადაც მისი შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზების გამო.

მოსარჩელის მითითებით, მან 2011 წლის მაისში საჯარო რეესტრში დაირეგისტრირა აივნის მიშენება. ქ. ქუთაისის საკრებულოს გასაჩივრებული ბრძანების გამოცემისას არ შეუმოწმებია სადავო მიშენებაზე საკუთრების უფლების არსებობა და საქმის წარმოებისას დაეყრდნო მიშენების რეგისტრაციამდე არსებულ, საჯარო რეესტრის 2011 წლის თებერვლის მონაცემებს, რომელიც უკვე გაუქმებული იყო მაისში განხორციელებული რეგისტრაციის შედეგად.

ამდენად, მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანების არარა აქტად აღიარება, ასევე იშუამდგომლა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 29-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მოქმედების შეჩერების შესახებ.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 იანვრის განჩინებით მ. გ-ას შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კერძოდ, თვითმმართველი ქალაქ ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანების მოქმედება შეჩერდა ქ. ქუთაისში, ... ქ. №19/97-ში მდებარე უძრავი ქონების აივნის დემონტაჟის ნაწილში. მოსარჩელე მ. გ-ას უარი ეთქვა დაკისრებული ჯარიმის ნაწილში თვითმმართველი ქალაქის - ქუთაისი საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანების მოქმედების შეჩერებაზე უსაფუძვლობის გამო.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 29 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ქ. ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანება არარად იქნა ცნობილი ქ. ქუთაისში, ... ქ. №19/97-ში მდებარე აივნის დემონტაჟის ნაწილში, ხოლო სასარჩელო მოთხოვნა დაჯარიმების ნაწილში ქ. ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანების არარად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

საქალაქო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ქ. ქუთაისში, ... ქ. №19-ში მდებარე ბინა №97 მ. გ-ას საკუთრებას წარმოადგენდა. ამ უკანასკნელმა 2011 წლის აპრილში გააფართოვა აივანი. საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისსა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 36-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილებით, მე-19 მუხლის 1-ლი ნაწილით, 65-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით და მიუთითა, რომ კლასი ენიჭებოდა მთლიანად შენობა-ნაგებობას და არა მის რომელიმე ნაწილს. ქ. ქუთაისში, ... ქ. №19-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი არ განეკუთვნებოდა I კლასის შენობას და მოსარჩელე განხორციელებული სამშენებლო საქმიანობისათვის საჭიროებდა ნებართვას.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისსა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მე-4 მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ განხორციელებული მშენებლობა წარმოადგენდა რეკონსტრუქციას, მოსარჩელემ აივანი გაზარდა 5 კვ.მ-ით, რაც საჭიროებდა მშენებლობის ნებართვას, მოსარჩელემ კი მითითებული სამშენებლო სამუშაოები აწარმოა ნებართვის გარეშე.

საქალაქო სასამართლომ ასევე იხელმძღვანელა „ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-13 მუხლით, ამავე კანონის 22-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის 1-ლი ნაწილით და მიიჩნია, რომ არსებობდა დემონტაჟის განხორციელების ნაწილში გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი, რამდენადაც ქ. ქუთაისში, ... ქ. №19-ში მდებარე ბინა №97-ის აივანი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებული იყო მოსარჩელის საკუთრებად. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის შესაბამისად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებდა უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მინაშენი არ შეიძლებოდა დაქვემდებარებოდა დემონტაჟს.

რაც შეეხება სადავო ბრძანების არარად აღიარებას მოსარჩელისათვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-ამ, რომელმაც მოითხოვა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 29 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმება ნაწილობრივ, სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 მაისის განჩინებით მ. გ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 29 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 33-ე მუხლის მოთხოვნის შესაბამისად, მ. გ-ას 2011 წელს მის საცხოვრებელ ბინაზე სამშენებლო საქმიანობის განხორციელებისათვის (აივნის გაფართოებისათვის) უნდა მოეპოვებინა მშენებლობის ნებართვა, ან სხვა დოკუმენტაცია, რომლითაც მას ექნებოდა მშენებლობის განხორციელების უფლებამოსილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. გ-ამ აწარმოა მისი საცხოვრებელი ბინის რეკონსტრუქცია ნებართვის გარეშე, რისთვისაც დაჯარიმდა კანონმდებლობის სრული დაცვით.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ის გარემოება, რომ აივანი მოსარჩელის საკუთრებას წარმოადგენს, საჯარიმო სანქციის გავრცელების მართლზომიერებაზე გავლენას არ ახდენს. საკუთრებაში არსებული ობიექტის რეკონსტრუქციისათვის აუცილებელია შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის შექმნა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ არსებობდა დაჯარიმების ნაწილში გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად აღიარების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 მააისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ დანიშნა ექსპერტიზა, რითიც გაირკვეოდა, რომ აივნის მიშენება განხორციელდა არა მის მიერ, არამედ ბინის წინამორბედი მესაკუთრის მიერ, რომლისგანაც 2002 წელს მ. გ-ამ შეიძინა ბინა. შესაბამისად, კასატორის მოსაზრებით, იგი არ წარმოადგენდა უკანონოდ განხორციელებული მშენებლობის, სამართალდარღვევის სუბიექტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 8 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: ქ. ქუთაისის მერიის არქიტექტურისა და ზედამხედველობის სამსახურის მიერ 2011 წლის 27 ივნისს გაიცა №კ-4720 მითითება, რომლის თანახმად, მ. გ-ას განესაზღვრა 14-დღიანი ვადა პირვანდელ მდგომარეობაში მოეყვანა მისი კუთვნილი საცხოვრებელი ბინის (მდებარე ქ. ქუთაისი, ... ქ. №19, ბინა №97) აივანი, რომელზეც სათანადო ნებართვის გარეშე განხორციელებული იყო გაფართოების სამუშაოები. ქ. ქუთაისის მერიის არქიტექტურისა და ზედამხედველობის სამსახურის 2011 წლის 13 ივლისის შემოწმების აქტის თანახმად, მ. გ-ამ არ შეასრულა მითითება, რის გამოც თვითმმართველი ქალაქ ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანებით, „ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ პუნქტის საფუძველზე, ჩადენილი სამშენებლო სამართალდარღვევისათვის მ. გ-ა დაჯარიმდა 3000 ლარით, ასევე დაევალა კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით აშენებული აივნის დემონტაჟის განხორციელება.

მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მ. გ-ამ ქ. ქუთაისში, ... ქ. №19-97-ში მდებარე ბინა №48 შეიძინა 2002 წლის 15 მარტს, რა დროსაც საცხოვრებელი ბინის აივანზე განხორციელებული იყო უკანონო მიშენება, რომელიც არ იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. 2011 წელს მ. გ-ამ განახორციელა მიშენების გადახურვა და 2011 წლის 18 მაისს მიშენებული ფართი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მ. გ-ას საკუთრებად.

მოსარჩელე წარმოდგენილი სარჩელით ითხოვდა თვითმმართველი ქალაქ ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანების არარად აღიარებას იმ საფუძვლით, რომ მისი შესრულება შეუძლებელი იყო ფაქტობრივი მიზეზის გამო, რამდენადაც გამოიწვევდა საკუთრების უფლების ხელყოფას. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 29 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და ქ. ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანება არარად იქნა ცნობილი ქ. ქუთაისში, ... ქ. №19/97-ში მდებარე აივნის დემონტაჟის ნაწილში. ამ ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით არ გაუსაჩივრებია მოწინააღმდეგე მხარეს, შესაბამისად, დემონტაჟის განხორციელებაზე უარის თქმის ნაწილში სასამართლოს გადაწყვეტილება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 264-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, შესულია კანონიერ ძალაში და მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანს წარმოადგენს მ. გ-ასათვის ჯარიმის დაკისრების ნაწილში თვითმმართველი ქალაქ ქუთაისის საკრებულოს თავმჯდომარის 2011 წლის 29 ივლისის №795 ბრძანების არარად აღიარების საკითხი.

მოსარჩელე გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად ცნობას ითხოვს იმ საფუძვლით, რომ იგი არ წარმოადგენს მოცემული სამშენებლო სამართალდარღვევის სუბიექტს, რამდენადაც მიშენება განხორციელებული იყო მისი წინამორბედი მესაკუთრის მიერ. ამასთან, უკანონო მიშენება სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების დაწყებამდე მის საკუთრებად დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში, რაც სადავოდ არ გაუხდია მოწინააღმდეგე მხარეს და განხორციელებული რეგისტრაციის ბათილად ცნობა არ მოუთხოვია. ამდენად, არ არსებობს მისი დაჯარიმების საფუძველიც. შესაბამისად, დაჯარიმების აქტის შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზის გამო.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას, რომ იგი არ წარმოადგენს სადავო სამშენებლო სამართალდარღვევის სუბიექტს, რამდენადაც მიშენება განახორციელა ბინის წინა მესაკუთრემ, შესაბამისად, მას სამართალდარღვევა არ ჩაუდენია. დადგენილია, რომ მ. გ-ამ აწარმოა მიშენებულ აივანზე სამშენებლო სამუშაოები სათანადო ნებართვის გარეშე (გადახურა აივანი), ანუ ფაქტობრივად მან დაასრულა დაწყებული უკანონო სამშენებლო საქმიანობა, რის შედეგადაც მეზობლებმა საჩივრით მიმართეს ადმინისტრაციულ ორგანოს და მოცემულ ფაქტზე დაიწყო სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოება. საქმის მასალებით ასევე დასტურდება, რომ მ. გ-ას მიმართ სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების დაწყებამდე, იგი რეგისტრირებული იყო როგორც სადავო მინაშენის, ასევე მთლიანი საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრედ.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მესაკუთრეს ეკისრება ვალდებულება უზრუნველყოს სათანადო სამშენებლო ნორმების დაცვა, მის საკუთრებაში არსებული ნაგებობის უსაფრთხოების მოთხოვნებთან შესაბამისობა და შემდგომში კანონშესაბამისი ექსპლუატაცია. „ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი მესაკუთრეს აკისრებს პასუხისმგებლობას იმ შემთხვევაშიც, როდესაც დაუდგენელია მრავალბინიან სახლზე მშენებლობის მწარმოებელი პირი, რაც არ გულისხმობს ბრალის გარეშე, სხვის მიერ ჩადენილი სამართალდარღვევისათვის პასუხისმგებლობას.

სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამდენად, უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული ნებისმიერი მოქმედების განხორციელება, ნებისმიერი სახის გარიგების დადება, ან სამშენებლო ნორმებთან შესაბამისობაში მოყვანა შეუძლია მხოლოდ მესაკუთრეს. შესაბამისად, მისი პასუხისმგებლობა განპირობებულია უმოქმედობით, განახორციელოს კანონით განსაზღვრული შესაბამისი ღონისძიებები.

საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ მის საკუთრებად სადავო მინაშენის რეგისტრაციის შემდეგ არ არსებობდა მისი დაჯარიმების საფუძველი და აღნიშნული ქმნიდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის „გ“ პუნქტის შესაბამისად, დაჯარიმების აქტის არარად ცნობის წინაპირობას.

„საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „თ“ პუნქტის შესაბამისად, რეგისტრაცია წარმოადგენს ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე სანივთო უფლების, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის, ამა თუ იმ ვალდებულებების წარმოშობის, მათში ცვლილებისა და მათი შეწყვეტის შესახებ მონაცემთა აღრიცხვას შესაბამის რეესტრში. შესაბამისად, რეგისტრაციის განხორციელება წარმოადგენს უძრავ ქონებაზე უფლების, მოცემულ შემთხვევაში საკუთრების წარმოშობის საფუძველს. შესაბამისად, ის გარემოება, რომ მ. გ-ამ სამართალდარღვევის საქმის წარმოებამდე საკუთრებად დაირეგისტრირდა უძრავი ნივთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი, გულისხმობს მისი საკუთრების უფლების გავრცელებას მინაშენზე, მაგრამ არ ადასტურებს მის მიერ განხორციელებული მშენებლობის კანონიერებას. სადავო მინაშენის კანონიერად ცნობისათვის საჭირო იყო სათანადო ნებართვის მიღება, ან უკვე განხორციელებული მშენებლობის მოქმედ სამშენებლო ნორმებთან შესაბამისობაში მოყვანა, რაც მოსარჩელეს არ განუხორციელებია.

მ. გ-ა „ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ პუნქტის შესაბამისად, დაჯარიმდა უნებართვო სამშენებლო საქმიანობის წარმოებისათვის. მოცემულ შემთხვევაში სადავო არ არის ის გარემოება, რომ აივნის მიშენება განხორციელდა სათანადო საპროექტო დოკუმენტაციისა და ნებართვის გარეშე. ასევე დავას არვ იწვევს ის გარემოება, რომ მ. გ-ას არ მოუხდენია სადავო მინაშენის ლეგალიზაცია.

„მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 36-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მშენებლობის ნებართვა გაიცემა: ახალ მშენებლობაზე (მათ შორის, მონტაჟზე); არსებული შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციაზე; არსებული შენობა-ნაგებობის დემოტაჟზე; სამშენებლო დოკუმენტის ისეთ ცვლილებაზე, რომელიც საჭიროებს ახალ ნებართვას. ამავე დადგენილების მე-4 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, მშენებლობის სახეობებია: ა) ახალი მშენებლობა (მათ შორის, მონტაჟი); ბ) რეკონსტრუქცია; გ) რემონტი-შეკეთება, მოპირკეთება/აღჭურვა (არ საჭი­როებს ნებართვას); დ) დემონტაჟი; ე) ლანდშაფტური მშენებლობა; ვ) დროებითი შენობა-ნაგებობების მონტაჟი/განთავსება.

„მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მე-3 მუხლის 50-ე პუნქტის თანახმად, რეკონსტრუქცია განმარტებულია როგორც არსებული შენობა-ნაგებობის ან/და მისი ნაწილ(ებ)ის არსობრივად შეცვლა, მათი ფიზიკუ­რი, ხარისხობრივი და თვისობრივი განახლების მიზნით. ანუ რეკონსტრუქცია წარმოადგენს უძრავი ქონების იმგვარ სახეცვლილებას, რომლის შედეგადაც არსებითად იცვლება ქონების ფართობი და საბაზრო ღირებულება. რეკონსტრუქციად განიხილება სამშენებლო სამუშაოები შენობა-ნაგებობის გაბარიტების შეცვლის, გადაკეთების, აღდგენა-რეაბილიტაციის ან/და რეგენერაცია-ადაპტაციის მიზნით, რომლებიც იწვევს შენობის კონსტრუქციული ელემენტების ცვლილებას. რეკონსტრუქციის დროს ჩატარებული სამშენებლო სამუშაოები ხორციელდება შენობის ტექნიკურ-ეკონომიკური მაჩვენებლების არსებითი შეცვლისა და მისი გამოყენების ეფექტურობის ამაღლების მიზნით. სწორედ იმის გამო, რომ რეკონსტრუქცია წარმოადგენს არსებით სახეცვლილებას, კანონმდებლობა მას ფაქტობრივად ახალ მშენებლობას უთანაბრებს და ადგენს მისი განხორციელებისათვის შესაბამისი ადმინისტრაციული ორგანოსაგან ნებართვის გაცემის აუცილებლობას, ხოლო ნებართვის გარეშე ჩატარებულ რეკონსტრუქციას განიხილავს სამშენებლო სამართალდარღვევად.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო სამშენებლო სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტი, რის გამოც მ. გ-ას, რომელსაც შესაძლოა არ დაუწყია აივნის მიშენება, მაგრამ უძრავი ქონების შეძენის შემდეგ მიშენებულ ფართზე აწარმოა სამშენებლო სამუშაოები და მას კანონის მოთხოვნათა დაცვით დაეკისრა სამართალდარღვევისათვის ქმედების ჩადენის დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრული პასუხისმგებლობა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ კანონის სწორად გამოყენებისა და განმარტების შედეგად საქმეზე არსებითად სწორი გადაწყვეტილება მიიღო, საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების უკანონობის თაობაზე, რის გამოც საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს გასაჩივრებული განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 მაისის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

ნ. სხირტლაძე