საქმე № ბს-708-693(3კ-12) 04 ივლისი, 2013 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, მაია ვაჩაძე

სხდომის მდივანი - ანა ვარდიძე

კასატორი – მ. მ-ი (მოპასუხე) წარმომადგენლები მ. კ-ე (№120789231 26.07.2012წ. რწმუნებულება), ჯ. რ-ი (№207892531 26.07.2012წ. რწმუნებულება)

კასატორი – ქ. თბილისის მერია (მესამე პირი) წარმომადგენელი მ. ბ-ი (№06/120645-7, 30.04.12წ.)

კასატორი – ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო (მოპასუხე), წარმომადგენელი ი. ფ-ი (№06/120715-08, 20.09.11წ.)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „...“ (მოსარჩელე) დირექტორი ე. შ-ე, წარმომადგენელი ი. ჯ-ი (ორდერი №09, 30.03.13წ., მინდობილობა 19.02.11წ. №110148697 ), თ. შ-ი (25.05.12წ. რწმუნებულება).

დავის საგანი - აუქციონის შედეგების ბათილად ცნობა, კანონიერი ნდობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.05.12წ. განჩინება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...“ სარჩელი აღძრა ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და მ. მ-ის მიმართ, რომელშიც აღინიშნა, რომ 12.08.10წ. გამართულ აუქციონში გამარჯვებულად გამოცხადდა მ. მ-ი, მას საკუთრებაში გადაეცა 142 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი. მოსარჩელე თვლის, რომ მიწის ნაკვეთის აუქციონზე განკარგვა უნდა მომხდარიყო გარკვეული პირობებით, მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე ტერიტორიასთან გაერთიანების მიზნით. აღნიშნული მოსარჩელის აზრით დასტურდება არქიტექტურის სამსახურის მოპასუხისათვის გაგზავნილი 24.09.09წ. წერილით, რომლის თანახმად ნაკვეთის განკარგვა შესაძლებელი იყო მხოლოდ მომიჯნავე ნაკვეთთან გაერთიანების მიზნით. ანალოგიური წერილი გაეგზავნა ს. ც-ს. მოსარჩელემ აგრეთვე ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ 12.08.10წ. აუქციონი ჩატარდა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის საფუძველზე მაშინ, როდესაც ხსენებულმა კანონმა ძალა დაკარგა „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ 21.07.10წ. კანონით, რომელიც მისი გამოქვეყნების დღეს – 09.08.10წ. შევიდა ძალაში ანუ აუქციონის გამართვამდე (12.08.10წ.). ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მოსარჩელემ „ნორმატიული აქტების შესახებ“ კანონის 22-ე, 25-ე, 26-ე მუხლებზე, სზაკ-ის მე-5, 60¹ მუხლებზე მითითებით მოითხოვა აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმის ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 02.11.11წ. განჩინებით შპს „...“ დირექტორის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე მ. მ-ს აეკრძალა მიწის ნაკვეთზე (მდებარე თბილისი, ..., კვ. ..., კ... ქ. №5 კორპუსის მიმდებარედ) სამშენებლო სამუშაოების ჩატარება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 25.05.12წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი 12.08.10წ. პირობით გამოცხადებულ აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი (ხელშეკრულება) №6-46-172, 17.08.10წ.№1164 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა. გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს აუქციონის ჩატარების დავალდებულების ნაწილში. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მ. მ-ის, ქ. თბილისის მერიის და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 09.08.12წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ „ნორმატიული აქტების შესახებ“ კანონის 25.5 მუხლის თანახმად იურიდიული ძალა არ აქვს ძალადაკარგულად გამოცხადებული საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტის საფუძველზე მიღებულ ნორმატიულ აქტებს, მიუხედავად იმისა არის თუ არა იგი გამოცხადებული ძალადაკარგულად. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ 12.08.10წ. მოწყობილი აუქციონი გაიმართა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის საფუძველზე, რომელიც აუქციონის გამართვის დროისათვის „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონის (ძალაში შევიდა 09.08.10წ.) 50-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ძალადაკარგულად იყო გამოცხადებული. შესაბამისად სააპელაციო პალატა დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს დასკვნას, რომ აუქციონი ჩატარდა და შემდგომში ხელშეკრულება გაფორმდა ძალადაკარგული კანონის საფუძველზე, რისი უფლებამოსილებაც ადმინისტრაციული ორგანოს არ გააჩნია. აუქციონი ადმინისტრაციული ორგანოს უნდა ჩაეტარებია და შემდგომში ხელშეკრულება უნდა გაეფორმებია სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონისა და მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტის საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ვერ იქნებოდა გამოყენებული ახალი კანონის აღსასრულებლად გამოცემული ქ. თბილისის საკრებულოს გადაწყვეტილებით დამტიცებული „ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესის“ მე-17 მუხლი, რომლის თანახმად წესის ძალაში შესვლამდე გამოცხადებული აუქციონის დასრულება ან/და შედეგების გაფორმება აუქციონატორს უნდა უზრუნველეყო მანამდე მოქმედი წესის, კერძოდ, ქ. თბილისის საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესის” შესაბამისად. სასამართლომ მიუთითა, რომ 27.08.10 წ. აქტი ვერ გავრცელდებოდა 12.08.10 წ. გაფორმებულ სადავო აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელ ოქმზე (ხელშეკრულებაზე), ამასთანავე ქ. თბილისის საკრებულოს 22.01.10წ. ¹№1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესი მიღებულია ,,სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” კანონის 6.8 მუხლის შესაბამისად, ხსენებული კანონის ძალადაკარგულად გამოცხადების შემდეგ, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 25.5 მუხლის თანახმად, იურიდიული ძალა არ აქვს ძალადაკარგულად გამოცხადებული საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე მიღებულ (გამოცემულ) ნორმატიულ აქტს, მიუხედავად იმისა არის თუ არა იგი გამოცხადებული ძალადაკარგულად.

სააპელაციო სასამართლოს მიაჩნია აგრეთვე, რომ ადგილი ჰქონდა სზაკ-ის მე-9 მუხლით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციული ორგანოს დაპირებას, რაც წარმოადგენს კანონიერი ნდობის საფუძველს. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ მიუთითა, რომ შპს ,,...” დირექტორის განცხადებაზე სსიპ არქიტექტურის სამსახურმა 24.09.09წ. დაინტერესებულ მხარეს აცნობა, რომ 141,68 კვ.მ. და 380.54 კვ.მ. ნაკვეთის განკარგვა ქალაქდაგეგმარებითი თვალსაზრისით სამსახურს შესაძლებლად მიაჩნია, შემდგომში მომიჯნავე ნაკვეთთან გაერთიანების მიზნით. ანალოგიური შინაარსის იყო არქიტექტურის საინვენტარიზაციო განყოფილების უფროსის მიმართვა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული დოკუმენტების მიმართ დაინტერესებულ მხარეს წარმოეშვა კანონიერი ნდობა იმისა, რომ მის საკუთრებაში არსებულ ნაკვეთთან ერთად იყო შესაძლებელი აუქციონზე გატანილი ქონების განკარგვა და მის შეუტყობინებლად არ მოხდებოდა ქონების განკარგვა, ვინაიდან მოსარჩელე იყო აუქციონზე გასხვისებული ქონების მომიჯნავე ნაკვეთის კანონიერი მესაკუთრე. აღნიშნულის საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი (ხელშეკრულება) და საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა შპს ,,...” აყენებს პირდაპირ და უშუალო ზიანს და უკანონოდ ზღუდავს მის კანონიერ უფლებას.

Mმიუხედავად იმისა, რომ სადავო აუქციონის გაუქმებით ნაკვეთი კვლავ აღირიცხებოდა მერიის სახელზე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს აქვს კანონიერი ინტერესი დავის საგნის მიმართ, ვინაიდან აუქციონის ბათილად ცნობით შპს ,,...” მიეცემა შესაძლებლობა სხვა პირებთან ერთად მიიღოს მონაწილეობა ნაკვეთზე გამოცხადებულ აუქციონში და იბრძოლოს აუქციონში გამარჯვების მოსაპოვებლად, ამასთან მის შეუტყობინებლად ვერ მოხდებოდა ნაკვეთის განკარგვა.

Mმიუხედავად იმისა, რომ მ. მ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობა არის აღმჭურველი აქტი, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ იგი არსებითად არღვევს სხვა პირის კანონიერ უფლებებს, რის გამო სზაკ-ის 60¹11მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მ. მ-ის მოსაზრება, რომ ადგილი ჰქონდა დავის საგნის გაზრდას, სასკ-ის 28¹ მუხლის, სსკ-ის 83.3 მუხლის საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადგილი ჰქონდა არა გაზრდას, არამედ დავის საგნის დაზუსტებას.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მერიის, მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, მ. მ-ის მიერ.

სსიპ ქონების მართვის სააგენტო საკასაციო საჩივარში აღნიშნავს, რომ ქ. თბილისი თვითმართველი ერთეულის საკუთრებას მიკუთვნებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა ,,საქართველოს დედაქალაქის _ თბილისის შესახებ” კანონის 34-ე მუხლის, ,,ადგილობრივი თვითმართველობის შესახებ” ორგანული კანონის 46-ე მუხლის, საქართველოს მთავრობის #233 დადგენილების მე-6 მუხლის თანახმად არის ქ. თბილისის თვითმართველი ერთეულის საკუთრებად რეგისტრაციიის საფუძველი. Mმიწის ნაკვეთის თვითმართველი ერთეულის სახელზე დარეგისტრირებამდე თვითმართველი ერთეულის აღმასრულებელი ორგანო ვალდებულია ამის შესახებ აცნობოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს, ენერგეტიკის სამინისტროსა და გარემოს დაცვის და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს, რაც მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განხორციელდა. ქ. თბილისის მთავრობის 02.07.10წ. №19.46.951 დადგენილებით ქონების მართვის სააგენტოს დაევალა აუქციონის ჩატარება, ცნობა ქ. თბილისის თვითმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ 13.07.10წ. გამოქვეყნდა გაზეთში ,,...”. ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ” კანონის 47.5 მუხლის თანახმად ამ კანონის ამოქმედებამდე დაწყებულ, სახელმწიფო ქონების განკარგვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებზე ვრცელდება ამ კანონის ამოქმედებამდე არსებული წესი. ქ. თბილისის საკრებულოს 27.08.10წ. №9-63 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესის მე-17 მუხლის თანახმად ამ წესის ძალაში შესვლამდე გამოცხადებული აუქციონის დასრულება ან/და შედეგების გაფორმება აუქციონატორს უნდა უზრუნველეყო საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დადგენილი წესის შესაბამისად. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორი თვლის, რომ აუქციონი ჩატარდა მოქმედი კანონმდებლობის სრული დაცვით და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი. კასატორი აღნიშნავს, რომ არქიტექტურის სამსახური არ არის ნაკვეთის განკარგვაზე უფლებამოსილი პირი, ამასთანავე არც ძველი და არც ახალი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს აუქციონის ჩატარების შესახებ კონკრეტული პირისათვის შეტყობინების გაგზავნას, აუქციონის ჩატარების შესახებ ცნობა გამოქვეყნდა საჯაროდ და ნებისმიერ დაინტერესებულ პირს შეეძლო მასში მონაწილეობის მიღება. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს აგრეთვე არქიტექტურის სამსახურის 29.10.09წ. №07/78615-13 ქალაქგეგმარებით დასკვნაზე, რომლითაც ნაკვეთის განკარგვა შესაძლებლად არის მიჩნეული საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონის ფუნქციით, დასკვნაში არ არის მითითებული მომიჯნავე ნაკვეთთან გაერთიანების აუცილებლობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ქ. თბილისის მერიამ, რომელიც ითხოვს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შპს „...“ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას. კასატორი აღნიშნავს, რომ ნაკვეთი არის ქ. თბილისის თვითმმართველობის საკუთრება, მას უფლება გააჩნდა განეკარგა თავის საკუთრებაში არსებული ქონება. აუქციონის შედეგების გაუქმება გამოიწვევს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას, ნაკვეთის კვლავინდებურად თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში გადაცემას, სადავო აქტების ბათილად ცნობა გავლენას ვერ მოახდენს შპს „...“ უფლებასა და ინტერესებზე. ამდენად, შპს „...“ არ უნდა იქნეს მიჩნეული დაინტერესებულ პირად. თუ სასამართლო თვლიდა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს უნდა გაეთვალისწინებინა არქიტექტურის სამსახურის 24.09.09წ. წერილში მოყვანილი მოსაზრება, მაშინ სასამართლოს უნდა გამოეკვლია არქიტექტურის სამსახურის 29.10.09წ. ქალაქგეგმარებითი დასკვნა, რომლითაც ტერიტორიის განკარგვა შესაძლებლად იქნა მიჩნეული, დასკვნა არ შეიცავს რაიმე მითითებას ტერიტორიების გაერთიანების აუცილებლობის შესახებ. 24.09.09წ. წერილით არქიტექტურის სამსახურმა შესაძლებლად მიიჩნია სადავო ნაკვეთის განკარგვა შემდგომში მომიჯნავე ნაკვეთთან გაერთიანების მიზნით, არანაირი სავალდებულო დანაწესი ამ წერილიდან არ გამომდინარეობს, სამსახური არ არის ნაკვეთის განკარგვაზე უფლებამოსილი პირი, კანონიერი ნდობისათვის ადმინისტრაციულ ორგანოს, როგორც მინიმუმ განკარგვის ფუნქცია უნდა ჰქონოდა, ქონების განკარგვის უფლებამოსილება ქონების მართვის სააგენტოს აქვს მინიჭებული, ქ. თბილისის მთავრობის 22.12.08წ. №24.16.832 დადგენილებით დამტკიცებული არქიტექტურის სამსახურის დებულების 3.1 მუხლის „ნ“ ქვეპუნქტის თანახმად არქიტექტურის სამსახურის ერთ-ერთი ფუნქცია არის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების ან სარგებლობის უფლებით გადაცემაზე მუდმივმოქმედი კომისიისათვის დასკვნის ან/და რეკომენდაციების მომზადება. გარდა ამისა, სამსახურის წერილში არ წერია, რომ აუქციონი არ ჩატარდებოდა მოსარჩელის შეუტყობინებლად, საჯარო გამოცხადება ნიშნავს, რომ ის ყველასათვისაა ცნობილი ან უნდა იყოს ცნობილი, აუქციონის გამოცხადების შესახებ კონკრეტულად მოსარჩელის შეტყობინება, სზაკ-ის მე-5 მუხლის თანახმად, დისკრიმინაციულ მდგომარეობაში ჩააყენებდა სხვა პირებს. „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის და 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესის მოთხოვნების შესაბამისად 13.07.10წ. გაზეთ „...“ გამოქვეყნდა აუქციონის შესახებ ინფორმაცია, არც ერთ პირს არ გააჩნდა რაიმე უპირატესობა სხვებთან შედარებით. კასატორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ ქ. თბილისის საკრებულოს №9-63 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესის მე-17 მუხლის თანახმად წესის ძალაში შესვლამდე გამოცხადებული აუქციონის დასრულება ან/და შედეგების გაფორმება აუქციონატორს უნდა უზრუნველეყო მანამდე მოქმედი წესით. 17.08.10წ. №1164 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა არის აღმჭურველი აქტი, რომლის მიმართ მხარეს კანონიერი ნდობა გააჩნია. სზაკ-ის 60¹ მუხლის თანახმად დაუშვებელია კანონსაწინააღმდეგო აღმჭურველი აქტის ბათილად ცნობა, თუ დაინტერესებულ მხარეს კანონიერი ნდობა აქვს აქტის მიმართ, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც აქტი არსებითად არღვევს პირის კანონიერ უფლებებს ან ინტერესებს. მოცემულ შემთხვევაში დაინტერესებულ პირს მ. მ-ს გააჩნია კანონიერი ნდობა სადავო აღმჭურველი აქტის მიმართ, სხვა პირის კანონიერი უფლების ან ინტერესის დარღვევა სახეზე არ არის. არც ძალადაკარგული და არც მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს იმ საფუძვლით აუქციონის შედეგების გაუქმებას, რა საფუძვლითაც პირველი ინსტანციის სასამართლომ ბათილად ცნო 12.08.10წ. აუქციონის შედეგები. სზაკ-ის 60¹2 მუხლის თანახმად აქტი ბათილია თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის დადგენილი მოთხოვნები. სადღეისოდ მოქმედი კანონი „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ არ ადგენს ისეთ განსხვავებულ წესს აუქციონის ჩატარებასთან დაკავშირებით, რომლის გამოყენების შემთხვევაში დადგებოდა სხვაგვარი შედეგი, შესაბამისად სახეზე არ არის ის არსებითი დარღვევა, რომელიც განაპირობებდა სხვაგვარი გადაწყვეტილების მიღებას.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა აგრეთვე მ. მ-ის მიერ, რომელმაც მოითხოვა სააპელაციო პალატის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლო აქტით არა მხოლოდ არ არის გაქარწყლებული სააპელაციო საჩივარში გადმოცემული მოსაზრებები, არამედ იგი საერთოდ არ შეიცავს მსჯელობას სააპელაციო საჩივრის მოტივებზე. სააპელაციო პალატის განჩინების სამოტივაციო ნაწილის 8 პუნქტიდან 6-ში სიტყვა-სიტყვით გადმოცემულია გასაჩივრებული საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ტექსტი. სწორედ ამიტომ გაუქარწყლებელი დარჩა მათ საწინააღმდეგოდ სააპელაციო საჩივარში მოყვანილი მოსაზრებანი. სააპელაციო სასამართლომ სწორედ გაკრიტიკებული დასკვნები გადმოწერა და ბუნებრივია პასუხგაუცემელი დარჩა საწინააღმდეგო მოსაზრებანი. ის გარემოება, რომ ცალკეული აბზაცების და წინადადებების წინ პალატა უთითებს, რომ „პალატა ეთანხმება“, „პალატა იზიარებს“ არსებითად არა სააპელაციო საჩივრის მოტივებზე პასუხის, არამედ მათი უგულებელყოფის დამადასტურებელია.

კასატორი აღნიშნავს, რომ პირველ ეტაპზე (2 ივლისიდან 9 აგვისტომდე) მოქმედებდა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონი და მის საფუძველზე გამოცემული, ქ. თბილისის საკრებულოს 25.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესი, ამ პერიოდში ჩატარებული მოქმედებები კანონიერია. აღნიშნულმა ნორმატიულმა აქტებმა აუქციონის მხოლოდ მეორე ეტაპზე (9-12 აგვისტო) დაკარგეს ძალა, ამდენად ოქმის შედგენისას აუქციონის საფუძვლად „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის გარდა უნდა მითითებულიყო „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონიც, ეს უზუსტობა არსებით დარღვევას არ წარმოადგენდა და იგი არ შეიძლება ხელშეკრულების კანონის მოთხოვნათა დარღვევით დადებულად და მის ბათილად ცნობის საფუძვლად იქნეს მიჩნეული. სააპელაციო სასამართლომ სარჩელის ეს მოტივი უპასუხოდ დატოვა.

კასატორი თვლის, რომ არქიტექტურის სამსახურის 24.09.09წ. წერილი და არქიტექტურის სამსახურის საინვესტიციო განყოფილების უფროსის მიმართვა არ წარმოადგენენ ადმინისტრაციული ორგანოს წერილობითი დაპირების მნიშვნელობის მქონე მტკიცებულებას, რადგანაც მათი პირდაპირი ადრესატი ადგილობრივი ქონების მართვის სამსახური და არა შპს „...“ იყო, წერილში აისახა სამსახურის სარეკომენდაციო ხასიათის პოზიცია, სამსახური არ იყო კომპეტენტური გასხვისების საკითხში, ამასთანავე ის არაფერს დაპირებია შპს „...“. ამ მიმართებით ყურადსაღებია ის გარემოება, რომ აუქციონის ფორმით პრივატიზების მუდმივმოქმედი კომისიის 02.07.10წ. სხდომას, რომელზედაც დადგინდა აუქციონის ფორმით პრივატიზება, ესწრებოდნენ სსიპ არქიტექტურის სამსახურის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი და არქიტექტურის სამსახურის საინვესტიციო განყოფილების უფროსი, რომლებმაც მხარი დაუჭირეს მიღებულ გადაწყვეტილებას. სზაკ-ის 9.2 მუხლი გამორიცხავს კანონიერი ნდობის არსებობას დაპირების კანონსაწინააღმდეგო ხასიათის შემთხვევაში, არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ დაპირების გაცემა მისი კანონსაწინააღმდეგობის კონკრეტული გამოვლინებაა. მიწის ნაკვეთის განკარგვა მერიის სსიპ ადგილობრივი ქონების მართვის სააგენტოს უფლებამოსილებაში შედის, შესაბამისად არქიტექტურის სამსახურის დაპირება კანონსაწინააღმდეგოა.

კასატორი მ. მ-ი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ თავდაპირველად სასარჩელო მოთხოვნას შეადგენდა აუქციონის ოქმის ბათილად ცნობა, ხოლო დაზუსტების შემდეგ მოსარჩელემ დამატებით მოითხოვა 17.08.11წ. საკუთრების მოწმობის ბათილობა, რაც სსკ-ის 83 მუხლით გათვალისწინებული სარჩელის დაზუსტების ნაირსახეობებს სცილდება. სსკ-ის 215-ე მუხლის თანახმად მოსარჩელეს თავად უნდა დაეყენებინა შუამდგომლობა სარჩელის დაზუსტების შესახებ და თავად დაესაბუთებინა იგი, მოსარჩელის ეს პროცესუალური მოვალეობა სასამართლო კოლეგიამ იტვირთა. კასატორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ არც ერთი ნორმატიული აქტი არ ითვალისწინებს კონკრეტული პირის პირად ინფორმირებას აუქციონის თაობაზე, ეს ეწინააღმდეგება საჯარო აუქციონის სამართლებრივ ბუნებას, შეუტყობინებლობით მოსარჩელის ინტერესები არ შელახულა. მოსარჩელეს აუქციონში მონაწილეობის შესაძლებლობა შეეზღუდებოდა მხოლოდ აუქციონის თაობაზე ინფორმაციის სათანადო წესით გამოუქვეყნებლობის შემთხვევაში, მაგრამ ინფორმაცია აუქციონის შესახებ იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით გამოქვეყნდა. კასატორი თვლის, რომ საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა არის აღმჭურველი აქტი, რომლითაც მას მიენიჭა საკუთრების უფლება 142 კვ.მ. ნაკვეთზე, ამ აქტის საფუძველზე მან განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე მოქმედებანი: შეადგინა მრავალფუნქციური შენობა-ნაგებობების პროექტი, პროექტი შეთანხმდა არქიტექტურის სამსახურის 20.09.11წ. ბრძანებით, 20.09.11წ. გაიცა მშენებლობის სანებართვო მოწმობა, კასატორმა დაასრულა მე-2 ტიპის სამშენებლო სამუშაობის საძირკვლისა და სარდაფის მოწყობა, რაც გარდა უშუალოდ სამშენებლო დანიშნულებისა სამართლებრივი მნიშვნელობის მატარებელიცაა - აღნიშნული წარმოადგენს შემდგომი ეტაპის და საბოლოოდ მშენებლობის დასრულების წინაპირობას. საკუთრების მოწმობის გაუქმებით კასატორს მიადგება მნიშვნელოვანი მატერიალური ზიანი.

საკასაციო პალატის სხომაზე კასატორების წარმომადგენლებმა მხარი დაუჭირეს თავიანთ საკასაციო საჩივრებს და ითხოვეს მათი დაკმაყოფილება. მოწინააღმდეგე მხარის - შპს „...“ წარმომადგენლებმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები არ ცნეს და ითხოვეს მათ დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, სააპელაციო სასამართლოს განჩინების უცვლელად დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შეასწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

,,სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” საქართველოს კანონის 6.8 მუხლის თანახმად, ქ. თბილისის თვითმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზების ცალკეული ფორმების, სარგებლობის უფლებით გადაცემისა და ქ თბილისის თვითმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული აქციების, წილის მართვის უფლებით გადაცემის წესს ამტკიცებს ქ. თბილისის საკრებულო ქ. თბილისის მერიის წარდგინებით. ხსენებული კანონის 10.1 მუხლისა და თბილისის საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზაციის წესის“ 9.1 მუხლის თანახმად სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზებისას გამყიდველისა და მყიდველის მიერ ხელმოწერილი აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი არის წერილობითი ხელშეკრულება. შესაბამისად მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ხელშეკრულება (სზაკ-ის 66-ე მუხ., 70-ე მუხ., სზაკ-ის 2 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტი, 25¹.2 მუხლი) და მის საფუძველზე გაცემული სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 17.08.10წ. №1164 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა, რომელიც არის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი (სზაკ-ის 2.1 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი, სასკ-ის 2.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი, 22-ე მუხლი). ამდენად, დავის გადაწყვეტა საჭიროებს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადების და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის კანონმდებლობის მოთხოვნებთან შესაბამისობის დადგენას, რაც თავის მხრივ საჭიროებს სადავო სამართალურთიერთობის მიმართ გამოსაყენებელი კანონმდებლობის განსაზღვრას. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ აუქციონი - არის არა ერთჯერადი აქტი, არამედ გარკვეულ დროში განვითარებული პროცესი, რომლის ჩატარების კვალდაკვალ გამოიცემა ადმინისტრაციული აქტები (გადაწყვეტილება აუქციონის ჩატარების შესახებ, აუქციონზე გასატანი ობიექტების ნუსხის დამტკიცების შესახებ, საკუთრების მოწმობა), სრულდება საჯარო მოქმედებები (ობიექტის აუქციონზე გატანის შესახებ ცნობის გამოქვეყნება, აუქციონის ჩატარება), იდება ხელშეკრულება. ხელშეკრულება და საკუთრების მოწმობა, რომელიც ძალაშია ხელშეკრულებასთან ერთად, წარმოადგენენ ამ პროცესის დამაგვირგვინებელ, შემაჯამებელ დოკუმენტებს. მათი გასაჩივრებით საჩივრდება მთელი პროცესი, მისი გაუქმებით უქმდება აუქციონთან დაკავშირებული მთელი პროცედურა. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ,,სახელმწიფო Qქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” კანონის მოქმედების პერიოდში, „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონის ძალაში შესვლამდეა ჩატარებული ხელშეკრულების დადებამდე პროცედურები, კერძოდ, ქ. თბილისის მთავრობის 02.07.10წ. №19.46.951 დადგენილებით ქონების მართვის სააგენტოს დაევალა აუქციონის ჩატარება და შესაბამისად ინფორმაცია ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ გამოქვეყნდა 13.07.10წ. გაზეთ ,,...”. სააპელაციო პალატამ „ნორმატიული აქტების შესახებ“ კანონის 25-ე მუხლის საფუძველზე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ 12.08.2010წ. აუქციონის ჩატარებისას 09.08.10წ. ძალაში შესული „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონის 50-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით ძალადაკარგულად გამოცხადდა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონი, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ აუქციონი ჩატარდა და ხელშეკრულება გაფორმდა ძალადაკარგული კანონის საფუძველზე. საკასაციო პალატა თვლის, რომ აუქციონის შედეგების გაუქმების საფუძველს არ ქმნის საკანონმდებლო ცვლილება. ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 25-ე მუხლის თანახმად, ნორმატიული აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადების შემთხვევაში ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს მის საფუძველზე მიღებული (გამოცემული) ყველა ნორმატიული აქტი, იურიდიული ძალა არა აქვს ძალადაკარგულად გამოცხადებული საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტის საფუძველზე მიღებულ (გამოცემულ) ნორმატიულ აქტს, მიუხედავად იმისა არის თუ არა იგი გამოცხადებული ძალადაკარგულად.Aამასთანავე კანონმდებლობით გათვალისწინებულია სადავო სამართალურთიერთობების მომწესრიგებელი საგამონაკლისო ნორმები, ახალი კანონმდებლობა ითვალისწინებდა გარდამავალ დებულებებს. ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 16.4 მუხლის თანახმად ნორმატიული აქტი შეიძლება შეიცავდეს გარდამავალ დებულებებს, თუ განსაზღვრული ვადით დგინდება ძირითადისაგან განსხვავებული ნორმები ან თუ ამ ნორმატიული აქტის სრულად ასამოქმედებლად გარკვეული პირობები და დროა საჭირო. სწორედ ასეთ ნორმებს ითვალისწინებდა ახალი კანონმდებლობა მის ძალაში შესვლამდე დაწყებული და დაუმთავრებელი აუქციონების მიმართ, რაც განაპირობებს სადავო სამართალურთიერთობების მიმართ ნორმების რეტროაქტიულობას. კერძოდ, ,,სახელმწიფო Qქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” 30.05.1997წ. კანონი ძალადაკარგულად გამოცხადდა ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ” 21.07.10წ. კანონის 50-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტით, ამასთანავე, ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ” კანონის 47-ე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, ამ კანონის ამოქმედებამდე (09.08.10წ.) დაწყებულ, სახელმწიფო ქონების განკარგვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებზე ვრცელდება ამ კანონის ამოქმედებამდე არსებული წესი. აღნიშნულის მიუხედავად სააპელაციო სასამართლო უთითებს ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ” კანონის მხოლოდ 50-ე მუხლის ,,ბ” ქვეპუნქტს, სააპელაციო სასამართლოს ყურადღების მიღმა და ყოველგვარი შეფასების გარეშე დარჩა იმავე კანონის 47-ე მუხლის მე-5 პუნქტი, აგრეთვე ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 16.4 მუხლის დებულებები, მიუხედავად იმისა, რომ სსიპ ქონების მართვის სააგენტო თავის სააპელაციო საჩივარში აუქციონის კანონიერების დასადასტურებლად საგანგებოდ უთითებდა ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონის 47-ე მუხლის მე-5 პუნქტის დებულებას.

,,სახელმწიფო ქონების შესახებ” კანონის 47.5 მუხლის ანალოგიურ მოწესრიგებას ადგენს აგრეთვე კანონქვემდებარე აქტი _ ქ. თბილისის საკრებულოს 27.08.10 №9-63 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესის“ მე-17 მუხლი, რომლის თანახმად ამ წესის ძალაში შესვლამდე გამოცხადებული აუქციონის დასრულება ან/და შედეგების გაფორმება აუქციონატორს უნდა უზრუნველეყო მანამდე მოქმედი ნორმატიული აქტის _ ქ. თბილისის საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესის“ შესაბამისად. ქ. თბილისის საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესის 1-ლი მუხლის თანახმად, წესი შემუშავებულია ,,სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზების და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” კანონის შესაბამისად და კანონის 6.7 მუხლის თანახმად განსაზღვრავს ქ. თბილისის თვითმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესს (თავის მხრივ, საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესი (მე-12 მუხ.) აგრეთვე ითვალისწინებდა წესის ძალაში შესვლამდე წარმოშობილ ურთიერთობებზე მანამდე მოქმედი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 20.09.07წ. №1-1/1417 ბრძანებით დამტკიცებული ,,ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის Fფორმით პრივატიზების შესახებ“ დებულების გამოყენებას). ამდენად აუქციონის ჩატარების მომწესრიგებელი კანონმდებლობა საკანონმდებლო ნოვაციების შემთხვევებში ითვალისწინებდა აუქციონის პროცედურების უწყვეტობის უზრუნველმყოფელ დებულებებს, შესაბამისად ის გარემოება, რომ აუქციონი ჩატარდა ,,სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზების და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ” კანონის და ქ. თბილისის საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესის საფუძველზე არ ადასტურებს 12.08.2010წ. აუქციონის უკანონობას, მის საფუძველზე გამოცემული 17.08.2010წ. №1164 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის ბათილობას.

Aაუქციონის უკანონობას არ ადასტურებს აგრეთვე სააპელაციო პალატის მითითება იმის შესახებ, რომ აუქციონის ფორმით პრივატიზების ახალი წესი მიღებულია ქ. თბილისის საკრებულოს 27.08.10წ. № 9-63 გადაწყვეტილებით, ხოლო სადავო აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი (ხელშეკრულება) 12.08.10 წ. არის გაფორმებული. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატის განჩინება წინააღმდეგობრივია, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო აუქციონის მიმართ ახალი კანონის და მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე აქტის ნორმები უნდა იქნეს გამოყენებული (ტ.2.ს.ფ.115), ამასთანავე სასამართლომ იქვე მიუთითა, რომ ახალი კანონის საფუძველზე კანონქვემდებარე აქტი აუქციონის ჩატარების (12.08.2010წ.) შემდეგ, კერძოდ, 27.08.10წ. იყო გამოცემული, რაც სააპელაციო პალატის აზრით გამორიცხავს სადავო სამართალურთიერთობისადმი მისი გამოყენების შესაძლებლობას. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ვინაიდან ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ” კანონის 47. 5 მუხლს, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის მიხედვით პირდაპირი მოქმედების ძალა გააჩნდა, მიუხედავად იმისა თუ როდის იქნა მის შესასრულებლად მიღებული კანონქვემდებარე აქტი (22-ე მუხლის მე-10 პუნქტი), დაუშვებელია საკანონმდებლო აქტით დადგენილი ნორმის შესრულებაზე უარის თქმა იმ მოტივით, რომ მის შესასრულებლად მიღებული არ არის კანონქვემდებარე აქტი (22-ე მუხლის მე-11 პუნქტი). ამასთანავე, ქ. თბილისის საკრებულოს 27.08.10წ. №9-63 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესის მე-17 მუხლს თავისი შინაარსით უკუძალის ეფექტი აქვს, წინააღმდეგ შემთხვევაში ის კარგავს თავის დანიშნულებას, ნორმის უკუძალა პირდაპირ არის დადგენილი მისი შინაარსით, რაც ,,ნორმატიული აქტების შესახებ” კანონის 24- ე მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად არის ნორმატიული აქტისათვის უკუძალის მინიჭების საფუძველი.

არ არის დასაბუთებული აუქციონის შედეგების გაუქმება თბილისის არქიტექტურის სამსახურის _ ურბანული დაგეგმარების დეპარტამენტის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის 24.09.09წ. №12/51496-13, აგრეთვე არქიტექტურის სამსახურის საინვესტიციო განყოფილების უფროსის 26.06.10წ. №07/18186.13 წერილისადმი მოსარჩელის კანონიერი ნდობის არსებობით. მიუხედავად იმისა, რომ სააპელაციო სასამართლომ სსიპ არქიტექტურის სამსახურის წერილი მიიჩნია კანონიერი ნდობის საფუძვლად, სასამართლოს მესამე პირად არ ჩაუბია იგი საქმეში. საქმეში დაცული არქიტექტურის სამსახურის წერილები არ წარმოადგენენ აღმჭურველ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს, შპს „...“ არ იყო აღმჭურველი აქტის ადრესატი, ხსენებული წერილით მას არ მოუპოვებია ხელსაყრელი სამართლებრივი მდგომარეობა, შესაბამისად არ საბუთდება კანონიერი ნდობით ხელსაყრელი მდგომარეობის შენარჩუნების მოთხოვნა, მოსარჩელეს არ განუხორციელებია რაიმე იურიდიული მნიშვნელობის მქონე მოქმედება, შესაბამისად დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ მოსარჩელის კანონიერი ნდობის გამო 12.08.2010წ. №6-46-172 ოქმი (ხელშეკრულება) და მის საფუძველზე ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 17.08.2010წ., №1164 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა მოსარჩელე შპს „...“ აყენებს პირდაპირ და უშუალო არსებით ზიანს და უკანონოდ ზღუდავს მის კანონიერ უფლებას. საკასაციო Qპალატა აღნიშნავს, რომ კანონიერი ნდობის საფუძველს შესაძლოა ქმნიდეს არა მხოლოდ აღმჭურველი ადმინისტრაციული აქტი (სზაკ-ის 60¹ მუხლის მე-4, მე-5, მე-6 ნაწილები), არამედ აგრეთვე ადმინისტრაციული ორგანოს დაპირება, რომელიც სზაკ-ის მე-9 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, არის ადმინისტრაციული ორგანოს წერილობითი დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს, რომ მოცემული ქმედება განხორციელდება, რაც შეიძლება გახდეს დაინტერესებული მხარის კანონიერი ნდობის საფუძველი. დაპირების შინაარსიდან აშკარად უნდა მომდინარეობდეს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო (თანამდებობის პირი) ვალდებულებას იღებს შეასრულოს რაიმე ქმედება. ქმედების შესრულებაში იგულისხმება აგრეთვე რაიმე მოქმედების შესრულებისაგან თავის შეკავებაც ანუ ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულებას უნდა იღებდეს არ განახორციელოს მისთვის მინიჭებული უფლებისაგან რომელიმეს. სააპელაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სასამართლომ მოსარჩელის კანონიერი ნდობის არსებობა დადგენილად მიიჩნია დაპირების გამცემი ადმინისტრაციული ორგანოს - სსიპ არქიტექტურის სამსახურის კომპეტენციის და კონკრეტულად, არქიტექტურის სამსახურის სტრუქტურული ქვედანაყოფის წერილის ხელმომწერი თანამდებობის პირების უფლებამოსილების გარკვევის გარეშე. სსიპ არქიტექტურის სამსახური, Qქ. თბილისის მთავრობის 22.12.08წ., №24.16.832 დადგენილებით დამტკიცებული დებულების თანახმად, არ წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის განკარგვაზე უფლებამოსილ ორგანოს. „საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ“ კანონის 33-ე მუხლის მიხედვით, ქ. თბილისის თვითმმართველობის საკუთრებაშია ქ. თბილისის ტერიტორიაზე არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა. ამდენად, არქიტექტურის სამსახური არ იყო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე, ნაკვეთის განკარგვაზე უფლებამოსილი ორგანო, ნაკვეთის მესაკუთრეს – ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს, უძრავი ქონების განკარგვაზე უფლებამოსილ პირს – მერიის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს ნება მოსარჩელისათვის ნაკვეთის მიკუთვნებაზე არ გამოუვლენია, შესაბამისად არ დასტურდება არქიტექტურის სამსახურის წერილით ნაკვეთის მოსარჩელისათვის მიკუთვნების მოლოდინის შექმნა, მოსარჩელის დაცვის ღირსი კანონიერი ნდობა და მაშასადამე არ იკვეთება აუქციონის ჩატარებით ნდობის საწინააღმდეგო ქცევის შესრულება მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის მხრიდან. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ურბანული დაგეგმარების დეპარტამენტის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის 24.09.09წ. №12/51496.13 წერილით ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით სამსახურმა მითითებული ტერიტორიის განკარგვა შესაძლებლად მიიჩნია შემდგომში მომიჯნავე ნაკვეთთან გაერთიანების მიზნით. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 24.09.09წ., 19.02.10წ. წერილებში საუბარია ნაკვეთის შესაძლო განვითარებაზე და არა ადმინისატრაციული ორგანოს მიერ მხოლოდ და უსათუოდ მომიჯნავე ნაკვეთთან სადავო ნაკვეთის გაერთიანების შესახებ ვალდებულების აღებაზე, ამასთანავე სადავო მიწის ნაკვეთი არ ყოფილა ცნობილი ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.09 წ. ¹№4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და Mგანაშენიანების რეგულირების წესის“ 27.5 მუხლით გათვალისწინებული ე.წ. შეუსაბამო სტატუსის მქონე მიწის ნაკვეთად. სზაკ-ის მე-9 მუხლის მე-3 ნაწილის Eთანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია გასცეს დაპირება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის თაობაზე მხოლოდ დაინტერესებული მხარის მიერ საკუთარი მოსაზრებებისDწარმოდგენისა და იმ ადმინისტრაციული ორგანოს წერილობითი თანხმობის შემდეგ, რომელიც კანონომდებლობის შესაბამისად აუცილებელია დაპირებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოსაცემად. სწორედ აღნიშნულის გამო არქიტექტურული სამსახურის 24.09.09წ. №12/51496.13 წერილის ტექსტის თანახმად, საკითხი შემდგომი მსვლელობისათვის გაეგზავნა ქონების მართვის საქალაქო სამსახურს, რაც დამატებით ადასტურებს უფლებამოსილი ორგანოს თანხმობის საჭიროებას. სააპელაციო პალატა მოსარჩელის კანონიერი ნდობის არსებობას ადგენს მხოლოდ სზაკ-ის მე-9 მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე, სასამართლოს შეფასების მიღმა დარჩა სზაკ-ის მე-9 მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დებულება იმ ადმინისტრაციული ორგანოს წერილობითი თანხმობის შემდეგ დაპირების გაცემის თაობაზე, რომელიც კანონომდებლობის შესაბამისად აუცილებელია დაპირებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოსაცემად. სასამართლომ არქიტექტურის სამსახურის საინვესტიციო განყოფილების უფროსის 26.02.10წ. №07/18186.13 წერილი მიიჩნია ადმინისტრაციული ორგანოს დაპირებად, თუმცა წერილის მიხედვით მოსარჩელე არ არის წერილის ადრესატი. ამასთანავე, აპელანტის, მ. მ-ის მოთხოვნის მიუხედავად სასამართლოს არ დაუდგენია ხსენებული 26.02.10წ. წერილის კავშირი სადავო ნაკვეთის მიმართ, არ გამოუთხოვია წერილის დანართი. საკასაციო პალატა თვლის, რომ 26.02.10წ. წერილის შინაარსის სადავო ნაკვეთისადმი კავშირის გარკვევას საჭიროებდა იმის გათვალისწინებით, რომ მანამდე სსიპ არქიტექტურის სამსახურმა განიხილა საკითხი და 29.10.09წ. №07/78615-13 ქალაქგეგმარებითი დასკვნით 142 კვ.მ. ტერიტორიის განკარგვა შესაძლებლად მიიჩნია.

ზოგადად ბუნდოვანია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმაზე, რომ „დაინტერესებულ მხარეს წარმოეშვა კანონიერი ნდობის საფუძველი იმის შესახებ, რომ მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთთან ერთად იყო შესაძლებელი აუქციონზე გატანილი ქონების განკარგვა და მის შეუტყობინებლად არ მოხდებოდა ქონების განკარგვა“ (ტ. 2,ს.ფ.116). საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით (მომზადების თარიღი 12.10.10წ.) სადავო ნაკვეთის მიმდებარე 2491.00 კვ.მ. მომიჯნავე მიწის ნაკვეთი იმყოფება შპს „...“ საკუთრებაში, პრივატიზაციის მომწესრიგებელი კანონმდებლობა ითვალისწინებს სახელმწიფო საკუთრებაში მყოფი და არა კერძო საკუთრებაში მყოფი ქონების პრივატიზაციას, ამდენად გაუგებარია სასამართლოს მითითება აუქციონზე მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ნაკვეთთან ერთად ქონების განკარგვის შესაძლებლობის შესახებ. რაც შეეხება აუქციონის შესახებ ინფორმაციის გამოქვეყნებას, სსიპ არქიტექტურის სამსახურის წერილი არ შეიცავს რაიმე მითითებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელის შეუტყობინებლად აუქციონი არ ჩატარდებოდა, კანონმდებლობის თანახმად საჯარო გამოცხადებით ხდება პრეზიუმირება იმისა, რომ გამოქვეყნებული ინფორმაცია ყველასათვის ცნობილია. ინფორმაცია ქ. თბილისში, ..., ... კვ. კ... ქ. №5 კორპუსის მიმდებარედ არსებული 142 კვ.მ. ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი ...) აუქციონზე გატანის შესახებ, იმჟამად მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის მე-9 მუხლის, საკრებულოს 22.01.10წ. №1-6 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული წესის მე-3 მუხლის მოთხოვნების შესაბამისად არის გამოქვეყნებული. ინფორმაცია აუქციონის შესახებ განთავსდა 13.07.10წ. გაზეთ „...“. აღსანიშნავია, რომ სადავო ნაკვეთის აუქციონის წესით გაყიდვის შესახებ პრესაში მანამდეც გამოქვეყნებულა, კერძოდ, ინფორმაცია ქ. თბილისში, ..., ... კვ., კ... ქ. №5 კორპუსის მიმდებარედ 142 კვ.მ. ნაკვეთის აუქციონის წესით (ლოტი №4) გაყიდვის შესახებ განთავსდა 30.11.09წ. გაზეთ „ს...“. კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს აუქციონის ჩატარების შესახებ კონკრეტული პირისათვის შეტყობინების გაგზავნის ვალდებულებას, აუქციონის ჩატარების შესახებ ინფორმაცია ცნობილი ხდება მისი საჯარო გამოქვეყნებით და ნებისმიერ დაინტერესებულ პირს შეეძლო მასში მონაწილეობის მიღება. მოსარჩელეს აუქციონში მონაწილეობის უფლება შეეზღუდებოდა აუქციონის თაობაზე ინფორმაციის სათანადო წესით გამოუქვეყნებლობის შემთხვევაში, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს.

სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება წინააღმდეგობრივია, სასამართლო ერთის მხრივ, დაუშვებლად მიიჩნევს სადავო ნაკვეთის განკარგვას მოსარჩელის საკუთრებაში მყოფი მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის გარეშე, ხოლო მეორეს მხრივ აღნიშნავს, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობით სადავო ნაკვეთი კვლავ აღირიცხება ქ. თბილისის მერიის სახელზე, რის შედეგადაც შპს „...“ მიეცემა შესაძლებლობა, სხვა პირებთან ერთად, კანონით დადგენილი წესით მონაწილეობა მიიღოს სადავო მიწის ნაკვეთზე გამოცხადებულ აუქციონში და იბრძოლოს აუქციონში გამარჯვების მოპოვებისათვის (ტ.2, ს.ფ. 117-118). საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ უკეთუ სადავო მიწის ნაკვეთის განკარგვა შესაძლებელია მხოლოდ მიმდებარე ნაკვეთთან ერთად, გაუგებარია თუ როგორ მიიღებს სხვა პირებთან ერთად მოსარჩელე ახლად გამოცხადებულ აუქციონში მონაწილეობას, საერთოდ როგორ მოხდება ახალი აუქციონის გამოცხადება მაშინ, როდესაც შემდეგი განკარგვა სადავო ნაკვეთისა შესაძლებელი იქნება მხოლოდდამხოლოდ მოსარჩელისათვის, როგორც მეზობლად მდებარე ნაკვეთის მესაკუთრისათვის, ფაქტიურად პირდაპირი მიყიდვით. აუქციონის ფორმით ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზების მიზანია კონკურენტულ გარემოში იმ მყიდველისათვის საკუთრების უფლების გადაცემა, რომელიც ვაჭრობის პროცესში გამყიდველს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს, ხოლო თუ აუქციონი გამოცხადდა პირობებით - საკუთრების უფლება მიენიჭება იმ მყიდველს, რომელიც აიღებს პირობების დაკმაყოფილების ვალდებულებას და ვაჭრობის პროცესში გამყიდველს ყველაზე მაღალ ფასს შესთავაზებს. ამდენად, სასამართლოს დასკვნა სადავო ნაკვეთის მომიჯნავე ნაკვეთის გარეშე განკარგვის შეუძლებლობის შესახებ თავის მხრივ გამორიცხავს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას შპს „...“ სხვა პირებთან ერთად ნაკვეთზე გამოცხადებულ აუქციონში მონაწილეობის მიღების შესაძლებლობის შესახებ. რაც შეეხება ქონების პირდაპირ მიყიდვას, ის სცილდება ადგილობრივი თვითმმართველობის უფლებამოსილების ფარგლებს, აუქციონის გამოცხადების დროს მოქმედი „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ კანონის მე-6, 6¹ მუხლების თანახმად, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზება ხორციელდებოდა საქართველოს პრეზიდენტის გადაწყვეტილებით, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს, განსაკუთრებულ შემთხვევაში - საქართველოს მთავრობის წარდგინების საფუძველზე. ამჟამად მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ“ კანონის 19¹ მუხლი პირდაპირი მიყიდვის ფორმით თვითმმართველი ქონების პრივატიზებას ითვალისწინებს საქართველოს პრეზიდენტის გადაწყვეტილების საფუძველზე, იმავე წესს ითვალისწინებს აგრეთვე „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ“ კანონი, რომლის დებულებები „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ“ კანონის 19¹ მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ვრცელდება თვითმმართველი ერთეულის პრივატიზაციის პროცესზე იმ ნაწილში, რომელიც არ ეწინააღმდეგება „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ“ კანონს.

იმის გათვალისწინებით, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს (თანამდებობის პირის) კანონსაწინააღმდეგო დაპირება არ შეიძლება გახდეს კანონიერი ნდობის საფუძველი (სზაკ-ის მე-9 მუხლის მე-4 ნაწილი), აგრეთვე კანონიერი ნდობისა და მმართველობის კანონიერების პრინციპის მჭიდრო ურთიერთკავშირის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა ემსჯელა დაპირების კანონიერებაზე ანუ იმაზე თუ რამდენად შეესაბამება დაპირება კანონმდებლობის მოთხოვნებს. ამდენად მოთხოვნის დაკმაყოფილების სავალდებულო პირობას წარმოადგენს დაპირების მართლზომიერების გარკვევა, გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება არა საკითხის სუბიექტურ მხარეს ანუ იმას თუ რამდენად იყვნენ გარკვეულნი დაპირების მიმცემი და დაინტერესებული მხარე დაპირების კანონმდებლობის მოთხოვნებისადმი შესაბამისობაზე, არამედ იმას თუ ობიექტურად რამდენად შეესაბამება კანონმდებლობის მოთხოვნებს დაპირება. იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო ნაკვეთის სივრცობრივ-ტერიტორიული მოწყობა, ქალაქგეგმარება მოცემული დავის მნიშვნელოვანი ასპექტია, სააპელაციო სასამართლოს სადავო ნაკვეთის პრივატიზაციის კანონიერების გარკვევის თვალსაზრისით უნდა იქნეს შესწავლილი საკითხის ქალქგეგმარებითი ასპექტი, ამ თვალსაზრისით ტერიტორიის განკარგვის მართლზომიერების დასადგენად სასამართლოს უნდა ემსჯელა სადავო ნაკვეთის განკარგვის „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ კანონის, აგრეთვე ამ კანონის საფუძველზე ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.09წ. №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქალაქ თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ ნორმებთან შესაბამისობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 24.09.09წ. წერილი მოსარჩელის კანონიერი ნდობის საფუძვლად მიიჩნია, ამასთანავე სასამართლოს შეფასების მიღმა დარჩა სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 24.10.09წ. ქალაქგეგმარებითი დასკვნა, რომლის მიხედვით სამსახურმა განიხილა ქ. თბილისში, ..., ... კვ., კ... ქ. მე-5 კორპუსის მიმდებარედ 142 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით განკარგვის საკითხი, სამსახურმა ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით მითითებული ტერიტორიის განკარგვა შესაძლებლად მიიჩნია საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონის (სსზ-1) ფუნქციით. დასკვნა არ შეიცავს რაიმე მითითებას ნაკვეთის მომიჯნავე ნაკვეთთან გაერთიანების მიზნით განკარგვის საჭიროების შესახებ. სასამართლოს არ უმსჯელია არქიტექტურის სამსახურის 29.20.09წ. ქალაქგეგმარებითი დასკვნის კანონიერებაზე, ქალაქგეგმარებითი დასკვნის მოპასუხის - მ.მ-ის კანონიერი ნდობის საფუძვლად მიჩნევის შესაძლებლობაზე. სასამართლომ მსჯელობა იქონია მხოლოდ მოსარჩელის კანონიერ ნდობაზე, სააპელაციო პალატა მოწინააღმდეგე მხარის მ. მ-ის კანონიერ ნდობაზე მსჯელობისას შემოიფარგლა მითითებით იმაზე, რომ სზაკ-ის 60¹ მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით აღმჭურველი აქტი ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი შპს „...“ კანონიერი უფლების არსებითი დარღვევის გამო, პალატას არ დაუსაბუთებია მოსარჩელის უფლების ან კანონიერი ინტერესის არსებითი დარღვევა. სზაკ-ის 60¹ მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, დაინტერესებული მხარის კანონიერი ნდობა არსებობს იმ შემთხვევაში, თუ მან ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე განახორციელა იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედება და უკანონო ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობით მას მიადგა ზიანი, კანონიერი ნდობა არ არსებობს თუ მას საფუძვლად უდევს დაინტერესებული მხარის უკანონო ქმედება. საქმის მასალებით არ დასტურდება მ.მ-ის მიერ რაიმე უკანონობის ჩადენა, ამასთანავე სადავო აქტის საფუძველზე მას განხორციელებული აქვს იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედება. კერძოდ, ნაკვეთი საჯარო რეესტრში აღირიცხა მ. მ-ის სახელზე, მან წარუდგინა ადმინისტრაციულ ორგანოს შესაბამისი პროექტი, არქიტექტურის სამსახურის მიერ 20.09.11წ. გამოცემული ბრძანებით შეთანხმდა მრავალფუნქციური შენობის პროექტი, სადავო ნაკვეთზე მრავალფუნქციური შენობა-ნაგებობის მშენებლობისათვის გაიცა მშენებლობის ნებართვა და მშენებლობის სანებართვო მოწმობა (ტ.1, ს.ფ.108,111). აღნიშნულის საფუძველზე მ. მ-ს დაწყებული აქვს ობიექტის მშენებლობა. „ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ“ კანონის 19⁴ მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზებისას აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი არის ადმინისტრაციული ორგანოს დაპირება. შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ უნდა იქონიოს მსჯელობა ჩატარებული აუქციონის შედეგების, აგრეთვე არქიტქტურის სამსახურის მიერ დამტკიცებული პროექტის და გაცემული მშენებლობის ნებართვის მიმართ მ. მ-ის კანონიერი ნდობის არსებობაზე.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს შპს „...“ წარმომადგენლის მოსაზრებას სადავო ნაკვეთის მ. მ-ის საკუთრებაში გადაცემით შპს „...“ საკუთრებაში აუცილებელი გზით სარგებლობის უფლების აღკვეთის შესახებ. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ კანონიერ ძალაში მყოფი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 28.04.11წ. გადაწყვეტილებით შპს „...“ შეგებებული სარჩელი, რომლითაც მოსარჩელე ითხოვდა მ. მ-ის საკუთრებაში არსებულ ნაკვეთზე აუცილებელი გზით სარგებლობის უფლებას, არ დაკმაყოფილდა, გადაწყვეტილების ეს ნაწილი უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 15.02.12წ. გადაწყვეტილებით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობს შპს „...“ საჭიროებისათვის მ.მ-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე აუცილებელი გზის გამოყოფის საჭიროება. ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ბიუროს №025691-2011/03/1 საექსპერტო დასკვნის საფუძველზე სასამართლომ დაადგინა, რომ ნაკვეთს, რომელიც ეკუთვნის შპს „...“, ჩრდილოეთის მხრიდან ესაზღვრება კ... ქუჩა, ხოლო აღმოსავლეთის და დასავლეთის მხრიდან ესაზღვრება საავტომობილო ასფალტირებული გზა, ნაკვეთს ფაქტობრივი მდგომარეობით აღმოსავლეთის მხრიდან გააჩნია ეზოში შესასვლელი ჭიშკარი. შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნაკვეთს გააჩნია ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან, არ არსებობს სკ-ის 180-ე მუხლის კვალიფიკაციისათვის ფაქტობრივი გარემოებები. სსკ-ის 226-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს არ შეუძლიათ სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი. ხსენებული სასამართლო გადაწყვეტილებით ირკვევა, რომ სასამართლო დავის აღძვრამდე შპს „...“ ანალოგიური (შპს„...“ ტერიტორიაზე მისასვლელი საავტომობილო გზის ხელის შეშლის აღკვეთის) მოთხოვნით მიმართა შს სამინისტროს, რომლის გადაწყვეტილებით შპს „...“ ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, საჩივრის ავტორს მიეთითა, რომ გზა შეიძლება მოეწყოს სხვა მხრიდანაც, რის საშუალებასაც იძლევა შპს „...“ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი და მისი პარამეტრები. სასამართლოს აქტით გადაწყვეტილია აგრეთვე ნაკვეთების საზღვრების გადაფარვის საკითხი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა თვლის, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 09.08.12წ. განჩინება გამოტანილია სამართლის ნორმების დარღვევით (სსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილი). სააპელაციო სასმართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი, სწორი შეფასება არ მისცა საქმის მასალებს, განჩინება დაუსაბუთებელია. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მიღებულია სსკ-ის 377-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, სააპელაციო პალატამ არ იმსჯელა სააპელაციო საჩივრის მოტივებზე და ძირითადში შემოიფარგლა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მოსაზრებების გამეორებით. ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება არის დაუსაბუთებელი, მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც სსკ-ის 394-ე მუხლის „ე¹“ ქვეპუნქტის თანახმად საკასაციო საჩივრების აბოლუტურ საფუძველს ქმნის, შესაბამისად არსებობს სსკ-ის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მერიის, ქ.თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, მ. მ-ის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 09.08.2012წ. განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისთვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

2. სასამართლო ხარჯები განაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ლ. მურუსიძე