№ბს-103-96(კ-13) 3 ოქტომბერი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ლევან მურუსიძე

სხდომის მდივანი - ანა ვარდიძე

კასატორი (მოსარჩელე) _ სსიპ შემოსავლების სამსახური; წარმომადგენლები - გ. მ-ი; ლ. ც-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხეები) _ 1) შპს „…“; წარმომადგენელი - ი. ჟ-ი; 2) შპს „ლ...“; დირექტორი - მ. კ-ე; 3) ა. ჯ-ე; 4) კ. ხ-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ცრუმაგიერ პირებად აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2012 წლის 27 ივლისს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელის აღძვრამდე უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ. განმცხადებელმა ა. ჯ-ის საკუთრებაში არსებულ მოძრავ ქონებაზე და წილებზე საწარმოებში: შპს „...“, შპს „ს...“, შპს „გ...“ და შპს „ო...“ ყადაღის დადება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 ივლისის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის განცხადება სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე დაკმაყოფილდა და ყადაღა დაედო ა. ჯ-ის საკუთრებაში არსებულ მოძრავ ქონებას და წილებს საწარმოებში: შპს „...“, შპს „ს...“, შპს „გ...“, შპს „ო...“.

2012 წლის 1 აგვისტოს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის _ შპს „...“ და ა. ჯ-ის მიმართ, მოპასუხეების ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებად აღიარების მოთხოვნით.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2012 წლის 13 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა - დ. შ-ემ განცხადებით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და კომპანიაში საგადასახადო შემოწმების ჩატარება მოითხოვა. დ. შ-ემ განცხადებაში განმარტა, რომ კომპანიას დაფუძნებიდან 2009 წლის 1 სექტემბრამდე ხელმძღვანელობდა სხვა პირი, კერძოდ - ა. ჯ-ე. დ. შ-ე თავის განცხადებაში აცხადებდა, რომ მან, როგორც ახალმა დირექტორმა, მოიწვია აუდიტორული კომპანია, რომელმაც შეისწავლა საწარმოს ფინანსური მდგომარეობა, რის შედეგადაც გამოვლინდა სალაროს ნაშთების შეუსაბამობა, კერძოდ, გაირკვა რომ 2008 წლის სექტემბერში ა. ჯ-ის, როგორც კომპანიის დირექტორის, რწმუნებითა და დავალებით საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან მოიხსნა მნიშვნელოვანი თანხა - 1 200 000 ლარი, რომელიც კომპანიაში არ შესულა და სალაროზე პასუხისმგებელ პირს არ ჩაბარებია. აღნიშნული თანხა დღემდე ყოფილი დირექტორის ა. ჯ-ის განკარგულებაში რჩებოდა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დაინიშნა გასვლითი საგადასახდო შემოწმება, რომლის შესახებ კომპანიას გაეგზავნა 2012 წლის 19 ივლისის N21-14/52018 საგადასახადო შეტყობინება. 2012 წლის 18 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა დ. შ-ემ სსიპ შემოსავლების სამსახურს წარუდგინა დაზუსტებული დეკლარაციები, რომელთა საფუძველზეც შპს ,,...“ საშემოსავლო გადასახადში დაერიცხა - 523 367.02 ლარი, მათ შორის ძირითადი - 374 444.23 ლარი და საურავი 148 922.79 ლარი; შპს ,,...“ სულ ბიუჯეტის მიმართ ერიცხებოდა დავალიანება - 684 137.63 ლარი, მათ შორის ძირითადი - 483 660.28 ლარი, საურავი - 199 639.48 ლარი და ზედმეტობა- 837.87 ლარი.

მოსარჩელის მითითებით, შპს ,,...“ (ს/ნ ....) დაფუძნდა 2008 წლის 27 მარტს ა. ჯ-ის და ზ. მ-ის მიერ. დირექტორად დაინიშნა ა. ჯ-ე, რომელიც მართავდა საწარმოს დაფუძნებიდან 2009 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით. 2009 წლის 31 აგვისტოს N20366/001 ბრძანების საფუძველზე, შპს ,,...“ დირექტორად დაინიშნა დ. შ-ე. სამეწარმეო რეესტრის 2010 წლის 21 აპრილის ამონაწერის შესაბამისად, საწარმოს პარტნიორებს წარმოადგენდნენ - ა. ჯ-ე (11.5%), ზ. მ-ი (11.5%), შპს ,,გ...“ (2%) და შპს ,,ს...“ (75%).

მოსარჩელის განმარტებით, 2008 წლის სექტემბერში შპს ,,...“ დირექტორის ა. ჯ-ის დავალებით ლ. ნ-ემ (დისტრიბუციის უფროსი) საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან ჯამურად გაიტანა თანხა - 1 200 000 ლარის ოდენობით. აღნიშნული თანხა კომპანიის საჭიროებისათვის არ გამოყენებულა და კომპანიისათვის არც დაბრუნებულა. ფაქტობრივად საწარმომ თანხა გასცა დირექტორ - ა. ჯ-ეზე, რომელსაც ამ თანხით კომპანიისათვის სასარგებლო რაიმე სამეურნეო ოპერაცია არ განუხორციელებია, ხოლო კომპანიას არანაირი ქმედითი ღონისძიებისათვის არ მიუმართავს გატანილი თანხის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად. საწარმოს არც ა. ჯ-ისთვის მიუმართავს აღნიშნულის მოთხოვნით და არც კანონმდებლობით მინიჭებული სხვა უფლებამოსილება გამოუყენებია.

მოსარჩელის მოსაზრებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის თანახმად, ა. ჯ-ე და შპს ,,...“ ურთიერთდამოკიდებულ პირებს წარმოადგენენ. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ სასამართლო დაადგენდა, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო გადასახადის გადამხდელის განსხვავება სხვა პირისგან და ეს პირი გამოყენებული იყო გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის თავის არიდების მიზნით, ითვლებოდა, რომ აღნიშნული პირები ერთიმეორის ცრუმაგიერი პირები იყვნენ. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება ჰქონდა, ცრუმაგიერი პირის მიმართ განეხორციელებინა საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

მოსარჩელის მოსაზრებით, საგადასახადო მიზნებისათვის შპს ,,...“ და ა. ჯ-ე აღნიშნული ოპერაციის ფარგლებში სსკ-ის 246-ე მუხლის შესაბამისად, ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებს წარმოადგენდნენ. მათ შორის განხორციელებული ოპერაცია შედეგობრივად მიმართული იყო საწარმოდან მნიშვნელოვანი ფულადი რესურსების გარიდების გზით კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულებების შეუსრულებლობისაკენ და გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისაგან თავის არიდებისაკენ.

ამდენად, მოსარჩელემ შპს ,,...“ და ა. ჯ-ის ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად აღიარება მოითხოვა.

2012 წლის 9 აგვისტოს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა დაზუსტებული სარჩელი წარადგინა საქალაქო სასამართლოში და მოპასუხეებად - შპს „...“, ა. ჯ-ე, კ. ხ-ა და შპს „ლ...“ მიუთითა. მოსარჩელემ მოპასუხეების ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებად ცნობა და სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით შპს „...“ სიხშირული რესურსით სარგებლობის უფლებაზე ყადაღის დადება მოითხოვა.

მოსარჩელის მითითებით, ა. ჯ-ე 2008 წლის 21 აპრილიდან იყო შპს ,,..." (ს/ნ ...) ერთადერთი დამფუძნებელი (100%-იანი წილის მფლობელი). მას შემდეგ, რაც ა. ჯ-ემ შპს ,,..." გაიტანა თანხა - 1 200 000 ლარის ოდენობით და წარმოეშვა ვალდებულებები სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ, მან გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისაგან თავის არიდების მიზნით შპს ,,..." მის საკუთრებაში არსებული 100%-იანი წილი გადასცა კ. ხ-ას ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე. ა. ჯ-ის მიერ გაცემულ იქნა მინდობილობა კ. ხ-აზე, რათა მას თავის თავზე გადაეფორმებინა შპს ,,ლ..." 100%-იანი წილი.

მოსარჩელის მოსაზრებით, მოპასუხეები - შპს ,,...’’ (ს/ნ ...), ა. ჯ-ე (პ/ნ ...), კ. ხ-ა (პ/ნ ...) და შპს ,,ლ...’’ (ს/ნ ...) წარმოადგენენ ერთმანეთის ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, გამომდინარე იქიდან, რომ შპს ,,...“ და ა. ჯ-ე მოქმედებდნენ საერთო მიზნით - გაერიდებინათ ფულადი საშუალებები საწარმოდან და ამავდროულად თავი აერიდებინათ, როგორც ბიუჯეტის წინაშე წარმოშობილი ვალდებულებებისთვის, ასევე მოსალოდნელი უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის თანახმად, ა. ჯ-ე, შპს ,,ლ..." და კ. ხ-ა წარმოადგენენ ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, ვინაიდან, ა. ჯ-ის მიერ გაცემულ იქნა მინდობილობა კ. ხ-აზე, რომელსაც მინდობილობით ევალებოდა განეკარგა საწარმოს ქონება. საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის შესაბამისად, ურთიერთდამოკიდებულ პირებად ითვლებოდნენ ის პირები, რომელთა შორის განსაკუთრებულ ურთიერთობათა არსებობას შეიძლება გავლენა მოეხდინა მათი ან მათ მიერ წარმოდგენილი პირების საქმიანობის პირობებზე ან ეკონომიკურ შედეგებზე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ე" ქვეპუნქტის შესაბამისად, განსაკუთრებულ ურთიერთობებს მიეკუთვნებოდა ურთიერთობები, რომელთა დროსაც ერთი პირი პირდაპირ ან არაპირდაპირ აკონტროლებდა მეორე პირს. ა. ჯ-ემ კ. ხ-ას მეშვეობით გაარიდა არამატერიალური ქონება თავისი საკუთრებიდან (წილის გადამალვა) და ამ გზით თავი აარიდა შპს ,,..." თანხის გატანით მიღებული შემოსავლის დაბეგვრის შემთხვევაში შესასრულებელ საგადასახადო ვალდებულებას და მოსალოდნელი გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ - შპს ,,...’’ (ს/ნ ...), ა. ჯ-ის (პ/ნ ...), კ. ხ-ას (პ/ნ ...) და შპს ,,ლ...’’ (ს/ნ ...) ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებად აღიარება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 10 აგვისტოს განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის შუამდგომლობა სარჩელის უზრუნველყოფის თაობაზე დაკმაყოფილდა და ყადაღა დაედო მოპასუხის - შპს „ლ...“ სიხშირული რესურსით სარგებლობის უფლებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 31 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეები - შპს „...“, ა. ჯ-ე, კ. ხ-ა და შპს „ლ...“ ცნობილ იქნენ ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებად.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ 2012 წლის 13 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა - დ. შ-ემ განცხადებით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და კომპანიაში საგადასახადო შემოწმების ჩატარება მოითხოვა. დ. შ-ემ განცხადებაში განმარტა, რომ კომპანიას დაფუძნებიდან 2009 წლის 1 სექტემბრამდე ხელმძღვანელობდა სხვა პირი, კერძოდ - ა. ჯ-ე. დ. შ-ე თავის განცხადებაში აცხადებდა, რომ მან, როგორც ახალმა დირექტორმა, მოიწვია აუდიტორული კომპანია, რომელმაც შეისწავლა საწარმოს ფინანსური მდგომარეობა, რის შედეგადაც გამოვლინდა სალაროს ნაშთების შეუსაბამობა, კერძოდ, გაირკვა რომ 2008 წლის სექტემბერში ა. ჯ-ის, როგორც კომპანიის დირექტორის, რწმუნებითა და დავალებით საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან მოიხსნა მნიშვნელოვანი თანხა - 1 200 000 ლარი, რომელიც კომპანიაში არ შესულა და სალაროზე პასუხისმგებელ პირს არ ჩაბარებია. აღნიშნული თანხა დღემდე ყოფილი დირექტორის ა. ჯ-ის განკარგულებაში რჩებოდა.

საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დაინიშნა გასვლითი საგადასახდო შემოწმება, რომლის შესახებ კომპანიას გაეგზავნა 2012 წლის 19 ივლისის N21-14/52018 საგადასახადო შეტყობინება. 2012 წლის 18 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა დ. შ-ემ სსიპ შემოსავლების სამსახურს წარუდგინა დაზუსტებული დეკლარაციები, რომელთა საფუძველზეც შპს ,,...“ საშემოსავლო გადასახადში დაერიცხა - 523 367.02 ლარი, მათ შორის ძირითადი - 374 444.23 ლარი და საურავი 148 922.79 ლარი; შპს ,,...“ სულ ბიუჯეტის მიმართ ერიცხებოდა დავალიანება - 684 137.63 ლარი, მათ შორის ძირითადი - 483 660.28 ლარი, საურავი - 199 639.48 ლარი და ზედმეტობა- 837.87 ლარი.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს ,,...“ (ს/ნ ...) დაფუძნდა 2008 წლის 27 მარტს ა. ჯ-ის და ზ. მ-ის მიერ. დირექტორად დაინიშნა ა. ჯ-ე, რომელიც საწარმოს დაფუძნებიდან 2009 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით მართავდა. 2009 წლის 31 აგვისტოს N20366/001 ბრძანების საფუძველზე შპს ,,...“ დირექტორად დაინიშნა დ. შ-ე. სამეწარმეო რეესტრის 2010 წლის 21 აპრილის ამონაწერის შესაბამისად, საწარმოს პარტნიორებს წარმოადგენდნენ - ა. ჯ-ე (11.5%), ზ. მ-ი (11.5%), შპს ,,გ...“ (2%) და შპს ,,ს...“ (75%).

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ 2008 წლის სექტემბერში შპს ,,...“ დირექტორის ა. ჯ-ის დავალებით ლ. ნ-ემ (დისტრიბუციის უფროსი) საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან ჯამურად გაიტანა თანხა - 1 200 000 ლარის ოდენობით. აღნიშნული თანხა კომპანიის საჭიროებისათვის არ გამოყენებულა და კომპანიისათვის არც დაბრუნებულა. ფაქტობრივად საწარმომ თანხა გასცა დირექტორ - ა. ჯ-ეზე, რომელსაც ამ თანხით კომპანიისათვის სასარგებლო რაიმე სამეურნეო ოპერაცია არ განუხორციელებია, ხოლო კომპანიას არანაირი ქმედითი ღონისძიებისათვის არ მიუმართავს გატანილი თანხის დაბრუნების უზრუნველსაყოფად. საწარმოს არც ა. ჯ-ისთვის მიუმართავს აღნიშნულის მოთხოვნით და არც კანონმდებლობით მინიჭებული სხვა უფლებამოსილება გამოუყენებია.

ამასთან, საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ა. ჯ-ე 2008 წლის 21 აპრილიდან იყო შპს ,,ლ..." (ს/ნ ...) ერთადერთი დამფუძნებელი (100%-იანი წილის მფლობელი). 21.04.2008-01.09.2008 წლებში საწარმოს დამფუძნებელი და 100%-იანი წილის მფლობელი იყო ვ. ბ-ი. საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ 2008 წლის 21 ივლისს შპს ,,ლ..." გადასცა ავტორიზაციის მოწმობა N266/1, ხოლო კომისიის 2008 წლის 25 ივლისის N433/13 გადაწყვეტილებით შპს ,,ლ..." მიენიჭა სიხშირის ზოლი, რის შედეგადაც კომპანიამ მოიპოვა სიხშირული რესურსით სარგებლობის უფლება. მას შემდეგ, რაც ა. ჯ-ემ შპს ,,..." გაიტანა თანხა - 1 200 000 ლარის ოდენობით და წარმოეშვა ვალდებულებები სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ, მან გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისაგან თავის არიდების მიზნით შპს ,,ლ..." მის საკუთრებაში არსებული 100%-იანი წილი გადასცა კ. ხ-ას ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე. ა. ჯ-ის მიერ გაცემულ იქნა მინდობილობა კ. ხ-აზე, რათა მას თავის თავზე გადაეფორმებინა შპს ,,ლ..." 100%-იანი წილი.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 25-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი იყო, რომ აღიარებითი სარჩელი შეიძლება აღძრულიყო აქტის არარად აღიარების, უფლების ან სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა-არარსებობის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს ჰქონდა ამის კანონიერი ინტერესი.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2010 წლის რედაქციის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო დაადგენდა, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო გადასახადის გადამხდელის განსხვავება სხვა პირისგან და ეს პირი გამოყენებული იყო გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის თავის არიდების მიზნით, ითვლებოდა, რომ აღნიშნული პირები ერთიმეორის ცრუმაგიერი პირები იყვნენ. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება ჰქონდა, ცრუმაგიერი პირის მიმართ განეხორციელებინა საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

საქალაქო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება და ჩათვალა, რომ მოპასუხეები - შპს ,,...’’ (ს/ნ ...), ა. ჯ-ე (პ/ნ ...), კ. ხ-ა (პ/ნ ...) და შპს ,,ლ...’’ (ს/ნ ...) წარმოადგენენ ერთმანეთის ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, გამომდინარე იქიდან, რომ შპს ,,...“ და ა. ჯ-ე მოქმედებდნენ საერთო მიზნით - გაერიდებინათ ფულადი საშუალებები საწარმოდან და ამავდროულად თავი აერიდებინათ, როგორც ბიუჯეტის წინაშე წარმოშობილი ვალდებულებებისთვის, ასევე მოსალოდნელი უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის. სსიპ შემოსავლების სამსახურის მოსაზრებით, საგადასახადო მიზნებისათვის შპს ,,...“ და ა. ჯ-ე აღნიშნული ოპერაციის ფარგლებში სსკ-ის 246-ე მუხლის შესაბამისად ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებს წარმოადგენდნენ. მათ შორის განხორციელებული ოპერაცია შედეგობრივად მიმართული იყო საწარმოდან მნიშვნელოვანი ფულადი რესურსების გარიდების გზით კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულებების შეუსრულებლობისაკენ და გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისაგან თავის არიდებისაკენ.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის თანახმად, ა. ჯ-ე, შპს ,,ლ..." და კ. ხ-ა წარმოადგენენ ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, ვინაიდან, ა. ჯ-ის მიერ გაცემულ იქნა მინდობილობა კ. ხ-აზე, რომელსაც მინდობილობით ევალებოდა განეკარგა საწარმოს ქონება. საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის შესაბამისად, ურთიერთდამოკიდებულ პირებად ითვლებოდნენ ის პირები, რომელთა შორის განსაკუთრებულ ურთიერთობათა არსებობას შეიძლება გავლენა მოეხდინა მათი ან მათ მიერ წარმოდგენილი პირების საქმიანობის პირობებზე ან ეკონომიკურ შედეგებზე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ე" ქვეპუნქტის შესაბამისად, განსაკუთრებულ ურთიერთობებს მიეკუთვნებოდა ურთიერთობები, რომელთა დროსაც ერთი პირი პირდაპირ ან არაპირდაპირ აკონტროლებდა მეორე პირს. ა. ჯ-ემ კ. ხ-ას მეშვეობით გაარიდა არამატერიალური ქონება თავისი საკუთრებიდან (წილის გადამალვა) და ამ გზით თავი აარიდა შპს ,,..." თანხის გატანით მიღებული შემოსავლის დაბეგვრის შემთხვევაში შესასრულებელ საგადასახადო ვალდებულებას და მოსალოდნელი გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის სარჩელი - შპს ,,...’’ (ს/ნ ...), ა. ჯ-ის (პ/ნ ...), კ. ხ-ას (პ/ნ ...) და შპს ,,ლ...’’ (ს/ნ ...) ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებად ცნობის შესახებ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 სექტემბრის დამატებითი გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის მოთხოვნა გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევის თაობაზე დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის საფუძვლად მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა’’ პუნქტზე, რომლითაც დადგენილი იყო, რომ გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს შეეძლო თავისი ინიციატივით ან მხარეთა თხოვნით გამოეტანა დამატებითი გადაწყვეტილება, თუ იმ მოთხოვნის გამო, რომლის შესახებაც მხარეებმა წარადგინეს მტკიცებულებანი და მისცეს ახსნა-განმარტებანი, გადაწყვეტილება არ გამოტანილა.

შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის გზით გადაეწყვიტა მოსარჩელის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის სარჩელში დაყენებული საკითხი - საქმეზე გამოტანილი გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევის თაობაზე.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებები სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს კ. ხ-ამ, შპს „ლ...“ და ა. ჯ-ემ. აპელანტებმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 31 აგვისტოს გადაწყვეტილებისა და 5 სექტემბრის დამატებითი გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით კ. ხ-ას, შპს „ლ...“ და ა. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 31 აგვისტოს გადაწყვეტილება, ასევე 2012 წლის 5 სექტემბრის დამატებითი გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სსიპ შემოსავლების სამსახურის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 ივლისის და 2012 წლის 10 აგვისტოს განჩინებებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი კვალიფიკაცია არ ქმნიდა საფუძველს იმისათვის, რომ მოპასუხეები - შპს „...“, შპს ,,ლ...'', ა. ჯ-ე და კ. ხ-ა საგადასახადო კოდექსის 246–ე მუხლის საფუძველზე სასამართლოს მიერ აღიარებულნი ყოფილიყვნენ ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის პირველი ნაწილის (2010 წლის რედაქცია) მიხედვით, თუ სასამართლო დაადგენდა, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო გადასახადის გადამხდელის განსხვავება სხვა პირისგან და ეს პირი გამოყენებული იყო გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის თავის არიდების მიზნით, ითვლებოდა, რომ აღნიშნული პირები იყვნენ ერთიმეორის ცრუმაგიერი პირები. ამასთან, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით გადასახადის გადამხდელის აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება ჰქონდა, ცრუმაგიერი პირის მიმართ განეხორციელებინა საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 246–ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის სახეზე უნდა ყოფილიყო გადასახადის გადამხდელის განსხვავების შეუძლებლობა სხვა იმ პირისაგან, რომელიც გამოყენებული იყო გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებისათვის თავის არიდების მიზნით ანუ გადასახადის გადამხდელი პირი, რომელსაც გააჩნდა საგადასახადო ვალდებულებები, მისი გადახდისაგან თავის არიდების მიზნით ისეთ კავშირში შედიოდა სხვა პირთან, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო მათი განსხვავება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქალაქო სასამართლო გადაწყვეტილებას აფუძნებდა შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: შპს ,,...“ (ს/ნ ...) დაფუძნდა 2008 წლის 27 მარტს, დამფუძნებლები იყვნენ ა. ჯ-ე და ზ. მ-ი. დირექტორად დაინიშნა ა. ჯ-ე, რომელიც მართავდა საწარმოს დაფუძნებიდან 2009 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით. 2009 წლის 31 აგვისტოს N20366/001 ბრძანების საფუძველზე, შპს ,,...“ დირექტორად დაინიშნა დ. შ-ე. სამეწარმეო რეესტრის 2010 წლის 21 აპრილის ამონაწერის შესაბამისად, საწარმოს პარტნიორებს წარმოადგენდნენ ა. ჯ-ე (11.5%), ზ. მ-ი (11.5%), შპს ,,გ...“ (2“%) და შპს ,,ს...“ (75%). 2012 წლის 13 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა - დ. შ-ემ განცხადებით მიმართა შემოსავლების სამსახურს და კომპანიაში საგადასახადო შემოწმების ჩატარება მოითხოვა და მიუთითა, რომ მან, როგორც ახალმა დირექტორმა, მოიწვია აუდიტორული კომპანია საწარმოს ფინანსური მდგომარეობის შესასწავლად, რის შედეგადაც გამოვლინდა საწარმოში სალაროს ნაშთების შეუსაბამობა, კერძოდ, გაირკვა, რომ 2008 წლის სექტემბერში ა. ჯ-ის, როგორც კომპანიის დირექტორის, რწმუნებითა და დავალებით საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან მოხსნილ იქნა მნიშვნელოვანი თანხა - 1 200 000 ლარი, რომელიც კომპანიაში არ შესულა და სალაროზე პასუხისმგებელ პირს არ ჩაბარებია, არამედ აღნიშნული თანხა დღემდე ყოფილი დირექტორის ა. ჯ-ის განკარგულებაში რჩებოდა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დაინიშნა გასვლითი საგადასახდო შემოწმება. 2012 წლის 18 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა დ. შ-ემ სსიპ შემოსავლების სამსახურს წარუდგინა დაზუსტებული დეკლარაციები, რომელთა საფუძველზეც შპს ,,...“ საშემოსავლო გადასახადში დაერიცხა - 523 367.02 ლარი, მათ შორის ძირითადი - 374 444.23 ლარი და საურავი - 148 922.79 ლარი. შპს ,,...“ სარჩელის აღძვრის დღეს ბიუჯეტის მიმართ ერიცხებოდა დავალიანება - 684 137.63 ლარის ოდენობით, მათ შორის ძირითადი - 483 660.28 ლარი, საურავი - 199 639.48 ლარი და ზედმეტობა - 837.87 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „...“ მიერ სამოქალაქო დავა იქნა აღძრული სასამართლოში საწარმოს ყოფილი დირექტორის ა. ჯ-ის წინააღმდეგ, საწარმოდან გატანილი 2 მილიონი ლარის დაბრუნების მოთხოვნით (რომელიც ამ ეტაპზე დასრულებული არ იყო). ამასთან, შპს „...“ ა. ჯ-ის წინააღმდეგ მიმართა პროკურატურას საწარმოს კუთვნილი თანხების დატაცების ფაქტზე გამოძიების დაწყების მოთხოვნით (რაც ასევე არ დასრულებულა).

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სსიპ შემოსავლების სამსახურის პოზიცია და მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული ზემოაღნიშნული გარემოებები არ ქმნიდნენ საკმარის საფუძველს იმისათვის, რომ შპს „...“ და ა. ჯ-ე ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად მიჩნეულიყვნენ. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქმეში არ იყო წარმოდგენილი შესაბამისი მტკიცებულებები მოსარჩელის მიერ სარჩელის საფუძვლად მითითებული იმ ფაქტობრივი გარემოებების შესახებ, რომ ა. ჯ-ის მიერ საწარმოდან გატანილი იქნა - 1 200 000 ლარი, რომელიც საწარმოს არ მოხმარდა და დარჩა მის განკარგულებაში. აღნიშნული გარემოება მხოლოდ საწარმოს ახალი დირექტორის განცხადებას ეფუძნებოდა და მის შესახებ სხვა მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვებოდა - არც შემოსავლების სამსახურის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტის, არც სასამართლოს გადაწყვეტილების, არც საგამოძიებო ორგანოს დასკვნის და არც თვით საწარმოს აუდიტორული შემოწმების აქტის სახით. საქმეში წარმოდგენილი იყო მხოლოდ 2008 წლის სექტემბრის თვეში საწარმოს ანგარიშიდან უფლებამოსილი პირის, ლ. ნ-ის მიერ თანხების გატანის შესახებ მტკიცებულებები, ხოლო ინფორმაცია ამ თანხების ა. ჯ-ის მიერ მისაკუთრების ან არამიზნობრივი ხარჯვის შესახებ საქმეში არ მოიპოვებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუ შესაბამისი მტკიცებულებებით დადასტურებული იქნებოდა ა. ჯ-ის, როგორც შპს „...“ დირექტორის მიერ საწარმოს კუთვნილი თანხის - 1 200 000 ლარის არამიზნობრივად გამოყენება, აღნიშნული მაინც არ ქმნიდა საფუძველს შპს „...“ და ა. ჯ-ის ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის, რადგან მოცემულ შემთხვევაში შეუძლებელი არ იყო შპს „...“, როგორც გადასახადის გადამხდელის განსხვავება ა. ჯ-ისგან, რომელსაც აღნიშნული ქმდებისათვის დამოუკიდებლად ეკისრებოდა ვალდებულება საწარმოსათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების სახით. ამასთან, საყურადღებო იყო ის გარემოებაც, რომ დადგენილი არ იყო 2008 წლის სექტემბერში, გააჩნდა თუ არა საწარმოს შეუსრულებელი საგადასახადო ვალდებულებები, რომელთა უზრუნველყოფის ღონისძიებებისათვის თავის არიდების მიზნით ა. ჯ-ის მიერ განხორციელდა საწარმოდან სადავო თანხების გატანა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს „...“ არსებული საგადასახადო ვალდებულება წარმოეშვა მას შემდეგ, რაც სსიპ შემოსავლების სამსახურში 2012 წლის 18 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა დ. შ-ემ წარადგინა დაზუსტებული დეკლარაციები და მათ საფუძველზე შპს ,,...“ დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის პოზიცია შპს „ლ...“ და კ. ხ-ასთან მიმართებაშიც. აღსანიშნავი იყო, რომ საგადასახადო ორგანოს პოზიცია აღნიშნულ პირებთან დაკავშირებით ეფუძნებოდა შემდეგ გარემოებებს: ა. ჯ-ე 2008 წლის 21 აპრილიდან იყო შპს ,,ლ..." (ს/ნ ...) ერთადერთი დამფუძნებელი (100%-იანი წილის მფლობელი), 21.04.2008-01.09.2008 წლებში საწარმოს დამფუძნებელი და 100%-იანი წილის მფლობელი იყო ვ. ბ-ი. საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ 2008 წლის 21 ივლისს შპს ,,ლ..." გადასცა ავტორიზაციის მოწმობა N266/1, ხოლო კომისიის 2008 წლის 25 ივლისის N433/13 გადაწყვეტილებით შპს ,,ლ..." მიენიჭა სიხშირის ზოლი, რის შედეგადაც კომპანიამ მოიპოვა სიხშირული რესურსით სარგებლობის უფლება, ხოლო მას შემდეგ რაც ა. ჯ-ემ შპს ,,..." გაიტანა თანხა - 1 200 000 ლარი და წარმოეშვა ვალდებულებები სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ, მან გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისაგან თავის არიდების მიზნით შპს ,,ლ..." მის საკუთრებაში არსებული 100%-იანი წილი გადასცა კ. ხ-ას ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ ა. ჯ-ემ შპს ,,ლ...’’ 100%-იანი წილი შეიძინა 2008 წლის სექტემბერში ვ. ბ-ისგან, ამ უკანასკნელმა კი „ლ...“ დააფუძნა 2008 წლის აპრილში, საწარმოს სიხშირის ზოლი მიენიჭა 2008 წლის ივლისში. შესაბამისად, მოსარჩელის პოზიცია ა. ჯ-ის მიერ შპს „...“ საგადასახადო ვალდებულებისაგან თავის არიდების მიზნით შპს „ლ...“ დაფუძნებისა და სიხშირული ზოლის მოპოვების შესახებ დაუსაბუთებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ 2010 წლის 2 დეკემბრის წილის დათმობის ხელშეკრულებით შპს ,,ლ...." ა. ჯ-ის 100%-იანი წილი გადაეცა კ. ხ-ას. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან, წილის აღნიშნული ხელშეკრულების დადების დროს არ დასტურდებოდა ა. ჯ-ის შეუსრულებელი საგადასახადო ვალდებულებების არსებობა, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი იყო მოსარჩელის პოზიცია საგადასახადო ვალდებულების უზრუნველყოფის ღონისძიებისთვის თავის არიდების მიზნით კ. ხ-ასთან წილის დათმობის ხელშეკრულების დადების შესახებ. ამასთან, საყურადღებო იყო ის გარემოებაც, რომ ა. ჯ-ეს წილის დათმობის ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების დადებისას, გარდა შპს „ლ...“ წილისა, ასევე საკუთრებაში გააჩნდა და დღესაც გააჩნია საკმაოდ ფასიანი მატერიალური აქტივები. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა საქმეზე წარმოდგენილ ქუთაისის საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებებზე, რომლებიც ადასტურებდნენ კ. ხ-ას რეალური ინტერესის არსებობას საკაბელო ტელევიზიის მიმართ, რაც არაპირდაპირ ადასტურებდა კ. ხ-ას რეალურ ინტერესს შპს „ლ...“ წილის შეძენისას.

სააპელაციო სასამართლომ მიაჩნია, რომ არასწორი იყო მოსარჩელის მიერ სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის მითითება, ვინაიდან, ურთიერთდამოკიდებულ პირებს შორის არსებული ეკონომიკური ურთიერთობა იმავდროულად, არ ქმნიდა საფუძველს მათი ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმა იძლეოდა ურთიერთდამოკიდებული პირების იმგვარ განმარტებას, რომ ასეთ პირებად მიიჩნეოდნენ ის პირები, რომელთა შორისაც განსაკუთრებულ ურთიერთობათა არსებობას შეეძლო გავლენა მოეხდინა მათი ან მათ მიერ წარმოდგენილი პირების საქმიანობის პირობებზე და ეკონომიკურ შედეგებზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მათ შორის განხორციელებული ეკონომიკურ საქმიანობის საგადასახადო რეგულირება ხდებოდა საერთო ეკონომიკური პირობების გათვალისწინებით და არა იმ პირობების გათვალისწინებით, რაც მათ ურთიერთდამოკიდებულების გამო ერთმანეთისთვის განსაზღვრეს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიაჩნია, რომ ურთიერთდამოკიდებული პირებს შორის ეკონომიკური ურთიერთობის არსებობა, მისი დადასტურების შემთხვევაშიც არ ქმნიდა მათი ცრუმაგიერ პირებად აღიარების საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანო მოპასუხეებად დასახელებულ პირებს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის მეორე ნაწილის „ე“ პუნქტზე დაყრდნობით მიიჩნევდა რა ურთიერთდამოკიდებულ პირებად, აღნიშნულიდან გამომდინარე ისინი იმავდროულად ცრუმაგიერ პირებად მიაჩნდა, რაც გაზიარებული ვერ იქნებოდა. საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის მეორე ნაწილის „ე“ პუნქტის მიხედვით განსაკუთრებულ ურთიერთობებს მიეკუთვნებოდა ურთიერთობები, რომელთა დროსაც პირებს პირდაპირ ან არაპირდაპირ აკონტროლებდა მესამე პირი. შესაბამისად, ამ მუხლით განსაზღვრული განსაკუთრებული ურთიერთობა სახეზე იყო მაშინ, როდესაც ერთი პირის მიერ მეორე პირის კონტროლი წინ უსწრებდა მათ შორის განხორციელებულ კონკრეტულ საქმიანობას და თვითონ ეს კონკრეტული საქმიანობა არ განიხილებოდა ერთი პირის მიერ მეორის კონტროლად. მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა 2010 წლის 2 დეკემბრის წილის დათმობის ხელშეკრულების დადებამდე ა. ჯ-ის კონტროლს დაქვემდებარებული რაიმე განსაკუთრებული ურთიერთობის არსებობა ა. ჯ-ესა და კ. ხ-ას შორის, თუმცა, ასეთის არსებობის დადასტურების შემთხვევაშიც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით არ არსებობდა მათი ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის საკმარისი საფუძველი, ვინაიდან, სახეზე არ იყო საგადასახადო კოდექსის 246–ე მუხლით განსაზღვრული წანამძღვრები.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორმა აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო დაადგენდა, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო გადასახადის გადამხდელის განსხვავება სხვა პირისგან და ეს პირი გამოყენებული იყო გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის თავის არიდების მიზნით, ითვლებოდა, რომ აღნიშნული პირები ერთიმეორის ცრუმაგიერი პირები იყვნენ. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება ჰქონდა, ცრუმაგიერი პირის მიმართ განეხორციელებინა საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

კასატორის მოსაზრებით, მოპასუხეები - შპს ,,...’’ (ს/ნ ...), ა. ჯ-ე (პ/ნ ...), კ. ხ-ა (პ/ნ ...) და შპს ,,ლ...’’ (ს/ნ ...) წარმოადგენენ ერთმანეთის ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, გამომდინარე იქიდან, რომ შპს ,,...“ და ა. ჯ-ე მოქმედებდნენ საერთო მიზნით - გაერიდებინათ ფულადი საშუალებები საწარმოდან და ამავდროულად თავი აერიდებინათ, როგორც ბიუჯეტის წინაშე წარმოშობილი ვალდებულებებისთვის, ასევე მოსალოდნელი უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის.

კასატორის განმარტებით, საგადასახადო მიზნებისათვის შპს „...“ და ა. ჯ-ე აღნიშნული ოპერაციის ფარგლებში სსკ-ის 246-ე მუხლის შესაბამისად, ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებს წარმოადგენდნენ. მათ შორის განხორციელებული ოპერაცია შედეგობრივად მიმართული იყო საწარმოდან მნიშვნელოვანი ფულადი რესურსების გარიდების გზით კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულებების შეუსრულებლობისაკენ და გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისაგან თავის არიდებისაკენ.

ამასთან, კასატორის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის თანახმად, ა. ჯ-ე, შპს ,,ლ..." და კ. ხ-ა წარმოადგენენ ურთიერთდამოკიდებულ პირებს, ვინაიდან, ა. ჯ-ის მიერ გაცემულ იქნა მინდობილობა კ. ხ-აზე, რომელსაც მინდობილობით ევალებოდა განეკარგა საწარმოს ქონება. საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის შესაბამისად, ურთიერთდამოკიდებულ პირებად ითვლებოდნენ ის პირები, რომელთა შორის განსაკუთრებულ ურთიერთობათა არსებობას შეიძლება გავლენა მოეხდინა მათი ან მათ მიერ წარმოდგენილი პირების საქმიანობის პირობებზე ან ეკონომიკურ შედეგებზე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ე" ქვეპუნქტის შესაბამისად, განსაკუთრებულ ურთიერთობებს მიეკუთვნებოდა ურთიერთობები, რომელთა დროსაც ერთი პირი პირდაპირ ან არაპირდაპირ აკონტროლებდა მეორე პირს. ა. ჯ-ემ კ. ხ-ას მეშვეობით გაარიდა არამატერიალური ქონება თავისი საკუთრებიდან (წილის გადამალვა) და ამ გზით თავი აარიდა შპს ,,..." თანხის გატანით მიღებული შემოსავლის დაბეგვრის შემთხვევაში შესასრულებელ საგადასახადო ვალდებულებას და მოსალოდნელი გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა - შპს ,,...’’ (ს/ნ ...), ა. ჯ-ის (ს/ნ ...), კ. ხ-ას (ს/ნ ...) და შპს ,,ლ...“ ერთმანეთის ცრუმაგიერ პირებად აღიარება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 11 აპრილის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით.

მოწინააღმდეგე მხარის - ა. ჯ-ის სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის გამო, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 4 ივლისის განჩინებით ადმინისტრაციულ საქმეზე №ბს-103-96(კ-13) (კასატორი – სსიპ შემოსავლების სამსახური; მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „...“; შპს „ლ...“; ა. ჯ-ე; კ. ხ-ა; დავის საგანი - ცრუმაგიერ პირებად აღიარება), საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 4 ივლისის განჩინების საჯაროდ გავრცელებით, მოწინააღმდეგე მხარეს – ა. ჯ-ეს ეცნობა შემდგომი სასამართლო სხდომის თარიღი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში არსებულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: 2012 წლის 13 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა - დ. შ-ემ განცხადებით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და კომპანიაში საგადასახადო შემოწმების ჩატარება მოითხოვა. დ. შ-ემ განცხადებაში განმარტა, რომ კომპანიას დაფუძნებიდან 2009 წლის 1 სექტემბრამდე ხელმძღვანელობდა სხვა პირი, კერძოდ - ა. ჯ-ე. დ. შ-ე თავის განცხადებაში აცხადებდა, რომ მან, როგორც ახალმა დირექტორმა, მოიწვია აუდიტორული კომპანია, რომელმაც შეისწავლა საწარმოს ფინანსური მდგომარეობა, რის შედეგადაც გამოვლინდა სალაროს ნაშთების შეუსაბამობა, კერძოდ, გაირკვა რომ 2008 წლის სექტემბერში ა. ჯ-ის, როგორც კომპანიის დირექტორის, რწმუნებითა და დავალებით საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან მოიხსნა მნიშვნელოვანი თანხა - 1 200 000 ლარი, რომელიც კომპანიაში არ შესულა და სალაროზე პასუხისმგებელ პირს არ ჩაბარებია. აღნიშნული განცხადების საფუძველზე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დაინიშნა გასვლითი საგადასახდო შემოწმება, რომლის შესახებ კომპანიას გაეგზავნა 2012 წლის 19 ივლისის N21-14/52018 საგადასახადო შეტყობინება (ტ. II; ს.ფ. 19-20). 2012 წლის 18 ივლისს შპს ,,...“ დირექტორმა დ. შ-ემ სსიპ შემოსავლების სამსახურს წარუდგინა დაზუსტებული დეკლარაციები, რომელთა საფუძველზეც შპს ,,...“ საშემოსავლო გადასახადში დაერიცხა - 523 367.02 ლარი, მათ შორის ძირითადი - 374 444.23 ლარი და საურავი 148 922.79 ლარი. შპს ,,...“ სარჩელის აღძვრის დროს ბიუჯეტის მიმართ ერიცხებოდა დავალიანება - 684 137.63 ლარის ოდენობით, მათ შორის ძირითადი - 483 660.28 ლარი, საურავი - 199 639.48 ლარი და ზედმეტობა - 837.87 ლარი (ტ. II; ს.ფ. 18).

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ შპს ,,...“ (ს/ნ ...) დაფუძნდა 2008 წლის 27 მარტს ა. ჯ-ის და ზ. მ-ის მიერ. დირექტორად დაინიშნა ა. ჯ-ე, რომელიც მართავდა საწარმოს დაფუძნებიდან 2009 წლის 31 აგვისტოს ჩათვლით (ტ. II; ს.ფ. 14). 2009 წლის 31 აგვისტოს N20366/001 ბრძანების საფუძველზე, შპს ,,...“ დირექტორად დაინიშნა დ. შ-ე (ტ. II; ს.ფ. 17). სამეწარმეო რეესტრის 2010 წლის 21 აპრილის ამონაწერის შესაბამისად, საწარმოს პარტნიორებს წარმოადგენდნენ - ა. ჯ-ე (11.5%), ზ. მ-ი (11.5%), შპს ,,გ...“ (2%) და შპს ,,...“ (75%) (ტ. II; ს.ფ. 14).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ 2008 წლის სექტემბერში შპს ,,...“ დისტრიბუციის უფროსმა ლ. ნ-ემ (ა. ჯ-ის რწმუნებული და მინდობილი პირი) საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან ჯამურად გაიტანა თანხა - 1 200 000 ლარის ოდენობით (ტ. II; ს.ფ. 21-23). აღნიშნული თანხა კომპანიის საჭიროებისათვის არ გამოყენებულა და კომპანიისათვის არც დაბრუნებულა.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ ა. ჯ-ე 2008 წლის სექტემბრიდან იყო შპს ,,ლ..." (ს/ნ ...) 100%-იანი წილის მფლობელი (ტ. II; ს.ფ. 45-50), ხოლო 21.04.2008-01.09.2008 წლებში საწარმოს დამფუძნებელი და 100%-იანი წილის მფლობელი იყო ვ. ბ-ი (ტ. II; ს.ფ. 51-52; ს.ფ.101). საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ 2008 წლის 21 ივლისს შპს ,,ლ..." გადასცა ავტორიზაციის მოწმობა N266/1 (ტ. II; ს.ფ. 54), ხოლო კომისიის 2008 წლის 25 ივლისის N433/13 გადაწყვეტილებით შპს ,,ლ..." მიენიჭა სიხშირის ზოლი, რის შედეგადაც კომპანიამ მოიპოვა სიხშირული რესურსით სარგებლობის უფლება (ტ. II; ს.ფ. 56-59). 2010 წლის 29 ოქტომბერს ა. ჯ-ის მიერ გაცემულ იქნა მინდობილობა კ. ხ-აზე, რათა მას შემდეგ გაესხვისებინა და თავის თავზე გადაეფორმებინა შპს ,,ლ...." 100%-იანი წილი (ტ. II; ს.ფ. 61). 2010 წლის 2 დეკემბერს კ. ხ-ამ შეიძინა ა. ჯ-ის საკუთრებაში არსებული შპს ,,ლ...“ 100%-იანი წილი (ტ. II; ს.ფ. 64-66).

საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებებს და აღნიშნავს, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი კვალიფიკაცია არ ქმნის საფუძველს იმისათვის, რომ მოპასუხეები - შპს „...“, შპს ,,ლ...'', ა. ჯ-ე და კ. ხ-ა საგადასახადო კოდექსის 246–ე მუხლის საფუძველზე სასამართლოს მიერ აღიარებულნი იქნენ ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის პირველი ნაწილის (2010 წლის რედაქცია) მიხედვით, თუ სასამართლო დაადგენს, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელია გადასახადის გადამხდელის განსხვავება სხვა პირისგან და ეს პირი გამოყენებული არის გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისთვის თავის არიდების მიზნით, ითვლება, რომ აღნიშნული პირები არიან ერთიმეორის ცრუმაგიერი პირები. ამასთან, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით გადასახადის გადამხდელის აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, ცრუმაგიერი პირის მიმართ განახორციელოს საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებები.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს და მიიჩნევს, რომ საგადასახადო კოდექსის 246–ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის სახეზე უნდა იყოს გადასახადის გადამხდელის განსხვავების შეუძლებლობა სხვა იმ პირისაგან, რომელიც გამოყენებული არის გადასახადის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებისათვის თავის არიდების მიზნით ანუ გადასახადის გადამხდელი პირი, რომელსაც გააჩნია საგადასახადო ვალდებულებები, მისი გადახდისაგან თავის არიდების მიზნით ისეთ კავშირში შედის სხვა პირთან, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელი არის მათი განსხვავება.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ შპს ,,...“ და ა. ჯ-ის ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად ცნობის საფუძვლად მითითებული არის ის გარემოება, რომ 2008 წლის სექტემბერში შპს ,,...“ დისტრიბუციის უფროსმა ლ. ნ-ემ (ა. ჯ-ის მინდობილი პირი) საწარმოს საბანკო ანგარიშიდან ჯამურად გაიტანა თანხა - 1 200 000 ლარის ოდენობით, რომელიც საწარმოს არ მოხმარდა და დარჩა ა. ჯ-ის განკარგულებაში. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილია მხოლოდ 2008 წლის სექტემბრის თვეში საწარმოს ანგარიშიდან უფლებამოსილი პირის, ლ. ნ-ის მიერ თანხების გატანის შესახებ მტკიცებულებები, ხოლო ინფორმაცია ამ თანხების ა. ჯ-ის მიერ მისაკუთრების ან არამიზნობრივი ხარჯვის შესახებ საქმეში არ მოიპოვება - არც შემოსავლების სამსახურის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტის, არც სასამართლო გადაწყვეტილების, არც საგამოძიებო ორგანოს დასკვნის და არც თვით საწარმოს აუდიტორული შემოწმების აქტის სახით.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ შპს „...“ მიერ სამოქალაქო დავა იქნა აღძრული სასამართლოში საწარმოს ყოფილი დირექტორის ა. ჯ-ის წინააღმდეგ, საწარმოდან გატანილი 2 მილიონი ლარის დაბრუნების მოთხოვნით (რომელიც ამ ეტაპზე დასრულებული არ არის) (ტ. II; ს.ფ. 120-132). ასევე, შპს „...“ ა. ჯ-ის წინააღმდეგ მიმართა პროკურატურას საწარმოს კუთვნილი თანხების დატაცების ფაქტზე გამოძიების დაწყების მოთხოვნით (ტ. II; ს.ფ. 133).

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და განმარტავს, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუ შესაბამისი მტკიცებულებებით დადასტურდებოდა ა. ჯ-ის, როგორც შპს „...“ დირექტორის მიერ საწარმოს კუთვნილი თანხის - 1 200 000 ლარის არამიზნობრივად გამოყენება, აღნიშნული მაინც არ ქმნიდა საფუძველს შპს „...“ და ა. ჯ-ის ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის, რადგან მოცემულ შემთხვევაში შეუძლებელი არ იყო შპს „...“, როგორც გადასახადის გადამხდელის განსხვავება ა. ჯ-ისგან, რომელსაც აღნიშნული ქმედებისათვის დამოუკიდებლად ეკისრებოდა ვალდებულება საწარმოსათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების სახით. ამასთან, საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ დადგენილი არ არის 2008 წლის სექტემბერში, გააჩნდა თუ არა საწარმოს შეუსრულებელი საგადასახადო ვალდებულებები, რომელთა უზრუნველყოფის ღონისძიებებისათვის თავის არიდების მიზნით ა. ჯ-ის მიერ განხორციელდა საწარმოდან სადავო თანხების გატანა.

საკასაციო სასამართლო ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის პოზიციას შპს „ლ...“ და კ. ხ-ასთან მიმართებაში. საგადასახადო ორგანოს პოზიცია აღნიშნულ პირებთან დაკავშირებით ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ 2008 წლის სექტემბერში ანუ შპს ,,...“ 1 200 000 ლარის გატანის პერიოდში ა. ჯ-ემ შეიძინა შპს ,,ლ...“ 100%-იანი წილი, რომელიც შემდგომ გადაეცა კ. ხ-ას.

საკასაციო სასამართლო განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ა. ჯ-ემ შპს ,,ლ...’’ 100%-იანი წილი შეიძინა 2008 წლის სექტემბერში ვ. ბ-ისგან, ამ უკანასკნელმა კი შპს „ლ...“ დააფუძნა 2008 წლის 21 აპრილს (ტ. II; ს.ფ. 51-52). საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ 2008 წლის 21 ივლისს შპს ,,ლ..." გადასცა ავტორიზაციის მოწმობა N266/1 (ტ. II; ს.ფ. 54), ხოლო კომისიის 2008 წლის 25 ივლისის N433/13 გადაწყვეტილებით შპს ,,ლ..." მიენიჭა სიხშირის ზოლი, რის შედეგადაც კომპანიამ მოიპოვა სიხშირული რესურსით სარგებლობის უფლება (ტ. II; ს.ფ. 56-59). შესაბამისად, კასატორის პოზიცია ა. ჯ-ის მიერ შპს „...“ საგადასახადო ვალდებულებისაგან თავის არიდების მიზნით შპს „ლ...“ დაფუძნებისა და სიხშირული ზოლის მოპოვების შესახებ დაუსაბუთებელია.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ 2010 წლის 2 დეკემბრის წილის დათმობის ხელშეკრულებით შპს ,,ლ..." ა. ჯ-ის 100%-იანი წილი გადაეცა კ. ხ-ას. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ვინაიდან, წილის დათმობის აღნიშნული ხელშეკრულების დადების დროს არ დასტურდებოდა ა. ჯ-ის შეუსრულებელი საგადასახადო ვალდებულებების არსებობა, დაუსაბუთებელია კასატორის პოზიცია საგადასახადო ვალდებულების უზრუნველყოფის ღონისძიებისთვის თავის არიდების მიზნით კ. ხ-ასთან წილის დათმობის ხელშეკრულების დადების შესახებ. ამასთან, საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ ა. ჯ-ეს წილის დათმობის ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების დადებისას, გარდა შპს „ლ...“ წილისა, საკუთრებაში გააჩნდა საკმაოდ ფასიანი მატერიალური აქტივები. საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილი ქუთაისის საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებებით (ტ. II; ს.ფ. 145-155) დასტურდება, კ. ხ-ას რეალური ინტერესის არსებობა საკაბელო ტელევიზიის მიმართ, რაც არაპირდაპირ ადასტურებს კ. ხ-ას ინტერესს შპს „ლ...“ წილის შეძენისას.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლთან მიმართებაში და აღნიშნავს, რომ აღნიშნული მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, განსაკუთრებულ ურთიერთობებს მიეკუთვნება ურთიერთობები, რომელთა დროსაც პირებს პირდაპირ ან არაპირდაპირ აკონტროლებს მესამე პირი. შესაბამისად, ამ მუხლით განსაზღვრული განსაკუთრებული ურთიერთობა სახეზე არის მაშინ, როდესაც ერთი პირის მიერ მეორე პირის კონტროლი წინ უსწრებს მათ შორის განხორციელებულ კონკრეტულ საქმიანობას და თვითონ ეს კონკრეტული საქმიანობა არ განიხილება ერთი პირის მიერ მეორის კონტროლად. მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით არ დასტურდება 2010 წლის 2 დეკემბრის წილის დათმობის ხელშეკრულების დადებამდე ა. ჯ-ის კონტროლს დაქვემდებარებული რაიმე განსაკუთრებული ურთიერთობის არსებობა ა. ჯ-ესა და კ. ხ-ას შორის, თუმცა, ასეთის არსებობის შემთხვევაშიც არ არსებობს მათი ცრუმაგიერ პირებად აღიარებისათვის საკმარისი საფუძველი, ვინაიდან, სახეზე არ არის საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლით განსაზღვრული წანამძღვრები.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო სადავო საკითხთან დაკავშირებით დამატებით განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე გვაქვს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 25-ე მუხლით განსაზღვრული აღიარებითი სარჩელი. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 25-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელის კანონიერი ინტერესის არსებობისას სასამართლო უფლებამოსილია აღიაროს (დაადასტუროს) კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა-არარსებობა, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელე მხარე წარადგენს აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელ უდავო მტკიცებულებებს. ამდენად, აღიარებითი სარჩელის სპეციფიურობა გამომდინარეობს იქიდან, რომ სასამართლო უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების საფუძველზე მხოლოდ აღიარებს (ადასტურებს) კონკრეტული სამართალურთიერთობის არსებობა-არარსებობის ფაქტს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ ქმნიან მოპასუხეების ცრუმაგიერ პირებად აღიარების საფუძველს. უფრო მეტიც, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ საერთოდ არ გამოუკვლეულა ის გარემოება, თუ რა ფასად შეიძინა ა. ჯ-ემ შპს ,,ლ...“ 100%-იანი წილი, მაშინ როდესაც, 100%-იანი წილის ნომანილურ ღირებულებად, როგორც წილის შესყიდვის, ისე წილის დათმობის ხელშეკრულებაში - 1000 ლარი არის მითითებული, შპს ,,...“ კი - 1 200 000 ლარია გატანილი. შესაბამისად, შპს ,,ლ...“, კ. ხ-ას, ა. ჯ-ისა და შპს ,,...“ ერთიმეორის ცრუმაგიერ პირებად აღიარება - 1 200 000 ლარის ფარგლებში, მაშინ როდესაც კომპანიაში შეძენილი აქციების ღირებულება ბევრად უფრო ნაკლებია, ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულია.

საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ საქმეში წარმოდგენილი №5/28389 და №5/20732 სალარო შემოსავლის ორდერების თანახმად, 2008 წლის სექტემბერში (საწარმოდან თანხის გატანის შემდეგ) ლ. ნ-ის მიერ 30 000 ლარის და 800 000 აშშ დოლარის გადარიცხვა ერთ-ერთი სხვა კომპანიის ანგარიშზე განხორციელდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ლ. მურუსიძე