№ბს-540-531(2კ-12) 28 თებერვალი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები _ 1. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...“;
2. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური
მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. გ-ა
მესამე პირი – ც. მ-ი
გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება
დავის საგანი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ქმედების განხორციელების დავალდებულება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2010 წლის 7 აპრილს ა. გ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების _ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-ის“ მიმართ.
მოსარჩელის განმარტებით, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-მა“ ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში (ყოფ.... ქ. №2/4) დაიწყო მრავალბინიანი სახლის მშენებლობა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისას მნიშვნელოვნად ილახებოდა ... ქ. №8 საცხოვრებელი სახლის მობინადრეთა საბინაო-საყოფაცხოვრებო პირობები (მცირდებოდა განიავება და ბუნებრივი განათება), რომლის მაცხოვრებელი იყო ა. გ-ა. მოსარჩელის მითითებით, ზოგიერთმა მაცხოვრებელმა „ი...-სგან“ მიიღო კომპენსაციის სახით ფულადი ანაზღაურება. ვინაიდან მოსარჩელე ფულადი კომპენსაციის წინააღმდეგი იყო „ი...-მა“ გადაწყვიტა მოსარჩელის ოჯახისათვის კომპენსაციის სახით გადაეცა ამხანაგობისათვის გამოუყენებელი მიწის ქვეშა ნაკვეთი ავტოფარეხისათვის. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მას „ი...-მა“ და შპს „...“ (რომელიც აშენებდა ... ქ. №2/4-ში სახლს) კომპენსაციის სახით 145 კვ.მ. მიწის ფართი გადასცა.
ამასთან, მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2002 წლის 21 ნოემბერს ნოტარიუს ხ. მ-ას მიერ შედგენილ იქნა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში (ამჟამად... ქ. №2/4) მდებარე უძრავი ქონების წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით გამყიდველს წარმოადგენდა მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...“, ხოლო შემძენს – ც. მ-ი. ხელშეკრულებაში ნოტარიუსის მიერ გაანგარიშებისას დაშვებულ იქნა უზუსტობა, კერძოდ, 108 კვ. მეტრის ნაცვლად 72 კვ. მეტრი მიეთითა, ხოლო მთლიანობაში 202.5 კვ. მეტრის ნაცვლად 166.5 კვ. მეტრი. აღნიშნული ხელშეკრულება შეუსწორებელი სახით ქ. თბილისის მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტს დასარეგისტრირებლად 2003 წლის 19 მარტს ჩაბარდა. მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული ურძავი ნივთი საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის თბილისის ¹1 რეგისტრატორის მიერ დარეგისტრირდა 2003 წლის 1 აპრილს და მას მიენიჭა №9524/2003. მოსარჩელემ განმარტა, რომ ნოტარიუსმა ხ. მ-ამ ნასყიდობის ხელშეკურლებაში 2007 წელს შეიტანა შესწორება და ხელშეკრულებაში 72 კვ. მეტრის ნაცვლად 108 კვ. მეტრი, ხოლო 166.5 კვ. მეტრის ნაცვლად - 202.5 კვ. მეტრი მიუთითა. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ შესწორებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა უარი განაცხადა რეესტრის ამონაწერში ცვლილებების განხორციელებაზე, რაც მის მიერ გასაჩივრებულ იქნა ჯერ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროში, ხოლო შემდგომ სასამართლოში.
მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2009 წლის 29 ივლისს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა განახორციელა ცვლილება რეესტრის ამონაწერში, სადაც ც. მ-ის მიწის ნაკვეთის გეგმაში შეტანილ იქნა ცვლილება და 166.5 კვ. მეტრის ნაცვლად 202.5 კვ. მეტრი ჩაიწერა.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მიწის მესაკუთრე ც. მ-ი არის მისი მეუღლე, რომელმაც 2009 წლის 5 ოქტომბერს გამოხატა ნება სადავო მიწის ნაკვეთი ეჩუქებინა მისთვის. ჩუქების ხელშეკრულება დამოწმებულ იქნა სანოტარო წესით, რომლის საფუძველზე 2009 წლის 9 ოქტომბერს თბილსის სარეგისტრაციო სამსახურმა ცვლილება მოახდინა საჯარო რეესტრის ამონაწერში, სადაც ც. მ-ის ნაცვლად 202.5 კვ.მ. მიწის ფართის მესაკუთრე ა. გ-ა გახდა.
მოსარჩელის მითითებით, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის მიერ 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული №9524/1003 რეგისტრაცია. ასევე, ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის №882009315442-03 გადაწყვეტილება, რომელიც ეხებოდა ჩუქების საკითხს. მოსარჩელის მოსაზრებით, 2010 წლის 12 იანვრის №298863 გადაწყვეტილება მიღებულია კანონდარღვევით, ვინაიდან, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური არ იყო უფლებამოსილი ემსჯელა აღნიშნულ საკითხებზე. ამასთან, გადაწყვეტილების მიღებისას ასევე დარღვეულია საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა და თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე 2010 წლის 14 იანვრის 17:22 სთ. მდგომარეობით ა. გ-ას პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის დავალდებულება მოითხოვა. ასევე, მოსარჩელემ თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის მისთვის მიყენებული ზიანისათვის 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის უფროს კ. ი-ისათვის პირადად 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის იურიდიული განყოფილების უფროსისათვის პირადად 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსათვის 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის ნ. გ-ასათვის 30000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...“-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...“-ის თავმჯდომარე ი. დ-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 14 ივნისის საოქმო განჩინებით ა. გ-ას სარჩელი მოპასუხე - ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...“-ის მიმართ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრებისა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ის თავმჯდომარე ი. დ-ისათვის 100000 ლარის ანაზღაურების დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას. ამავე საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...“.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ა. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით ა. გ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით ა. გ-ას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე 2010 წლის 14 იანვრის 17:22 სთ. მდგომარეობით ა. გ-ას უფლების პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს; უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება ა. გ-ასათვის ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 თებერვლის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება ც. მ-ი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით ა. გ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 17 აგვისტოს გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ა. გ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებები, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილება და აღდგენილი იქნა პირვანდელი მდგომარეობა ქ. თბილისი ... ქ. №2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე, 2010 წლის 14 იანვრის განცხადების №882010443587 17:22 საათის მდგომარეობით.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები ქმნიდნენ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლების შემადგენლობას, შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება არ მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს, რის გამოც გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა გაზიარებული.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2002 წლის 21 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით (დამოწმებული - ნოტარიუს ხ. მ-ას მიერ) ც. მ-მა შეიძინა ინდივიდუალურ მენაშენთა ამხანაგობა „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებიდან (მდებარე – ქ. თბილისი, ... (ყოფ....) ქუჩა №2/4) ნაწილი – საცხოვრებელი სახლის მარჯვენა მხარეს არსებული მიწის ნაკვეთი - სიგრძით 21 მ., სიგანით 4.5 მ., (94.5 კვ.მ.), სიმაღლით 4 მ. და ამავე შენობის მარჯვენა კუთხიდან მარცხნივ არსებული მიწის ნაკვეთი სიგრძით 18 მ. და სიგანით 6 მ. (72 კვ.მ.), სიმაღლით 4 მ. - მთლიანად 166.5 კვ.მ. (94.5+72=166.5 კვ.მ.). ამავე ხელშეკრულებით მყიდველმა ც. მ-მა განაცხადა, რომ არავითარი პრეტენზია არ ექნებოდა ნასყიდობის საგნის ტერიტორიაზე შემდგომში მიწის შეჭრით აშენებულ ავტოფარეხის 166.5 კვ.მ. თავზე არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობის მიმართ.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, 2003 წლის 1 აპრილს, 2002 წლის 21 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიულმა სამსახურმა, ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში (ყოფილი... ქ. №2/4) მდებარე უძრავ ნივთზე ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-თან“ ერთად ც. მ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განახორციელა.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2009 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილებით თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა აღნიშნული უძრავი ქონების სარეგისტრაციო მონაცემებში განახორციელა ცვლილება და ნოტარიუს ხ. მ-ას მიერ კორექტირებული ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, საკუთრების საგნის ფართობი 166.5 კვ. მეტრის ნაცვლად 202.5 კვ. მეტრით განსაზღვრა (18X6=108, ხოლო 94.5+108=202.5).
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, 2009 წლის 5 ოქტომბრის ჩუქების ხელშეკრულებით, ც. მ-მა მისი კუთვნილი წილი უძრავი ქონებიდან მდებარე – ... ქ. (ყოფილი... ქუჩა) №2/4-ში აჩუქა მის მეუღლეს – ა. გ-ას. აღნიშნულის საფუძველზე, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს განცხადებით მიმართა ა. გ-ამ, რომელმაც ჩუქების ხელშეკრულების შესაბამისად, ქ. თბილისში, ... ქ. (ყოფ....) №2/4-ში (ზონა: თბილისი, სექტორი: მთაწმინდა) მდებარე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის №882009315442-03 გადაწყვეტილებით, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, ა. გ-ას მოთხოვნა დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში ქ. თბილისში, ... (ყოფ....) №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-თან“ ერთად ა. გ-ას საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა, რომლის შესაბამისად, საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, 2010 წლის 14 იანვრის 17:22:12 მდგომარეობით ქ. თბილისში, ... ქუჩა (ყოფ....) №2/4-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეთა გრაფაში ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-თან“ ერთად მითითებულია ა. გ-ა.
სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის 2003 წლის 1 აპრილის №9524/2003 რეგისტრაცია, რომლის თანახმად, ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე დარეგისტრირდა ც. მ-ის საკუთრების უფლება და მის მიერ ამხანაგობა „ი...-ის“ მიმართ აღებული ვალდებულება; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის №882009213691-07 გადაწყვეტილება, რომლითაც განხორციელდა ცვლილების რეგისტრაცია ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთთან დაკავშირებით; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის №882009315442-03 გადაწყვეტილება ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ა. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ. ამავე გადაწყვეტილებით ც. მ-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე მის მიერ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-ის“ მიმართ აღებული ვალდებულების შესახებ რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილებების რეგისტრაციაზე, ხოლო ა. გ-ას უარი ეთქვა სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე. ამასთან, შეჩერდა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის მიერ 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული №9524/2003 რეგისტრაციის გაბათილების შედეგად №9524/2003 განცხადებაზე განახლებული სარეგისტრაციო წარმოება და განმცხადებელს განესაზღვრა 30 კალენდარული დღის ვადა გადაწყვეტილების მიღებისათვის აუცილებელი დოკუმენტის – მხარეთა სათანადო ნების გამოვლენის საფუძველზე კანონმდებლობით დადგენილი წესით შედგენილი კორექტირებული (დაზუსტებული) ხელშეკრულების წარდგენისათვის.
თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებით „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, მიღებული იქნა გადაწყვეტილება საკუთრების უფლების (მდებარე - ქ. თბილისი, ... ქ. №2/4) რეგისტრაციის ბათილობის მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე.
2010 წლის 10 თებერვალს, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ა. გ-ამ, რომელმაც თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა მოითხოვა. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილებით ა. გ-ას უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური 2010 წლის 12 იანვრის №298863 გადაწყვეტილების მიღების კანონიერებას უკავშირებს იმ გარემოებას, რომ მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის მიერ, 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული №9524/2003 რეგისტრაცია, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის №882009213691-07 და 2009 წლის 9 ოქტომბრის №882009315442-03 გადაწყვეტილებებით პირველადი და შემდგომი რეგისტრაციები განხორციელდა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაუცველად, კერძოდ, 1. მხარეთა შეთანხმებით ნასყიდობის საგნის მახასიათებლების სიგრძე 18 მეტრი და სიგანე 6 მეტრი, ფართობი 18კვ.მ. X6 რომელთა ნამრავლი ამავე დროს არ შეესაბამებოდა ხელშეკრულებაში მითითებულ ნასყიდობის საგნის ფართობს 72კვ.მეტრს, ამასთან, ხელშეკრულებით ნასყიდობის საგნის ზუსტი ოდენობა და მისი იდენტიფიკაცია შეუძლებელია; 2. ნასყიდობის ხელშეკრულების კორექტირებით მხარის ნების არ არსებობის გარეშე, არსებითად შეიცვალა ხელშეკრულების საგანი; 3. „სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2005 წლის 22 დეკემბრის N2359 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის“ 27-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულებაში ცვლილებების განხორციელება ნოტარიუსის მიერ მხარეთა მონაწილეობისა და ნების გამოვლენის გარეშე იყო უკანონო.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ხელშეკრულებაში განხორციელებული შესწორების შეტანის დროისათვის მოქმედი „სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2005 წლის 22 დეკემბრის №2359 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის“ 27-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ნოტარიუსი უფლებამოსილია სანოტარო მოქმედების მონაწილის მოთხოვნით, ან საკუთარი ინიციატივით, სანოტარო აქტის ტექსტში შეასწოროს სანოტარო აქტის შედგენისას დაშვებული აშკარა მექანიკური შეცდომები. აშკარა მექანიკურ შეცდომად ჩაითვლება სანოტარო აქტის ტექსტში დაშვებული კალმისმიერი, ორთოგრაფიული, არითმეტიკული ან სხვა სახის ხარვეზები, რომელთა მექანიკური ხასიათი თვალნათლივ დასტურდება ამავე სანოტარო აქტის სხვა ნაწილებიდან და/ან თანდართული დოკუმენტებიდან და რომელთა გასწორებაც არ იწვევს სანოტარო აქტის შინაარსის არსებით შეცვლას. აშკარა მექანიკური შეცდომების გასწორებისას, სანოტარო აქტის ტექსტის ბოლოს ცვლილებების შესახებ ამ მუხლით გათვალისწინებული მითითების შემდეგ მხარეების განმეორებითი ხელმოწერები სავალდებულო არ არის. შესწორებულ ვარიანტზე დაისმება ნოტარიუსის ხელმოწერა და ბეჭედი.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ადმინისტრაციული ორგანოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ კორექტირებული ხელშეკრულება წარდგენილი უნდა ყოფილიყო თავდაპირველი ხელშეკრულების მონაწილე მხარეთა ხელმოწერით, ვინაიდან პირველადი რეგისტრაცია განხორციელდა შეცდომით წარმოდგენილი მონაცემით, კერძოდ, ნოტარიუსის მიერ ნასყიდობის საგნის ჯამური ოდენობა მითითებული იქნა შეცდომით (მიწის ნაკვეთის ფართი 202 კვ. მეტრის ნაცვლად დაფიქსირდა 166.5 კვ.მ.), ამდენად, პალატის მოსაზრებით სახეზეა დასახელებული ნორმატიული აქტით („სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2005 წლის 22 დეკემბრის N2359 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის“ 27-ე მუხლის მე-3 ნაწილი) გათვალისწინებული შემთხვევა. ანუ, ნოტარიუსის მიერ გასწორდა ამ უკანაკნელის მიერ დაშვებული არითმეტიკული შეცდომა.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ზოგადი მატერიალური ნორმები აღიარებენ ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ მმართველობითი ღონისძიების განხორციელების არსებით კრიტერიუმებს, რომლის გაუთვალისწინებლობაც უკანონოს ხდის მმართველობითი საქმიანობით მიღებულ სამართლებრივ შედეგს. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლი განსაზღვრავს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის არსებით პირობებს, კერძოდ, ეს არის შემთხვევა, როცა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ეწინააღმდეგება მოქმედ სპეციალურ კანონმდებლობას და დარღვეულია ადმინისტრაციული წარმოების განხორციელების ნორმატიული დანაწესები. თუმცა კანონმდებელი უშვებს თუნდაც ამ ორივე შემთხვევის არსებობის პირობებშიც კი, ისეთი მმართველობითი ღონისძიების განხორციელების შედეგად მიღებული გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობის შეზღუდვას, რომლებითაც დაინტერესებული მხარეები აღიჭურვებიან გარკვეული უფლებით და ამასთანავე ამ უფლების მინიჭების პროცესში ადმინისტრაციული წარმოების მიმართ ეს უკანასკნელნი სარგებლობენ კანონიერი ნდობის პრივილეგიით.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამართლებრივი ურთიერთობების ადმინისტრაციული წარმოების წესით დარეგულირების შესაბამისი ნორმატიული დანაწესი უშვებს შესაძლებლობას ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად მიღებული გადაწყვეტილებები ასეთის გამომცემმა ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა მიიჩნიონ უკანონოდ და ბათილად გამოაცხადონ. ეს არის შემთხვევა, როცა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შემდეგ გამოვლინდება ასეთი გადაწყვეტილების მიღებისათვის უარის თქმის საფუძვლები. თუმცა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლის მე-3 ნაწილის გამოყენება დასაშვებია იმ შემთხვევაში, როცა ასეთი გადაწყვეტილება არსებითად არღვევს სახელმწიფო, საზოგადოებრივ ან სხვა პირთა უფლებებს და კანონიერ ინტერესებს, ანუ არსებითად ზიანს აყენებს მესამე პირთა დასახელებულ ღირებულებებს, რაც აქარწყლებს უკანონო გადაწყვეტილების მიმართ, კანონიერი ნდობის პრივილეგიას.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ც. მ-ს და ა. გ-ას სადავო აქტების მიმართ გააჩნიათ კანონიერი ნდობა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სასამართლოს მოსაზრება და მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანო სადავო აქტის მიღებისას შეზღუდული იყო ბათილად ეცნო პირველადი და შემდგომი რეგისტრაციები, ვინაიდან, ამ უკანასკნელის მიერ ვერ იქნა დადასტურებული საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლის მე–4 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევის არსებობა, რომლის მტკიცების ტვირთიც ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე–17 მუხლის მე–2 ნაწილის შესაბამისად, ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს. აღნიშნულთან მიმართებაში, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საყურადღებოა ის გარემოება, რომ უფლების დამდგენი დოკუმენტი – ნასყიდობის ხელშეკრულება მხარეთა მიერ სადავო არ არის.
დასახელებულ გარემოებათა გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 გადაწყვეტილების მიღება სწორედ რომ მეტყველებს ასეთი გადაწყვეტილების მიღებით განხორციელებულ მმართველობითი ღონისძიების კანონშეუსაბამობაზე. მით უფრო იმ პირობებში, როცა სადავო აქტების გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანო ვერ უთითებს გარემოებებზე, რითაც შეიძლება გამოირიცხოს ა. გ-ას კანონიერი ნდობის დაშვების შესაძლებლობა უკანონო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მიმართ. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადებას კი უკავშირებს სხვა პირის კანონიერ უფლებებსა და ინტერესებს, რომელიც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემით არსებითად ირღვევა. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, მარეგისტრირებელი ორგანო, როგორც პირველადი, ასევე საბოლოო რეგისტრაციის განხორციელებით, ასეთი გარემოების არსებობას ვერ ადასტურებს.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ან მისი ნაწილი კანონს ეწინააღმდეგება და ის პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას, ან ინტერესს ან უკანონოდ ზღუდავს მის უფლებას, სასამართლო ამ კოდექსის 22-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით გამოიტანს გადაწყვეტილებას ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ. ამავე კოდექსის 33-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემაზე უარი კანონს ეწინააღმდეგება ან დარღვეულია მისი გამოცემის ვადა და ეს პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, სასამართლო ამ კოდექსის 23-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით გამოიტანს გადაწყვეტილებას, რომლითაც ადმინისტრაციულ ორგანოს ავალებს, გამოსცეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. მხარის მოთხოვნით სასამართლო ადგენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ვადას.
სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლის პირველ და მეორე პუნქტებზე რომლის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არა აქვს კანონმდებლობის მოთხოვნების საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ან სხვა სახის ქმედება, რომელიც იწვევს ადამიანის საქართველოს კონსტიტუციით მინიჭებული უფლებების ან თავისუფლებების შეზღუდვას, დაიშვება მხოლოდ საქართველოს კონსტიტუციის მეორე თავის შესაბამისად, კანონით ან მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე აქტით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე.
დასახელებულ გარემოებათა გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახეზეა სადავო აქტების ბათილად ცნობის ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწინებული საფუძვლები.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.
კასატორების განმარტებით, სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 და 266-ე მუხლები. კასატორების მითითებით, საქმეზე წარმოდგენილია კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგენილია, რომ ნოტარიუსის მიერ არაერთხელ შესწორდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რის შემდეგაც არსებითად შეიცვალა ხელშეკრულების საგანი, უძრავი ნივთის მოცულობა. ხელშეკრულებაში ცვლილება განხორციელდა მხარეთა მონაწილეობისა და ნების გამოვლენის გარეშე, მაშინ, როდესაც ხელშეკრულებაში ცვლილების განხორციელება მოითხოვს მხარეთა მიერ სათანადო ნების გამოვლენას.
ამასთან, კასატორების მითითებით, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, იუსტიციის მინისტრის 2005 წლის 22 დეკემბრის №2359 ბრძანებით დამტკიცებული „სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ“ ინსტრუქციის 27-ე მუხლის მე-3 პუნქტი. აღნიშნული ნორმა ადგენს სავალდებულო პირობას, რომ ხარვეზის გასწორებამ არ უნდა გამოიწვიოს სანოტარო აქტის შინაარსის არსებითი შეცვლა.
კასატორების განმარტებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლის მე-4 ნაწილი დავის ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში. კასატორების მითითებით, იმ რეგისტრირებული მონაცემებით, რომელთა აღდგენა სააპელაციო სასამართლომ სარეგისტრაციო სამსახურს დაავალა, არსებითად ირღვევა მესამე პირის – ამხანაგობა „ი...-ის“ უფლებები.
კასატორების განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულების შემთხვევაში სადავო უძრავი ნივთის მიმართ უზრუნველყოფილი ვერ იქნება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლით განმტკიცებული რეესტრის მონაცემების მიმართ უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, რამდენადაც მათი უზუსტობის დადგენა შესაძლებელია რეგისტრირებული მონაცემებისა და სარეგისტრაციო დოკუმენტების ურთიერთშედარებით.
კასატორებმა დამატებით აღნიშნეს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო სასამართლოს დაევალა სადავო ადმინისტრაციული აქტების კანონიერების შეფასებისას გამოერკვია უფლებამოსილი იყო თუ არა ადმინისტრაციული ორგანო ბათილად ეცნო აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები კანონიერი ნდობის არსებობის პირობებში. კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ ამ მხრივ არასათანადოდ გამოიკვლია საქმის გარემოებები და საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს არ მისცა ობიექტური შეფასება. მესამე პირების ინტერესებისა და დაინტერესებული მხარის კანონიერი ნდობის პრინციპის შეპირისპირების დროს სასამართლოს უნდა მოეხდინა აღმჭურველი უკანონო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობით ადრესატისადმი მიყენებული ზიანისა და ამ აქტის ბათილად გამოუცხადებლობით მესამე პირებისათვის (ამხანაგობისათვის) მიყენებული ზიანის შეპირისპირება, რაც სააპელაციო სასამართლოს არ განუხორციელებია. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა, ხომ არ იყო 2009 წელს განხორციელებული რეგისტრაცია, რომლითაც ც. მ-ს სრულიად უკანონოდ მიემატა 36 კვ.მ. იმავდროულად შემზღუდველი ინდივიდუალურ ადმინისტარციულ-სამართლებრივი აქტი ამხანაგობის მიმართ, იმ პირობებში, როდესაც ამხანაგობას კანონით დადგენილი წესით აღნიშნულზე ნება არ გამოუხატავს. სააპელაციო სასამართლომ ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე უდავოდ გაავრცელა კანონიერი ნდობის პრინციპი 36 კვ. მეტრზეც იმ პირობებში, როდესაც ამ ნაწილში ამხანაგობის საკუთრების უფლება უკანონოდ შემცირდა და 2009 წლის რეგისტრაციები ამ მხრივ შემზღუდველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებია. სასამარეთლომ სრულიად უსაფუძვლოდ გამორიცხა ამხანაგობის უფლებების არსებითი დარღვევა არა მხოლოდ იმ თვალსაზრისით, რომ რეგისტრირებული მონაცემებით ა. გ-ა მთელი უძრავი ნივთის ½-ის მესაკუთრეა, არამედ იმ თვალსაზრისით, რომ ამხანაგობის კუთვნილი ფართის შემცირებაზე თავად ამხანაგობას ნება არ გამოუვლენია. კასატორების მოსაზრებით, ამ მხრივ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 ივლისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის საკასაციო საჩივარი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა ი...-ის“ წევრებმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.
კასატორების განმარტებით, მოქმედი კანონმდებლობისა და დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკის თანახმად, ამხანაგობები, რადგან ისინი არ წარმოადგენენ იურიდიულ პირებს, სასამართლო დავებში მონაწილეობას ვერ იღებენ როგორც ორგანიზაციული წარმონაქმნები. როცა სასამართლო დავაში ერთ-ერთი მხარე გახლავთ ამხანაგობა, ასეთ შემთხვევაში საქმეში ხდება ამხანაგობის წევრთა ჩაბმა სასამართლოს მიერ და ამხანაგობის თითოეულ წევრს ეგზავნება უწყება და სასამართლოს მასალები. ამხანაგობის წევრები უთითებენ, რომ არც ერთი მათგანი არ ყოფილა საქმეში არც ჩაბმული და არც მიწვეული, რაც კარგად ჩანს 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებიდანაც, სადაც მესამე პირად დასახელებულია ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ი...“ და არა მისი რომელიმე წევრი. ვინაიდან ამხანაგობის წევრები არ იყვნენ ჩაბმულნი განსახილველ დავაში, მოკლებულნი იყვნენ შესაძლებლობას წარედგინათ მათი სიმართლის დამადასტურებელი დოკუმენტები, მათ შორის კანონიერ ძალაში შესული სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომელშიც ჯერ კიდევ 2009 წელს განხილული და დადგენილი იქნა ა. გ-ას და ც. მ-ის პრეტენზიების უსაფუძვლობა 202 კვ.მ. თუ 166 კვ.მ. მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით. სასამართლო პროცესში მათი მონაწილეობა გამორიცხავდა ა. გ-ას სარჩელის დაკმაყოფილებას. კასატორების მითითებით, არც ადმინისტრაციულ ორგანოებს წარმოუდგენია აღნიშნული სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება და სხვა დოკუმენტაცია რაც დაადასტურებდა რეესტრის მოქმედების კანონიერებას და ა. გ-ას მოთხოვნის უსაფუძვლობას.
ამდენად, კასატორებმა განსახილველ საქმეში ჩართვა და საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვეს, ვინაიდან, გადაწყვეტილება გამოტანილია ერთ-ერთი მხარის (ამხანაგობის წევრების) დაუსწრებლად, რომელსაც არ მიუღია შეტყობინება კანონით დადგენილი წესით. ამასთან, კასატორების მითითებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ არის დასაბუთებული არც ფაქტობრივი და არც სამართლებრივი თვალსაზრისით, რამაც განაპირობა საქმეზე უკანონო გადაწყვეტილების გამოტანა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 სექტემბრის განჩინებით კასატორის - ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-ის“ უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...“.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ საკასაციო საჩივარი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით და მათი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2013 წლის 10 იანვარს 12:30 საათზე.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობის შესწავლის, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის „გ“ და „ე“ ქვეპუნქტებისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე1“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე1“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის აბსოლუტური საფუძველი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: 2002 წლის 21 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით (დამოწმებულია ნოტარიუსის ხ. მ-ას მიერ) ც. მ-მა შეიძინა ინდივიდუალურ მენაშენთა ამხანაგობა „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებიდან (მდებარე – ქ. თბილისი, ... (ყოფ....) ქუჩა №2/4) ნაწილი – საცხოვრებელი სახლის მარჯვენა მხარეს არსებული მიწის ნაკვეთი - სიგრძით 21 მ., სიგანით 4.5 მ., (94.5 კვ.მ.), სიმაღლით 4 მ. და ამავე შენობის მარჯვენა კუთხიდან მარცხნივ არსებული მიწის ნაკვეთი სიგრძით 18 მ. და სიგანით 6 მ. (72 კვ.მ.), სიმაღლით 4 მ. - მთლიანად 166.5 კვ.მ. (94.5+72=166.5 კვ.მ.). ამავე ხელშეკრულებით მყიდველმა ც. მ-მა განაცხადა, რომ არავითარი პრეტენზია არ ექნებოდა ნასყიდობის საგნის ტერიტორიაზე შემდგომში მიწის შეჭრით აშენებულ ავტოფარეხის 166.5 კვ.მ. თავზე არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობის მიმართ (ტ. I; ს.ფ. 32-35). 2003 წლის 1 აპრილს, აღნიშნული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიულმა სამსახურმა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში (ყოფილი... ქ. №2/4) მდებარე უძრავ ნივთზე ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-თან“ ერთად ც. მ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია განახორციელა (ტ. I; ს.ფ. 37). 2009 წლის 29 ივლისს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა აღნიშნული უძრავი ქონების სარეგისტრაციო მონაცემებში განახორციელა ცვლილება და ნოტარიუს ხ. მ-ას მიერ კორექტირებული ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, საკუთრების საგნის ფართობი 166.5 კვ. მეტრის ნაცვლად 202.5 კვ. მეტრით განისაზღვრა (18X6=108, ხოლო 94.5+108=202.5). 2009 წლის 5 ოქტომბრის ჩუქების ხელშეკრულებით, ც. მ-მა მისი კუთვნილი წილი უძრავი ქონებიდან მდენარე – ... ქ. (ყოფილი... ქუჩა) №2/4-ში აჩუქა მის მეუღლეს – ა. გ-ას (ტ. I; ს.ფ. 93). აღნიშნულის საფუძველზე თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს განცხადებით მიმართა ა. გ-ამ, რომელმაც ჩუქების ხელშეკრულების შესაბამისად, ქ. თბილისში, ... ქ. (ყოფ....) №2/4-ში (ზონა: თბილისი, სექტორი: მთაწმინდა) მდებარე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის №882009315442-03 გადაწყვეტილებით „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ა. გ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ (ტ. II ს.ფ. 117). აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში ქ. თბილისში, ... (ყოფ....) №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-თან“ ერთად ა. გ-ას საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში წარმოდგენილ საჯარო რეესტრის ამონაწერზე, რომლის მიხედვითაც, 2010 წლის 14 იანვრის 17:22:12 მდგომარეობით ქ. თბილისში, ... ქუჩა (ყოფ....) №2/4-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეთა გრაფაში ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-თან“ ერთად მითითებულია ა. გ-ა (ტ. I; ს.ფ. 214).
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის 2003 წლის 1 აპრილის №9524/2003 რეგისტრაცია, რომლის თანახმადაც, ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე დარეგისტრირდა ც. მ-ის საკუთრების უფლება და მის მიერ ამხანაგობა „ი...-ის“ მიმართ აღებული ვალდებულება; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 29 ივლისის №882009213691-07 გადაწყვეტილება, რომლითაც განხორციელდა ცვლილების რეგისტრაცია ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთთან დაკავშირებით; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 9 ოქტომბრის №882009315442-03 გადაწყვეტილება ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე ა. გ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ. ამავე გადაწყვეტილებით ც. მ-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე მის მიერ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-ის“ მიმართ აღებული ვალდებულების შესახებ რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილებების რეგისტრაციაზე, ხოლო ა. გ-ას უარი ეთქვა სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე. ამასთან, შეჩერდა მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ქ. თბილისის ტერიტორიული სამსახურის მიერ 2003 წლის 1 აპრილს განხორციელებული №9524/2003 რეგისტრაციის გაბათილების შედეგად №9524/2003 განცხადებაზე განახლებული სარეგისტრაციო წარმოება და განმცხადებელს განესაზღვრა 30 კალენდარული დღის ვადა გადაწყვეტილების მიღებისათვის აუცილებელი დოკუმენტის – მხარეთა სათანადო ნების გამოვლენის საფუძველზე კანონმდებლობით დადგენილი წესით შედგენილი კორექტირებული (დაზუსტებული) ხელშეკრულების წარდგენისათვის (ტ. I; ს.ფ. 20-25).
თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებით „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება საკუთრების უფლების (მდებარე - ქ. თბილისი, ... ქ. №2/4) რეგისტრაციის ბათილობის მოთხოვნის დაკმაყოფილების თაობაზე (ტ.II; ს.ფ. 128).
ამასთან, 2010 წლის 10 თებერვალს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ა. გ-ამ, რომელმაც თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა მოითხოვა. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილებით ა. გ-ას უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე (ტ. I; ს.ფ. 218-220).
თავდაპირველად საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 დეკემბრის განჩინებაზე, რომლითაც ა. გ-ას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე მიწის ფართზე 2010 წლის 14 იანვრის 17:22 სთ. მდგომარეობით ა. გ-ას უფლების პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს; უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 დეკემბრის განჩინება ა. გ-ასათვის ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში. აღნიშნული განჩინებით საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ყურადღებას ამახვილებდა იმ გარემოებაზე, რომ როგორც ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა, ასევე, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა გასაჩივრებული აქტების კანონიერება დაასაბუთეს იმ საფუძვლით, რომ კორექტირებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე არასწორად განახორციელდა სადავო უძრავი ნივთის სარეგისტრაციო მონაცემებში ცვლილება, ხოლო 2009 წლის 29 ივლისის სარეგისტრაციო მონაცემებში განხორციელებულ ცვლილებებამდე ც. მ-ის სახელზე სათანადო წესით რეგისტრირებული იყო 166.5 კვ.მ. მიწის ფართი და მისი კანონიერება სადავოდ არ გამხდარა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს მიუთითებდა, რომ თუ გასაჩივრებული აქტების კანონიერების ერთადერთ არგუმენტად მოპასუხეებს სარეგისტრაციო მონაცემებში ცვლილების განხორციელების უკანონობა მოყავდათ, საგულისხმო იყო რის საფუძველზე გაუუქმდა ც. მ-სა და ა. გ-ას 166.5 კვ.მ. მიწის ფართზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მაშინ, როდესაც ეჭვს ქვეშ იდგა მოსარჩელის უფლება სადავო მიწის ნაკვეთის მხოლოდ 36 კვ. მეტრზე, სარეგისტრაციო სამსახურმა მთლიანად – 202.5 კვ. მეტრზე გააუქმა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე ც. მ-ისა და ა. გ-ას სახელზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. საკასაციო სასამართლოს მითითებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოერკვია და შეფასება მიეცა 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში გასაჩივრებული აქტების კანონიერებისათვის. აღნიშნულის მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლომ, ისე რომ არ გაუთვალისწინებია საკასაციო სასამართლოს მითითებები და არ უმსჯელია აღნიშნულ ფართთან დაკავშირებით მესამე პირთა ინტერესებზე, მთლიანად – 202.5 კვ.მ. მიწის ფართზე აღუდგინა მოსარჩელეს საკუთრების უფლება.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 2 ივლისის განჩინებით ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-ის“ წევრების საკასაციო საჩივარს დაუდგინდა ხარვეზი. კასატორებს განემარტათ, რომ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა, მისი არსიდან გამომდინარე, ფუნქციონირებს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისას, მის დასრულებამდე, ხოლო მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის დასრულების შემდგომ, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად იქმნება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა, რომელზეც ვრცელდება აღნიშნული კანონის მოთხოვნები. საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა დასრულებულია, ბინები ინდივიდუალურად საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში და შესაბამისად, იგი ექცევა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის რეგულირების სფეროში. აღნიშნული კანონის მე-14 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობას სამართლებრივ ურთიერთობებში წარმოადგენს თავმჯდომარე ან საამისოდ უფლებამოსილი პირი. ამდენად, კასატორებს დაევალათ საქართველოს უზენაეს სასამართლოში წარმოედგინათ უფლებამოსილი პირის (ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარის) მიერ ხელმოწერილი საკასაციო საჩივარი და მისი უფლებამოსილების დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი. 2012 წლის 19 ივლისს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას განცხადებით მომართეს ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ თავმჯდომარემ - კ. ღ-ემ და ამხანაგობის წევრებმა და განცხადებას დაურთეს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2009 წლის 22 თებერვლის №1 საერთო კრების ოქმი. აღნიშნული კრების ოქმის თანახმად, 2009 წლის 22 თებერვალს შეიქმნა ქ. თბილისში, ... ქ. №2/4-ში მდებარე მრავალბიანიანი საცხოვრებელი სახლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა, რომელსაც ეწოდა „...“. ამავე კრებაზე ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა კ. ღ-ე. აღნიშნულის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლომ 2012 წლის 6 სექტემბრის განჩინებით კასატორის _ ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ი...-ის“ უფლებამონაცვლედ ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...“ დაადგინა.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ განსახილველი სამართალურთიერთობის მონაწილეს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა წარმოადგენს. მიუხედავად იმისა, რომ საქმეში მესამე პირად ინდ. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ი...“ ფიქსირდებოდა, რეალურად (ჯერ კიდევ 2009 წლის 22 თებერვალს) სახელზე იყო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა, რომელსაც სამართლებრივ ურთიერთობებში თავმჯდომარე ან საამისოდ უფლებამოსილი პირი წარმოადგენს. აქვე საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებაზე, რომ განსახილველი საქმის თაობაზე სასამართლო უწყებები კანონით დადგენილი წესით ეგზავნებოდა და ბარდებოდა ამხანაგობის თავმჯდომარეს, რომელიც ინფორმირებული იყო საქმის მსვლელობის შესახებ. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს ამხანაგობის წევრების მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში გადაწყვეტილება გამოტანილია ერთ-ერთი მხარის დაუსწრებლად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ა. გ-ას საკასაციო საჩივრის განხილვისას საქმიდან არ იკვეთებოდა ამხანაგობის ინტერესი განსახილველი საქმის მიმართ. ამხანაგობა, ისევე როგორც ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში, მონაწილეობას არ იღებდა საკასაციო სასამართლოში გამართულ პროცესებზე და არ გამოთქვამდა დასაბუთებულ პრეტენზიას სადავო ფართის მიმართ. ამხანაგობის ინტერესები გამოიკვეთა მას შემდეგ, რაც სააპელაციო სასამართლომ სრულად - 202.5 კვ.მ. მიწის ფართზე აღუდგინა მოსარჩელეს საკუთრების უფლება. ამასთან, საყურადღებოა, რომ საკასაციო სასამართლოში გამართულ სხდომებზე ამხანაგობამ დააფიქსირა საკუთარი პოზიცია და აღნიშნა, რომ იგი გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას სადავოდ ხდიდა მხოლოდ 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში და მოსარჩელეს არ ედავებოდა 166.5 კვ.მ. მიწის ფართზე. ამდენად, ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ ინტერესი იკვეთება მხოლოდ 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში.
საკასაციო სასამართლოს მითითებით, მიუხედავად იმისა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოებისა და ამხანაგობის საკასაციო საჩივრების ფარგლები განსხვავებულია, რეალურად მოსარჩელესა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ს“ შორის დავის საგანს მხოლოდ 36 კვ.მ. მიწის ფართი წარმოადგენს. ხოლო, რაც შეეხება 166.5 კვ.მ. მიწის ფართს, აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და უდავოდ დადგენილად მიიჩნევს ა. გ-ას და ც. მ-ის კანონიერი ნდობის არსებობას მითითებულ ფართთან დაკავშირებით სადავო აქტების მიმართ.
შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ 166.5 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში სადავო აქტების მიმართ უდავოდ სახეზეა ა. გ-ას და ც. მ-ის კანონიერი ნდობა და ამასთან, აღნიშნული ფართის მიმართ არ იკვეთება მესამე პირთა ინტერესები, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ ნაწილში უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას სადავოდ ქცეულ 36 კვ.მ. მიწის ფართთან დაკავშირებით და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე გაავრცელა კანონიერი ნდობის პრინციპი 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში ადმინისტრაციულ-სამართბლებრივი აქტების მიმართ, იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნული ფართის ნაწილში სასამართლოს სადავო აქტების კანონიერებაზე მესამე პირის ინტერესების გათვალისწინებით უნდა ემსჯელა და დაედგინა ადგილი ხომ არ ჰქონდა ამხანაგობის ინტერესების არსებით დარღვევას.
ამდენად, საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ კანონიერი ინტერესებისა და ა. გ-ას და ც. მ-ის კანონიერი ნდობის პრინციპის ურთიერთშეპირისპირების საფუძველზე უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება სადავო 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებები, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილება 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში და აღდგენილ იქნა პირვანდელი მდგომარეობა ქ. თბილისი, ... ქ. №2/4-ში მდებარე 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში, 2010 წლის 14 იანვრის განცხადების №882010443587 17:22 საათის მდგომარეობით. ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს; ამასთან, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებები, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილება 166.5 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში და აღდგენილ იქნა პირვანდელი მდგომარეობა ქ. თბილისი, ... ქ. №2/4-ში მდებარე 166.5 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში, 2010 წლის 14 იანვრის განცხადების №882010443587 17:22 საათის მდგომარეობით.
საკასაციო სასამართლო თვითონ ვერ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, რადგან არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები.
სააპელაციო სასამართლომ თავის მხრივ საქმის ხელახლა განხილვისას საკასაციო სასამართლოს მითითებების გათვალისწინებით საქმეზე უნდა მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისა და ინდ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...-ის“ საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებები, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილება 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში და აღდგენილ იქნა პირვანდელი მდგომარეობა ქ. თბილისი, ... ქ. №2/4-ში მდებარე 36 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში, 2010 წლის 14 იანვრის განცხადების №882010443587 17:22 საათის მდგომარეობით. ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 12 იანვრის №298863 და 2010 წლის 14 იანვრის №882010443701-03 გადაწყვეტილებები, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2010 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილება 166.5 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში და აღდგენილ იქნა პირვანდელი მდგომარეობა ქ. თბილისი, ... ქ. №2/4-ში მდებარე 166.5 კვ.მ. მიწის ფართის ნაწილში, 2010 წლის 14 იანვრის განცხადების №882010443587 17:22 საათის მდგომარეობით;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ლ. მურუსიძე
