№ბს-180-173(კ-13) 28 იანვარი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ლევან მურუსიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
პაატა სილაგაძე
ნუგზარ სხირტლაძე
სხდომის მდივანი – ა. ვარდიძე
კასატორი (მოსარჩელე) – შპს ,,...“
მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) – სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური; სსიპ ქონების მართვის სააგენტო
მესამე პირები – ქ. თბილისის მერია; შპს ,,გ...“; შპს ,,თ...“
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 იანვრის განჩინება
დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
შპს „...“ 2012 წლის 20 თებერვალს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და მესამე პირების - ქ. თბილისის მერიის, შპს ,,გ...“ და შპს ,,თ...“ მიმართ და მოითხოვა ბათილად იქნეს ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 2 სექტემბრის №882011425408-03, №8820114254420-03 გადაწყვეტილებები ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად ... №89/24-ში სახურავის 556,65 კვ.მ-სა და ჰოლზე 186,88 კვ.მ-ის რეგისტრაციის შესახებ; ნაწილობრივ ბათილად იქნეს ცნობილი ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 29 სექტემბრის აუქციონის ოქმი და 2011 წლის 7 ნოემბერს შპს ,,გ...”’ გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა; ბათილად იქნეს ცნობილი თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 14 ნოემბრის №882011545177-03 და №882011545141-03 გადაწყვეტილებები ... №89/24-ში არსებული შენობა-ნაგებობების სახურავის ნიშნულზე შპს ,,გ...’’, როგორც თანამესაკუთრის რეგისტრაციის შესახებ; დაევალოს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს გამოსცეს ადმინისტრაციული აქტი ... №89/24-ში სახურავზე მდებარე 556,65 კვ.მ ფართზე და ჰოლის 186,88 კვ.მ-ზე შპს ,,...“ თანამესაკუთრედ რეგისტრაციის შესახებ.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით, ,,ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ’’ საქართველოს ორგანული კანონით, ,,ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონით, ,,საქართველოს დედაქალაქის-თბილისის შესახებ’’ საქართველოს კანონით, ,,საჯარო რეესტრის შესახებ’’ საქართველოს კანონით, ,,ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესის დამტკიცების შესახებ’’ ქ. თბილისის საკრებულოს 2010 წლის 27 აგვისტოს №9-63 გადაწყვეტილებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ’’ საქართველოს კანონით.
სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტების, კერძოდ, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 2 სექტემბრის №882011425408-03, №8820114254420-03 გადაწყვეტილებების, რომლითაც განხორციელდა ადგილობრივ თვითმმართველ ერთეულზე ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად ... №89/24-ში სახურავის 556,65 კვ.მ-სა და ჰოლზე 186,88 კვ.მ-ის რეგისტრაცია, ბათილად ცნობის კანონით დადგენილი წინაპირობები არ არსებობს, რამდენადაც მოსარჩელემ ვერ მიუთითა სარეგისტრაციო წარმოების პროცესში ,,საჯარო რეესტრის შესახებ’’ საქართველოს კანონით დადგენილი პროცედურის დარღვევებზე.
საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის საკრებულოს 2007 წლის 6 სექტემბრის №10-54 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა ,,დედაქალაქის, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის 50%-ზე მეტი წილობრივი მონაწილეობით არსებული საწარმოს ბალანსზე რიცხული ძირითადი საშუალებების განკარგვისა და გადაცემის წესი’’, რომლის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილით ცალსახად განისაზღვრა, რომ გადაწყვეტილებას საწარმოს კაპიტალის გაზრდის ან შემცირების შესახებ იღებს ქ. თბილისის მთავრობა.
საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო არ იყო ის გარემოება, რომ უფლებამოსილმა პირმა - ქ. თბილისის მთავრობამ 2010 წლის 29 დეკემბრის დადგენილებით №35.30.1625 ამოიღო შპს ,,ტ... - თ...’’ კაპიტალიდან დანართი №1-ში მითითებული ქონება, კერძოდ, ... №89/24-ში მდებარე 14-სართულიანი შენობა და ამ გზით შეამცირა კომპანიის კაპიტალი აღნიშნული ქონების მთლიანი ღირებულებით - 1 347 688 ლარით. ამავე დადგენილების მე-2 ნაწილის ,,ა’’ ქვეპუნქტის შესაბამისად ქ. თბილისის მერიის სსიპ - ქონების მართვის სააგენტოს დაევალა შპს ,,ტ... - თ...ს’’ კაპიტალიდან ამოღებული ქონების ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში რეგისტრაციის მიზნით კანონით გათვალისწინებული მოქმედებების განხორცილება, რაც რეალურად აღასრულა სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ კანონით გათვალისწინებული წესით.
ამდენად, ადგილობრივ თვითმმართველ ერთეულზე სადავო უძრავი ქონების საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შემდეგ, მესაკუთრე უფლებამოსილი იყო განეკარგა ის ქ. თბილისის საკრებულოს 2010 წლის 27 აგვისტოს №9-63 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესით’’ განსაზღვრული პროცედურის დაცვით, რომლის დარღვევის ფაქტებზე მოსარჩელემ ასევე ვერ მიუთითა.
საქალაქო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ სადავო ქონება გასხვისდა მისი, როგორც თანამესაკუთრის თანხმობის გარეშე, რამდენადაც ის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული მოთხოვნის შესაბამისად, საჯარო რეესტრში თანამესაკუთრედ რეგისტრირებული არ იყო.
საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები და ნაწილობრივ ადმინისტრაციული ხელშეკრულება - 2011 წლის 29 სექტემბრის აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი ეწინააღმდეგება ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-5, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 173-ე და 208-ე მუხლით დადგენილ მოთხოვნებს.
აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ საქართველოს კანონი არეგულირებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, განსაზღვრავს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ფორმებსა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საკუთრების ფორმებს, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წარმოშობის, ჩამოყალიბების, საქმიანობისა და ლიკვიდაციის ძირითად სამართლებრივ პირობებს. ამდენად, მითითებული კანონი არეგულირებს კერძოსამართლებრივი ურთიერთოებებს, რომელიც წარმოიშობა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს შორის. მეტიც, ამავე კანონის მე-3 მუხლის ,,ა’’ ქვეპუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის-მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება. მითითებული დეფინიციიდან გამომდინარე, ცალსახაა, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არ წარმოადგენს, მხოლოდ არასაცხოვრებელი ფართებისა და კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართების მესაკუთრეთა გაერთიანებას. მოცემულ შემთხვევაში შენობა, სადაც განთავსებულია სადავო ფართი, არის თოთხმეტ სართულიანი და იქ არ არის განთავსებული არც ერთი საცხოვრებელი ფართი (ბინა), მაშინ როდესაც ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის ,,გ’’ ქვეპუქნტის თანახმად, მრავალბინიანი სახლი არის სახლი, რომელიც შედგება ორზე მეტი ინდივიდუალური საკუთრების საგნისაგან (ბინისაგან). ამდენად, მოსარჩელის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ სადავო სამართალურთიერთობაზე უნდა გავრცელდეს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლი, რომლითაც განსაზღვრულია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება, უსაფუძვლოა. შესაბამისად, სასამართლო ვერ დაეთანხმა ასევე მოსარჩელის არგუმენტს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის საფუძველზე სადავო უძრავ ქონებაზე საერთო საკუთრების უფლების წარმოშობის შესახებ.
სასამართლომ განმარტა, რომ სადავო სამართალურთიერთობა წარმოადგენს საჯაროსამართებრივ ურთიერთობას, რომელიც რეგულირდება სპეციალური ნორმატიული აქტებით. კერძოდ, ,,ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის შესახებ’’ საქართველოს ორგანული კანონით, ,,საქართველოს დედაქალაქის-თბილისის შესახებ’’ საქართველოს კანონით, ,,ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონით, ,,ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების წესის დამტკიცების შესახებ’’ ქ. თბილისის საკრებულოს 2010 წლის 27 აგვისტოს №9-63 გადაწყვეტილებით. შესაბამისად, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საჯარო სამართლებრივ ურთიერთობებში დაუშვებელია კანონის ანალოგიის გამოყენება, გარდა იმ შემთხვევისა თუ ეს პირდაპირ არის გათვალისწინებული კანონით, რასაც სასამართლოს მოსაზრებით მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 იანვრის განჩინებით შპს „...“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი დასკვნები და დამატებით აღნიშნა შემდეგი: შპს „...“ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას არ მიუთითებია იმ გარემოებაზე, რაც არ ყოფილა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობის საგანი. პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ სადავო ფართი (სახურავი და ჰოლი) იყო თანასაკუთრებაში და მისი გასხვისება მოხდა თანამესაკუთრის შპს „...“ თანხმობის გარეშე. პალატამ განმარტა, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ–სამართლებრივი აქტის კანონიერების შემოწმებისას გადამწყვეტია, რომ აქტი შეესაბამებოდეს მისი გამოცემის სამართლებრივ საფუძველს. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ არ არსებობს სადავო აქტების ბათილად ცნობის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სასამართლოს არ უმსჯელია დავის საგანზე და რომ იგი შემოიფარგლა მხოლოდ მასზე მითითებით, თუ რა წარმოადგენს თვითმმართველი ერთეულის ქონებას.
აღნიშნულთან მიმართებაში, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სასამართლომ მართებულად მიუთითა, ,,ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ’’ საქართველოს ორგანული კანონის, ასევე ,,ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის იმ დანაწესებზე, რომლებიც თვითმმართველ ერთეულს მის გამგებლობაში არსებული ქონების განკარგვის უფლებას ანიჭებს. ამასთან სასამართლომ იმსჯელა და პალატის მოსაზრებით, სწორად დაადგინა, რომ სადავო ქონების გასხვისებისას, აპელანტი სამოქალაქო კოდექსის 312–ე მუხლის მე–3 ნაწილის თანახმად, თვითმმართველ ერთეულთან ერთად, არ წარმოადგენდა ამ ქონების თანამესაკუთრეს, შესაბამისად, არ არსებობდა კანონით გათვალისწინებული ვალდებულება შპს „...“ თანხმობის არსებობის თაობაზე.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორის მითითებით, სასამართლოს მიერ, არასწორად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ შპს ,,...’’ არ გააჩნია სადავო ქონებაზე თანასაკუთრების უფლება, ვინაიდან სადავო ქონებაზე საჯარო რეესტრის 2008 წლის 15 იანვრის ამონაწერიდან ცალსახად დასტურდება, რომ აღნიშნული ქონების თანამესაკუთრეები სხვა პირებთან ერთად იყვნენ შპს ,,ტ... - ,,თ...“, სახელმწიფო და ს.კ-ი. იგივე ამონაწერი იძლევა ინფორმაციას აღნიშნული პირების ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონების შესახებ, რომლის თანახმადაც, სადავო ქონება არ ირიცხება აღნიშნული პირების ინდივიდუალურ საკუთრებაში და შესაბამისად განეკუთვნება თანასაკუთრების ფართს. ს. კ--სა და პ. გ-ს შორის, 2008 წლის 19 დეკემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, კ-ის მიერ გ-ისათვის გადაცემული იქნა საკუთრების უფლება ქ. თბილისში, ... №89/24-ში მდებარე მის საკუთრებაში არსებულ ფართზე. 2009 წლის 9 იანვრის შეთანხმების შესაბამისად, გ-ის მიერ აღნიშნული ქონება შეტანილ იქნა შპს-ს ,,ბ...“ კაპიტალში, ხოლო 2011 წლის 21 ნოემბერს, შპს-ს ,,ბ...“ და შპს ,,...“ შორის გაფორმებულ იქნა საწარმოს მიწოდების ხელშეკრულება და ამ ხელშეკრულებით შპს ,,...’’ გახდა აღნიშნული ქონების მესაკუთრე.
ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, უდავოა, რომ სადავო ქონება წარმოადგენს თანასაკუთრებას, რომლის ერთ-ერთი თანამესაკუთრეა ს. კ-ი და დღეის მდგომარეობით ამ უკანასკნელის კუთვნილი თანასაკუთრების უფლების მესაკუთრე არის შპს ,,...’’. შესაბამისად, მიუხედავად იმისა, რომ შპს ,,...’’ მიერ არ განხორციელებულა ამონაწერის განახლება, იგი უდავოდ არის სადავო ქონების თანამესაკუთრე.
კასატორს მიაჩნია, რომ მხოლოდ იმის გამო, რომ ურთიერთობის ერთ-ერთი მხარე არის სახელმწიფო არ შეიძლება ეს გახდეს საფუძველი, რათა ურთიერთობა განხილულ იქნეს საჯარო სამართლებრივად; მისი მოსაზრებით, ვინაიდან, აღნიშნული ურთიერთობა განეკუთვნება კერძო სამართლებრივს, ამასთან საერთო სარგებლობის ფართების თანასაკუთრების საკითხი ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 173-ე და 208-ე მუხლების გარდა, არ რეგულირდება სხვა ნორმატიული აქტებით, ,,ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 მუხლის თანახმად, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა კანონის ანალოგია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 ივნისის განჩინებით შპს „...“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და განისაზღვრა მისი განხილვა მხარეთა დასწრებით.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა განმარტებების მოსმენისა და საქმის სასამართლო განხილვის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ შპს „...“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შესაბამისად, უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 იანვრის განჩინება, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას დარღვეული არ არის სსსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა კანონი, საპროცესო ნორმები არ დაურღვევია, სწორი შეფასება მისცა საქმის მასალებს და დავა გადაწყვიტა მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებსა და სამართლებრივ შეფასებებს, კერძოდ, სსსკ-ის 105.2 მუხლის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოცემული საქმის განხილვისას საქმის მასალები სასამართლოს მიერ სრულყოფილად იქნა გამოკვლეული, დადგენილად მიჩნეული გარემოებები შესაბამისი მტკიცებულებებით დადგენილი, საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებები ობიექტურად შეფასებული, შესაბამისად, სასამართლოს დასკვნები დასაბუთებულია.
საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ. თბილისის მთავრობის 2010 წლის 29 დეკემბრის დადგენილებით №35.30.1625, ამოღებულ იქნა შპს ,,ტ... - თ...ს’’ კაპიტალიდან დანართი №1-ში მითითებული ქონება და შემცირდა კომპანიის კაპიტალი აღნიშნული ქონების მთლიანი ღირებულებით - 1 347 688 ლარით. ამავე დადგენილების მე-2 ნაწილის ,,ა’’ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს დაევალა შპს ,,ტ... - თ...ს’’ კაპიტალიდან ამოღებული ქონების ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში რეგისტრაციის მიზნით, კანონით გათვალისწინებული მოქმედებების განხორციელება. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 2 სექტემბრის გადაწყვეტილებით №882011425408-03, დაკმაყოფილდა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს განცხადება და ადგილობრივ თვითმმართველ ერთეულზე საკუთრების უფლებით დარეგისტრირდა 556.65 კვ.მ სახურავი, საიდანაც 40.36 კვ.მ ფართი დატვირთულია სერვიტუტით. თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 2 სექტემბრის გადაწყვეტილებით №882011425420-02 დაკმაყოფილდა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 1 სექტემბრის განცხადება და ადგილობრივ თვითმმართველ ერთეულზე საკუთრების უფლებით დარეგისტრირდა ... №89/24-ში მდებარე შენობის პირველ სართულზე განთავსებული ლიტერ ,,გ’’ 186,88 კვ.მ ფართი. 2011 წლის 29 სექტემბრის აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმის თანახმად, აუქციონში გამარჯვებულად გამოცხადდა შპს ,,გ...’’, რომელმაც 1100000 ლარად შეიძინა უძრავი ქონება, მდებარე, ... №89/24-ში, მათ შორის, სახურავზე არსებული 556,65 კვ.მ დან-169 ,29 კვ.მ და პირველ სართულზე ლიტერ ,,გ’’-ში არსებული 186,88 კვ.მ-დან 32.52 კვ.მ. ფართი. 2011 წლის 7 ნოემბერს, შპს ,,გ...’’გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა N824–ის თანახმად, ამ უკანასკნელს საკუთრების უფლებით გადაეცა ... №89/24-ში მდებარე შენობის სახურავზე არსებული 556.65 კვ.მ-დან 169,29 კვ.მ ფართი. 2011 წლის 7 ნოემბრის საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა N825–ის თანახმად, შპს ,,გ...’’ საკუთრების უფლება ასევე გადაეცა ... №89/24-ში მდებარე პირველ სართულზე ლიტ ,,გ’’-ში არსებული 186,88 კვ.მ-დან-32.52 კვ.მ. ფართი.
დადგენილია, რომ დღეის მდგომარეობით თანასაკუთრების უფლებით შპს ,,გ...’’ ირიცხება სახურავის ნიშნულში არსებული ფართიდან 169,29 კვ.მ, ხოლო 387.36 კვ.მ ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაა.
საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიებს გასაჩივრებულ განჩინებასთან მიმართებაში და მიიჩნევს, რომ საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოებმა სწორად დაადგინეს ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცეს მათ.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოების დასკვნებს სამართლებრივ გარემოებებთან დაკავშირებით. კერძოდ, პალატას მიაჩნია, რომ სასამართლოების მიერ მართებულად იქნა მითითებული, ,,ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ’’ საქართველოს ორგანული კანონის, ასევე ,,ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის იმ დანაწესებზე, რომლებიც თვითმმართველ ერთეულს მის გამგებლობაში არსებული ქონების განკარგვის უფლებას ანიჭებს. ამასთან სასამართლომ იმსჯელა და პალატის მოსაზრებით, სწორად დაადგინა, რომ სადავო ქონების გასხვისებისას, აპელანტი სამოქალაქო კოდექსის 312–ე მუხლის მე–3 ნაწილის თანახმად, თვითმმართველ ერთეულთან ერთად, არ წარმოადგენდა ამ ქონების თანამესაკუთრეს, შესაბამისად, არ არსებობდა კანონით გათვალისწინებული ვალდებულება შპს „...“–ის თანხმობის არსებობის თაობაზე.
საკასაციო პალატა ასევე სრულად იზიარებს სასამართლოების მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ მოცემული დავა არ განეკუთვნება ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ საქართველოს კანონით რეგულირებად ურთიერთობას, იგი არეგულირებს კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებს, რომელიც წარმოიშობა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს შორის. კერძოდ, კანონის მე-3 მუხლის ,,ა’’ ქვეპუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის-მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება, ,,გ’’ ქვეპუნქტის თანახმად კი, მრავალბინიანი სახლი არის სახლი, რომელიც შედგება ორზე მეტი ინდივიდუალური საკუთრების საგნისაგან (ბინისაგან). რაც იმას ნიშნავს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არ წარმოადგენს, მხოლოდ არასაცხოვრებელი ფართებისა და კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართების მესაკუთრეთა გაერთიანებას, რასაც მოცემულ შემთხვევაში აქვს ადგილი.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არამართებულია კასატორის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მარეგისტრირებელი ორგანო, თვითმმართველ ერთეულზე სადავო ქონების რეგისტრაციისას, ვალდებული იყო მოეთხოვა შპს „...“ თანხმობა.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს „...“ მიერ ვერ იქნა გაბათილებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ სასამართლოს განჩინებით დადგენილი გარემოებები და სამართლებრივი დასკვნები, რისი გათვალისწინებითაც არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლები.
ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს; წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, შესაბამისად, სსსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად, არ არსებობს შპს „...“ საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე 410-ე, მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
შპს ,,...“ საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს; უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 იანვრის განჩინება; საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.თავმჯდომარე ლ. მურუსიძე
მოსამართლეები: პ. სილაგაძე
ნ. სხირტლაძე
