№ბს-240-232(კ-13) 3 დეკემბერი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა - მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) – ხ. ს-ი

წარმომადგენელი - ა. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) – 1. ქ. თბილისის მერია; წარმომადგენელი - ნ. ს-ე; 2. ქ. თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობა; წარმომადგენელი - თ. ი-ი-ო-ი

მესამე პირი - ნ. ს-ი

წარმომადგენელი - ლ. ჭ-ი

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვლის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მოსარჩელე: ხ. ს-ი

მოპასუხე: ქ. თბილისის მერია

წარმომადგენელი _ ს. ხ-ა

მოპასუხე: თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობა

წარმომადგენელი - თ. ი-ი-ო-ი

მესამე პირი - ნ. ს-ი

სარჩელის სახე: საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის საფუძველზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

სარჩელის საგანი:

ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2012 წილის 4 იანვრის №1/1-04 განკარგულებისა და №1 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობა; ქ. თბილისის მერიის 2012 წლის 3 ივლისის №1755 განკარგულების ბათილად ცნობა.

სარჩელის საფუძველი: ფაქტობრივი: გასაჩივრებული აქტებით ფაქტობრივი გარემოებების დაუდგენლად არის გამოტანილი.

სამართლებრივი: მოსარჩელემ მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებზე, მოსარჩელის განმარტებით, გასაჩივრებეული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მიღებისას ადმინისტრაციულ ორგანოებს სრულად არ გამოუკვლევიათ საქმესთან დაკავშირებული გარემოებები (იხ.ს.ფ. 1-19; ტ.1).

მოსარჩელის მიერ აღწერილი საქმის გარემოებები: მოსარჩელის განმარტებით, ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2011 წლის 4 იანვრის 01/1-04 განკარგულებით ნ. ს-ს უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა თითქოსდა მის სარგებლობაში არსებული ბინა №26, მდებარე ქ. თბილისში, ... ქ. №11-ში, საერთო ფართით 17,50 კვ.მ.

აღნიშნული ფართი და არა ბინა, როგორც ეს გასაჩივრებულ განკარგულებაშია მითითებული არის მოსარჩელის - ხ. ს-ის საკუთრება.

მოსარჩელის მტკიცებით, ... ქ. №11-ში არ არის ბინა №26, ფართით 17,50 კვ.მ. ასევე 17.50 კვ.მ იზოლირებული ფართი, რომელიც შეიძლება იწოდებოდეს ბინად. ამიტომ შეუძლებელია იმის დადგენა, თუ კონკრეტულად რომელი ფართი გადაეცა ნ. ს-ს საკუთრებაში. მისთვის საკუთრებაში გადაცემული ფართი (და არა ბინა, როგორც ეს განკარგულებაშია მითითებული) არის ხ. ს-ის მიერ დაკავებული ბინის (მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი ...) ნაწილი. მის ბინაში კი არის არ იზოლირებული სათავსო ფართით 17,5 კვ.მ.

მოსარჩელის მითითებით, ნ. ს-ის მიერ წარდგენილი შიდა აზომვითი ნახაზი, რაც დამტკიცდა გასაჩივრებული განკარგულებით, არ შეესაბამება ... ქ. №11-ში მდებარე არც ერთ ფართს, რაც გამოიწვია იმ გარემოებამ, რომ რეალურად აზომვითი სამუშაოები ხ. ს-ის ბინაში არ ჩატარებულა. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ ჩატარებულ აზომვითი სამუშაოების შესაბამისად, ქ. თბილისში, ... ქ. №11, ბინა №11-ში არსებული ოთახის, დერეფნისა და საკვანძის, ფართია 22,25 კვ.მ., საიდანაც საცხოვრებელი ოთახია - 16,5 კვ.მ. საკვანძის - 3.1 კვ.მ. და დერეფნის - 2,65 კვ.მ., ამის გარდა ხ. ს-ის ბინაში 17,50 კვ.მ. ფართის მქონე სათავსო არ არის, მასში არ არის სათავსო ნ. ს-ის მიერ წარდგენილ ნახაზზე ასახული ღიობებით. დასკვნის შესაბამისად, ნ. ს-ის მიერ წარდგენილ აზომვით ნახაზზე ასახული სათავსო (ოთახი) და ხ. ს-ის მფლობელობაში არსებული ოთახი, კარდინალურად განსახვავდება, როგორც არქიტექტურულად, ისე ფართით.

მოსარჩელის მითითებით, ნ. ს-ს გადაეცა ფართი, რომელიც რეალურად არ არსებობს, მას არასოდეს არ ჰქონია სარგებლობაში სადავო ფართი - 17,5 კვ.მ. არც 1965 წლიდან, რა დროიდანაც ფართით სარგებლობდა ს-ების ოჯახი და არც მანამდე, ვიდრე იმ ბინაში ცხოვრობდა სხვა ოჯახი. ნ. ს-ი სარგებლობდა თბილისში, ... ქ. №11-ში სხვა სადარბაზოში მდებარე იმ ფართით, რომელიც მის სახელზე საჯარო რეესტრში იყო აღრიცხული გასაჩივრებული განკარგულების გამოცემამდე.

სადავო განკარგულების გამოცემამდე ნ. ს-ის საკუთრებაში ჰქონდა ... ქ. №11-ში მდებარე სახლის 91,50 კვ.მ., რაც დასტურდება საჯარო რეესტრის ამონაწერებიდან.

მოსარჩელის მითითებით, ნ. ს-ის მტკიცებით, მას როგორც ,,...“ მეპაიეს ეკუთვნოდა 75 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართი, ცხადია, რომ სადავო აქტის გამოცემამდე მას მთლიანად ჰქონდა მოპოვებული საკუთრების უფლება იმ ფართზე, რაც ,,...“ ერგებოდა, ასევე ს-ს საკუთრებაში აქვს 80 კვ.მ. ეზო და 4 კვ.მ. საპირფარეშო; აგრეთვე გასაჩივრებულ სადავო განკარგულებაში არაა მითითებული, თუ ,,...“ რომელი მეპაიე წევრის მემკვიდრეა ნ. ს-ი. ნ. ს-მა წარმოადგინა 2009 წლის 4 ნოემბრით დათარიღებული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობა, რომლის თანახმად იგი არის პ. ს-ის მემკვიდრე. თუმცა არ მტკიცდება ის ფაქტი, რომ პ. ს-ი იყო ,,...“ მეპაიე წევრი, ამასთან მოსარჩელის განმარტებით, ნ. ს-მა ასევე წარმოადგინა საპირისპირო ფაქტის დამდგენი დოკუმენტი - ქ. თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 ოქტომბრის განჩინება, რომლითაც დგინდება, რომ იგი არის მეპაიე წევრის ე. ა. ს-ის მემკვიდრე, მისი დანატოვარი ქონების (თბილისი, ... ქ. №11-ში, პირველი სართული, სამოთახიანი ბინა, ფართით 76 კვ.მ) 1/3-ზე. ნ. ს-მა წარმოადგინა განჩინების მხოლოდ ერთი გვერდი, ვინაიდან შეეცადა იმ ფაქტის დამალვას, რომ მას სამკვიდრო ქონების მხოლოდ 1/3 მიეკუთვნა. გასაჩივრებული განკარგულება და ეწინააღმდეგება სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ განჩინებას.

მოპასუხე - ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამეგობის შესაგებელი:

სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სამართლებრივი: მოპასუხის განმარტებით, გამგეობა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების შესაბამისად, იხილავს სახელმწიფო საბიანო ფონდში და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართების კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს.

ნ. ს-მა განცადებით მიმართა ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობას და მოითხოვა საცხოვრებელი ბინის, მდებარე თბილისი, ... ქ. №11, ბინა 26 უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა, საქმის წარმოებისას მას დაევალა დამატებითი დოკუმენტების წარდგენა, აღნიშნული დოკუმენტების წარდგენის შემდეგ გამგეობამ მასალების სათანადოდ შესწავლისა და გამოკვლევის შედეგად მიიჩნია, რომ ნ. ს-ის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტები აკმაყოფილებდა 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების მოთხოვნებს. ამასთან ნ. ს-ისათვის ბინის, მდებარე ... ქ. №11, ბინა №26, საკუთრებაში გადაცემის საფუძველი იყო ასევე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ც. ბ-ის მიერ 2004 წლის 21 იანვარს ი. მ-ისა და ხ. ს-ის სახელზე გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობა ნაწილობრივ 17,50 კვ/მ/-ის, (№26) ოთახის ნაწილში (იხ.ს .გ. 140).

მოპასუხის შესაგებელი:

მოპასუხემ თბილისის მერიამ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სამართლებრივი: ქ. თბილისის მერიამ შესაგებელში მიუთითა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას სრულად იქნა გამოკვლეული ყველა ფაქტობრივი გარემოება და მხარეების მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტები და სწორედ მათი შესწავლის შედეგად იქნა მიღებული სადავო განკარგულება (იხ ს.ფ. 192-201; ტ.1).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 8 აგვისტოს განჩინებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაება ნ. ს-ი (იხ. ს.ფ. 185-186; ტ.1).

მესამე პირის - ნ. ს-ის შესაგებელი:

ფაქტობრივი: მესამე პირის მტკიცებით, სადავო საცხოვრებელი ბინის ოთახი (№26), ფართი 17,50 კვ.მ. არის მისი წინაპრების-მეპაიე-წევრ ე. ს-ისა და პ. ს-ის კუთვნილი სამი ოთახის შემადგენელი ნაწილი, სამივე ოთახის ფართია 75 კვ.მ. სადავო ფართი არასდროს არ ყოფილა მოსარჩელის ოჯახის კუთვნილება.

სადავო ფართი ანუ ... ქ. №11-ში 1-ლი სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ბინის ოთახი №26 ფართით - 17,50 კვ.მ. იყო მეპაიე-წევრ ს-ების, ხოლო მომიჯნავე ოთახი №25 ფართით 22 კვ.მ. შუშაბანდით იყო მეპაიე-წევრ ე-ის ქონება. კანონდარღვევით გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობა, რომლითაც ხ. ს-მა საკუთრებაში დაირეგისტრირა სადავო ფართი, ბათილად იქნა ცნობილი საქალაქო, სააპელაციო და უზენაესი სასამართლოების მიერ. აგრეთვე, სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ი. ე-ის (მომიჯნავე ოთახის მესაკუთრე) სარჩელი ხ. ს-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობის თაობაზე კუთვნილი ფართის ნაწილში.

მესამე პირის განმარტებით, სადავო 17, 50 კვ.მ ფართი არის ს-ების კუთვნილი ბინის ოთახი, რომელსაც ჰქონდა და ეხლაც აქვს იზოლირებული შესასვლელი, მოსარჩელის დაკვეთით შესრულებული ნახაზი წარმოდგენილია ისეთი ფორმით, თითქოს სადავო ოთახს სადარბაზოსთან არ აქვს დამაკავშირებელი კარი, ნახაზი დაფიქსირებულია ს-ის მამის მიერ უკანონოდ, თვითნებურად გადაკეთებული ტიხარი სადარბაზოს კიბის უჯრედში. მესამე პირის განმარტებით, ახალი ნახაზის გაკეთება ვერ მოხერხდა, ვინაიდან მოსარჩელემ სახლში არ შეუშვა ექსპერტი.

სამართლებრივი: სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებული არ არის (იხ. ს.ფ. 210-219; ტ.1).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება/სარეზოლუციო/:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ხ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლოს მიერ უდავოდ მიჩნეული ფაქტები:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ც. ბ-ის მიერ 2004 წლის 21 იანვარს ი. მ-სა და ხ. ს-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობა, ნაწილობრივ 17,50 კვ/მ/-ის ნაწილში (ოთახი №26). აღნიშნულ გადაწყვეტილებას სასამართლოს მითითებით, პრეიუდიციული მნიშვნელობა აქვს.

ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2012 წლის 4 იანვრის №1/1/-04 განკარგულებით ნ. ს-ის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა მის სარგებლობაში არსებული ბინა №26, მდებარე ქ. თბილისში, ... ქ. №11-ში, საერთო ფართით 17, 50 კვ.მ. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე ნ. ს-ზე გაიცა საკუთრების უფლების მოწმობა №1 (იხ. ს.ფ. 75-76; ტ.1).

,,...“ მეპაიე წევრის ე. ც-ის განცხადებიდან ირკვევა, რომ მისი თანხმობით, ... ქ. №11-ში, პირველი სართულზე საცხოვრებელი ფართი 75 კვ.მ. 20 კვ.მ. აივნით, სარდაფის სამი სათავსო 60 კვ.მ. 80 კვ.მ ბაღით და 4 კვ.მ. საპირფარეშოთი, გადაეცა და გაუფორმდა ახალ წევრს ე. ს-ს, რომელმაც დაიკავა ე. ც-ის ადგილი (იხ. ს..ფ. 134-140; ტ.1, სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის №2/989-10 გადაწყვეტილების 3.1.8. პუნქტი).

1998 წლის 14 მაისს კოოპრ. ,,...“ სალიკვიდაციო კომისიის თავმჯდომარის ცნობის შესაბამისად, პ. ს-ს პირად საკუთრებაში გადაეცა ... ქ. №11-ში მდებარე სამოთახიანი ბინა, პირველ სართულზე, საცხოვრებელი ფართი 75 კვ.მ. 20 კვ.მ აივნით, სარდაფის სამი სათავსო 60 კვ.მ. 80 კვ.მ ბაღით და 4 კვ.მ. საპირფარეშოთი. საპაიო შენატანი დაფარული იყო მთლიანად.

2009 წლის 21 აგვისტოს სანოტარო აქტით დადგენილია, რომ ლ. ს-მა უარი განაცხადა საკუთარ წილზე საპრივატიზაციო ბინაში მდებარე ქ. თბილისში, ... ქ. №11, ოთახი №26-ში, ნ. ს-ის სასარგებლოდ. 2009 წლის 4 ნოემბრის სანოტარო აქტით - კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობით დადგენილია, რომ 2009 წილს 3 მაისს გარდაცვლილ პ. ს-ის დანაშთ ქონებაზე მემკვიდრედ ცნობილია შვილი - ნ. ს-ი.

პაის უფლებიდან გამომდინარე, №24 ოთახი, მხოლოდ საცხოვრებელი ფართი, საკუთრების უფლებით მოპოვებული აქვს ლ. ს-ს (პ. ს-ის შვილი და ნ. ს-ის და), ხოლო 66 კვ.მ. საიდანაც საცხოვრებელი ფართი მხოლოდ 32.01 კვ.მ-ია (ოთახი №23) დაკავებული აქვს ნ. ს-ს. ამდენად ე. ს-ისა და შემდგომში უკვე პ. ს-ის კუთვნილ 75 კვ.მ. საცხოვრებელ ფართს აკლდა სწორედ სადავო საცხოვრებელი ფართი, ოთახი №26 17,5 კვ.მ

საქმეში არსებულ საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილია სადავო ბინა №26 ფართით 17.5 კვ.მ., რომელსაც გააჩნია შესასვლელი სადარბაზოდან (იხ. ს.ფ. 233; ტ.1).

სასამართლოს მიერ სადავოდ მიჩნეული ფაქტები:

სადავოა ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2012 წლის 4 იანვრის №1/1-04 განკარგულების, №1 საკუთრების უფლების მოწმობისა და ქ. თბილისის მერიის 2012 წლის 3 ივლისის №1755 განკარგულების კანონიერების საკითხი, მოსარჩელის განმარტებით, ნ. ს-ს საკუთრებაში გადაეცა მის სარგებლობაში არსებული ბინის ნაწილი. სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მიღებისას ადმინისტრაციულ ორგანოებს სათანადოდ არ გამოუკვლევიათ აღნიშნული.

სამართლებრივი შეფასება /კვალიფიკაცია/ :

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ,,კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის საკუთრებაში გადაცემის განხილვის საფუძველია კანონიერი მოსარგებლის წერილობითი განცხადება შესაბამის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელ ორგანოში. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, განცხადებას უნდა დაერთოს: არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვ.); კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, აგრეთვე მემკვიდრეობის დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი; განმცხადებლის პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტის ასლი, ხოლო წარმომადგენლობის შემთხვევაში, დამატებით წარმომადგენლის პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტის ასლი და წარმომადგენლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი. საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის შიდა საკადასტრო აზომვითი ნახაზი; ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა (თანხმობები), თუკი კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებულია რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე და საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის უფლების დათმობა ხდება კანონიერი მოსარგებლის (მოსარგებლეების) მიერ ერთი ან რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლის სასარგებლოდ.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, ნ. ს-მა გამგეობას წარუდგინა ზემოაღნიშნული ყველა დოკუმენტი, ასევე დადგენილია, რომ ნ. ს-ი არის პ. ს-ის მემკვიდრე, რომელიც სადავო ფართის (ოთახი №26 17,50 კვ.მ.) კანონიერი მოსარგებლე იყო.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტი, რომ სადავო განკარგულებით არ დგინდება, თუ კონკრეტულად რა ფართი გადაეცა ნ. ს-ს, ასევე ის გარემოებაც, რომ მას გადაეცა მის საკუთრებაში არსებული ფართი და დაასკვნა, რომ საქმის მასალებით ცალსახად დადგენილია, თუ რა ფართი გადაეცა ნ. ს-ს და ,,კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების შესაბამისად, იზოლირებულია თუ არაიზოლირებული ფართი, ამას მნიშვნელობა არ აქვს.

საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემისას ადმინისტრაციულ ორგანოებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლი არ დაურღვევიათ და სრულად გამოიკვლიეს ის გარემოებები და ფაქტები რაც გახდა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის საფუძველი (იხ. ს.ფ. 306-311; ტ.2).

აპელანტი: ხ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე: ქ. თბილისის მერია

წარმომადგენელი _ ს. ხ-ა

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობა

წარმომადგენელი - თ. ი-ი-ო-ი

მესამე პირი - ნ. ს-ი

აპელაციის საგანი და მოცულობა /ფარგლები/:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

აპელაციის მოტივები:

ფაქტობრივი: აპელანტის მტკიცებით, ნ. ს-ისათვის გადაცემული ფართი (და არა ბინა, როგორც ეს გასაჩივრებულ განკარგულებაშია მითითებული) წარმოადგენს ხ. ს-ის მიერ დაკავებული ბინის ნაწილს. ხ. ს-ის ბინაში კი არ არის იზოლირებული სათავსო ფართით 17,5 კვ.მ., აპელანტის მითითებით, ნ. ს-მა შეუძლებელია, რომ ისარგებლოს მისთვის საკუთრებაში გადაცემული ფართით, რადგან ნ. ს-ს არ აქვს შესასვლელი მისთვის მიკუთვნებულ ე.წ. №26 ბინაში.

აპელანტის განმარტებით, ადმინისტრაციულ ორგანოებს ადმინისტრაციული წარმოებისას არ გამოუკვლევია არც ერთი გარემოება, რის შემდეგაც ნ. ს-ს მიეკუთვნა ფართი, რომლითაც იგი არა თუ არ სარგებლობდა, არამედ მისთვის ამ ფართში შესვლაც კი შეუძლებელია.

აპელანტის მითითებით, ნ. ს-ის მიერ წარდგენილი შიდა აზომვითი ნახაზი, რაც დამტკიცდა გასაჩივრებული განკარგულებით, არ შეესაბამება ... ქ. №11-ში მდებარე არც ერთ ფართს, რაც განპირობებულია იმით, რომ რეალურად აზომვითი სამუშაოები ხ. ს-ის ბინაში არ ჩატარებულა, გარდა იმისა, რომ ხ. ს-ის ბინაში 17,50 კვ.მ. ფართის მქონე სათავსო არ არის.

სადავო განკარგულებაში ასვე არაა მითითებული, თუ ... რომელი მეპაიე წევრის მემკვიდრეა ნ. ს-ი.

სამართლებრივი: აპელანტის განმარტებით, გასაჩივრებული განკარგულება ეწინააღმდეგება ,,კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების მე-2 მუხლის ,,ე“ ქვეპუნქტს, ასევე მე-4 მუხლის პირველ პუნქტს. აღნიშნული ბრძანებულების შესაბამისად, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ფართის პრივატიზების უფლებამოსილება გააჩნია კანონიერ მოსარგებლეს. ნ. ს-ს არასდროს ჰქონია სარგებლობაში 17,5 კვ.მ. სადავო ფართი არათუ 1965 წლიდან, რა დროიდანაც ფართით სარგებლობდა ს-ების ოჯახი, არამედ მანამდეც. ნ. ს-ი სარგებლობდა თბილისში, ... ქ. №11-ში სხვა სადარბაზოში მდებარე ფართით, რომელიც მის სახელზე საჯარო რეესტრში იყო აღრიცხული გასაჩივრებული განკარგულების გამოცემამდე. სადავო განკარგულების გამოცემამდე ნ. ს-ს საკუთრებაში გააჩნდა თბილისში, ... ქ. №11-ში მდებარე სახლის 91, 50 კვ.მ., რაც დგინდება საჩივარზე დართული საჯარო რეესტრის ამონაწერებიდან (იხ. ს.ფ. 318-334; ტ.2).

მოწინააღმდეგის შეპასუხება:

მოწინააღმდეგე მხარემ - ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობამ წერილობითი შესაგებლით მოითხოვა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და მიუთითა, რომ გასაჩივრებული ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის მიერ გამოცემული სადავო აქტი მიღებულია კანონმდებლობათა სრული დაცვით, ვინაიდან წარმოდგენილი დოკუმენტებით დასტურდება, რომ ნ. ს-ი არის სადავოდ გამხდარი ბინის კანონიერი მოსარგებლე, აღნიშნული დასტურდება ასევე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 31 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, რომელსაც პრეიუდიციული მნიშვნელობა აქვს (იხ. ს.ფ. 13-20; ტ.3).

სააპელაციო საჩივარი არ ცნო არც ქ. თბილისის მერიამ.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების /სარეზოლუციო/:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 თებერვლის განჩინებით ხ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

აპელაციის მოტივების არ გაზიარების თაობაზე სააპელაცო სასამართლოს მსჯელობა:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელაციის მოტივები, პალატამ მიიჩნია, რომ მასში მითითებული გარემოებები არ ქმნიან საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნების გაზიარების თაობაზე სასამართლოს მსჯელობა:

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და დამატებით მიუთითა, რომ გასაჩივრებული აქტების კანონიერების შემოწმებისას გათვალისწინებული უნდა იქნეს მათი შესაბამისობა ,,კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებასთან. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ ნ. ს-მა გამგეობას წარუდგინა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ფართის საკუთრებაში გადაცემისათვის საჭირო ყველა დოკუმენტი. ასვე დადგენილია, რომ ნ. ს-ი არის პ. ს-ის მემკვიდრე, რომელიც სადავო ფართის (ოთახი №26 17,50 კვ.მ.) კანონიერი მოსარგებლე იყო.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასება, რომ საქმის მასალებით ცალსახად არის დადგენილი რა ფართი გადაეცა სადავო აქტით ნ. ს-ს. ზემოაღნიშნული ბრძანებულებით დადგენილია არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართების კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი, შესაბამისად გადაცემული ფართი იზოლირებულია თუ არა, აღნიშნულ გარემოებას კონკრეტულ შემთხვევაში სააპელაციო პალატის განმარტებით, მნიშვნელობა არ აქვს. შესაბამისად, არ არსებობს სააპელაციო საჩივრის გაზიარების საფუძველი.

რაც შეეხება აპელანტის მოსაზრებას, კოოპ. ბინათმიშენების სალიკვიდაციო კომისიის თავმჯდომარის მიერ 1998 წლის 14 მაისს გაცემული ცნობის თაობაზე, აღნიშნულთან მიმართებაში, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მტკიცებულების სიყალბის დამადასტურებელი მტკიცებულება აპელანტის მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა, იმის გათვალისწინებით, რომ ამ მტკიცებულების სიყალბე და მისი სამართლებრივი შედეგების დადგომაზე პრეტენზია წარმოადგენს სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნის ერთ-ერთ გარემოებას, საქართველოს სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მისი მტკიცება სწორედ მოსარჩელის მიერ უნდა ყოფილიყო განხორციელებული (იხ. .ს.ფ. 89-100; ტ.3).

კასატორი: ხ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები: ქ. თბილისის მერია, თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობა

მესამე პირი - ნ. ს-ი

კასაციის საგანი და მოცულობა /ფარგლები/:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 თებერვლის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორი საკასაციო საჩივარს ამყარებს ძირითადად იმავე მოტივებზე, რაზეც მიუთითებდა სააპელაციო საჩივარში

კასატორი მიიჩნევს, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა არასწორად გამოიკვლიეს და დაადგინეს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, ასევე, სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულების მე-2 მუხლის ,,ე“ ქვეპუნქტის, ასევე მე-4 მუხლის 1-ლი პუნქტი; სადავო გამგეობის განკარგულება პირდაპირ ეწინააღმდეგება კანონიერ ძალაში შესულ თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებას (იხ. ს.ფ. 108-123; ტ.3)..

ქ. თბილისის მერიამ და ვაკის რაიონის გამგეობამ წერილობითი მოსაზრებებით მოითხოვეს საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა (იხ. ს.ფ. 153-159; 161-162; ტ.3).

წერილობითი მოსაზრებით მესამე პირმა - ნ. ს-მა მოითხოვა ხ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა (იხ. ს.ფ. 165-171; ტ.3).

საკასაციო სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის პროცესუალური წანამძღვრები:

საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმე დასაშვებია ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის ,,გ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლის თაობაზე და იგი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად, როგორც პროცესუალური კასაცია (იხ. ს.ფ. 54-57; ტ.2

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა-კანონიერების შემოწმებისა და მხარეთა განმარტებების ზეპირი მოსმენის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ხ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 თებერვლის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას არ დარღვეულა მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები. სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა იგი, სრულყოფილად გამოიკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, სათანადო შეფასება მისცა საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, საკასაციო საჩივარში მითითებულ საპროცესო დარღვევებს ადგილი არ ჰქონია, რის გამოც არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო სსსკ-ის 407.2 მუხლის შესაბამისად, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რაზეც კასატორის მიერ არ არის წამოყენებული დასაბუთებული და დასაშვები საკასაციო პრეტენზია, კერძოდ, საკასაციო საჩივარში მითითებული მოტივები - სადავო (გამგეობის) განკარგულებას საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სათანადო გამოკვლევის, შეფასებისა და დადგენის გარეშე გამოცემის შესახებ, რაც ასევე არ იქნა ჯეროვნად გამოკვლეული არ ჰპოვებს დადასტურებას საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებების ერთობლიობათა ანალიზით. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეულ ფაქტობრივ გარემოებებს, რამდენადაც მათი გამაქარწყლებელი არგუმენტაცია ან განსხვავებული სამართლებრივი შეფასება კასატორმა ვერ წარმოადგინა.

საქმეში დაცულ მტკიცებულებების ანალიზი ადასტურებს, რომ ნ. ს-ის მიერ რაიონულ გამგეობაში წარდგენილი დოკუმენტაცია აკმაყოფილებდა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ფართის საკუთრებაში გადაცემისათვის მოქმედი ნორმატიული აქტებით დადგენილ ჩამონათვალს. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით წარმოდგენილი საკასაციო პრეტენზია დაუსაბუთებელია, არ გამომდინარეობს საქმის მასალების ობიექტური შეფასებიდან და პრაქტიკულად იდენტურია სააპელაციო საჩივარში მოყვანილი პრეტენზიისა, რაც დამაჯერებლად არის გაქარწყლებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მხრიდან დამატებითი მსჯელობის საჭიროება აღარ არსებობს.

რაც შეეხება კასატორის მოტივაციას, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მატერიალურ-სამართლებრივი კანონმდებლობის არასწორი განმარტების შესახებ, კერძოდ, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულების მე-2 მუხლის ,,ე“ ქვეპუნქტის, ასევე მე-4 მუხლის 1-ლი პუნქტი, ასევე დაუსაბუთებელია, ვინაიდან კასატორი ვერ უთითებს, თუ რაში გამოიხატა სასამართლოს მხრიდან სამართლის ნორმების არასწორი განმარტება ან როგორია მისი მოსაზრებით სწორი განმარტება. აღნიშნულის არგუმენტად კასატორს მოჰყავს ფაქტობრივი გარემოება - ნ. ს-ს არასდროს ჰქონია სარგებლობაში 17,5 მ² სადაო ფართი. ხოლო პრეზიდენტის ბრძანებულების შესაბამისი მუხლების მიხედვით, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი ფართის პრივატიზების უფლება კანონიერ მოსარგებლეს გააჩნია.

აღნიშნულ არგუმენტს საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილია, რომ სადავო 17,50 მ² ფართი ნ. ს-მა მიიღო მემკვიდრეობით, დის - ლ. ს-ის ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობის საფუძველზე (2009 წლის 21 აგვისტოს სანოტარო აქტი) /იხ. ტ.1; ს.ფ. 109-112; 238) კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ც. ბ-ის მიერ 2004 წლის 21 იანვრის ი. მ-სა და ხ. ს-ის სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობა ნაწილობრივ, 17,50 მ² (#26 ოთახი) ნაწილში, ასევე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად არის მიჩნეული ნ. ს-ის მიერ კანონისმიერი მემკვიდრეობის მიღების ფაქტი ამ ფართზე /ი.ხ. ტ,1; ს.ფ. 137/, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლით განსაზღვრულია გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შედეგები, მათ შორის: ,,მხარეებს არ შეუძლიათ სადავო გახადონ სხვა პროცესში კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი“.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის მეორე მოტივს სამართლებრივ საკითხზე, რომ გამგეობის სადავო განკარგულება პირდაპირ ეწინააღმდეგება კანონიერ ძალაში შესულ თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 ოქტომბრის განჩინებას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორის მსჯელობა გამომდინარეობს საქმის ფაქტობრივი გარემოებების არაზუსტი ინტერპრეტაციისა და არასწორი შეფასებიდან, კერძოდ, კანონირ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას 2010 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად არის მიჩნეული, რომ ე. ს-ს ქონებაზე მეპაიე წევრი გახდა პ. ს-ი, რომლის კანონისმიერ მემკვიდრეს წარმოადგენს ნ. ს-ი /იხ. ს.ფ. 137; ტ.1/.

თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 18 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ნ. ს-ი ცნობილ იქნა ე. ს-ის მემკვიდრედ მის დანატოვარ ქონებაზე (იხ. ს.ფ. ტ.2; ს.ფ. 244-246).

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძველზე განიმარტა თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს 1998 წის 22 ოქტომბრის გაჩინებით შემდეგი სახით: ,,ნ. ს-ი ცნობილ იქნას ე. ს-ის მემკვიდრედ მის დანაშთ ქონებაზე საცხოვრებელ ბინაზე მდებარე, თბილისი, ... ქ. #11-ში 1-ლ სართულზე სამოთახიან ბინაზე ფართით 76 მ² სარდაფი სამი სათავსოთი და მიეკუთვნოს მას ამ ბინის ერთი მესამედი, როგორც მესაკუთრეს“ (იხ. ტ.1; ს.ფ. 40-41).

აღნიშნულს, საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ წერილობით მოსაზრებაში არც უარყოფს, პირიქით, ადასტურებს თავად მესამე პირი ნ. ს-ი: ,,ქონების 1/3 /ერთი ოთახი #23/ მივიღე, როგორც ბებიის მემკვიდრემ, ხოლო სადავო 17,50 მ² ფართის ოთახი მივიღე, როგორც დედის - პ. ს-ის მემკვიდრემ“. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 31 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად არის მიჩნეული, რომ საქმეში არსებული ,,...“ ცნობების თანახმად ე. ს-ის ქონებაზე მეპაიე წევრი გახდა პ. ს-ი. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, ამ ფაქტების სადავოდ ქცევა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის იმპერატიული დანაწესიდან გამომდინარე კასატორის პროცესუალურ უფლებას ანუ შესაძლებლობას აღარ განეკუთვნება.

ამდენად სადავო - თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2012 წლის 4 იანვრის #1/1-04 განკარგულება შეესაბამება თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 31 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს.

საკასაციო სასამართლო აგრეთვე, ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას, კოოპერატიული ... სალიკვიდაციო კომისიის თავმჯდომარის მიერ 1998 წლის 14 მაისს გაცემულ ცნობასთან დაკავშირებით - ,,გვაქვს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ დასახელებული დოკუმენტი ყალბია“ /იხ. ს.ფ. 118, ტ.3), შემდეგ გარემოებათა გამო აღნიშნული პრეტენზია აგრეთვე განხილულ და შეფასებულ იქნა სააპელაციო სასამართლოს მიერ, ასეთი დადგენილი არ არის კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით, შესაბამისად, ამგვარი ეჭვი მტკიცებულებათა მიმართ, პროცესუალური თვალსაზრისით არასაკმარისია მათი უტყუარობასა და ნამდვილობის შესაფასებლად.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნტის მიხედვით დოკუმენტს, რომელსაც ემყარება გადაწყვეტილება, სიყალბე კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაზე, საქმის წარმოების განახლების ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, თუმცა ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით ამგვარი დადასტურებული უნდა იყოს სისხლის სამართლის საქმეზე კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორი შეფასება მისცა საქმის მასალებს და კანონიერად და ობიექტურად გადაწყვიტა დავა, რის გამოც არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გუქმებისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი და პროცესუალური საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ხ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: /ნ. წკეპლაძე/

მოსამართლეები: /მ. ვაჩაძე/

/პ. ქათამაძე/