#ბს-306-302 (3კ-12) 17 ივნისი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ლევან მურუსიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, მაია ვაჩაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) _ ი. გ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ქ. თბილისის მერია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე)-ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 იანვრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 25 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ი. გ-ემ მოპასუხეების ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელე სარჩელით ითხოვდა ქ.თბილისის მერიის 2009 წლის 24 ნოემბრის N11780 განკარგულებისა და ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის N0000574 დადგენილების ბათილად ცნობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეს უარი ეთქვა ქ.თბილისის მერიის 2009 წლის 24 ნოემბრის N11780 განკარგულებისა და ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის N0000574 დადგენილების ბათილად ცნობაზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ ი. გ-ის მიმართ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილ იქნა მიწერილობა N0000574, შეთანხმებული პროექტისა და სათანადო ნებართვის გარეშე უკანონოდ წარმოებული მშენებლობისათვის. დამრღვევს მიეცა 30 დღიანი ვადა დარღვევის გამოსწორების მიზნით, ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოსაყვანად ან შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოსადგენად;

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის სპეციალისტების მიერ, 2008 წლის 21 ნოემბერს შედგა შემოწმების აქტი, რომელშიც დაფიქსირდა, რომ ი. გ-ის მიერ მიწერილობით მითითებული მოთხოვნები არ შესრულებულა;

2009 წლის 2 ოქტომბრის ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ მიღებულ იქნა დადგენილება N00000574, რომლითაც ი. გ-ე დაჯარიმდა 10 000 ლარით უნებართვო მშენებლობისათვის და 3000 ლარით მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის.

ქ. თბილისის მერის 2009 წლის 24 ნოემბრის N11780 დადგენილებით, ი. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის N0000574 დადგენილება.

ი. გ-ემ 2008 წლის 23 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა იმ ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, რაზედაც ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილი იქნა N0000574 მიწერილობა. ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა 2008 წლის 25 სექტემბერს ი. გ-ეს დაავალა დამატებითი დოკუმენტაციის წარმოდგენა. მის მიერ დადგენილ ვადაში ვერ იქნა წარდგენილი ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ მითითებული დოკუმენტაცია.

საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე და მხარის ახსნა-განმარტებებზე დაყრდნობით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. გ-ემ განახორციელა მშენებლობა შეთანხმებული პროექტისა და მშენებლობის სანებართვო მოწმობის გარეშე და მის მიერ არ იქნა შესრულებული ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 20 ოქტომბრის მიწერილობა N0000574-ით განსაზღვრული მოთხოვნები.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-7 პუნქტის ,,ბ’’ და ,,გ’’ ქ/პ ქვეპუნქტებით და ზემოაღნიშნული კანონის 41-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების შესაბამისად მიუთითა, რომ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო დამრღვევის მიმართ საქმის წარმოებას იწყებს მიწერილობის გაცემით. მიწერილობით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ამოწმებს დამრღვევს, რაზედაც დგება შემოწმების აქტი. შემოწმების აქტში აისახება მშენებარე ობიექტის ფაქტობრივი მდგომარეობა მიწერილობის პირობებთან მიმართებით, კერძოდ: ა) მიწერილობა შესრულდა; ბ) მიწერილობა არ შესრულდა; გ) მიწერილობა არადროულად სრულდება. ამავე მუხლის 31-ე პუნქტის შესაბამისად თუ მიწერილობა დროულად არ შესრულდა, დამრღვევი დაჯარიმდება მხოლოდ მიწერილობის არადროულად შესრულებისთვის.

,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის მე-4 ნაწილის ,,ა’’ ქ/პ შესაბამისად, შემოწმების აქტის საფუძველზე, თუ აქტში დაფიქსირებულია დარღვევა, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას: ა) დამრღვევის დაჯარიმების შესახებ.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის N57 დადგენილებაზე, რომლის თანახმად უნებართვო მშენებლობა – ეს არის მშენებლობის ნებართვას დაქვემდებარებული შენობა-ნაგებობების მშენებლობა მშენებლობის ნებართვის გარეშე, ან/და დროებითი შენობა-ნაგებობის განთავსება სანებართვო მოწმობით განსაზღვრული გამოყენების პერიოდის გასვლის შემდეგ.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვინაიდან ი. გ-ეს არ გააჩნდა სამშენებლო სამუშაოებისათვის შესაბამისი ნებართვა და მის მიერ დადგენილ ვადაში არ იქნა აღმოფხვრილი მიწერილობაში მითითებული მოთხოვნები, ზედამხედველობის სამსახური კანონის შესაბამისად, უფლებამოსილი იყო დაეჯარიმებინა სამართალდამრღვევი, როგორც მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის, ასევე უნებართვო მშენებლობისათვის.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ ყურადღება მიაქცია მოსარჩელის მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მიწერილობით არ ყოფილა განსაზღვრული ვადა დემონტაჟის განხორციელებისათვის, რასაც სასამართლო არ დაეთანხმა და აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ, ი. გ-ის მიმართ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილ იქნა N0000574 მიწერილობა, შეთანხმებული პროექტისა და სათანადო ნებართვის გარეშე უკანონოდ წარმოებული მშენებლობისათვის. დამრღვევს მიეცა 30 დღიანი ვადა დარღვევის გამოსწორების მიზნით, ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოსაყვანად ან შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოსადგენად. ამდენად, დამრღვევს განსაზღვრული ჰქონდა ვადა დარღვევის აღმოფხვრისათვის, რაც ამ ვადაში შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოუდგენლობის შემთხვევაში ამავე ვადაში დემონტაჟის განხორციელების ვალდებულებას წარმოშობდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ ი. გ-ემ 2008 წლის 23 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა იმ ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, რაზედაც ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილ იქნა მიწერილობა N0000574. იმ პირობებში, როდესაც ი. გ-ემ განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა იმ ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, ზედამხედველობის სამსახური ვალდებული იყო შეეჩერებინა მიწერილობით განსაზღვრული ვადის დინება უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ წარმოების დაწყებიდან გადაწყვეტილების მიღებამდე. ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა 2008 წლის 25 სექტემბერს ი. გ-ეს დაავალა დამატებითი დოკუმენტაციის წარმოდგენა. ი. გ-ის მიერ დადგენილ ვადაში ვერ იქნა წარდგენილი ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ განსაზღვრული დოკუმენტაცია.

ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებით, ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ არ ყოფილა მიღებული გადაწყვეტილება უნებართვოდ აშენებული ობიქტის ლეგალიზების თაობაზე და შესაბამისად ზედამხედველობის სამსახურის მიერ ადგილი არ ჰქონია კანონის ისეთ დარღვევას, რომლის არარსებობის შემთხვევაში საქმეზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-ემ.

აპელანტი სააპელაციო საჩივრით ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 თებერვლის განჩინებით ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ივნისის N3/4041-10 გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილად მიჩნეული საქმის ფაქტობრივი გარემოებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელეს მშენებლობა ნაწარმოების აქვს 2001 წელს და მიუთითა, რომ ასეთის დამადასტურებული სათანადო მტკიცებულება მოდავე მხარეს არ წარმოუდგენია, საქმეში წარმოდგენილი ქ. თბილისის მერიაში გამართული ზეპირი მოსმენის სხდომის ოქმის თანახმად კი (ტ.1. ს.ფ. 148) აპელანტი განმარტავს, რომ მის მიერ სადავო მშენებლობა განხორციელებული იქნა 2008 წელს, კერძოდ, მის მიერ მოხდა ფანჯრების ამოშენება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არამართებულად ჩათვალა აპელანტის მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს დაჯარიმების მომენტში უნდა ეხელმძღვანელა 1997 წლის რედაქციით მოქმედი ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმინობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ საქართველოს კანონით.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-ემ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით ი. გ-ის დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 თებერვლის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 იანვრის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის N0000574 დადგენილება მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის ი. გ-ის 3000 ლარით დაჯარიმების ნაწილში გაუქმდა, უნებართვო მშენებლობისათვის ი. გ-ისთვის შეფარდებული ჯარიმის ოდენობა 10000 ლარი შემცირდა 2000 ლარით და განისაზღვრა 8000 ლარით. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი მმართველობის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2002 წლის 27 აგვისტოს 8.5.213 დადგენილებით კეთილმოწყობისა და საბინაო კომუნალური მეურნეობის სამსახურის წინადადება მიღებულ იქნა და დაკმაყოფილდა ... დასახლების 1-ლი კორპუსის, ბინა N16-ში მცხოვრები ი. და კ. გ-ის თხოვნა, მიწისძვრის შედეგად დაზიანებული სანკვანძების აღსადგენად-სამშენებლო მასალებისა და სანკვანძების მოწყობილობების შესაძენად 1500 ლარის გამოყოფის თაობაზე. აღნიშნულ დოკუმენტებზე მითითებით სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ მას გააჩნდა მშენებლობის კანონიერების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რაც გამორიცხავდა ადმინისტრაციული ორგანოების მხრიდან გასაჩივრებული აქტების მიღების შესაძლებლობას, რამდენადაც წარმოდგენილი დადგენილებით ი. და კ. გ-ისათვის ადგილი ჰქონდა მხოლოდ თანხის გამოყოფას, სარემონტო სამუშაოებისათვის და დადგენილებაში არაფერია ნათქვამი მშენებლობის ნებართვის გაცემის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით იგი ასევე ვერ იქნება მიჩნეული უკანონო მშენებლობის 2002-2003 წლებში წარმოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სადავო სამართალურთიერთობის რეგულირების სფეროში განხორციელდა საკანონმდებლო ცვლილება, კერძოდ, ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ საქართველოს კანონი შეიცვალა ,,ტექნიკური საფრთხის კონტროლის შესახებ’’ კანონით, რომელიც არ განსაზღვრავს დამოუკიდებლად, მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის ცალკე საჯარიმო თანხის დაკისრების შესაძლებლობას.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მართალია, სამშენებლო საქმიანობის კონტროლის რეგულაციები დადგენილია სპეციალური კანონით, მაგრამ ამ კანონით განსაზღვრულ სამართალდარღვევას და მასზე ჩვეულებრივი წესით ვრცელდება ის ზოგადი ნორმები, რომელიც დადგენილია სამართალდარღვევისათვის. ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-9 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევისათვის შემამსუბუქებელ ან გამაუქმებელ აქტებს აქვთ უკუქცევითი ძალა, ანუ ვრცელდება ამ აქტების გამოცემამდე ჩადენილ სამართალდარღვევაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის N00000574 დადგენილება უნდა გაუქმდეს ი. გ-ის 3000 ლარით დაჯარიმების ნაწილში, მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის.

სააპელაციო პალატამ ასევე განმარტა, რომ ,,ტექნიკური საფრთხის შესახებ’’ კანონს დაემატა 22¹-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ’’ ქვეპუნქტი, რომლითაც უნებართვო მშენებლობის, რეკონსტრუქციის ან/და დემონტაჟის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და ,,წყლის შესახებ’’ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას, კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე-8000 ლარით.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ საკანონმდებლო ცვლილებების ფონზე, თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის N00000574 დადგენილება უნდა გაუქმდეს ი. გ-ის 3000 ლარით დაჯარიმების ნაწილში, მიწერილობის შეუსრულებლობისთვის, უნებართვო მშენებლობისათვის ი. გ-ის ჯარიმის ოდენობა 10000 ლარი უნდა შემცირდეს 2000 ლარით და უნდა განისაზღვროს 8000 ლარით.

სააპელაციო პალატა, დანარჩენ ნაწილში დაეთანხმა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას და მიუთითა, რომ აპელანტს არ გააჩნდა სამშენებლო სამუშაოებისათვის შესაბამისი ნებართვა და შესაბამისად, ზედამხედველობის სამსახური უფლებამოსილი იყო, დაეჯარიმებინა სამართალდამრღვევი, უნებართვო მშენებლობისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ 2008 წლის 20 ოქტომბერს შედგენილი მიწერილობა N0000574 არ შეიცავს მითითებას დემონტაჟის განხორციელების ვადის თაობაზე. საქმეში წარმოდგენილია 2008 წლის 20 ოქტომბრის მიწერილობა N0000574, სადაც ცალსახადაა დარღვევის გამოსწორებისათვის დაწესებული 30 დღის ვადა.

სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია ის გარემოება, რომ ი. გ-ის მიმართ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები შედგენილია ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ კანონის მოქმედების პერიოდში. მოცემული კანონის მე-2 მუხლის ,,ლ’’ ქვეპუნქტით, არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის გამოსწორება განმარტებულია, როგორც არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანოს მიწერილობის ან/და დადგენილების საფუძველზე დამრღვევის მიერ განხორციელებული მშენებლობის სამშენებლო დოკუმენტის ან/და სამშენებლო რეგლამენტის მოთხოვნებთან შესაბამისობის უზრუნველყოფა (არ ესაჭიროება მშენებლობის ნებართვა); ხოლო იმავე მუხლის ,,პ’’ ქვეპუნქტით, განსაზღვრულია მიწერილობის არსი, კერძოდ, მიწერილობა არის არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანოს მითითება დამრღვევის მიმართ, განსაზღვრულ გონივრულ ვადაში ნებაყოფლობით შეასრულოს მიწერილობაში მითითებული პირობები არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის გამოსასწორებლად. მიწერილობა არის არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების დაწყების საფუძველი და იგი გასაჩივრებას ექვემდებარება დადგენილებასთან ერთად.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა რა ის გარემოება, რომ ი. გ-ის მიერ მშენებლობა ნაწარმოები იყო უნებართვოდ, მიიჩნია, რომ არსებობდა კანონიერი და ფაქტობრივი საფუძველი, ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ კანონის შესაბამისად, გამოცემულიყო სადავო 2008 წლის 20 ოქტომბრის N0000574 მიწერილობა.

რაც შეეხება სააპელაციო წესით აპელანტის მიერ გასაჩივრებულ 2010 წლის 24 ივნისის საოქმო განჩინებას, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე და განმარტა, რომ მოსარჩელეს მოწმეთა დაკითხვით სურს დაადასტუროს ის გარემოება, თუ როდის განხორციელდა მშენებლობა, ხოლო საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სხვა მტკიცებულებებით რომც დადასტურდეს უკანონო მშენებლობის განხორციელება 2001-2002 წლებში, აღნიშნული იმ პირობებში, როცა არ მომხდარა უკანონო მშენებლობის ლეგალიზაცია, ვერ გახდება სამართალდარღვევის გამოვლენის დროისათვის მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, სამართალდამრღვევის პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 იანვრის გადაწყვეტილება ი. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილების ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა და ქ. თბილისის მერიამ, რომლებმაც გადაწყვეტილების გასაჩივრებული ნაწილის გაუქმება და მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე მთლიანად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 იანვრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ასევე საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. გ-ემ და სარჩელის მთლიანად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 ივნისის განჩინებებით ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მერიის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად; ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სადავო აქტები მიღებულია მაშინ, როდესაც მიმდინარეობდა წარმოება მიშენების ლეგალიზებასთან დაკავშირებით, მაშინ, როდესაც ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ კანონის მე-4¹ მუხლის მე-3¹ პუნქტის მე-2 წინადადების იმპერატიული მოთხოვნის მიუხედავად ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა არ შეაჩერა საქმის წარმოება, ხოლო სასამართლომ აღნიშნულ დარღვევაზე სათანადო ყურადღება არ გაამახვილა. ამასთანავე, კასატორის მოსაზრებით, მშენებლობა განხორციელდა 2001-2002 წლებში. შესაბამისად, თუ სააპელაციო სასამართლომ ეს მშენებლობა სამართალდარღვევად ჩათვალა, პასუხისმგებლობა სამართალდარღვევის ჩადენისას მოქმედი კანონით უნდა განსაზღვრულიყო. ამ პერიოდში მოქმედებდა კანონი ,,არქიტექტურულ სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’, რომლის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ’’.ვ’’ ქვეპუნქტის თანახმად ჯარიმის ოდენობა შეადგენდა 2000 ლარს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილადაა ცნობილი, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 20 ოქტომბრის N0000574 მიწერილობით ი. გ-ეს დაევალა 30 დღის ვადაში ქ. თბილისში, ..., კორპუსი N1, ბინა N16-ის მიმდებარედ საცხოვრებელ კორპუსზე შეთანხმებული პროექტისა და სათანადო ნებართვის გარეშე უკანონოდ წარმოებული მშენებლობისათვის დარღვევის გამოსწორების მიზნით, კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა და აღნიშნული შენობისათვის დემონტაჟის ჩატარება.

2008 წლის 21 ნოემბრის შემოწმების აქტით დადგენილია, რომ ი. გ-ის მიერ მიწერილობით გათვალისწინებული მოთხოვნები არ შესრულდა. აღნიშნულის საფუძველზე კი ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა 2009 წლის 2 ოქტომბერს გამოსცა დადგენილება N00000574, რომლითაც ი. გ-ე დაჯარიმდა 10000 ლარით უნებართვო მშენებლობისათვის და 3000 ლარით მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის.

ქალაქ თბილისის მერის 2009 წლის 24 ნოემბრის N1780 დადგენილებით ი. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ძალაში დარჩა ქალაქ თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 2 ოქტომბრის დადგენილება N0000574.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ქ. თბილისის მერის 26.12.2006წ. N22 ბრძანებით დამტკიცებული “ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის” დებულების პირველი მუხლის მე-3 პუნქტი, იმ ნორმატიულ აქტებს შორის, რომლებითაც თავის საქმიანობაში ხელმძღვანელობს სამსახური, უთითებს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსს, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ საქართველოს კანონმდებლობა შედგება ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ ამ კოდექსისა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებისაგან. ამავე კოდექსის მე-8 მუხლის თანახმად, არავის არ შეიძლება შეეფარდოს ზემოქმედების ზომა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის გამო, თუ არა კანონმდებლობით დადგენილ საფუძველზე და წესით. ამავე ნორმის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა საქმეებს აწარმოებენ კანონიერების მკაცრი დაცვის საფუძველზე. საამისოდ უფლებამოსილი ორგანოები და თანამდებობის პირნი ადმინისტრაციული ზემოქმედების ზომებს შეუფარდებენ თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში, კანონმდებლობის ზუსტი შესაბამისობით. კოდექსის მე-10 მუხლი განსაზღვრავს, რომ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევად (გადაცდომად) ჩაითვლება სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი წესრიგის, საკუთრების, მოქალაქეთა უფლებებისა და თავისუფლებების, მმართველობის დადგენილი წესის ხელმყოფი მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული (განზრახი ან გაუფრთხილებელი) მოქმედება ან უმოქმედობა, რომლისთვისაც კანონმდებლობით გათვალისწინებულია ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა. ხოლო 33-ე მუხლის პირველი ნაწილი მოითხოვს, რომ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევისათვის პირს სახდელი დაედოს იმ ნორმატიული აქტით დაწესებულ ფარგლებში, რომელიც ითვალისწინებს პასუხისმგებლობას ადმინისტრაციული სამართალდარღვევისათვის ამ კოდექსის და ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ სხვა აქტების ზუსტი შესაბამისობით. ამდენად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის ზოგადი მუხლები ადგენენ ადმინისტრაციული გადაცდომისათვის კანონით გათვალისწინებული სანქციის გამოყენების საერთო წესს.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ი. გ-ის მიერ წარმოებული მშენებლობა განხორციელებულია კანონის მოთხოვნათა დარღვევით, კერძოდ, დარღვეულია სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მიღების დროს მოქმედი ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ საქართველოს კანონი, რომლის მე-2 მუხლის ,,ი’’ ქვეპუნქტის შესაბამისად, არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევა არის საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების დარღვევა ან/და შეუსრულებლობა, რისთვისაც პასუხისმგებლობა განსაზღვრულია ამ კანონით. ამავე კანონის პირველი მუხლის თანახმად, ამ კანონის მიზანია სამშენებლო რეგლამენტებისა და სამშენებლო დოკუმენტაციით განსაზღვრულ მოთხოვნათა სრული დაცვით არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობის განხორციელების უზრუნველყოფა. აღნიშნულიდან გამომდინარე ცხადია, რომ ზედამხედველობის სამსახურის ერთ-ერთი მთავარი ფუნქციაა გამოავლინოს და აღკვეთოს კანონის მოთხოვნათა დარღვევით წარმოებული მშენებლობები. მოცემულ შემთხვევაში დავას არ იწვევს ის ფაქტი, რომ ი. გ-ის მიერ ..., კორპუსი N1, ბინა 16-ის მიმდებარედ მშენებლობა განხორციელებულია შესაბამისი არქიტექტურული პროექტისა და სამშენებლო ნებართვის გარეშე. აღნიშნულის საფუძველზე კი ზედამხედველობის სამსახური უფლებამოსილი იყო გამოეცა ჯერ მიწერილობა, ხოლო მისი შეუსრულებლობის შემდეგ კი დადგენილება დაჯარიმების შესახებ.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს საკასაციო საჩივრის მოტივს იმის თაობაზე, რომ სადავო აქტები მიღებულია მაშინ, როდესაც მიმდინარეობდა წარმოება მიშენების ლეგალიზაციასთან დაკავშირებით, რის გამოც დადგენილება ეწინააღმდეგება დადგენილების მიღების დროს მოქმედ ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-4¹ მუხლის მე-3¹ პუნქტის, რომლის თანახმად არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ვალდებულია შეაჩეროს მიწერილობით განსაზღვრული ვადის დინება უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ წარმოების დაწყებიდან გადაწყვეტილების მიღებამდე. საკასაციო სასამართლო აღნიშნულთან დაკავშირებით მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებაზე, რომლითაც ი. გ-ის დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 თებერვლის განჩინება და საქმე კონკრეტული მითითებებით დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს ხელახალი განხილვისათვის. მოცემული განჩინებით საკასაციო სასამართლომ დაადასტურა სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ ,,ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს მიწერილობის მიღებიდან აქტის გამოცემამდე არ დაურღვევია კანონით განსაზღვრული ვადა, ვინაიდან ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ” საქართველოს კანონის 41^1-ე მუხლის 31.5 პუნქტის შესაბამისად, არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ, თუ პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ობიექტის ლეგალიზაციის შესახებ.

იმის გათვალისწინებით, რომ კასატორმა 2008 წლის 23 სექტემბერს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა სადავო ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, ზედამხედველობის სამსახურს ავალდებულებდა შეეჩერებინა მიწერილობით განსაზღვრული ვადის დენა უნებართვოდ ან\და პროექტის დარღვევით ობიექტის ან მისი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ წარმოების დაწყებიდან გადაწყვეტილების მიღებამდე, ხოლო საქმეში დაცული მასალებით დადგენილია, რომ ქალაქ ბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა 2008 წლის 25 სექტემბერს ი. გ-ეს დაავალა დამატებითი დოკუმენტაციის წარმოდგენა. ი. გ-ის მიერ დადგენილ ვადაში არ იქნა წარდგენილი ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის მიერ განსაზღვრული დოკუმენტაცია’’. ამდენად, საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ კასატორმა მიმართა რა 2008 წლის 23 სექტემბერს განცხადებით ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა სადავო ობიექტზე ლეგალიზების გადაწყვეტილების მიღება, ზედამხედველობის სამსახურმა მისთვის კანონმდებლობით დაკისრებული ვალდებულების თანახმად, შეაჩერა მიწერილობით განსაზღვრული ვადის დენა უნებართვო ობიექტის ნაწილის ლეგალიზების საკითხის გადაწყვეტამდე, ამასთან, ადმინისტრაციული წარმოების მასალებით დადასტურებულია ის გარემოება, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემამდე ლეგალიზაციის პროცესის მიმდინარეობა გადამოწმებულ იქნა არაერთხელ, აღნიშნულის გათვალისწინებით კი უსაფუძვლოა კასაციის მოტივები იმის შესახებ, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები ეწინააღმდეგება ზემოაღნიშნული კანონის მე-4¹ მუხლის 3¹ პუნქტის მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ასევე სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ინკვიზიციური ხასიათი არ გამორიცხავს მოსარჩელის ვალდებულებას დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებს და შესაგებელს (სასკ-ის მე-3, მე-4, მე-17 მუხ., სსკ მე-3, 102-ე მუხ.). საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნას და მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება (ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი მმართველობის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2002 წლის 27 აგვისტოს 8.5.213 დადგენილება(ტ.3, ს.ფ.42)) ადასტურებს მხოლოდ იმ გარემოებას, რომ მიღებულ იქნა კეთილმოწყობისა და საბინაო კომუნალური მეურნეობის სამსახურის წინადადება და დაკმაყოფილდა ... დასახლების N1 კორპუსის, ბინა N16-ში მცხოვრები ი. და კ. გ-ის თხოვნა, მიწისძვრის შედეგად დაზიანებული სანკვანძების აღსადგენად-სამშენებლო მასალებისა და სანკვანძების მოწყობილობების შესაძენად 1500 ლარის გამოყოფის თაობაზე და არა კასატორის საკუთრებაში არსებულ ნაკვეთზე კანონმდებლობის მოთხოვნების დაცვით მშენებლობის განხორციელებას, მშენებლობის ნებართვის გაცემას, კანონმდებლობით დადგენილი წესით პროექტის და სათანადო სამშენებლო დოკუმენტაციის შედგენას.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს საკასაციო საჩივრის მოტივს იმის შესახებ, რომ მშენებლობა განხორციელებულია 2001-2002 წლებში, შესაბამისად მოცემულ სამართალდარღვევის მიმართ ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა ემოქმედა ამ დროისათვის მოქმედი ,,არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ.ვ’’ ქვეპუქტით გათვალისწინებული სანქციის ფარგლებში, საკასაციო სასამართლო, ერთი მხრივ, თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, რომლის საფუძველზეც არ გაიზიარა მოსარჩელის შუამდგომლობის საფუძვლიანობა მოწმეთა დაკითხის თაობაზე მშენებლობის განხორციელების პერიოდის დასადასტურებლად, ამასთან, აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ უნებართვო მშენებლობა თავისი ბუნებით წარმოადგენს დენად სამართალდარღვევას. იგი უწყვეტად გრძელდება დროში და ითვლება დენადად მანამ, სანამ არ მოხდება მისი აღმოფხვრა, სამართლებრივ ჩარჩოებში მოქცევა. განსახილველ შემთხვევაში სადავო მშენებლობით, ვიდრე იგი არ აღმოიფხვრება, უწყვეტად ირღვევა შესაბამისი კანონმდებლობა და გაგრძელდება მანამ, სანამ სახეზე იქნება სამართალდარღვევა. ამდენად, მოსარჩელე სამართალდარღვევის გამოვლენის მომენტისათვის ვალდებული იყო დაეცვა კანონის მოთხოვნები და კანონთან შესაბამისობაში მოეყვანა წარმოებული მშენებლობა, რაც მის მიერ არ განხორციელდა. ამდენად, მოსარჩელის მიერ ჩადენილი სამართალდარღვევა გამოიხატა არა მხოლოდ მის მიერ ჩადენილ კონკრეტულ ქმედებაში, არამედ ასევე უმოქმედობაშიც, იმის გათვალისწინებით, რომ ნივთზე საკუთრება არის უფლებათა და თანამდევ ვალდებულებათა ერთობლიობა, რიგ შემთხვევებში მესაკუთრეს ეკისრება ვალდებულება, განახორციელოს რაიმე ქმედება ან თავი შეიკავოს მისგან. კანონმდებლობა განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს უძრავ ნივთს, რაც ამ სახის ნივთებზე უფლებათა წარმოშობა/შეცვლა/შეწყვეტის განსაკუთრებული რეჟიმის არსებობითაც დასტურდება. სწორედ მესაკუთრეს ეკისრება ვალდებულება, უზრუნველყოს სათანადო სამშენებლო ნორმების დაცვა, მის საკუთრებაში არსებული ნაგებობის უსაფრთხოების მოთხოვნებთან შესაბამისობა და შემდგომში კანონშესაბამისი ექსპლუატაცია. ამ ვალდებულებების შეუსრულებლობა იწვევს კანონით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის დაკისრებას. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაშიც, სწორედ ი. გ-ეს ეკისრებოდა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების სამშენებლო ნორმატივებთან შესაბამისობაში მოყვანის ვალდებულება. აღნიშნულის შესახებ ი. გ-ე გაფრთხილებულ იქნა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 20 ოქტომბრის მიწერილობით. ამდენად, აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ზედამხედველობის სამსახურმა სადავო აქტის გამოცემისას სწორად იხელმძღვანელა სამართალდარღვევის გამოვლენის მომენტისავის მოქმედი საკანონმდებლო აქტებით, რამდენადაც მოცემული სამართალდარღვევა-უკანონო მშნებლობის სახით- არ დასრულებულა 2001 წელს, ამდენად, ი. გ-ის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მის მიერ სამართალდარღვევა ჩადენილია 2001 წელს და შესაბამისად უნდა შეუმცირდეს დაკისრებული სანქცია იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, სამართლებრივ საფუძველსაა მოკლებული.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს, გადაწყვეტილების გამოტანისას არ დაურღვევია პროცესუალური და მატერიალური სამართლის ნორმები, რის გამოც არ არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალური საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 იანვრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ლ. მურუსიძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

მ. ვაჩაძე