#ბს-364-360(გ-14) 10 ივლისი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

მოსარჩელე _ შპს ,,…“

მოპასუხე _ თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობა

დავის საგანი _ სასამართლოთა შორის განსჯადობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2013 წლის 4 ივლისს შპს ,,…“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობის მიმართ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2010 წლის 4 ივნისს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობასა და შპს ,,…“ შორის დაიდო სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ ხელშეკრულება. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ადგილობრივი ბიუჯეტის სახსრებით ქ. თბილისში, … გამზირისა და … ქუჩის შემაერთებელი გზის ასფალტბეტონის საფარის მოწყობის სამუშაოების შესყიდვა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობებისა და თანდართული დეფექტური აქტის შესაბამისად. ხელშეკრულების თანახმად, შესყიდვის ობიექტის საერთო ღირებულება შეადგენდა 99917,20 ლარს, ხოლო მიწოდების ვადა განისაზღვრა ხელშეკრულების გაფორმებიდან 2010 წლის 15 ივნისამდე.

ხელშეკრულების 7.1 პუნქტის თანახმად, შესრულებული სამუშაოების ანგარიშსწორება უნდა განხორციელებულიყო ერთიანად, ფაქტობრივად შესრულებული სამუშაოების მოცულობის მიხედვით, მხარეთა შორის მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმებიდან 10 დღის განმავლობაში. ხელშეკრულების 9.2.3 პუნქტის მიხედვით, შემსყიდველმა იკისრა ვალდებულება ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესაბამისად აუნაზღაუროს მიმწოდებელს შესრულებული სამუშაოების ღირებულება, ხოლო 9.5 პუნქტის შესაბამისად, მიმწოდებელს უფლება აქვს მოსთხოვოს შემსყიდველს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესაბამისად შესრულებული სამუშაოების ღირებულების ანაზღაურება.

მოსარჩელის მითითებით, ხელშეკრულების დადებამდე - 2010 წლის 3 ივნისს გაფორმდა დეფექტური აქტი, ხოლო 2010 წლის 4 ივნისს - ხარჯთაღრიცხვა.

ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, უნდა მოწყობილიყო ბეტონის ბორდიურები, მაგრამ ხელშეკრულების დადების შემდეგ მხარეები სიტყვიერად შეთანხმდნენ ბორდიურების ბაზალტით მოწყობის შესახებ, რამაც გამოიწვია სამუშაოების შესრულების ვადის გაზრდა 2010 წლის 26 ივნისამდე. აღნიშნული არ ჩათვლილა ხელშეკრულების პირობის დარღვევად და არც საჯარიმო სანქციები გავრცელებულა შემსრულებლის მიმართ.

სამუშაოების შესრულების შემდეგ, 2010 წლის 22 ივნისს შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, ხოლო 2010 წლის 23 ივნისს - შესრულებული სამუშაოების №3 აქტი და მიმწოდებელმა მოითხოვა შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურება, მაგრამ ანგარიშსწორება არ განხორციელებულა.

მოსარჩელის მითითებით, შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 10 აგვისტოს №21-1413598 ბრძანების საფუძველზე მოხდა შპს ,,…“ 2006-2012 წლების საქმიანობის გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შპს ,,…“ მიერ შესრულებული სამუშაოების ღირებულების გადაუხდელობის გამო მან ვერ შესძლო მოგებისა და დამატებითი ღიღებულების გადასახადის გადახდა. საგადასახადო შემოწმების შედეგად გაიზარდა ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი ხარჯი 38540 ლარის ოდენობით, რის გამოც დაყადაღდა შპს ,,…“ ანგარიშები.

მოსარჩელის განმარტებით, არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად ვაკის რაიონის გამგეობა არ ასრულებს ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას და შპს ,,…“ არ უნაზღაურებს შესრულებული სამუშაოების ღირებულებას, რის გამოც მოსარჩელემ სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მოითხოვა მოპასუხისათვის 99917,20 ლარისა და ზიანის - 38540 ლარის გადახდის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,…“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობას შპს ,,…“ სასარგებლოდ დაეკისრა 99917,20 ლარის გადახდა, ხოლო ზიანის ანაზღაურების ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვაკის რაიონის გამგეობამ, რომელმაც მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილების გაუქმება სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 თებერვლის განჩინებით თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივარი განსჯადობით განსახილველად გადაეცა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემული დავა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ დავათა კატეგორიას განეკუთვნებოდა.

სამოქალაქო საქმეთა პალატამ აღნიშნა, რომ „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-16 მუხლის შესაბამისად, ადგილობრივი მნიშვნელობის გზების შენახვა, მშენებლობა და განვითარების უზრუნველყობა თვითმმართველი ერთეულის უფლებამოსილებას განეკუთვნებოდა, შესაბამისად, მხარეთა შორის 2010 წლის 4 ივნისს დადებული ხელშეკრულება ადმინისტრაციული ხელშეკრულებას წარმოადგენდა, რამდენადაც გამგეობა მოქმედებდა „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონით მინიჭებული საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების ფარგლებში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინებით საქმე განსჯადობის საკითხის გადასაწყვეტად გადმოიგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში.

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ გაკეთებულ განმარტებებზე (23.01.2014წ. განჩინება; საქმე №ბს-670-645(გ-13), არ დაეთანხმა სამოქალაქო საქმეთა პალატის მოსაზრებას მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების ადმინისტრაციულად მიჩნევის შესახებ და აღნიშნა, რომ მუნიციპალიტეტის უფლებამოსილება მიიღოს ადგილობრივი მნიშვნელობის გზების შენახვის, მშენებლობისა და განვითარების უზრუნველყოფის საკითხებზე გადააწყვეტილება, თავისთავად არ ქმნის სადავო სამართალურთიერთობის ადმინისტრაციული კატეგორიისადმი მიკუთვნების პირობას. ვაკის რაიონის გამგეობის მიერ საჯარო უფლებამოსილება განხორციელდა არა სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ 2010 წლის 4 ივნისის ხელშეკრულების დადებით, არამედ მმართველობითი საქმიანობის განხორციელების პროცესში იმ ადმინისტრაციული აქტების გამოცემის გზით, რითაც გადაწყდა ქ. თბილისში, … გამზირისა და … ქუჩის შემაერთებელი გზის ასფალტბეტონის საფარის სამუშაოების ჩატარება.

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მითითებით, დავის საგანს არ წარმოადგენს სახელმწიფო შესყიდვების პროცედურა, რაც წინ უძღოდა 2010 წლის 4 ივნისის სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულების დადებას. დავის საგანია ხელშეკრულებით ნაკისრი ფულადი ვალდებულების შესრულება. შესაბამისად, ის გარემოება, რომ ხელშეკრულება დაიდო სახელმწიფო შესყიდვების მომწესრიგებელი კანონმდებლობით დადგენილი წესით, ასევე არ ადასტურებს მოცემული საქმის ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განხილვის საჭიროებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს sამოქალაქო და ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატების განჩინებების კანონიერება-დასაბუთებულობა, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ მოცემული საქმის განხილვაზე უფლებამოსილ სასამართლოს წარმოადგენს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლი შეეხება სამოქალაქო საქმეების უწყებრივ ქვემდებარეობას სასამართლოებისადმი, რომლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით სასამართლო განიხილავს საქმეებს დარღვეული თუ სადავოდ ქცეული უფლების, აგრეთვე, კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დაცვის შესახებ, კერძოდ, სამოქალაქო, საოჯახო, შრომის, საადგილმამულო, ბუნებრივი რესურსების გამოყენებისა და გარემოს დაცვის ურთიერთობებიდან წარმოშობილ დავებს მოქალაქეებს, მოქალაქეებსა და იურიდიულ პირებს, აგრეთვე იურიდიულ პირებს შორის.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლში მოცემულია სასამართლოს განსჯადი ადმინისტრაციული საქმეების ჩამონათვალი, კერძოდ, ხსნებული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამ კოდექსით დადგენილი წესით საერთო სასამართლოში განიხილება დავა იმ სამართლებრივ ურთიერთობებთან დაკავშირებით, რომლებიც გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, ხოლო იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს შეიძლება წარმოადგენდეს: ა) ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან; ბ) ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადება, შესრულება ან შეწყვეტა; გ) ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება ზიანის ანაზღაურების, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ან სხვა რაიმე ქმედების განხორციელების თაობაზე; დ) აქტის არარად აღიარება, უფლების ან სამართალურთიერთობის არსებობა-არარსებობის დადგენა. იმავე მუხლის მე-3 ნაწილი მიუთითებს, რომ ამ მუხლით გათვალისწინებული საქმეების გარდა, სასამართლოში ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განიხილება სხვა საქმეებიც იმ სამართლებრივ ურთიერთობებთან დაკავშირებით, რომლებიც აგრეთვე გამომდინარეობს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კანონმდებელმა ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით საქმის განხილვის ძირითად ელემენტად განსაზღვრა დავის საგანი, რომელიც წარმოშობილია იმ სამართალურთიერთობიდან, რომელიც საჯარო, კონკრეტულად, ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობით არის მოწესრიგებული.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ამა თუ იმ დავის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივად მიჩნევისათვის აუცილებელი პირობაა, მოსარჩელის მოთხოვნა სამართლებრივად ეფუძნებოდეს საჯარო - ადმინისტრაციული სამართლის შესაბამის ნორმებს, კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობები გამომდინარეობდეს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, ანუ მოსარჩელის მიერ მითითებული საკუთარი უფლების (უფლებების) დარღვევა თავისი არსითა და შინაარსით განპირობებული უნდა იყოს მოპასუხის მხრიდან საჯარო, მატერიალური სამართლის შესაბამისი საკანონმდებლო ნორმების დარღვევით.

მოცემულ შემთხვევაში შპს ,,…“ სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე სარჩელით ითხოვდა 2010 წლის 4 ივნისს მხარეთა შორის გაფორმებული სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებას და შესრულებული სამუშაოს ღირებულების ანაზღაურების მოპასუხისათვის დაკისრებას. შესაბამისად, განსჯადობის საკითხის გადასაწყვეტად უნდა შეფასდეს მითითებული - გზის საფარის მოწყობის სამუშაოების შესყიდვის ხელშეკრულების სამართლებრივი ხასიათი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის 1-ელ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, შესაძლებელია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობა, შეცვლა ან შეწყვეტა ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადების გზით. ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობა, რომლის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის გზით მოწესრიგების უფლებამოსილება მას კანონით აქვს მინიჭებული, მოაწესრიგოს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადების გზით.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ხელშეკრულება წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით ფიზიკურ ან იურიდიულ პირებთან, აგრეთვე, სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან დადებულ სამოქალაქო-სამართლებრივ ხელშეკრულებას. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულების ადმინისტრაციულ ხელშეკრულებად მიჩნევის განმსაზღვრელ ძირითად ელემენტს წარმოადგეს, როგორც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზანი, ისე სამართლებრივ ურთიერთობაში მისი, როგორც სუბიექტის მონაწილეობა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დავაში მხოლოდ ადმინისტრაციული ორგანოს მონაწილეობა განმსაზღვრელი არ არის დავის ადმინისტრაციულად მიჩნევისათვის, რამდენადაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65¹ მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს, როგორც სამოქალაქო სამართლის სუბიექტი და ასეთ შემთხვევაში მასზე არ ვრცელდება ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნები. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებული ხელშეკრულების სამართლებრივ ბუნებას განსაზღვრავს ხელშეკრულების მიზანი. ხელშეკრულების მიზანი განისაზღვრება მისი შინაარსიდან გამომდინარე. გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება ხელშეკრულების მხარეების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების, ხელშეკრულების დადების შედეგად წარმოშობილი უფლება-მოვალეობების შინაარსს.

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება სამოქალაქო საქმეთა პალატის მოსაზრებას მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების ადმინისტრაციულად მიჩნევის თაობაზე, რომ ვაკის რაიონის გამგეობა მოქმედებდა რა საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების ფარგლებში, შპს „დიონისესთან“ დაიდო ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, რამდენადაც ხელშეკრულების დადების დროისათვის მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს 2005 წლის 16 დეკემბრის ორგანული კანონის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის „რ“ პუნქტის შესაბამისად, თვითმმართველი ერთეულის უფლებამოსილებას განეკუთვნებოდა ადგილობრივი მნიშვნელობის გზების შენახვა, მშენებლობა და განვითარების უზრუნველყოფა.

უდავოა, რომ როგორც ხელშეკრულების დადების დროისათვის, ასევე ამჟამად მოქმედი კანონმდებლობით ადგილობრივი მნიშვნელობის გზების მართვა განეკუთვნება ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ექსკლუზიურ უფლებამოსილებას (ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის „კ“ პუნქტი), მაგრამ განსჯადობის შესახებ მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის განმსაზღვრელია სამუშაოს შესრულების - გზის საფარის მოწყობის სამუშაოების ჩატარების შესახებ ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნების შეფასება. ანუ ხელშეკრულება ეფუძნება საჯარო თუ კერძო სამართლებრივ ნორმებს, მისი შესრულება მოწესრიგებულია თუ არა საჯარო - ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობით, რამდენადაც ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მე-16 მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ამ კანონის შესაბამისად მუნიციპალიტეტის საკუთარი უფლებამოსილების მოცულობა (ფარგლები) და განხორციელების წესი შეიძლება განისაზღვროს მხოლოდ საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ეს კანონი პირდაპირ მიუთითებს საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად საკუთარი უფლებამოსილების განხორციელების რეგულირების შესაძლებლობაზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ დავის ადმინისტრაციულად მიჩნევისათვის განმსაზღვრელი არაა ის გარემოება, რომ შპს ,,…“ და გამგეობას შორის გზის საფარის მოწყობის სამუშაოების ჩატარების შესახებ ხელშეკრულება დადებულია სახელმწიფო შესყიდვების განხორციელების ფორმით, რამდენადაც „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს 2005 წლის 20 აპრილის კანონის თანახმად, კანონმდებელმა სახელმწიფო შესყიდვას დაუქვემდებარა სახელმწიფო თუ ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ბიუჯეტის სახსრებით ნებისმიერი საქონლის, მომსახურებისა და სამშენებლო სამუშაოს შესყიდვა, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს სახელმწიფო შესყიდვებისათვის განკუთვნილი ფულადი სახსრების რაციონალური ხარჯვა, სახელმწიფო საჭიროებისათვის აუცილებელი საქონლის წარმოების, მომსახურების გაწევისა და სამშენებლო სამუშაოს შესრულების სფეროში ჯანსაღი კონკურენციის განვითარება, სახელმწიფო შესყიდვების განხორციელებისას შესყიდვების მონაწილეთა მიმართ სამართლიანი და არადისკრიმინაციული მიდგომა, სახელმწიფო შესყიდვების საჯაროობა, სახელმწიფო შესყიდვების ერთიანი ელექტრონული სისტემის შექმნა და მის მიმართ საზოგადოების ნდობის ჩამოყალიბება. აღნიშნული არ აქცევს სახელმწიფო შესყიდვების ფორმით ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებულ ნებისმიერ ხელშეკრულებას ადმინისტრაციულად, ხოლო ხელშეკრულების შესაბამისობა „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ კანონმდებლობასთან და მისი დადებისას პროცედურული დარღვევების არსებობა არ წარმოადგენს მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს. მოსარჩელე სადავოდ ხდის ხელშეკრულებით გათვალისწინებელი პირობების შეუსრულებლობას და გაწეული მომსახურების საფასურის გადაუხდელობას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული (საჯარო) სამართლის კანონმდებლობიდან. მოთხოვნა დაფუძნებულია სამოქალაქო სამართლის ნორმებზე. სარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს სამოქალაქო კანონმდებლობით მოწესრიგებული ურთიერთობანი. კერძოდ, სადავო ურთიერთობა გამომდინარეობს ნარდობის ხელშეკრულებიდან, რომელიც კერძო-სამართლებრივ ხელშეკრულებას წარმოადგენს და რომლის დადების დროისთვისაც უცილობლად გამოყენებულ იქნებოდა სამოქალაქო სამართლის ნორმები. ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი კერძო-სამართლებრივია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მოთხოვნის სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე განმარტავს, რომ წინამდებარე სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან, სასარჩელო მოთხოვნა ეხება კერძო სამართლის სუბიექტსა და ადმინისტრაციულ ორგანოს შორის არსებული კერძო-სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავას, რის გამოც მოცემული საქმე არ განეკუთვნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით განსაზღვრულ სასამართლოს განსჯად ადმინისტრაციულ საქმეს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული სადავო სამართალურთიერთობა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილის „ა” ქვეპუნქტის საფუძველზე სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განსახილველი დავაა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განსჯადია, რის გამოც საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე საქმე განსჯადობით განსახილველად უნდა გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის ვაკის რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივარი განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებაროს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას;

2. საქმე გადაეგზავნოს განსჯად სასამართლოს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ლ. მურუსიძე