საქმე ¹ბს-229-226 (კ-14) 11 დეკემბერი, 2014წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მურუსიძე, მაია ვაჩაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენით.

სხდომის მდივანი – ანი ვარდიძე

კასატორი (მოპასუხე) – საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭო, წარმომადგენელი კ. შ-ა (რწმუნება 03.04.14წ. №017/18-69/სწ).

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ლ. ს-ა; წარმომადგენელი – კ. გ-ი (რწმუნებულება 05.06.12წ. №120578394);

დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა.

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 11.02.14წ. გადაწყვეტილება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ს-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე - საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს მიმართ, რომლითაც მოითხოვა 15.05.13წ. № 3 სხდომის ოქმით მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედების 3 თვით შეჩერების და კვალიფიკაციის ციკლის გავლის ნაწილში. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 10.05.10წ. ლ. მ-ეს სამედიცინო ცენტრ „...“ ჩაუტარდა ოპერაცია. ოპერაცია დაიგეგმა და ჩაატარა ქირურგმა ი. თ-ამ, მოსარჩელე ლ. ს-ას ასისტენტობით. ლ. მ-ემ 23.05.11წ. განცხადებით მიმართა სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს და აღნიშნა, რომ მისი მიმართვის საფუძველზე ექიმების - ი. თ-ას და ლ. ს-ას გულგრილობა და პაციენტისადმი არაკეთილსინდისიერი მოპყრობა, რაც გამოიხატა ოპერაციის არასწორ დაგეგმვაში და პოსტოპერაციული კონსულტაციის ჩაუბარებლობაში. პროფესიული განვითარების საბჭოს 25.05.12წ. №3 სხდომაზე მიიღო გადაწყვეტილება, რომლითაც ლ. ს-ას შეუჩერდა სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედება სამი თვის ვადით და დაავალა კვალიფიკაციის ციკლის გავლა, ხოლო ექიმ ი. თ-ას მიეცა წერილობითი გაფრთხილება. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე ლ. ს-ამ აღძრა სარჩელი, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი საბჭოს აქტი, მისი დაუსაბუთებლობის და არაადექვატურობის მოტივით. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ძალაში დარჩა სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილებებში მითითებული გარემოებებისა და არგუმენტების უგულებელყოფით მოპასუხემ პროფესიული განვითარების საბჭოს N3 სხდომაზე მიიღო იგივე გადაწყვეტილება, რითაც კიდევ ერთხელ შელახა მისი უფლებები და რეპუტაცია. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ლ. მ-ემ მიმართა ექიმ ი. თ-ას კლინიკური მედიცინის სამედიცინო კვლევის ინსტიტუტში, თუმცა იმის გამო, რომ ლ. მ-ის დაზღვევა ამ კლინიკაზე არ ვრცელდებოდა, გადაწყდა ოპერაციის ჩატარება სამედიცინო ცენტრ ,,...’’. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხულმა ი. თ-ამ დაადასტურა ეს გარემოება და განმარტა, რომ ოპერაციის სახე და მოცულობა პაციენტმა თავად შეათანხმა, როდესაც პაციენტმა მიაკითხა კლინიკური მედიცინის ცენტრში, ხოლო ოპერაცია ჩატარდა სამედიცინო ცენტრ ,,...’’ მოწვეული სპეციალისტის სტატუსით.

მოსარჩელემ აღნიშნა აგრეთვე, რომ საბჭოს სხდომა დაინიშნა 05.02.13წ., რომელზეც მონაწილეობის მისაღებად გამოცხადდა. საკითხის განხილვა საბჭოს სხდომაზე ისე დაიწყო, რომ მისთვის არ დაუძახებიათ. მხოლოდ მისი მოთხოვნის შემდეგ დაასწრეს სხდომას. მომხსენებელმა განმეორებით არასწორი ინფორმაცია მიაწოდა საბჭოს, მოსარჩელემ გააკეთა თავისი განმარტება, რომლის შემდეგ თხოვეს დაეტოვებინათ დარბაზი 20.02.13წ. მოსარჩელემ მიმართა მინისტრს განცხადებით, რომლითაც მოითხოვა მისი დასწრების უზრუნველყოფა საბჭოს შემდეგ სხდომაზე. 22.03.13წ. ჩაბარდა სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს წერილი, საიდანაც ცნობილი გახდა, რომ 15.03.13წ. ჩატარებული პროფესიული განვითარების საბჭოს სხდომაზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შეჩერდა სერთიფიკატის მოქმედება სამი თვის ვადით, ვადა ჩაითვალა ამოწურულად, აღდგა სერთიფიკატის მოქმედება. ამასთანავე რეკომენდაცია მიეცა ოპერატიულ გინეკოლოგიაში კურსის გავლასთან დაკავშირებით. მოსარჩელე თვლის, რომ მიღებული გადაწყვეტილება არის უკანონო, ვინაიდან მოსარჩელის წარმომადგენელს არ ეცნობა სხდომის ჩატარების დრო, საბჭომ არ გაითვალისწინა სასამართლოს მითითებები, რომ ყოფილიყო ცნობილი სხდომის ჩატარების შესახებ ის აუცილებლად მისცემდა საბჭოს დამატებით განმარტებას, რომ გადაწყვეტილების პროექტი ეწინააღმდეგებოდა სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. მოსარჩელე აღნიშნავს აგრეთვე, რომ 03.04.13წ. ჩაბარდა საქმის მასალები, 05.02.13წ. სხდომის მიმდინარეობა ჩაიწერა ტექნიკური საშუალების გამოყენებით, 05.02.13წ. სხდომის ოქმში არ აისახა მოსარჩელის წარმომადგენლის არგუმენტები, სხდომაზე გამოსულებს არ გაუკეთებიათ ოქმში ასახული განცხადებები. მოსარჩელეს არ გააცნეს ახალი გარემოება, რომელიც შეუსწავლია საბჭოს. 03.04.13წ. წერილთან ერთად ჩაბარებულ ა. ბ--ის დასკვნას არ გააჩნია თარიღი, ნომერი, სამინისტროს მასალებში ის გატარებულია 04.02.13წ. ანუ სხდომის ჩატარებამდე ერთი დღით ადრე, წერილს არ ახლავს რაიმე კვლევის ან შესაბამისი ლიტერატურის მოშველიების დამადასტურებელი ცნობები, წერილი მიიღო სააგენტოს კონტროლის დეპარტამენტის უფროსმა, რომელიც არის პაციენტის ნათესავი. მოსარჩელე უთითებს, რომ თ. ნ-ის და დ. გ-ას დასკვნაში ერთი უარყოფითი შეფასებაც კი არ არის გაკეთებული, თუმცა სამედიცინო საქმიანობის რეგულირების სააგენტო ჯიუტად აყალბებს ამ დასკვნის ჩანაწერებს და სათავისო ინტერპრეტაციას უკეთებს. სამედიცინო საქმიანობის წესის დარღვევის არარსებობის გამო არ არსებობდა კვალიფიკაციის ასამაღლებლად რეკომენდაციის გაცემის საჭიროება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის კანონიერ ძალაში შესული 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით ლ. ს-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს 25.05.12წ. სხდომაზე შედგენილი №3 ოქმით მიღებული გადაწყვეტილება და მოპასუხეს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს დაევალა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 30.01.13წ. განჩინებით არ დაკმაყოფილდა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.11.12წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით არ გასაჩივრებულა.

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს 15.03.13წ. №3 საოქმო გადაწყვეტილებით შეჩერებულ იქნა ექიმ ლ. ს-ას სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედება სპეციალობაში ,,მეანობა-გინეკოლოგია”, შეჩერების ვადა ჩაითვალა ამოწურულად. იმავე გადაწყვეტილებით განახლებულ იქნა ექიმ ლ. ს-ას სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედება სპეციალობაში ,,მეანობა-გინეკოლოგია” და მასვე მიეცა რეკომენდაცია 2-თვიანი საკვალიფიკაციო ციკლის ოპერაციული გინეკოლოგიის თემაზე გავლის შესახებ.

ლ. ს-ამ 10.04.13წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს მიმართ, მოპასუხის 15.03.13წ. №3 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭომ გასაჩივრებული აქტის გამოცემისას არ გაითვალისწინა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების მითითებები და მიიღო იგივე დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, რითაც დაარღვია კანონის მოთხოვნები, კიდევ ერთხელ შეილახა მისი უფლებები და საქმიანი რეპუტაცია. „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 77.1 მუხლი ითვალისწინებს სახელმწიფო სერთიფიკატის შეჩერებას იმ შემთხვევაში, თუ სახეზეა ისეთი დარღვევა, რომელიც უტოლდება წელიწადის განმავლობაში მინიმუმ 3 წერილობით გაფრთხილებას. ლ. ს-ას მხრიდან არ ჰქონია ადგილი ისეთ დარღვევას, რის გამოც მოპასუხის გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია. მოსარჩელე არ ეთანხმება გადაწყვეტილებას იმ ნაწილში, რომლითაც მას მიეცა რეკომენდაცია კვალიფიკაციის ამაღლების შესახებ ოპერაციული გინეკოლოგიის თემაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 11.10.13წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული აქტი მიღებული იყო დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდებოდა დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელება კანონით დადგენილი ფარგლების გადაცილებით ან/და მიზნის უგულებელყოფით, რა მიზნითაც ადმინისტრაციულ ორგანოს მინიჭებული აქვს აღნიშნული უფლებამოსილება. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება გასაჩივრებული აქტის სზაკ-ის 95-96-ე მუხლების დარღვევით გამოცემის შესახებ. სასამართლომ ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული აქტი გამოცემულია კანონმდებლობის შესაბამისად, იგი პირდაპირ და უშუალო ზიანს არ აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, რადგან ამ აქტით ამოწურულად იქნა მიჩნეული სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერების ვადა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 11.10.13წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-ამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 11.02.14წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 11.10.13 წ. გადაწყვეტილება, მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს 15.03.13წ. №3 გადაწყვეტილება. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის, 250 ლარის, გადახდა ლ. ს-ას სასარგებლოდ.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საქმეში დაცული მასალების მიხედვით დადგენილი დარღვევები არ ქმნიდა საკმარის საფუძველს იმისათვის, რომ ლ. ს-ას დაკისრებოდა პასუხისმგებლობის ისეთი სახე, როგორიცაა სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება. მკურნალი ექიმი არ არის ვალდებული სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოებაზე, თითოეული სამედიცინო მანიპულაციის ან პროცედურის დასრულებისას დოკუმენტის წარმოების წესი და მწარმოებელი პირი განსაზღვრულია ნორმატიული აქტით, რის გამოც პაციენტ ლ. მ-ის სამედიცინო დოკუმენტაციის შემოწმებისას აღმოჩენილ ყველა ხარვეზზე პასუხისმგებლობა ვერ დაეკისრება მკურნალ ექიმს. საქმის მასალებით არ დასტურდება ლ. ს-ას მხრიდან დარღვევის დაშვება პაციენტის მკურნალობისას. საქმეზე წარმოდგენილი ერთ-ერთი რეცენზენტის მიერ გაკეთებული უარყოფითი შეფასება და შენიშვნა მიმართულია არა ექიმ-ასისტენტ ლ. ს-ას, არამედ ქირურგის მიმართ. აქტის გამომცემმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ სანქციის შეფარდებისას არ გაითვალისწინა დისკრეციული უფლებამოსილების გამოყენების წესები, მხედველობაში არ მიიღო სანქციის პროპორციულობა და თანაზომიერება, პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელი გარემოებები, სახდელის შეფარდებამდე დარღვევის არარსებობა და ა.შ., რამაც საბოლოო ჯამში განაპირობა სანქციის არაადექვატურობა. პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ კვალიფიკაციის ციკლის გავლის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას ვერ მიუთითა ვერც ერთ ნორმატიულ აქტზე, რომლითაც განსაზღვრული იქნებოდა მსგავსი დარღვევების შემთხვევაში რა სახით შეუძლია ექიმს კვალიფიკაციის ამაღლება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სახეზეა სზაკ-ის 60¹ მუხლით გათვალისწინებული აქტის ბათილად ცნობის წინაპირობები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 11.02.14წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლოების რეკომენდაციების გათვალისწინებით პაციენტ ლ. მ-ის სამედიცინო დოკუმენტაცია გადაიგზავნა ხელახალი დასკვნისათვის, რის შედეგად წარმოდგენილია საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა იოაკიმესა და ანას სახელობის სამედიცინო ცენტრის სამეანო-გინეკოლოგიური მიმართულების ხელმძღვანელის, მედიცინის დოქტორის ა. ბ-ის რეცენზია. კასატორი თვლის, რომ საბჭოს ახალი გადაწყვეტილება მიღებულია საქმეში ადრე არსებული და ახლად წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასების შედეგად, საბჭომ გაითვალისწინა საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოების რეკომენდაციები და საქმის სრული, ხელახალი გამოკვლევის შედეგად მიიღო ახალი გადაწყვეტილება. კასატორი აღნიშნავს, რომ საბჭოს ოქმში ასახულია ყველა ის მნიშვნელოვანი საკითხი, რაც დაფიქსირდა საკითხის განხილვის პროცესში, საბჭოს სხდომის და მისი დაოქმების ფორმატი არ ითვალისწინებს სხდომაზე წარმოთქმულ ყველა დეტალის ოქმში ასახვის ვალდებულებას. საბჭოს სხდომაზე მომხსენებელმა აღნიშნა ახალი რეცენზიის წარმოდგენის შესახებ, მოსარჩელეს აღნიშნული მტკიცებულება არათუ არ გაუპროტესტებია, მოსაზრებაც კი არ გამოუთქვამს, მას არ წარმოუდგენია რაიმე დამატებითი მტკიცებულება. საბჭოს 05.02.13წ. №1 სხდომაზე ლ. ს-ას წარმომადგენელი იღებდა მონაწილეობას, ვინაიდან მხარის პოზიცია უკვე მოსმენილი იყო, 15.03.13წ. სხდომაზე დაბარება არ მომხდარა, 15.03.13წ. სხდომაზე მხოლოდ გადაწყვეტილების პროექტი დამტკიცდა. ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მნიშვნელოვანი ზიანი არ მიყენებია მოსარჩელის კანონიერ ინტერესებს, არ შეზღუდულა მისი უფლებები, რადგან გადაწყვეტილების მიღების მომენტისათვის უკვე ამოწურულად ჩაითვალა სერთიფიკატის შეჩერების სამთვიანი ვადა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სამედიცინო დოკუმენტაცია რეცენზირებულ იქნა მეცნიერებათა დოქტორების დ. გ-ასა და თ. ნ-ის მიერ, რეცენზენტთა მიერ გამოითქვა მოსაზრება, რომ ონკოდაავადების თავიდან აცილების მიზნით პოსტფაქტუმ კარგი იქნებოდა, რომ ქირურგს ამოეკვეთა დანამატებიც. დოკუმენტაცია განმეორებით იქნა რეცენზირებული ა. ბ-ის მიერ, სარეცენზიო დასკვნის თანახმად პაციენტის ასაკის გათვალისწინებით მიზანშეწონილი იყო საშვილოსნოს ექსტირპაციის გაკეთება დანამატებთან ერთად. ამდენად, რეცენზენტების დ. გ-ას და თ. ნ-ის აზრით ონკოდაავადების თავიდან აცილების მიზნით კარგი იქნებოდა, ხოლო ა. ბ-ის აზრით, პაციენტის ასაკის გათვალისწინებით მიზანშეწონილი იყო საშვილოსნოს ექსტირპაციის გაკეთება დანამატებთან ერთად. სამედიცინო დოკუმენტაციის მიხედვით ექიმ ლ. ს-ას მიერ დაიგეგმა, როგორც წინასაოპერაციო მომზადება (გამოკვლევები), ასევე ოპერაციის მოცულობა. ექიმ ი. თ-ას მიერ შევსებულია მხოლოდ „ოპერაციის პროტოკოლი“, ჩანაწერები არც ოპერაციამდე, არც ოპერაციის შემდეგ დაფიქსირებული არ არის. ოპერაციაზე თანხმობის ფორმაში არ არის დაფიქსირებული რა ოპერაციაა შეთავაზებული პაციენტისათვის და რა ოპერაციაზე იქნა მიღებული მისი თანხმობა. გაურკვევლად არის მითითებული დოკუმენტაციაში ჰოსპიტალიზაციის თარიღი. არ არის აღწერილი პაციენტის მდგომარეობა ერთი დღის მანძილზე. დოკუმენტაციით ვერ დგინდება რა სახის მკურნალობა უტარდებოდა (და უტარდებოდა თუ არა საერთოდ) პაციენტს პოსტოპერაციულ პერიოდში, ვინაიდან სამედიცინო ბარათს თან ახლავს მხოლოდ ერთი დღის (24 ივნისის) „ექიმის დანიშნულების ფურცელი“ და ისიც არასრულყოფილია, ექიმ ლ. ს-ას ხელმოწერა დაფიქსირებულია, თუმცა გაურკვეველია რა დაადასტურა მან თავისი ხელმოწერით, როცა დანიშნულების შესრულება არ არის აღნიშნული. ფორმა №100-ში არ არის შევსებული რეკომენდაციების გრაფა, არ არის ინფორმაცია ოპერაციის შემდეგ ქირურგის კონსულტაციის თაობაზე. „პაციენტის წინასაოპერაციო კითხვარი“ არ არის დათარიღებული, ჩანაწერები არ არის შესრულებული „პაციენტის გასინჯვის ფურცელში“. აღნიშნულით დარღვეულია „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 56-ე მუხლის მოთხოვნები, მინისტრის 19.03.09წ. №108/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „სამედიცინო დაწესებულებებში სტაციონარული სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესი.“ ლ. ს-ას მიერ წარიმართა მკურნალობის პროცესი, ოპერატორმა ტექნიკურად შეასრულა ლ. ს-ას მიერ დაგეგმილი ოპერაცია. უდავოა აგრეთვე, რომ საქალაქო სასამართლოს 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით და სააპელაციო სასამართლოს 30.01.13წ. განჩინებით დადგენილ გარემოებად არის მიჩნეული, რომ დოკუმენტაცია მოთხოვნების დარღვევით არის ნაწარმოები. კასატორი თვლის, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა სამართლებრივად დაუსაბუთებელია, მოსარჩელეს არ აქვს დასაბუთებული მისი სამართლებრივი ინტერესი, სადავო აქტით უფლების უსაფუძვლო შეზღუდვა, რადგანაც საბჭოს გადაწყვეტილებით ექიმ ლ. ს-ას აღუდგა სერთიფიკატის მოქმედება. კასატორი აღნიშნავს, რომ ლ. ს-ას პასუხისმგებლობა დაეკისრა მხოლოდ მისი ჩადენილი გადაცდომის გამო და არა სხვის მიერ ჩადენილი ქმედებისათვის. სააპელაციო პალატამ ლ. ს-ას მიერ აღიარებული და პრეიუდიციული დადასტურებული სამართალდარღვევები რეაგირების გარეშე დატოვა, აღიარებულ დარღვევებზე რეაგირების უფლებამოსილება გააჩნდა მხოლოდ პროფესიული განვითარების საბჭოს, სააპელაციო პალატამ ბათილად არ ცნო აქტი და არ დაავალა ადმინისტრაციულ ორგანოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი გადაწყვეტილების მიღება. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო პალატის მითითებას, რომ არ დასტურდება მოსარჩელის მიერ პაციენტის მკურნალობისას დარღვევის დაშვება, მკურნალობის დაგეგმვა საექიმო საქმიანობის მოთხოვნების დაუცველად. კასატორი უთითებს, რომ რეცენზენტების მიერ შეცდომად არის აღიარებული მკურნალობის ტაქტიკა და მასშტაბი. არასწორია, რომ რეცენზიის ადრესატი არ იყო ლ. ს-ა, ვინაიდან მან ჩაუტარა პაციენტს წინასაოპერაციო გამოკვლევები, რომლის საფუძველზე დაუდგინდა დიაგნოზი და დაგეგმა ოპერაცია, რომლის დროსაც არ გაითვალისწინა პაციენტის ასაკი და არ დაგეგმა სხვა მასშტაბის ოპერაცია. აღნიშნულს ადასტურებს აგრეთვე მეორე სარეცენზიო დასკვნა, რომლის თანახმად პაციენტის ასაკის გათვალისწინებით მიზანშეწონილი იყო საშვილოსნოს ექსტირპაციის გაკეთება დანამატებთან ერთად. კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო პალატა საკითხს მიუდგა ორმაგი სტანდარტით და პირველი რეცენზიის შემთხვევაში გაიზიარა ქვეყნის წამყვანი ექიმ-სპეციალისტების (დ. გ-ა, თ. ნ-ი) დასკვნა, ხოლო მეორე შემთხვევაში უარყო დასკვნა. კასატორი აღნიშნავს, რომ რეცენზია არ ითვალისწინებს მკაცრად განსაზღვრულ ფორმატს, არ არის სავალდებულო მეცნიერული დასაბუთების არსებობა, ა. ბ-ის კომპეტენციაში ეჭვის შეტანისათვის სააპელაციო პალატას არ გააჩნდა სხვა სპეციალისტის აზრი ან მტკიცებულება. „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 86.1 მუხლის შესაბამისად თუ საბჭო მიიჩნევს, რომ საკითხის გადასაწყვეტად საჭიროა ექსპერტიზა, მას უფლება აქვს მიიღოს განმარტებები შესაბამისი პირებისაგან. მუხლის დანაწესით საბჭოს აქვს უფლება შესაბამისი სპეციალისტებისაგან მოისმინოს აზრი და არ არის სავალდებულო მისი მეცნიერული დასაბუთება, რის გამო კასატორი თვლის, რომ სახეზეა სსკ-ის 393.2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დარღვევა. სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება მოხდა „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 77-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ ლ. მ-ემ სამედიცინო დახმარებისათვის მიმართა ი. თ-ას, რომლის მიერ ნაჩვენები იქნა გენიტალური პროლაფსის მკურნალობისა და შარდის შეუკავებლობის პროფილაქტიკა, პაციენტი გაგზავნილი იქნა სამედიცინო ცენტრ „...“. კასატორი აღნიშნავს, რომ ლ. მ-ემ სამედიცინო დახმარებისათვის მიმართა ექიმ ი. თ-ას ჩივილებით, მაგრამ არც ზუსტი დიაგნოზი არ დაუსვია, სამედიცინო დოკუმენტაცია არ შეუვსია, აღნიშნული მხოლოდ მისი ახსნა-განმარტებით დასტურდება. ი. თ-ას პაციენტის პირველი ვიზიტის დროს ოპერაციის მოცულობა არ განუხილავს, ოპერაცია დაიგეგმა მკურნალი ექიმის მიერ, რომელიც ტექნიკურად შეასრულა მოწვეულმა ქირურგმა ი. თ-ამ. კასატორი არ ეთანხმება აგრეთვე სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ ბინაზე გაწერის შემდეგ ლ. მ-ეს დაუდგინდა ექიმ-გინეკოლოგის მეთვალყურეობის ქვეშ ყოფნა და ერთ თვეში კონსულტირება. კასატორი თვლის, რომ აღნიშნული არ დასტურდება დოკუმენტურად, ხსენებული ჩანაწერი გაკეთებულია პაციენტისათვის ხელმიუწვდომელ დოკუმენტაციაში.

მოწინააღმდეგე მხარის - ლ. ს-ას წარმომადგენელმა საკასაციო შესაგებელში აღნიშნა, რომ სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება კანონიერია, საკითხის მეორედ განხილვისას საბჭომ არ გაითვალისწინა სასამართლოს მითითებები. შესაგებლის ავტორი თვლის, რომ ა. ბ-ის დასკვნა საერთოდ არ უნდა მიღებულიყო და მასზე დაყრდნობით ადმინისტრაციულ ორგანოს გადაწყვეტილება არ უნდა გამოეტანა, რადგან ა. ბ-ის მიერ ხელმოწერილი ფურცელი არ შეიცავს რაიმე კვლევას ან სამეცნიერო დასაბუთებას. საბჭოს სხდომაზე გაკეთებული აუდიოჩანაწერით დასტურდება, რომ შესაგებლის ავტორისათვის უცნობი იყო რაიმე ახალი დოკუმენტის შესახებ, ასეთის გადმოცემის შემთხვევაში გააკეთებდა შესაბამის განმარტებას. აღნიშნულის მიუხედავად დასკვნა გააცნეს უკვე გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ. ა. ბ-ის დასკვნისაგან განსხვავებით დ.გაგუას და თ. ნ-ის დასკვნაში ისტორიის შევსების წესიდან დაწყებული ყველა საკითხზე არის მსჯელობა, მოშველიებულია ლიტერატურა, დასკვნაში არ არის მითითებული რომელიმე ფაქტი, რომელიც დააზარალებდა პაციენტის ჯანმრთელობას. დასაბუთებული დასკვნის უარყოფა არ შეიძლება ისეთი დასკვნით, რომლის არსი უცნობია. შესაგებლის ავტორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ დოკუმენტაციის შევსებისას ხარვეზის არსებობის შემთხვევაში, აღნიშნული არ ადასტურებს მცდარი მკურნალობის ჩატარებას. საკვერცხეების დატოვების ან ამოკვეთის საკითხი იყო ქირურგის და არა ასისტენტის გადასაწყვეტი, ოპერაციის მოცულობა თანხმდება პაციენტთან და ქირურგთან, რომელიც გეგმავს ოპერაციას. ლ. მ-ემ პირველი კონსულტაცია სწორედ ქირურგ ი. თ-ასთან გაიარა, მასთან შეთანხმდა ოპერაციის სახეობა. ლოგიკას არის მოკლებული გადააწყვეტილება, რომლითაც ქირურგს წერილობითი გაფრთხილება გამოუტანეს გარკვეული დარღვევისათვის, ხოლო ასისტენტს შეუჩერეს სერთიფიკატის მოქმედება. კასატორი ქირურგს მიიჩნევს მკურნალი ექიმის დავალებების შემსრულებლად, რომელსაც არანაირი გადაწყვეტილების მიღების ან აზრის გამოთქმის უფლება არ გააჩნია, რითაც აკნინებს ქირურგის ფუნქციას, უთანაბრებს მას ერთგვარ მანქანას. პაციენტის მდგომარეობის გაუარესების დაკავაშირება ლ. ს-ას მიერ გაწეულ მკურნალობასთან შეუძლებელია, მითუმეტეს, რომ პაციენტი პოსტოპერაციულ კონსულტაციაზე არ გამოცხადებულა. გაურკვეველია აგრეთვე თუ რატომ იყო აუცილებელი კვალიფიკაციის ამაღლების კურსების გავლა, თუ მას აქვს სარეკომენდაციო და არა სავალდებულო ხასიათი, გაურკვეველია ადმინისტრაციულ აქტში მისი ჩაწერის აუცილებლობა. შესაგებლის ავტორი აღნიშნავს აგრეთვე, რომ წინა სასამართლოების მიერ არაერთგზის დადგინდა, რომ ქირურგმა პირველადი კონსულტაციის შემდეგ გაგზავნა პაციენტი სასურველ კლინიკაში, სადაც პაციენტის დაზღვევა მოქმედებდა. ქირურგთან შეთანხმებით დაიგეგმა გამოკვლევების სერია, რის შედეგადაც გამოიკვეთა ჩასატარებელი ოპერაციის მოცულობა და სახე, რაზედაც პაციენტმა თანხმობა განაცხადა. 27.06.10წ. პაციენტი გაიწერა კლინიკიდან, იგი დაბარებული იყო პოსტოპერაციულ უფასო კონსულტაციაზე, რომელზედაც არ მობრძანდა. პოსტოპერაციული კონსულტაციის შესახებ კეთდება არამხოლოდ წერილობითი ჩანაწერი, არამედ პაციენტს სიტყვიერად განემარტება აღნიშნულის შესახებ.

საკასაციო სასამართლოს სხდომაზე კასატორის წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირა საკასაციო საჩივარს და მოითხოვა მისი დაკმაყოფილება. მოწინააღმდეგე მხარემ და მისმა წარმომადგენელმა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები უარყვეს და მოითხოვეს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის და საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის შედეგად თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოქმედი კანონმდებლობით საექიმო საქმიანობის არასწორად წარმართვისათვის, სხვებთან ერთად, გათვალისწინებულია პროფესიული პასუხისმგებლობის ისეთი სახეები, როგორიცაა: წერილობითი გაფრთხილება, სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება („საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 74-ე მუხლის 1-ლი პუნქტი). უკანასკნელის გამოყენების საფუძველია მისი მფლობელის მიერ დადგენილი მოთხოვნების დარღვევა, ასევე სახელმწიფო სერთიფიკატის მფლობელის მიერ ერთი წლის განმავლობაში სულ ცოტა 3-ჯერ მიღებული წერილობითი გაფრთხილება (77.1 მუხ.). საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი და დავას არ იწვევს, რომ ლ. ს-ას განსახილველ შემთხვევამდე პროფესიული პასუხისმგებლობა არასდროს დაკისრებია, მას არ მიუღია წერილობითი გაფრთხილება საექიმო საქმიანობის არასწორი წარმართვისათვის, შესაბამისად, გამოირიცხა სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერების ისეთი საფუძველი, როგორიცაა: სერთიფიკატის მფლობელის მიერ ერთი წლის განმავლობაში სულ ცოტა 3-ჯერ წერილობითი გაფრთხილების მიღება. ამასთანავე, საბჭოს მიერ არ არის დასაბუთებული არც სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერების მითითებული მუხლით გათვალისწინებული სხვა საფუძველი – სახელმწიფო სერთიფიკატით განსაზღვრული პირობების ან ნებადართული დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობისათვის საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების დარღვევა (77.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი). საფუძველს არის მოკლებული საკასაციო საჩივრის ავტორის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სასამართლოების მიერ გაცემული რეკომენდაციების გათვალისწინებით იქნა მიღებული. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის კანონიერ ძალაში მყოფი 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ლ. ს-ას სარჩელი, გაუქმდა სადავო აქტი სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერების შესახებ და ადმინისტრაციულ ორგანოს დაევალა ახალი აქტის გამოცემა. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა სააპელაციო სასამართლოს 30.01.13წ. განჩინებით. სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით არ გასაჩივრებულა. კანონიერ ძალაში მყოფი საქალაქო სასამართლოს 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, რომ ლ. ს-ას ოპერაციამდე, პაციენტის ასაკის გათვალისწინებით, შეეძლო ისე დაეგეგმა ჩასატარებელი მკურნალობა, რომ თავიდან ყოფილიყო აცილებული შემდგომი გართულება. კანონიერ ძალაში მყოფი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით (7.4.პ.) დადგენილად არის ცნობილი, რომ ადგილი ჰქონდა მხოლოდ სამედიცინო დოკუმენტაციის არასრულად შევსებას, რაც შეეხება პაციენტისათვის ჩატარებულ მკურნალობას, აღნიშნული არ იქნა მიჩნეული მკურნალი ექიმის მიერ საექიმო საქმიანობის მოთხოვნების დარღვევით დაგეგმილად. სააპელაციო სასამართლოს 30.01.13წ. განჩინებით (5.1.პ.) პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ დასტურდება მხოლოდ დოკუმენტაციის შევსების ხარვეზი. ამასთანავე სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ დარღვევები არ ქმნიდა საკმარის საფუძველს მოსარჩელის მიმართ „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 74-ე მუხლით გათვალისწინებული პროფესიული პასუხისმგებლობის ისეთი ღონისძიების დაკისრებისათვის, როგორიცაა სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ არ არსებობდა „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 77-ე მუხლით გათვალისწინებული ქმედება, რომელიც დისციპლინური სახდელის სახით იწვევს სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერებას. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ სანქციის შეფარდებისას მხედველობაში არ მიიღო მისი პროპორციულობა, თანაზომიერება, პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელი გარემოებანი.

კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას აქვს სავალდებულობის, პრეიუდიციულობის, განსაკუთრებულობის თვისებები. მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციულ ორგანოს დაევალა საკითხის ხელახალი განხილვა მხოლოდ იმ ნაწილში, რომელიც დოკუმენტაციის შევსებას ეხებოდა, საბჭომ განმეორებით იმსჯელა ჩატარებული მკურნალობის სისწორეზე და დაადასტურა ლ. ს-ას მიმართ პირველ აქტში გამოყენებული სანქციის - სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერების სისწორე, საბჭოს სადავო აქტით შეჩერდა ექიმ ლ. ს-ას სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედება. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საბჭოს გასაჩივრებული აქტი არის დაუსაბუთებელი და არ ემყარება კანონმდებლობის მოთხოვნებს. საქართველოს კონსტიტუციის 82-ე მუხლის, სსკ-ის მე-10 მუხლის, „საერთო სასამართლოების შესახებ“ ორგანული კანონის 4.1 მუხლის თანახმად, სასამართლოს გადაწყვეტილება სავალდებულოა შესასრულებლად.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში გადაწყვეტილების მიღება ავალდებულებს სანქციის შემფარდებელ ორგანოს გაითვალისწინოს დისკრეციული უფლებამოსილების გამოყენების წესები. პასუხისმგებლობის დაკისრებისას მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული მისი პროპორციულობა და თანაზომიერება, პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელი გარემოებანი, მის შეფარდებამდე დარღვევის არ არსებობა, გადაცდომის სიმძიმე, პიროვნება, რაც საბოლოო ჯამში განაპირობებს პროფესიული პასუხისმგებლობის გამოყენებული სახის ადექვატურობას. დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში გადაწყვეტილების მიღება ავალდებულებდა ადმინისტრაციულ ორგანოს საჯარო და კერძო ინტერესების დაცვის საფუძველზე კანონმდებლობის შესაბამისად რამდენიმე გადაწყვეტილებიდან შეერჩია ყველაზე მისაღები. პროფესიული პასუხისმგებლობის ალტერნატიული ზომის არსებობა მიუთითებს უფრო მკაცრი სახის პასუხისმგებლობის გამოყენების შესაძლებლობას იმ შემთხვევაში, თუ ნაკლებად მკაცრი სახის სანქცია ვერ უზრუნველყოფს სახდელის მიზნის მიღწევის შესაძლებლობას. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭო „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 81-ე მუხლის, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 16.05.08წ. №122/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „პროფესიული განვითარების საბჭოს“ დებულების მე-2 მუხლის „ლ“ ქვეპუნქტის მიხედვით არის პროფესიული პასუხისმგებლობის შესახებ გადაწყვეტილების მიმღები ორგანო. საბჭოს მიერ საკითხის განხილვისას პროფესიული პასუხისმგებლობის სახის შერჩევა არის ამ ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილება. პროფესიული განვითარების საბჭოს 25.05.12წ. სხდომაზე გამოტანილი გადაწყვეტილება - №3 ოქმი ბათილად იქნა ცნობილი სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე იმის გამო, რომ არ იყო მითითებული მიღებული გადაწყვეტილების არგუმენტები, არ იყო დასაბუთებული თუ რატომ იყო შესაძლებელი მხოლოდ და მხოლოდ სახელმწიფო სერტიფიკატის მოქმედების შეჩერება მაშინ, როდესაც შესაძლებელი იყო ალტერნატიული ზომის გამოყენება, არ იყო დასაბუთებული რატომ ვერ იქნებოდა მიღწეული მიზანი მოსარჩელისათვის სხვა, უფრო მსუბუქი სახდელის (წერილობითი გაფრთხილების) გამოყენებით (ტ.1.ს.ფ. 54). მიუხედავად სასამართლოს მკაფიო მითითებისა, რომ ექიმისთვის სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება არაადექვატური გადაწყვეტილება იყო, პროფესიული განვითარების საბჭომ არ გაითვალისწინა სასამართლოს მოსაზრებები, რაც სცდება კოლეგიური ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციის სფეროს და გასაჩივრებული აქტის ბათილობის საფუძველს ქმნის.

დისკრეციის სფეროში მიღებული გადაწყვეტილება არ ათავისუფლებს ადმინისტრაციულ ორგანოს მიღებული გადაწყვეტილების დასაბუთების ვალდებულებისაგან. კასატორის მითითება, რომ საბჭოს სხდომის და მისი დაოქმების ფორმატი არ ითვალისწინებს სხდომაზე გამართული მსჯელობის ყველა დეტალის ასახვის ვალდებულებას, არ ათავისუფლებდა მოპასუხეს მიღებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დასაბუთებისაგან (სზაკ-ის 53-ე მუხ.), რომელსაც საბჭოს სადავო 15.03.13წ. №3 ოქმი არ შეიცავს. ასეთად ვერ მიიჩნევა წინა სხდომების ოქმებში საკითხის განხილვაში მონაწილე პირების მიერ გამოთქმული მოსაზრებები, მსჯელობის შედეგად გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში ცხადად უნდა აისახოს თუ რა მოსაზრებები გაიზიარა საბჭომ საკითხზე მსჯელობის შედეგად, დასაბუთება წინ უნდა უძღოდეს აქტის სარეზოლუციო ნაწილს, დასაბუთება მოყვანილი უნდა იყოს აქტში და არა ადმინისტრაციული ორგანოების წინა სხდომების საოქმო ჩანაწერებში, მით უფრო, რომ საბჭოს გადაწყვეტილება არ გამომდინარეობს და უფრო მეტიც ეწინააღმდეგება საბჭოს სხდომებზე გამოთქმულ ზოგ მოსაზრებას. ასე მაგ., „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ კანონის 23-ე მუხლის მოთხოვნის საწინააღმდეგოდ (ადმინისტრაციული საჩივრის ან სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში ლიცენზიის გაცემის, მის გაცემაზე უარის თქმის ან მისი გაუქმების შესახებ გადაწყვეტილება არ შეჩერდება), საბჭოს 12.02.13წ. №2 სხდომის ოქმში აღინიშნა, რომ საბჭოს თავდაპირველი 25.05.12წ. გადაწყვეტილება სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერების შესახებ სასამართლოში მისი გასაჩივრების გამო სსკ-ის 29-ე მუხლის საფუძველზე შეჩერებულია. აღნიშნული ჩანაწერის მიუხედავად 15.03.13წ. გადაწყვეტილებით დადგინდა სერთიფიკატის მოქმედების სამი თვით შეჩერება და შეჩერების ვადა ჩაითვალა ამოწურულად. ამდენად, სადავო გადაწყვეტილების მიღებამდე სხდომის ოქმებში ასახული მოსაზრებები ვერ იქნება მიჩნეული აქტის დასაბუთებად, ხოლო თავად სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში რაიმე დასაბუთება მოყვანილი არ არის. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში უნდა მიეთითოს ის საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი ან მისი შესაბამისი ნორმა, რომლის საფუძველზედაც გამოიცა ეს აქტი, თუ აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანო მოქმედებს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, წერილობით დასაბუთებაში მიეთითება ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა აქტის გამოცემისას. საბჭოს სადავო 15.03.13წ. №3 გადაწყვეტილება არ პასუხობს აღნიშნულ მოთხოვნებს. არგუმენტირებული გადაწყვეტილების ჩაბარების მოთხოვნით ადმინისტრაციული ორგანოსადმი მოსარჩელის წარმომადგენლის მიმართვის მიუხედავად (ტ.1, ს.ფ.61), საბჭოს სადავო 15.03.13წ. №3 გადაწყვეტილებაში არ იქნა მოყვანილი გადაწყვეტილების მიღების მოტივები. საქმეზე არ დასტურდება ისეთი შემთხვევის არსებობა, რომელიც უშვებს წერილობითი ფორმით გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დასაბუთების გარეშე გამოცემის შესაძლებლობას (სზაკ-ის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილი). „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 76-ე მუხლის შესაბამისად, სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება არის სახელმწიფო სერთიფიკატით ნებადართული დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობის დროებითი აკრძალვა სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედების განახლების შესახებ გადაწყვეტილების მიღებამდე, სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედება განახლდება საბჭოს გადაწყვეტილებით კანონის 78-ე მუხლის მიხედვით იმ შემთხვევაში, თუ შეჩერების მიზეზი აღმოიფხვრება და შესაბამისი მოთხოვნა აღსრულდება. მოცემულ შემთხვევაში სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შინაარსიდან არ ირკვევა თუ რა დარღვევა იქნა აღმოფხვრილი და საბჭოს რა მოთხოვნა შესრულდა ლ. ს-ას მიერ, რაც დამატებით ადასტურებს მოსარჩელის მიმართ გამოყენებული ზომის უსაფუძვლობას.

კანონიერ ძალაში მყოფი საქალაქო სასამართლოს 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ლ. ს-ას ოპერაციამდე შეეძლო პაციენტის ასაკის გათვალისწინებით ვარაუდის დონეზე ისე დაეგეგმა ჩასატარებელი მკურნალობა, რომ თავიდან ყოფილიყო აცილებული შემდგომი გართულება. სასამართლო დაეყრდნო სპეციალისტების რეცენზიას, რომლის თანახმად ლ. მ-ე კლინიკაში გამოკვლეული იყო სტანდარტულად, ულტრაბგერითი კვლევით გენიტალიებში პათოლოგიური გადახრები არ აღმოაჩნდა. მკურნალობის დაგეგმვა, ოპერაციის მასშტაბი დამოკიდებულია გამოკვლევის შედეგებზე. რეცენზიის თანახმად პაციენტის კვლევა შეფასებულია როგორც ადექვატური, ლ. მ-ე ოპერაციამდე კლინიკაში გამოკვლეული იყო სტანდარტულად, გამოკვლევისას რაიმე პათოლოგია აღმოჩენილი არ ყოფილა, რეცენზიის მიხედვით ოპერაცია ნაწარმოებია სათანადო ჩვენებით და ტექნიკურად შესრულებულია სწორად. 22.06.12წ. ჩატარებული ულტრაბგერითი კვლევის თანახმად, არ დაფიქსირებულა საკვერცხეების რაიმე სახის გადაგვარება, რაც აუცილებელს გახდიდა სხვა სამედიცინო მანიპულაციების ჩატარებას შემდგომი ოპერაციის დაგეგმვის თვალსაზრისით. ამდენად, არ აქვს ადგილი უმოქმედობას - დიაგნოსტიკური გამოკვლევების შეუსრულებლობას ან არასათანადო შესრულებას, რასაც შეეძლო გამოეწვია გართულების განვითარება, არ იკვეთება რაიმე სამედიცინო ხასიათის შეცდომა, რომელმაც განაპირობა პაციენტის ჯანმრთელობის გართულება (ტ.1, ს.ფ. 52-53). „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ კანონის მე-3 მუხლის „ო“ ქვეპუნქტის თანახმად, მცდარ სამედიცინო ქმედებად მიიჩნევა ექიმის მიერ უნებლიედ პაციენტის მდგომარეობისათვის შეუსაბამო სადიაგნოზო და/ან სამკურნალო ღონისძიებების ჩატარება, რაც მიყენებული ზიანის უშუალო მიზეზი გახდა. ამავე კანონის 50-ე მუხლის თანახმად მცდარი სამედიცინო ქმედებისათვის ექიმი პასუხს აგებს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. მცდარი საექიმო ქმედება არის შემთხვევითი, იურიდიული მნიშვნელობის მქონე, ემპირიული მოვლენა, რომლის დადგენა ხდება ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში. მოცემულ შემთხვევაში არ იკვეთება მცდარი სამედიცინო ქმედება, სამედიცინო შეცდომა განპირობებული ექიმის პროფესიული და პიროვნული თვისებებით (უყურადღებობა, თავდაჯერებულობა, არასაკმარისი კვალიფიკაცია), დიაგნოსტიკით (გაურკვევლობა, დაავადების მცდარი ან დაგვიანებული გამოკვლევა), მკურნალობის ტაქტიკით (ოპერაციის მიმართ ჩვენების არასწორად განსაზღვრა, ოპერაციის მოცულობა და დროის არასწორი შერჩევა), გამოყენებული ტექნიკით (სამედიცინო ტექნიკის არასწორი გამოყენება და სხვ.). საკასაციო პალატა თვლის, რომ ყველა დამდგარი არასასურველი შედეგი ვერ იქნება მიჩნეული მცდარი სამედიცინო ქმედების რეზულტატად. სამედიცინო შეცდომად განიხილება მხოლოდ ისეთი არასწორი ქმედება, რომელიც მიყენებულ ზიანთან უშუალო მიზეზობრივ კავშირში იმყოფება, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამედიცინო მომსახურების გაწევა ობიექტურად შეიცავს ზიანის მიყენების შესაძლებლობას. ამდენად, სამედიცინო სფეროს მუშაკის საქმიანობა შეიცავს გარკვეულ რისკებს, დაკავშირებულს მკურნალობის პროცესში დაშვებულ შეცდომასთან. საექიმო შეცდომის განვრცობითი განმარტება, საექიმო ქმედების მცდარად მიჩნევა მხოლოდ მკურნალობის არასასურველი შედეგის მიხედვით გამოიწვევს ვითარებას, როდესაც მკურნალობის დადებითი შედეგის მიღწევაში ყველანაირი ხელისშემშლელი ფაქტორები (კერძოდ, მედიცინის თანამედროვე განვითარების საფუძველზე კვლევის მეთოდების არასრულყოფილება, სამედიცინო დისკრეციის ფარგლებში მიღებული ნებისმიერი გადაწყვეტილება, გამართლებული სამედიცინო რისკის გაწევა, ჯანდაცვის ორგანიზაციული, ეკონომიური სირთულეები) წარმოუშობს ექიმებს უსაფუძვლო ვალდებულებებს.

კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილად მიჩნეულ გარემოებას იმის შესახებ, რომ ლ. მ-ემ სამედიცინო დახმარებისათვის მიმართა ი. თ-ას, რომლის მიერ პაციენტის ჩივილებიდან გამომდინარე ნაჩვენები იქნა გენიტალური პროლაფსის მკურნალობისა და შარდის შეუკავებლობის პროფილაქტიკა (ვაგინალური ჰისტეროქტომია და საშოს კედლების ფიქსაცია პროლენსის ბადით და TOT-ის იმპლანტირება), პაციენტი გაგზავნილ იქნა სამედიცინო ცენტრ „...“. კასატორი აღნიშნავს, რომ ლ. მ-ემ სამედიცინო დახმარებისათვის მიმართა ექიმ ი. თ-ას ჩივილებით, მაგრამ მას ზუსტი დიაგნოზი არ დაუსვია, სამედიცინო დოკუმენტაცია არ შეუვსია, აღნიშნული მხოლოდ მისი ახსნა-განმარტებით დასტურდება, კასატორი თვლის, რომ მკურნალი ექიმის მიერ დაიგეგმა ოპერაცია, რომელიც შემდგომში ტექნიკურად შესრულდა მოწვეული ქირურგის მიერ. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სსკ-ის 407-ე მუხლი მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის თუ წარმოდგენილი არ არის დამატებითი საკასაციო პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ხსენებული გარემოება დასტურდება საქმეში დაცული მტკიცებულებებით, კერძოდ, ლ. მ-ის განცხადებასთან დაკავშირებით სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს სახელზე ი. თ-ას და ლ. ს-ას მიერ შედგენილი განცხადებით (ტ.1, ს.ფ. 161-163) ირკვევა, რომ ლ. მ-ემ საშვილოსნოს გამოვარდნისა და გაძნელებული შარდვის ჩივილებით თავდაპირველად მიმართა ექიმ ი. თ-ას კლინიკური მედიცინის ს.კ. ინსტიტუტში. ექიმის დაკვირვებით დადგინდა, რომ პაციენტს აწუხებდა გენიტალური პროლაფსი და ის საჭიროებდა ოპერაციულ მკურნალობას. ვინაიდან პაციენტის დაზღვევა არ ვრცელდებოდა აღნიშნულ კლინიკაზე, პაციენტმა ითხოვა მისი მკურნალობის განხორციელება სამედიცინო ცენტრ „...“, სადაც ექიმ ი. თ-ას უნდა ჩაეტარებია შესაბამისი ოპერაცია მოწვეული ექიმის სტატუსით. სამედიცინო ცენტრ „...“ პაციენტს გაუკეთდა ექოსკოპიური და წინასაოპერაციო კვლევები, პაციენტი მომზადდა ოპერაციული მკურნალობისათვის. სამედიცინო დოკუმენტაციით დასტურდება, რომ ჩატარებულმა ექოსკოპიურმა კვლევამ არ გამოავლინა საკვერცხეებისა და საშვილოსნოს პათოლოგია. პაციენტს განემარტა, რომ ჩაუტარდებოდა საშოსმხრივი (ვაგინალური) ოპერაცია, რომელიც ითვალისწინებდა გამოვარდნილი საშვილოსნოს ამოკვეთას, დაწეული საშოს კედლების ფიქსაციას და პოლიპროპილენის ბადის ინპლანტირებას. ექიმებმა პაციენტს მისთვის გასაგებ ენაზე განუმარტეს ოპერაციის არსი და მეთოდიკა. ლ. მ-ემ უარი განაცხადა საინპლანტაციო ბადის გამოყენებაზე. შესაბამისად დაიგეგმა მხოლოდ გენიტალური პროლაფსის მკურნალობა. ახსნა-განმარტებით ირკვევა აგრეთვე, რომ ოპერაციის დროს ორივე საკვერცხე ყურადღებით დათვალიერდა, ხილვადი პათოლოგიური ნიშნები არ შეინიშნებოდა. ოპერაცია მიზნად ისახავდა მხოლოდ გენიტალური პროლაფსის მკურნალობას. ექიმების ახსნა-განმარტებაში მითითებული გარემოების უარსაყოფად მოწინააღმდეგე მხარეს არც ერთი ინსტანციის სასამართლოში რაიმე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების მიმართ არ არის წარმოდგენილი დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. განცხადებაში არსებული ინფორმაცია დაადასტურა თავისი ჩვენებით საბჭოს თავდაპირველ აქტთან დაკავშირებით პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოწმის სახით მოწვეულმა ი. თ-ამ. საქმეში დაცული მოწმე ი. თ-ას ჩვენების აუდიო ჩანაწერით (ტ.1, ს.ფ.22,32) ირკვევა, რომ მას და ექიმ ლ. ს-ას აქვთ პროფესიული ურთიერთობა, მას პაციენტის მოთხოვნით ხშირად იწვევენ სამედიცინო ცენტრ „...“. იმის გამო, რომ არის მოწვეული ექიმი, ის არ ახდენს სტაციონარში პაციენტის მეთვალყურეობას, რის გამო ლ. ს-ა, როგორც ცენტრის ექიმი, ოპერაციისას უწევს მას ასისტენტობას და ოპერაციის შემდგომ სტაციონარში მკურნალობს პაციენტებს. მოწმემ აჩვენა, რომ პაციენტი ლ. მ-ე უშუალოდ მის მიერ გაიგზავნა სამედიცინო ცენტრ „...“, ოპერაცია მან ჩაატარა მოწვეული ექიმის სახით. მოწმემ აღნიშნა აგრეთვე, რომ ოპერაციის ჩვენება, მისი ჩატარების მოცულობა და ოპერაციის ჩატარების მეთოდი ქირურგის საქმიანობის სფეროს განეკუთვნება და ასისტენტს არ შეეძლო მისი დაგეგმვა. სსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა ახსნა-განმარტებებით, მოწმეთა ჩვენებებით, რაც სახეზეა მოცემულ შემთხვევაში. ი. თ-ას მიერ პაციენტისათვის კონსულტაციის გაწევა, ავადმყოფობის დიაგნოზის გარკვევა არ გამოირიცხება თავდაპირველ ეტაპზე სამედიცინო დოკუმენტაციის შეუდგენლობით, ადგილი არ აქვს სსკ-ის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილ გარემოებას. პალატა თვლის, რომ ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ წამოყენებული პრეტენზია არც დამატებითია და არც დასაბუთებული.

მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ პაციენტი ლ. მ-ე გახლდათ ი. თ-ას პაციენტი, ი.თ-ას ინიციატივით მას ჩაუტარდა ყველა გამოკვლევა, მის მიერვე იქნა დაგეგმილი ოპერაციის მოცულობა და სახე, 24.06.10წ. პაციენტს ქირურგ ი. თ-ას მიერ (ასისტენტი ლ. ს-ა) ჩაუტარდა ოპერაცია: „საშოსმხრივი ტოტალური ჰისტერექტომია დანამატების შენარჩუნებით. საშოს წინა კედლის ფიქსაცია კროსენის წესით“. ამდენად, ლ. ს-ას მიმართ სადავო აქტით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის ზომის (სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება) არაადექვატურობას ადასტურებს აგრეთვე ოპერაციის შემსრულებელი პირის - ი. თ-ას მიმართ გამოყენებული პროფესიული პასუხისმგებლობის სახე (პროფესიული განვითარების საბჭოს 25.05.12წ. №13 სხდომის გადაწყვეტილებით ი. თ-ას მიეცა წერილობითი გაფრთხილება) მაშინ, როდესაც სახელდობრ ქირურგი, თავისი ფუნქციონალური დატვირთვით, კანონმდებლობით (იხ. მაგ. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 19.03.09წ. №108/ნ ბრძანებით დამტკიცებული წესის 18.2 მუხ.) და დამკვიდრებული საქმიანობის ჩვეულებების მიხედვით აღიქმება ოპერაციული მკურნალობის პროცესის ცენტრალურ, წამყვან ფიგურად, რასაც ოპერაციულ მკურნალობაზე ავადმყოფის თანხმობის ტექსტიც ადასტურებს. შესასრულებელი ვალდებულების ხასიათიდან გამომდინარე არ დასტურდება ასისტენტთან შედარებით ქირურგის მზრუნველობის და წინდახედულობის ნაკლები ხარისხი, საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნული ასახვას უნდა პოულობდეს ექიმების მიმართ გამოყენებული ზომების ხასიათში. ოპერაციას ახდენს ის პირი, რომელმაც ოპერაციამდე შეისწავლა ავადმყოფი და კისრულობს ოპერაციასთან დაკავშირებულ რისკებს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დაუსაბუთებელია კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ქირურგმა მხოლოდ ტექნიკურად შეასრულა ლ. ს-ას მიერ დაგეგმილი ოპერაცია. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ არ არსებობდა მოსარჩელის მიმართ პროფესიული პასუხისმგებლობის ისეთი ზომის გამოყენების საფუძველი, როგორიცაა სახელმწიფო სერთიფიკატის შეჩერება.

გასაჩივრებული აქტის კანონიერებას არ ადასტურებს კასატორის მითითება იმის შესახებ, რომ ლ. ს-ას არ წარუდგენია მოსაზრება ა. ბ-ის დასკვნაზე. საქმეში არ მოიპოვება ლ. ს-ასათვის ხსენებული დასკვნის გაცნობის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. საბჭოს სხდომის 05.02.10წ. აუდიოჩანაწერით (ტ.1, ს.ფ.56) მოსარჩელის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ არ იცნობდა ა. ბ-ის დასკვნას და დასკვნის მისთვის გაცნობის შემთხვევაში წარადგენდა თავის მოსაზრებებს. აღნიშნულის მიუხედავად დასკვნა მოსარჩელის წარმომადგენელს გადაეგზავნა 02.04.13წ., სადავო აქტის მიღების შემდეგ (ტ.1, ს.ფ. 62). უწყებრივი კონტროლის მიზანი არის ხარისხიანი, სათანადო მოცულობის სამედიცინო დახმარების უფლების უზრუნველყოფა საკადრო, მატერიალურ-ტექნიკური რესურსების ოპტიმალური გამოყენების საფუძველზე. უწყებრივი კონტროლი ხორციელდება ექსპერტული გზით, რომელშიც ჩართულია სათანადო სპეციალისტები. გასაჩივრებულ აქტში არ არის მოყვანილი იმის დასაბუთება თუ რატომ მიეცა უპირატესობა ა. ბ-ის დასკვნას, რომელიც არ შეიცავს რაიმე დასაბუთებას (დასკვნაში მითითებულია მხოლოდ ის, რომ მისი ავტორი მიზანშეწონილად მიიჩნევს ოპერაციის ჩატარებისას სხვა ორგანოების ამოკვეთასაც), დასკვნა არ არის კატეგორიული და მაშასადამე არ ადასტურებს გაწეულ მკურნალობასა და ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესებას შორის უშუალო მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის არსებობას, ასეთი კავშირი არ დასტურდება რისკ-ფაქტორზე მითითებით, ვინაიდან მცდარი სამედიცინო ქმედება „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ კანონის მე-3 მუხლის „ო“ ქვეპუნქტის შესაბამისად სახეზეა მხოლოდ უშუალო მიზეზობრივი კავშირის დადგენის შემთხვევაში. საბჭოს სადავო აქტი არ შეიცავს რაიმე დასაბუთებას იმასთან დაკავშირებით თუ რატომ იქნა უარყოფილი თავდაპირველი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე მომზადებული მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორების - თ. ნ-ის და დ. გ-ას ერთობლივი არგუმენტირებული დასკვნა (ტ.1, ს.ფ. 74-77), რომლითაც ოპერაციის დაგეგმვის და ჩატარების წესი დადებითად შეფასდა. საკასაციო პალატა არ იზიარებს საბჭოს 05.02.13წ. სხდომის ოქმში (ტ.1., ს.ფ.66) მოყვანილ მოსაზრებას, რომ ორივე სარეცენზიო დასკვნები ემთხვევა ერთმანეთს და რომ მხედველობაში იქნა მიღებული ამ საკითხზე გაცემული რეცენტენტების უმრავლესობის აზრი, საბჭოს სხდომის 05.02.13წ. ოქმში მითითებულია, რომ დ. გ-ას და თ. ნ-ის რეცენზიების მიხედვით მიზანშეწონილი იყო საშვილოსნოსთან ერთად მომხდარიყო დანამატის ამოკვეთაც, ამ დასკვნას ეთანხმება აგრეთვე ა. ბ-ეც (ტ.1.ს.ფ.65,67). საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს 20.06.11წ. №02/22442 მიმართვის საფუძველზე მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორების დ. გ-ასა და თ. ნ-ის მიერ მომზადებული დასკვნით ოპერაცია ნაწარმოებია სათანადო ჩვენებით და ტექნიკურად შესრულებულია სწორად, კლინიკაში ავადმყოფი გამოკვლეული იყო სტანდარტულად, ულტრაბგერითი კვლევით, პათოლოგიური გადახრები არ აღინიშნებოდა. დასკვნის ავტორებმა მხოლოდ საბოლოოდ დამდგარი შედეგიდან გამომდინარე post factum აღნიშნეს დანამატების ამოკვეთის მიზანშეწონილობის შესახებ, რაც არ უარყოფს თანამედროვე ლიტერატურის წყაროებზე დაყრდნობით ავტორების დასკვნას, რომ ოპერაციამდე პაციენტს ჩაუტარდა ადეკვატური კვლევა, ამასთანავე, დასკვნის ტექსტის მიხედვით გამოთქმული მოსაზრება ეხებოდა მხოლოდ ქირურგს. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ დანამატების ამოკვეთის მიზანშეწონილობის შესახებ გამოთქმული მოსაზრების ადრესატი არის სახელდობრ ქირურგი და არა ასისტენტი, ვინაიდან ოპერაციული ჩარევის გაფართოების საკითხი სწორედ ქირურგის საქმიანობის სფეროს განეკუთვნება. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ლ. მ-ეს სამედიცინო ცენტრ „...“ გაეწია საოპერაციო მკურნალობა, შესაბამისად ოპერაციის შემსრულებელი ქირურგი მკურნალ ექიმთან ერთად გეგმავს ოპერაციას, ქირურგის ზედამხედველობით მკურნალი ექიმი წინასაოპერაციოდ ამზადებს პაციენტს, რამაც განაპირობა მკურნალი ექიმის მიერ წინასაოპერაციო ეპიკრიზის შედგენა.

საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს არ ქმნის კასატორის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 86.1 მუხლის მიხედვით რეცენზია არ ითვალისწინებს მკაცრად განსაზღვრულ ფორმატს, არ არის სავალდებულო სპეციალისტის აზრის მეცნიერული დასაბუთების არსებობა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ა. ბ-ის დასკვნა არ შეიცავს რაიმე დასაბუთებას. „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 86-ე მუხლის („განცხადებაში ან საჩივარში მოყვანილი გარემოებების ექსპერტიზა“) მიხედვით თუ საბჭო მიიჩნევს, რომ საკითხის გადასაწყვეტად საჭიროა ექსპერტიზა, მას უფლება აქვს მიიღოს განმარტებები შესაბამისი პირებისაგან კანონმდებლობით დადგენილი წესით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ არც ერთ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა (სსკ-ის 105.1 მუხ.), მათ შორის საექსპერტო დასკვნას, რომელიც სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და ფასდება სსკ-ის 105-ე მუხლით გათვალისწინებული წესით (სსკ-ის 172 მუხ.). საექსპერტო დასკვნა უნდა შეიცავდეს წარმოებული გამოკვლევის წერილობით აღწერას, გამოკვლევის შედეგად მიღებულ დასკვნებსა და დასაბუთებულ პასუხებს დასმულ კითხვებზე (სსკ-ის 170.2 მუხ.), სასამართლოს მიერ უნდა დასაბუთდეს როგორც ექსპერტიზის დასკვნის გაზიარება, ისე მის გაზიარებაზე უარის თქმა (სსკ-ის 172 მუხ.). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საექსპერტო დასკვნის გამცემის კვალიფიკაციის, სტატუსის და ავტორიტეტის მიუხედავად, დასკვნა დასაბუთებული უნდა იყოს. ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითება დასკვნის არაკატეგორიულობის, დაუსაბუთებლობის შესახებ, რაც ქმნიდა მის გაზიარებაზე უარის შესაძლებლობას.

სერთიფიკატის შეჩერების პირობას არ ქმნის აგრეთვე დოკუმენტაციის არასწორად შევსება. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ ძალაში მყოფი საქალაქო სასამართლოს 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით და სააპელაციო სასამართლოს 30.01.13წ. განჩინებით დადგენილ გარემოებად არის მიჩნეული, რომ სამედიცინო დოკუმენტაცია ხარვეზებით არის ნაწარმოები, ამასთანავე, ყურადღების მიღმა ტოვებს ხსენებული სასამართლო აქტებით დადგენილ გარემოებას იმასთან დაკავშირებით, რომ დოკუმენტაციის ხარვეზით შევსებისათვის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოყენებული სანქცია - სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება არ არის პროპორციული, რაც გახდა სასამართლოების მიერ სადავო აქტის ბათილად ცნობის და საკითხის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნების საფუძველი. აღნიშნულის მიუხედავად საკითხის ხელახალი განხილვისას კვლავინდებურად იქნა გამოყენებული პასუხისმგებლობის ხსენებული სახე - სახელმწიფო სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერება. ის გარემოება, რომ შეჩერების სამთვიანი ვადა ჩაითვალა ამოწურულად არ გამორიცხავს მოსარჩელის კანონიერ ინტერესს სადავო აქტის მიმართ და პასუხისმგებლობის ამ ზომის კანონიერად, პროპორციულობის მოთხოვნის შესაბამისად გამოყენების საჭიროებას. ამდენად, საფუძველს არის მოკლებული საკასაციო საჩივარში მოყვანილი მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სერთიფიკატის მოქმედების შეჩერების ვადის გასულად ჩათვლის გამო დაუსაბუთებელია მოსარჩელის სამართლებრივი ინტერესი საბჭოს სადავო აქტის მიმართ.

არ დასტურდება პროფესიული განვითარების საბჭოს 05.02.13წ. №1 სხდომის ოქმში აღნიშნული მოსაზრება, რომ არ დაფიქსირებულა რა ოპერაცია შეთავაზეს პაციენტს და რა ოპერაციაზე იქნა მიღებული მისი თანხმობა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ქმედუნარიან ადამიანს აქვს უფლება იცოდეს რა სახის სამედიცინო მანიპულაცია, რა მიზეზით უნდა ჩაუტარდეს მას და მიიღოს გადაწყვეტილება ამ მანიპულაციის ჩატარების ან არჩატარების შესახებ. პაციენტისგან ინფორმირებული თანხმობის მიღება არის მისი პიროვნული თავისუფლების, ავტონომიის და ღირსების აღიარების გარანტია. ნებისმიერი ჩარევა ჯანმრთელობის სფეროში უნდა ჩატარდეს პირის მიერ ნებაყოფლობით განცხადებული და გააზრებული თანხმობის მიღების შემდეგ. „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 47.2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის, „პაციენტის უფლებების შესახებ“ კანონის 22.2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად წერილობითი ინფორმაციული თანხმობა აუცილებელია ნებისმიერი ქირურგიული ოპერაციის ჩატარებისათვის, გარდა მცირე ქირურგიული მანიპულაციისა. პირს წინასწარ უნდა მიეცეს შესაბამისი ინფორმაცია ჩარევის მიზნისა და ხასიათის, აგრეთვე შედეგებისა და საფრთხის შესახებ. განზრახული სამედიცინო მომსახურების თანმხლები რისკის თაობაზე პაციენტს სრული ინფორმაცია უნდა მიეწოდოს, ვინაიდან პაციენტის ჯანმრთელობის მიმართ განხორციელებული სარისკო ჩარევა პაციენტის (ან მისი წარმომადგენლის) გადასაწყვეტია. უფლება თანხმობის განცხადებაზე პაციენტის მნიშვნელოვანი უფლებათაგანია და ამავდროულად, არის სამედიცინო მომსახურების გაწევის აუცილებელი პირობა. „პაციენტის უფლებების შესახებ“ კანონის მე-4 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის, 22.1 მუხლის, „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 44-ე მუხლის, „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ კანონის მე-3 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის, მე-7, მე-8, 41-ე მუხლების, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 19.03.09წ. №108/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „სამედიცინო დაწესებულებებში სტაციონარული სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესის“ 2.9 მუხლის თანახმად, სამედიცინო ჩარევის აუცილებელი და გარდაუვალი წინაპირობაა პაციენტის ინფორმირებული თანხმობა. ხსენებული წესის მე-13, მე-14 მუხლებში მითითებულია თანხმობის მონაცემები, ფორმა. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ პაციენტ ლ. მ-ის მიერ ოპერაციულ მკურნალობაზე თანხმობა იყო დოკუმენტურად დადასტურებული, თუმცა ფორმა არ პასუხობდა მინისტრის 19.03.09წ. №108/ნ ბრძანებით დამტკიცებული წესის მე-13, მე-14 მუხლებით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს. წესის 1.5 მუხლის თანახმად, დაწესებულების ადმინისტრაცია უფლებამოსილია განმარტოს დადგენილი ფორმების ცალკეული პუნქტი ან შემოიღოს დამატებები დოკუმენტაციის წარმოების დამტკიცებული წესის შეუცვლელად. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სამედიცინო ცენტრ „...“ მიერ დადგენილ ფორმას - „ავადმყოფის თანხმობას ოპერაციულ მკურნალობაზე“ არ გააჩნდა სათანადო გრაფა იმის მისათითებლად თუ კონკრეტულად რა სახის ოპერაციულ მკურნალობაზე განაცხადა თანხმობა პაციენტმა. კანონიერ ძალაში მყოფი საქალაქო სასამართლოს 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით, ცენტრის ქირურგიული სამსახურის უფროსის ჩვენების საფუძველზე, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ინფორმაციული თანხმობის ფორმა განსაზღვრული იყო ცენტრის ადმინისტრაციის მიერ. მოცემული შემთხვევის შემდეგ ადმინისტრაციამ, უსრულობის გამო, შეცვალა დოკუმენტის ფორმა (ტ.1, ს.ფ. 22, 25), მანამდე გამოიყენებოდა საქმეში დაცული თანხმობის ფორმულარი. ამასთანავე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სამედიცინო დოკუმენტაციაში საკმაო სიცხადით აისახა ოპერაციული ჩარევის ფარგლები. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს 20.06.2011წ. №02/22442 მიმართვის საფუძველზე მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორების დ. გ-ას და თ. ნ-ის მიერ მომზადებული სარეცენზიო დასკვნის მიხედვით პაციენტის სრული კლინიკო-ლაბორატორიული გამოკვლევის შემდეგ ავადმყოფს განემარტა ოპერაციის მიზანი, ამოცანები, მკურნალობის ტაქტიკა, მასშტაბი, აგრეთვე მოსალოდნელი გართულებები ოპერაციის მსვლელობასა და მის შემდგომ პერიოდში (ტ.1, ს.ფ. 74-77). პაციენტის თანხმობა მკურნალობაზე დასტურდება პაციენტის ლ. მ-ის მიერ ხელმოწერილი - ავადმყოფის თანხმობით ოპერაციულ მკურნალობაზე (ტ.1, ს.ფ. 135), რომლის მიხედვით ლ. მ-ეს ექიმებმა აუხსნეს ოპერაციის არსი, რისკი, გართულებები და ის აღნიშნულის შესახებ სრულად გაიგო, აგრეთვე ლ. ს-ას მიერ შედგენილი და პაციენტის მიერ ხელმოწერილი სტაციონალური პაციენტის №348 სამედიცინო ბარათით, რომლის მეორე გვერდზე მითითებულია ოპერაციის დასახელება (ტ.1, ს.ფ. 116). ინფორმაციული თანხმობის არსებობა იმითაც დასტურდება, რომ ლ. მ-ემ უარი განაცხადა შემოთავაზებული ზოგი სამედიცინო ზომის (საინპლანტაციო მასალის) გამოყენებაზე (ტ.1, ს.ფ.161), აღნიშნული გარემოება დადგენილია კანონიერ ძალაში მყოფი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 21.11.12წ. გადაწყვეტილებით, რომელსაც პრეიუდიციული მნიშვნელობა აქვს მოცემული საქმისადმი. ამდენად, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ პაციენტისათვის ცნობილი იყო თუ რა ოპერაცია შესთავაზეს მას და რა ოპერაციაზე გამოთქვა მან თანხმობა. ამასთანავე, პაციენტს არ გამოუყენებია დამატებითი მოსაზრებების მოძიების უფლება („ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ კანონის მე-7 მუხ., ,,პაციენტის უფლებების შესახებ“ კანონის მე-7 მუხ.).

საქმეზე არ იკვეთება საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 19.03.09წ. №108/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „სამედიცინო დაწესებულებებში სტაციონარული სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესის“ უხეში დარღვევით დოკუმენტაციის შედგენა. სამედიცინო დოკუმენტაციის თანახმად პაციენტის ჰოსპიტალიზაცია მოხდა 23.06.10წ., გაიწერა 27.06.10წ., 23.06.10წ. ლ. ს-ამ შეადგინა სამედიცინო ბარათი, შედგა წინასაოპერაციო ეპიკრიზი, 24.06.10წ. პაციენტს ჩაუტარდა ქირურგიული ჩარევა, ქირურგის მიერ შედგენილია ოპერაციის პროტოკოლი. ლ. ს-ას მიერ შევსებულია წინასაოპერაციო ეპიკრიზი, სტაციონარული პაციენტის სამედიცინო ბარათი, 24.06.10წ. ექიმის დანიშნულების ფურცლები. პაციენტს დაენიშნა ხუთი სახეობის მედიკამენტი, დანიშნულების შესრულება ექიმის მიერ არის დადასტურებული. პაციენტის მდგომარეობა ორი დღის - 24-25.06.10წ. განმავლობაში ასახულია დოკუმენტაციაში (ისტ.№348), დოკუმენტაცია ხელმოწერილია მორიგე ექიმების (თ.ქ-ა, ლ.ს-ა) მიერ (ტ.1, ს.ფ. 138-139), მორიგე ექიმების ჩანაწერებში პაციენტის მდგომარეობასთან ერთად მითითებულია დანიშნულების მიხედვით მკურნალობის გაგრძელების შესახებ. საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ ლ.მ-ეს სააგენტოსადმი მიმართულ განცხადებაში არ მიუთითებია მკურნალი ექიმის დანიშნული მედიკამენტოზური მკურნალობის შეუსრულებლობაზე, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ პოსტოპერაციულმა პერიოდმა გართულებების გარეშე ჩაიარა. ლ.ს-ას მიერ პაციენტის მდგომარეობა ასახულია 26.06.10წ. და 27.06.10წ. ჩანაწერებში (ტ.1, ს.ფ. 139-140), ლ. ს-ას მიერ 27.06.10წ. შედგენილ ეპიკრიზში (ტ.1, ს.ფ. 140). „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ კანონის 43.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად ექიმი და სხვა პერსონალი ვალდებულნი არიან დადგენილი წესით აწარმოონ ჩანაწერები სამედიცინო დოკუმენტაციაში. ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სამედიცინო დოკუმენტაციის შედგენის ყველა ხარვეზზე პასუხისმგებლობა მკურნალ ექიმს არ ეკისრება. საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 19.03.09წ. №108/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „სამედიცინო დაწესებულებაში სტაციონარული სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესის“ თანახმად მთელი რიგი სამედიცინო დოკუმენტაციის შევსება ხდება არა მკურნალი ექიმის, არამედ სხვა საექიმო საქმიანობის

სუბიექტების მიერ, მოცემულ შემთხვევაში სხვა პირების მიერ არის შევსებული მთელი რიგი სამედიცინო დოკუმენტი.

სტაციონარული პაციენტის სამედიცინო ბარათიდან ირკვევა, რომ ლ.მ-ეს ჰოსპიტალიზაციის თარიღია 23.06.10წ., 9:30 სთ (სამედიცინო დოკუმენტის ფორმა №IV-300/ა (ტ.1, ს.ფ.115)). სამედიცინო ბარათის სატიტულო ფურცელში ჰოსპიტალიზაციის მომენტის მითითებას არ ცვლის ბარათის №3 დანართში (ფორმა № IV-300-2/ა) ჰოსპიტალიზაციის თარიღად 24.06.10წ. მითითება, ვინაიდან წინასაოპერაციო ეპიკრიზი (ფორმა № IV-300-15/ა), შედგენილია 23.06.10წ. (ტ.1, ს.ფ.133), ეპიკრიზი შეიცავს სრულ ინფორმაციას 23.06.10წ. მდგომარეობით პაციენტის ჯანმრთელობის შესახებ და ხელმოწერილია მკურნალი ექიმისა და განყოფილების გამგის მიერ. ექიმების განმარტებით დაგეგმილი ოპერაცია (23.06.10წ. 16:00 ს.), ცენტრის საოპერაციო ბლოკში მიმდინარე ოპერაციის გაუთვალისწინებელი გახანგრძლივების გამო გადაიდო, ხოლო ლ. მ-ე დარჩა სტაციონარში (ტ.1, ს.ფ.162). ამდენად, სამედიცინო დოკუმენტაციით ირკვევა ჰოსპიტალიზაციის თარიღი. სტაციონარული პაციენტის სამედიცინო ბარათში არსებული ხარვეზი არ შეადგენს მხოლოდ ექიმ ლ. ს-ას გადაცდომას, ვინაიდან მასთან ერთად ბარათს ხელს აწერს სამსახურის უფროსი (საბჭოს თავდაპირველ აქტთან დაკავშირებით დავის განხილვისას მოწმის სახით დაკითხულმა სამსახურის უფროსმა ი. ფ-მა აღნიშნა, რომ მის მიერ ხდება წარმოებული სამედიცინო დოკუმენტაციის სრულად შევსების დამოწმება), ამასთანავე სტაციონარული დოკუმენტაცია მინისტრის 19.03.09წ. №108/ნ ბრძანებით დამტკიცებული წესის 1-ლი მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად არ წარმოადგენს მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტს.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სასამართლოს მიერ სადავო საკითხზე საბჭოს თავდაპირველი აქტების ბათილად ცნობისა და ახალი აქტის გამოცემის დავალების შემდეგ ჩატარდა პროფესიული განვითარების საბჭოს სამი სხდომა (05.0213წ.; 12.02.03წ.; 15.03.13წ.). აღნიშნულის მიუხედავად, მოსარჩელე მოწვეულ იქნა საბჭოს მხოლოდ ერთ სხდომაზე (05.02.13წ.). „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 87-ე მუხლის თანახმად საბჭოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას მხარეების დასწრება სავალდებულოა. ამავე კანონის 68-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით შემოწმების შედეგების ამსახველი დოკუმენტის მომზადებისა და განხილვის ყველა ეტაპზე აუცილებელია იმ დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობის სუბიექტის მონაწილეობა, რომლის საქმიანობაც შემოწმდა. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ლ. ს-ამ 20.02.13წ. განცხადებით მიმართა სამინისტროს, რომელშიც აღნიშნა, რომ 19.02.13წ. მის ადვოკატს ჩაბარდა სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს 14.02.13წ. და 18.02.13წ. წერილები, საიდანაც მისთვის ცნობილი გახდა, რომ გადაწყვეტილება მიღებული იქნება საბჭოს თავდაპირველ აქტთან დაკავშირებით სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ. განმცხადებელმა ითხოვა ეცნობებინათ მისთვის სხდომის თარიღი, რათა ადვოკატს მიცემოდა შესაძლებლობა დასწრებოდა სხდომას და მიეცა განმარტება (ტ.1, ს.ფ. 57-59). აღნიშნულის მიუხედავად, საბჭოს სხდომის თარიღი არც მოსარჩელეს და არც მის წარმომადგენელს არ ეცნობა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ სახეზეა „საექიმო საქმიანობის შესახებ“ კანონის 68.2, 87-ე მუხლების, სზაკ-ის 95-ე და 96-ე მუხლების მოთხოვნების დარღვევა, რაც სზაკ-ის 60¹_.1 მუხლის თანახმად აქტის ბათილად ცნობის საფუძველია.

პროფესიული განვითარების საბჭოს 25.05.12წ. სხდომაზე შედგენილი №3 ოქმით მიღებული თავდაპირველი გადაწყვეტილება ბათილად იქნა ცნობილი სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, საბჭოს დაევალა საქმის გარემოებათა შესწავლის შემდეგ ახალი აქტის გამოცემა იმის გამო, რომ გადაწყვეტილება არ შეიცავდა მითითებას თუ რა სახის კვალიფიკაციის ციკლის გავლა უნდა მოეხდინა ლ. ს-ას. სასამართლომ მიუთითა, რომ ახალი აქტის გამოცემისას ორგანოს უნდა ემსჯელა საჭიროების შემთხვევაში რა სახის კვალიფიკაციის ასამაღლებელი ციკლის გავლა შეიძლებოდა დაკისრებოდა ექიმს, კონკრეტულად უნდა მითითებულიყო მისი სახეობა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კვალიფიკაციის ამაღლების კურსის გავლის დავალება შესაძლებელია ასეთი საჭიროების არსებობის პირობებში. საქმეზე დადგენილად არის ცნობილი, რომ მკურნალობა ჩატარდა სწორად, ხარვეზი შეიმჩნეოდა მხოლოდ დოკუმენტაციის შევსებაში. ადმინისტრაციული ორგანოს სადავო გადაწყვეტილებაში არ არის მოყვანილი დოკუმენტაციის არასრულყოფილად შევსებისა და კვალიფიკაციის კურსის გავლის გაცემის რეკომენდაციის დასაბუთება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ პროფესიული მომზადების დონის ამაღლება, ცოდნის გაღრმავება უნდა იყოს ექიმის ზრუნვის საგანი და მისი პროფესიული ვალდებულება. ამასთანავე, ვინაიდან საქმეზე არ შეიმჩნევა სამედიცინო სტანდარტების დარღვევა, შესაბამისად არ არსებობს სამედიცინო სტანდარტის დარღვევის გამო კვალიფიკაციის კურსის გავლის შესახებ რეკომენდაციის გაცემის პირობა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს საკასაციო საჩივარი დაუსაბუთებელი და უსაფუძვლოა, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია კანონმდებლობის მოთხოვნების დაცვით, სააპელაციო პალატამ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, სწორად განმარტა იგი, რის გამოც არ არსებობს სსკ-ის 393-394-ე მუხლების შესაბამისად მისი გაუქმების საფუძველი. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატის განჩინებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, განჩინება არსებითად სწორია, რაც სსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად არის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე, 399-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1 საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს პროფესიული განვითარების საბჭოს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 11.02.14წ. გადაწყვეტილება;

2 საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

მ. ვაჩაძე