საქმე N:ბს-355-351(2კ-14)

№ბს-355-351(2კ-14) 2 დეკემბერი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნათია წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, პაატა სილაგაძე

სხდომის მდივანი - ანა ვარდიძე

კასატორი (მესამე პირი) – კ. ნ-ი;

წარმომადგენელი - პ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - კ. კ-ი;

წარმომადგენელი - ი. დ-ი

თავდაპირველი მოპასუხე - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური;

წარმომადგენელი - ა. ლ-ი

მესამე პირები - 1. გ. ო-ი;

2. კრწანისის რაიონის გამგეობა;

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა;

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 მარტის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მოსარჩელე: კ. კ-ი

წარმომადგენლები - ი. დ-ი, ი. წ-ე

მოპასუხე: საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგნეტო

წარმომადგენელი - მ. ბ-ი

სარჩელის სახე: ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა.

სარჩელის საგანი:

1. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

2. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 1 ნოემბრის №171523 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა;

სარჩელის საფუძველი:

ფაქტობრივი: მოსარჩელემ 2012 წლის 31 მაისს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, მიიღო მისი ბაბუის მ. კ-ის დანაშთი ქონება. 1941 წლის 29 აპრილს გაცემული საცხოვრებელი ფართის გადაცვლის ორდერით მოსარჩელის ბაბუას მ. კ-ს გადაეცა თბილისში, ... ქ. №11-ში 1 ოთახი 25 კვ.მ ფართით.

მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა ძველი თბილისის რაიონის გამგეობას და მოითხოვა 1941 წლის 29 აპრილს გაცემული საცხოვრებელი ფართის გადაცვლის ორდერით გადაცემული ბინის პრივატიზება, განცხადებას დაურთო ორდერი და კ. კ-ის სარგებლობაში არსებული საპრივატიზაციო ფართის აზომვითი ნახაზი, ფართობი - 50.72 კვ.მ. კრწანისის რაიონის გამგეობამ უარი უთხრა საცხოვრებელი ფართის პრივატიზაციაზე იმ საფუძვლით, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. №11-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენდა სხვა ფიზიკური პირის საკუთრებას.

მოსარჩელის განმარტებით, საჯარო რეესტრიდან მისთვის ცნობილი გახდა, რომ უძრავი ქონება მდებარე: თბილისში, ... ქ. №11-ში, მიწის საკადასტრო კოდი: ... რეგისტრირებულია გ. ო-ის საკუთრებად.

საჩივრით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა გ. ო-ის საკუთრებად უკანონოდ დარეგისტრირებული: თბილისი, ... ქ. №11-ში შენობა-ნაგებობა №1 დან 51,06 კვ.მ. ფართის ჩანაწერის ბათილად ცნობა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 1 ნოემბრის #171523 გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სამართლებრივი: მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ მიუთითა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლი /იხ.ტ.1; ს.ფ.1-12; 78-89; 95-106/.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ 2012 წლის 20 დეკემბრის საოქმო განჩინებებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩააბა გ. ო-ი და კ. ნ-ი (იხ. ს.ფ. 117-125; ტ.1).

მოპასუხე - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შესაგებელი

ფაქტობრივი: მოპასუხის განმარტებით, გ. ო-ის საკუთრებად სადავო უძრავი ქონების რეგისტრაცია განხორციელდა ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად და რეგისტრირებული უფლებები სრულ შესაბამისობაშია ტექნიკური აღრიცხვის არქივში არსებულ მონაცემეთან, ამასთან, განმცხადებლის მიერ სარეგისტრაციო დოკუმენტაციაზე თანდართულია რეგისტრირებულ თანამესაკუთრეთა თანხმობები, რომლითაც ისინი თანხმობას გამოხატავენ იმაზე, რომ გ. ო-ის მიერ რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილება განხორციელდეს შპს ,,...“ მიერ 2011 წლის 2 მაისს გაცემული აზომვითი ნახაზების მიხედვით.

სამართლებრივი: სამოქალაქო კოდექსის 956-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, განსაზღვრულია, რომ უძრავი ნივთი, რომელიც საზიარო საკუთრების საგანს წარმოადგენს, იმართება მოწილეთა მიერ ერთობლივად, ასევე 957-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება.

კონკრეტულ შემთხვევაში, ის უფლების დამდგენი დოკუმენტი, რომლის საფუძველზეც განხორციელდა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, საკმარისი იყო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურისათვის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების მისაღებად.

რაც შეეხება ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილებას ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის შესახებ, აღნიშნულზე, მოსარჩელეს განემარტა, რომ ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 29-ე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, რეგისტრაციის შესახებ მარეგისტრებელი ორგანოს გადაწყვეტილება საჩივრდება სასამართლო წესით, ამასთან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 80.4 მუხლის თანახმად, თუ განცხადებაში აღნიშნული საკითხი სასამართლოს განსჯადია, ადმინისტრაციული ორგანო განცხადებას შესაბამისი დასაბუთებით დაუბრუნებს განმცხადებელს. შესაბამისად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ გასაჩივრებული აქტები გამოცემულია კანონმდებლობის სრული დაცვით /იხ.ტ.1; ს.ფ. 239-247/.

შესაგებლით სარჩელი არ ცნო არც მესამე პირმა - გ. ო-მა, უსაფუძვლობის გამო (იხ. ს.ფ. 310-317; ტ.1).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება/სარეზოლუციო/:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილებით კ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილება და მოპასუხე - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს დაევალა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა /იხ. ს.ფ. 184-194; ტ.2).

სასამართლოს მიერ უდავოდ მიჩნეული ფაქტები:

1941 წლის 29 აპრილს გაცემული #681 საცხოვრებელი ფართის გადაცვლის ორდერით დასტურდება, რომ მოქალაქე მ. კ-ს, ასევე მასთან მცხოვრებ 7 პირს, მიეცა უფლება შესახლდეს გადაცვლის წესით მოქალაქე ბ. ბ-ის საცხოვრებელ ფართობზე მდებარე, ქ. თბილისში, ... ქ. №11, რომელიც შედგება 1 ოთახისგან. ფართით 25 კვ.მ. ამავე ორდერში მითითებულია გადაცვლის ორდერით მიმავალ პირთა სია, კერძოდ, ცოლი - კ-ი მ.ს, შვილები ს.მ.ს. მ.ს.მ. კ-ები, რძალი და შვილიშვილი.

სამსონ კ-ის გარდაცვალების აქტის ჩანაწერის თანახმად, იგი მუდმივად ცხოვრობდა მისამართზე ქ. თბილისი, ... ქ. #11-ში და გარდაიცვალა 1982 წლის 15 დეკემბერს. იგივე მისამართია მითითებული 1979 წელს გარდაცვლილი მ. კ-ის გარდაცვალების აქტის ჩანაწერში.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს ისანი-სამგორის სამსახურის 2011 წლის 3 აგვისტოს გაცემული საინფორმაციო ბარათიდან დასტურდება, რომ 1945 წლის 24 აპრილს დაბადებული კ. ს. კ-ი 1976 წლის 22 ივნისიდან რეგისტრირებულია მისამართზე: ქ. თბილისი, ... ქ. №11/7. იგივე დასტურდება კ. კ-ის საქართველოს მოქალაქის პირადობის მოწმობით.

2012 წლის 31 მაისს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, კ. კ-მა, როგორც მამკვიდრებლის მ. კ-ის კანონისმიერმა პირველი რიგის მემკვიდრემ, წარმომადგენლობის უფლებით შვილიშვილმა, მიიღო სამკვიდრო ქონება მასში შემავალი აქტივებითა და პასივებით - მიღებული სამკვიდრო ღირებულების ფარგლებში.

ძველი თბილისის რაიონის გამგეობის 2012 წლის 5 სექტემბრის №12/92927-26 წერილით კ. კ-ს უარი ეთქვა უსასყიდლოდ საკუთრებაში ქ. თბილისში, ... ქ. №11-ში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის გადაცემაზე, იმ მოტივით, რომ უძრავი ნივთი მთლიანად სხვა პირის საკუთრებას წარმოადგენდა.

საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილია, რომ უძრავ ნივთზე, მის. ქ. თბილისი, ... ქ №11, რეგისტრირებულია გ. ო-ის, კ. ნ-ის, ნ. კ-ის, პ. მ-ის, ქ. წ-ის, ასევე სახელთმფლობელობის თანამესაკუთრეთა, საკუთრების უფლება. მათ შორის კ. ნ-ზე - შენობა-ნაგებობა №1-ში 84,85 კვ.მ. (მათ შორის სარდაფი 40,96 კვ.მ.) და ნაგებობა №2-ში 9,57 კვ.მ. ფართი, პ. მ-ზე 3/20 ნაწილი (32/231), ქ. წ-ზე 26/231 ნაწილი, ნ. კ-ეზე 1/20 ნაწილი, გ. ო-ზე 9/20 ნაწილი, სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრე.

2011 წლის 6 მაისს გ. ო-მა განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს რეგისტრირებულ უფლებებში ცვლილების რეგისტრაცის შესახებ და წარადგინა დამატებით შპს ,,...“ მიერ 2011 წლის 2 მაისს მომზადებული შიდა აზომვითი ნახაზი, რაზედაც საჯარო რეესტრმა გ. ო-ს მოსთხოვა, განცხადებით დაედასტურებინა, წარმოადგენდა თუ არა შიდა აზომვითი ნახაზით წარმოდგენილი უძრავი ქონება მის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს. იმ შემთხვევაში, თუ შიდა აზომვითი ნახაზით წარმოდგენილი უძრავი ქონება წარმოადგენდა ცალკე უფლების ობიექტს და არ შედიოდა რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილში, მაშინ უნდა წარედგინა კორექტირებული თანამესაკუთრეთა თანხმობა, რაზედაც გ. ო-მა საჯარო რეესტრს წარუდგინა 2011 წლის 29 აგვისტოს ნოტარიულად დამოწმებული თანამესაკუთრეთა განცხადება, შემდგომ წარადგინა განცხადება, რომლიდანაც დასტურდებოდა, რომ სარეგისტრაციოდ წარდგენილი ფართი სრულად მოიცავდა საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს. რის შემდეგაც საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილებით გ. ო-ის სახელზე რეგისტრირებულ უფლებებში განხორციელდა ცვლილება და მის სახეზლე დარეგისტრირდა შენობა №1-ში 51,06 კვ.მ. და ფართით და 58 კვ.მ. ფართი, შენობა №2-ში 44,62 კვ.მ. ფართით, სათავსოები: 15, 64 კვ.მ. და 8,02 კვ.მ.,

2011 წლის 29 აგვისტოს გ. ო-მა კ. ნ-ს მიჰყიდა ქ. თბილისში, ... ქ №11-ში მდებარე, უძრავი ქონება - შენობა №1-ში 51, 06 კვ.მ., რის საფუძველზეც 2011 წლის 1 სექტემბერს კ. ნ-ზე დარეგისტრირდა იმავე მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობა №1-ში 135,91 კვ.მ. (მათ შორის სარდაფი 40,96კვ.მ.) ფართი, ხოლო გ. ო-ის შენობა-ნაგებობა №1-ში დარჩა 58 კვ.მ. ფართი.

2012 წლის 25 ოქტომბერს კ. კ-მა საჩივრით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა გ. ო-ის სახელზე შენობა-ნაგებობა №1-დან 51,06 ფართის ჩანაწერის ბათილად ცნობა, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 1 ნოემბრის №171523 გადაწყვეტილებით კ. კ-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლოს მიერ სადავოდ მიჩნეული ფაქტები:

სადავოა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების, რომლითაც გ. ო-ის სახელზე რეგისტრირებულ უფლებებში განხორციელდა ცვლილება და მის სახელზე დარეგისტრირდა შენობა №1-ში 51,06 კვ.მ. და ფართით და 58 კვ.მ. ფართი, შენობა №2-ში 44,62 კვ.მ. ფართით, სათავსოები: 15, 64 კვ.მ. და 8,02 კვ.მ. კანონიერების საკითხი.

სასამართლოს დასკვნები:

საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, 2011 წლის 6 მაისს გადაწყვეტილებით მარეგისტრირებელმა ორგანომ შეაჩერა სარეგისტრაციო წარმოება და განმცხადებელს გ. ო-ს დაავალა, წარმოედგინა შიდა აზომვითი ნახაზით წარდგენილი უძრავი ქონება წარმოადგენდა თუ არა განმცხადებლის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს, თუმცა, მიუხედავად ამისა, მარეგისტრირებელმა ორგანომ ისე, რომ არ გამოუკვლევია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, მოთხოვნილი რეგისტრაცია განახორციელა გ. ო-ის განცხადების საფუძველზე, რომელმაც მხოლოდ დაუდასტურა, რომ წარდგენილი ფართი სრულად მოიცავდა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს. საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მარეგისტრირებელმა ორგანომ, როგორც ადმინისტრაციულმა ორგანომ, რომელსაც აქტის გამოცემის პროცესში მინიჭებული აქვს ადმინისტრაციული წარმოების განხორციელების ვალდებულება, მასთან დაცული დოკუმენტების სათანადო გამოკვლევის საფუძველზე და არა მხოლოდ დაინტერესებული პირის დადასტურებით, უნდა დაადგინოს ფაქტი იმის თაობაზე, რომ გ. ო-ის მიერ შიდა აზომვითი ნახაზით წარდგენილი უძრავი ქონება წარმოადგენს თუ არა განმცხადებლის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელის მიერ იმავე მისამართზე მდებარე ფართზე, წარმოდგენილია დასაბუთებული პრეტენზია მომავალში უფლებადამდგენი დოკუმენტების საფუძველზე. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, უნდა გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

რაც შეეხება საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 1 ნოემბრის №171523 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას, საქალაქო სასამართლო განმარტავს, რომ მარეგისტრრებელი ორგანოს გადაწყვეტილების გასაჩივრების წესი განსაზღვრულია ,,საჯარო რეესტრის შესახებ’’ საქართველოს კანონის 29-ე მუხლში, აღნიშნული მუხლის მე-3 პუნქტით დადგენილია, რომ მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილება უფლების რეგისტრაციის, ასევე მოძრავ ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლების რეგისტრაციაზე უარის თქმის, სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ან შეწყვეტის შესახებ საჩივრდება სასამართლო წესით, რეგისტრაციის შესახებ მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილება საჩივრდება სასამართლო წესით. ამასთან, საქალაქო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით რეგლამენტირებულია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის XIII თავში. აღნიშნული კოდექსის 185-ე მუხლის მიხედვით, თუ ამ თავით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიყენება ამ კოდექსის VI თავით გათვალისწინებული დებულებანი, ხოლო 80.4 მუხლი ადგენს, რომ ,,თუ განცხადებაში აღნიშნული საკითხი სასამართლოს განსჯადია ან შეუძლებელია უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს დადგენა, ადმინისტრაციული ორგანო განცხადებას შესაბამისი დასაბუთებით დაუბრუნებს განმცხადებელს მისი შეტანიდან 5 დღის განმავლობაში“, შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კ. კ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ ვერ იქნებოდა განხილული, ვინაიდან, რეგისტრაციის შესახებ მარეგისტრირებული ორგანოს გადაწყვეტილება საჩივრდება სასამართლო წესით. /იხ.ტ.1, 184-194/.

აპელანტი: საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური;

წარმომადგენელი: მ. ბ-ი;

მოწინააღმდეგე მხარე - კ. კ-ი;

წარმომადგენლები - ი. დ-ი, ი. წ-ე

მესამე პირები - 1. კ. ნ-ი;

წარმომადგენელი - გ. ფ-ი;

2. გ. ო-ი;

წარმომადგენელი - მ. ღ-ა;

3. კრწანისის რაიონის გამგეობა

აპელაციის საგანი და მოცულობა /ფარგლები/:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა /იხ. ს.ფ. 208-218; ტ.2/.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 დეკემბრის განჩინებით საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი, ხარვეზის დადგენილ ვადაში გამოუსწორებლობის გამო /იხ. ს.ფ. 25-27; ტ.3/

აპელანტი: კ. ნ-ი;

წარმომადგენელი - გ. ფ-ი;

მოწინააღმდეგე მხარეები - კ. კ-ი;

წარმომადგენლები - ი. დ-ი, ი. წ-ე და ვ. მ-ი;

სარჩელზე მოპასუხე - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახური;

წარმომადგენელი: მ. ბ-ი;

მესამე პირები - გ. ო-ი;

წარმომადგენელი - მ. ღ-ა;

კრწანისის რაიონის გამგეობა;

ხდომაზე არ ცხადდება

აპელაციის საგანი და მოცულობა /ფარგლები/:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილების სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა /იხ. ს.ფ. 208-218; ტ.2/.

აპელაციის მოტივები:

ფაქტობრივი: აპელანტის მტკიცებით, საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, არასწორი სამართლებრივი კვალიფიკაცია მიეცა, კერძოდ, გადაწყვეტილებით დადგენილი შედეგიდან გამომდინარე, სასამართლომ არამართებულად შეაფასა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ორდერის სამართლებრივი არსი, რომელიც რეალურად მოსარჩელის სასარგებლოდ არ წარმოშობს საკუთრების უფლების წარმოშობის პერსპექტივას.

შესაბამისად, გაუგებარია ის მიზანი, რომლის გამოც სასამართლომ ბათილად ცნო გასაჩივრებული რეგისტრაცია, ასევე გაუგებარია, რა გარემოებების გამოკვლევა-შეფასება დაავალა სასამართლომ მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს, რა გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს მარეგისტრირებელმა ორგანომ იმ პირობებში, როდესაც ფართი გასხვისებულია.

სამართლებრივი: აპელანტის მითითებით, გადაწყვეტილება მიღებულია საქმეში არსებული მტკიცებულებების ყოვლმხრივი და ობიექტური გამოკვლევა-შეფასების გარეშე, რითაც დაირღვა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 105.2 მუხლის მოთხოვნები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 დეკემბრის განჩინებით საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის სააპელაციო საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილებაზე დატოვებულ იქნა განუხილველად სასამართლოს მიერ დადგენილი ხარვეზის ვადაში გამოუსწორებლობის გამო (იხ. ს. ფ. 25-27; ტ. 3).

მოსარჩელის - კ. კ-ის სააპელაციო შესაგებელი: კ. კ-მა შესაგებელით მოითხოვა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (იხ. ს.ფ. 48-54; ტ. 3).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების /სარეზოლუციო/:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 მარტის განჩინებით კ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილება /იხ. ს.ფ. 90-103; ტ.3/.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და განმარტა, რომ მარეგისტრირებელმა ორგანომ გ. ო-ის სახელზე რეგისტრირებულ უფლებებში ცვლილებების რეგისტრაცია განახორციელა ისე, რომ არ გამოუკვლევია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოება, კერძოდ, სარეგისტრაციოდ წარდგენილი ფართი სრულად მოიცავდა თუ არა რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს. შესაბამისად, მართებულია სასამართლოს მითითება, რომ ახალი აქტის გამოცემამდე, მარეგისტრირებელმა ორგანომ (არა მხოლოდ დაინტერესებული პირის დადასტურებით), უნდა დაადგინოს, რომ გ. ო-ის მიერ შიდა აზომვითი ნახაზით წარდგენილი უძრავი ქონება წარმოადგენს თუ არა განმცხადებლის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული დასკვნის მართებულობას არ გამორიცხავს ის გარემოება, რომ სადავო რეგისტრაციის შემდეგ განხორციელდა ქონების გასხვისება.

განჩინების სამართლებრივ საფუძვლად სასამართლომ მიუთითა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 1-ლი, მე-2, 27-ე მუხლები (იხ.ს.ფ.90-103).

კასატორი: კ. ნ-ი;

წარმომადგენელი - პ. კ-ე;

მოწინააღმდეგე მხარეები - კ. კ-ი;

წარმომადგენელი - ი. დ-ი;

წარმომადგენელი - ა. ლ-ი;

მესამე პირი - გ. ო-ი;

კასაციის საგანი და მოცულობა:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 მარტის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასაციის მოტივები/სამართლებრივი/:

პროცესუალური: კასატორის მითითებით გადაწყვეტილება არ არის საკმარისად დასაბუთებული. გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა“, ,,ბ“, ,,გ“ ქვეპუნქტებისა და 394-ე მუხლის ,,ე“პუნქტის თანახმად გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

მატერიალური: გასაჩივრებულია გ. ო-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, რომელიც უკვე ძალადაკარგულია, ვინაიდან მის საფუძველზე რეგისტრირებული უძრავი ნივთი ახალი სარეგისტრაციო ტრანზაქციით, რაც ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელდა, კ. ნ-ის საკუთრებაშია. შესაბამისად, ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონითა და ინსტრუქციით დადენილი წესის თანახმად, უძრავ ნივთზე ახალი რეგისტრაციით მანამდე არსებულმა ჩანაწერმა ავტომატურად დაკარგა ძალა.

ქვემდგომი ინსტანციების სასამართლოების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება აღუსრულებელი გადაწყვეტილებაა, ვინაიდან, კ. ნ-ის რეგისტრაცია არ გასაჩივრებულა, შესაბამისად, გაუგებარია მარეგისტრირებელმა ორგანომ რა გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს გ. ო-ის განცხადებასთან დაკავშირებით.

კასატორის განმარტებით, არამართებულია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ უძრავი ნივთის გასხვისება არ წარმოადგენს მოსარჩელის უფლების რეალიზაციის დამაბრკოლებელ გარემოებას, რადგან მას უფლებადამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე წარდგენილი აქვს დასაბუთებული პრეტენზია, ვინაიდან კასატორის განმარტებით, კონკრეტულ შემთხვევაში უძრავი ნივთის გასხვისების ფაქტი, რომც არ მივიღოთ მხედველობაში და წარმოვიდგინოთ, რომ გ. ო-ის საკუთრების რეგისტრაცია მის მიერ მითითებულ ფართზე არასწორია, საქმეში არსებული ორდერი მაინც არ წარმოადგენს იმ ხარისხის უფლების დამდგენ დოკუმენტს, რომლითაც საკუთრების უფლების რეგისტრაცია პირდაპირ იქნებოდა შესაძლებელი, აღნიშნული ორდერი შესაძლებელია განხილული ყოფილიყო, როგორც პრივატიზაციის განხორიელების საფუძველი, ამასთან, პრივატიზაციის საფუძვლად უნდა არსებობდეს სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის საბინაო ფონდში არსებული თავისუფალი ფართი, კონკრეტულ საქმეში კი, სადავო ფართი წარმოადგენს ფიზიკური პირის საკუთრებას და მასში არ არის სახელმწიფო ან ადგილობრივ საბინაო ფონდში რიცხული თავისუფალი ფართი.

ამასთან, იმ მისამართზე არსებული მთლიანი უძრავი ქონება, სადაც სადავო ნივთი მდებარეობს, კერძო საკუთრების საგანს ჯერ კიდევ ტექბიუროში დაცული მონაცემებით ფიქსირდება, რაც დასტურდება საქმეში დაცული ცნობა-დახასიათებით და ამ მონაცემების პირველადი აღრიცხვის თარიღად 1972 წელი ფიქსრდება, ანუ ამ მომაცემებითაც ირკვევა, რომ აღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების ფარგლები სახელმწიფო ან ადგილობრივი საბიანო ფონდში რიცხული ფართი არ არსებობდა.

მოსარჩელე ასევე ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ თუ რომელი ფართის მფლობელს წარმოადგენდა იგი და რომ ეს ფართი სწორედ გ. ო-ის კუთვნილი 9/20 წილის ფარგლეში შედიოდა. რაზედაც არც საქალაქო და არც სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელიათ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურმა და მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო სასამართლოს 2014 წლის 18 ივლისის განჩინებით საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად /იხ. ს.ფ. 177-180; ტ.3/.

მოწინააღმდეგე მხარის (მოსარჩელის) - კ. კ-ის წარმომადგენელების ი. წ-ისა და ი. დ-ის შეპასუხება: კ. კ-ის წარმომადგენლებმა ი. წ-ემ და ი. დ-მა საკასაციო შესაგებელით მოითხოვეს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

მოტივები: მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენლები არ ეთანხმებიან კასატორის მოსაზრებებს, რომ მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება დღესდღეისობით ძალადაკარგულია და რომ უძრავ ნივთზე ახალმა რეგისტრაციამ ავტომატურად დაკარგა ძალა. ასევე არ ეთანხმებიან, რომ ორდერი არ წარმოადგენს იმ ხარისხის უფლების დამდგენ დოკუმენტს, რომლითაც საკუთრების რეგისტრაცია პირდაპირ იქნებოდა შესაძლებელი.

29.04.1941წ. ქ. თბილისი, ... ქ. #11-ში გაცემულია კ. კ-ის ბაბუაზე საცხოვრებელი ფართობის გადაცვლის ორდერი, როდესაც კ. კ-ის სახელით განცხადებით მიმართეს პრივატიზაციისათვის ძველი თბილისის რაიონის გამგეობას და წარადგინეს სათანადო დოკუმენტები, მათ შორის ქ. თბილისში, ... ქ. #11-ში შენობა-ნაგებობა #1-დან კ. კ-ის სარგებლობაში არსებული საპრივატიზაციო ფართის აზომვითი ნახაზი ფართობით - 50,72 კვ.მ და მოითხოვეს მათი მარწმუნებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცათ ზემოაღნიშნული საცხოვრებელი ფართი, უარი ეთქვათ იმ საფუძვლით, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. #11-ში რომლის მიწის საკადასტრო კოდია: ... მიისაკუთრა გ. ო-მა, რომელმაც 06.05.2011წ. საჯარო რეესტრში წარადგინა განცხადება და მოითხოვა მის სახელზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილებების რეგისტრაცია და წარადგინა დამატებით შპს ,,...“ მიერ 02.05.2011წ. მომზადებული შიდა აზომვითი ნახაზი, რაზეც საჯარო რეეტრმა მოსთხოვა გ. ო-ს დაედასტურებინა განცხადებით, წარმოადგენდა თუ არა შიდა აზომვითი ნახაზით წარმოდგენილი უძრავი ქონება მის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს. იმ შემთხვევაში, თუ შიდა აზომვითი ნახაზით წარმოდგენილი უძრავი ქონება წარმოადგენს ცალკე უფლების ობიექტს და არ შედის რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილში, მაშინ უნდა წარედგინა კორექტირებული თანამესაკუთრეთა თანხმობა, რაზეც გ. ო-მა საჯარო რეესტრს წარუდგინა სანოტარო აქტით 29.08.2011წ. დადასტურებული თანამესაკუთრეთა განცხადება, რის შემდეგაც 10.05.2011 წ. საჯარო რეესტრმა გ. ო-ს მიაკუთვნა სადავო 51,06 კვ.მ ფართის ბინა, რომელიც არასდროს არ ყოფილა გ. ო-ის სარგებლობაში და 29.08.2011წ. გაასხვისა კ. ნ-ზე, რომელიც უშუალო მონაწილე და დაინტერესებული პირი იყო უკანონოდ გ. ო-ზე ფართის დაკანონების, რაც დასტურდება მისი ნოტარიული თანხმობებითაც.

2012 წლის 1 ნოემბერს მიმართეს ადმინისტრაციული საჩივრით საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს გ. ო-ზე უკანონოდ დარეგისტრირებული ქ. თბილისი, ... ქ. #11-ში შენობა-ნაგებობა #1-დან 51,06 კვ.მ ფართის ჩანაწერის ბათილობის მოთხოვნით, რაზეც საჯარო რეესტრმა გამოიტანა გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის შესახებ იმ საფუძვლით, რომ მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილება საჩივრდება სასამართლო წესით (იხ. ს.ფ. 156-162).

სამართლებრივი საფუძვლები არ მიუთითებია.

საკასაციო სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის პროცესუალური წანამძღვრები:

საკასაციო სასამართლოს 2014 წლის 29 ივლისის განჩინებით კ. ნ-ის კასაცია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის ,,გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე მიჩნეულ იქნა დასაშვებად, როგორც პროცესუალური კასაცია.

საკასაციო სასამართლოს 2014 წლის 2 დეკემბრის სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის წარმომადგენელმა - ა. ლ-მა მხარი დაუჭირა საკასაციო საჩივარს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა-კანონიერების შემოწმებისა და საქმის სასამართლო განხილვის შედეგად მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ კ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 მარტის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსსკ-ის 393.2 მუხლისა და 394-ე მუხლის ,,ე” პუნქტის მოთხოვნები; სასამართლომ დავა გადაწყვიტა ისე, რომ სრულად და ყოველმხრივ არ გამოუკვლევია და არ დაუდგენია ფაქტობრივი გარემოებები, ხოლო დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება, სადავო სამართალურთიერთობას არასწორად შეუფარდა სამართლის ნორმები, მათი არასწორი გაგება-განმარტების საფუძველზე, რის გამოც გადაწყვეტილება იურიდიული თვალსაზრისით სრულიად დაუსაბუთებელია. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლო აქტი საერთოდ არ შეიცავს მსჯელობას სააპელაციო საჩივრის მოტივებზე, არ არის გაქარწყლებული აპელანტის მოსაზრებები, ისე არის მიჩნეული დაუსაბუთებლად და კანონშეუსაბამოდ.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არასწორად გამოიყენა საპროცესო სამართლის ნორმა, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ უცვლელად დატოვა რა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებული საპროცესო უფლებამოსილების გამოყენებას, თუმცა არ უმსჯელია ამ სახის სასამართლო გადაწყვეტილების მიღების პროცესუალური წინაპირობების არსებობასა და შესაბამისად კანონიერებაზე, რითაც უგულებელყო ზემდგომი სასამართლოს ფუნქცია - სააპელაციო წესით პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებათა კანონიერების შემოწმება ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო წინამდებარე განჩინების მიღებისას ეყრდნობა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საქმეზე ბს-220-210(კ-06) დ. მ-ის სარჩელისა გამო მოპასუხის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ, 2006 წლის 4 ივლისის განჩინებაში ჩამოყალიბებულ სასამართლო პრაქტიკას, რომლის მიხედვით საკასაციო სასამართლომ იმსჯელა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის კვალიფიციური გამოყენების შესახებ, კერძოდ:

,,საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სასამართლოს უფლებამოსილება სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული ადმინისტრაციული აქტი, განსაზღვრულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს იგი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას წარმოადგენს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევა და სწორედ საქმის გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე უნდა იქნეს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილება მიღებული. ზემოაღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები და ისე გამოსცა ადმინისტრაციული აქტი, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს ინდივიდუალურ-სამართლებრივი ადმინისტრაციული აქტი და დაავალოს შესაბამის ადმინისტრაციულ ორგანოს გამოსცეს ახალი აქტი. ამდენად, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების კომპეტენცია სასამართლოს გააჩნია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ინდივიდუალურ-სამართლებრივი ადმინისტრაციული აქტი გამოცემულია საქმის გარემოებათა გამოკვლევის გარეშე, მხოლოდ ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილ მოთხოვნათა დაცვით.“

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, კონკრეტულ შემთხვევაში არამართებულია სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენება, ვინაიდან საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს იმ ვითარებაში, როცა სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება. შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ადმინისტრაციული აქტის მატერიალური კანონიერების შეფასება.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა ობიექტური შეფასება არ მისცეს საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, საპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ არის გამოკვლეული, შესაბამისად, მითითებულ საკითხებზე არ არის გადმოცემული სასამართლო მსჯელობები და დასკვნები. სასამართლოთა დასკვნა - ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4. მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენების საჭიროების შესახებ სრულიად დაუსაბუთებელია და არ გამომდინარეობს საპროცესო კანონით განსაზღვრული დანაწესის ნამდვილი შინაარსიდან.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებასა და დასაბუთებულობას ამოწმებს, როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით, ანუ საქმეს განიხილავს, როგორც ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის, ისე მათი სამართლებრივი შეფასების კუთხით. სააპელაციო სასამართლოს უფლება აქვს დაადგინოს ახალი ფაქტები, ხოლო საქმის მონაწილე პირებს უფლება აქვთ პირველ ინსტანციაში უკვე განხილულთან ერთად სააპელაციო სასამართლოში წარადგინონ ახალი მტკიცებულებები ანუ სააპელაციო სასამართლო, საკასაციო ინსტანციის სასამართლოსგან განსხვავებით, შებოჭილი არაა პროცესუალური შესაძლებლობით, საქმეზე დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოებები, გამოითხოვოს და შეაფასოს მტკიცებულებები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს სსსკ-ის 385.2 მუხლის შესაბამისად, სრული პროცესუალური უფლებამოსილება ჰქონდა თავად გადაეწყვიტა დავა და არ გაეზიარებინა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექის 32.4 მუხლის გამოყენებასთან მიმართებაში, ვინაიდან, გასაჩივრებული აქტების მიღებისას ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ იყო დარღვეული აქტის გამოცემის ის პროცედურები, რაც უპირობოდ შექმნიდა საქმის ადმინისტრაციულ ორგანოში დაბრუნების წინაპირობას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული განჩინების მიღებისას სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკა სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390.3. მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტით ხელმძღვანელობით სტანდარტთან დაკავშირებით, კერძოდ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საქმეზე №ბს-52-52(კ-08) მ. ხ-ის სარჩელისა გამო მოპასუხის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის მიმართ, 2008 წლის 25 მარტის საკასაციო სასამართლომ იმსჯელა სააპელაციო სასამართლოს მიერ ზემოთ მითითებული საპროცესო ნორმით მინიჭებული კომპეტენციის კვალიფიციური გამოყენების შესახებ, კერძოდ:

,,სსსკ-ის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის გ) ქვეპუნქტის მიხედვით: სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, რომლითაც უცვლელად რჩება გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მასზე მითითებით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს პროცესუალური უფლებამოსილება განჩინებაში გადმოსცეს მოკლე დასაბუთება, არც ერთ შემთხვევაში არ უნდა იქნეს გაგებული იმგვარად, რომ სააპელაციო სასამართლო მხოლოდ ფორმალური თვალსაზრისით ახორციელებს მართლმსაჯულებას. მითითებული ნორმით დადგენილი პროცესუალური უფლებამოსილების გამოყენება არ უნდა მოვიდეს წინააღმდეგობაში ამავე კოდექსის 377.1 მუხლით განსაზღვრულ სააპელაციო სასამართლოს იურისდიქციასა და კომპეტენციასთან, ვინაიდან სააპელაციო ინსტანციაში მართლმსაჯულების განხორციელების არსი მდგომარეობს სწორედ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში შემოწმების ვალდებულების დადგენით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების და დასაბუთებულობის შემოწმების ვალდებულება პროცესუალურ-სამართლებრივი დოქტრინის მიხედვით უცილობლად გულისხმობს და მოიაზრებს სააპელაციო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობის შეფასებას.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება, რომელიც აგებულია მხარეთა დისპოზიციურობის და შეჯიბრებითობის პრინციპებზე, სააპელაციო და საკასაციო საჩივარს აკუთვნებს მხარის უფლების დაცვის სამართლებრივ საშუალებებს, ამასთან, სწორედ მხარის ამ საპროცესო უფლების რეალიზაცია თანაზომიერია მხარისავე საპროცესო ვალდებულებასთან _ დაასაბუთოს საჩივარი, კერძოდ, სსსკ-ის 368-ე მუხლის პირველი ნაწილის ე) და ვ) ქვეპუნქტებში მითითებულია თუ რა უნდა იყოს ასახული სააპელაციო საჩივრის შინაარსში. მხარის ამგვარი პროცესუალური ვალდებულება შეიცავს მხარის საპროცესო უფლებრივ გარანტიას, ზემდგომმა სასამართლომ შეაფასოს მისი საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობა, გაიზიაროს ან უარყოს, გააქარწყლოს ისინი იურიდიულად არგუმენტირებული სახით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სსსკ-ის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის გ) ქვეპუნქტით განსაზღვრული უფლებამოსილების გამოყენება ზემომითითებული საპროცესო ნორმების ობიექტური შინაარსის კონტექსტის გათვალისწინების გარეშე, სააპელაციო სამართალწარმოების გახდის ზედაპირულს და განაპირობებს მის უკიდურესად ფორმალისტურ ხასიათს, რაც წინააღმდეგობაში მოდის სააპელაციო სამართალწარმოების არსსა და მართლმსაჯულების პრინციპებთან.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საპროცესო ნორმა შეუძლებელია გამოყენებულ იქნეს მხარის პროცესუალური უფლების შეზღუდვის თვალსაზრისით, ასეთ შემთხვევაში სასამართლოს პროცესუალური უფლებამოსილება უნდა შეიზღუდოს, რათა არ მოხდეს მხარის საპროცესო უფლების იგნორირება, უკიდურეს შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ კანონით გათვალისწინებული საპროცესო ზედამხედველობა განუხორციელებელი დარჩება.“

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, გასაჩივრებულ განჩინებაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ პრაქტიკულად ციტირებულია „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის რამდენიმე მუხლი, რაც საკასაციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებებში არაერთგზის შეაფასა, როგორც არასაკმარისი, რომ ნორმის ციტირება არ გულისხმობს სადავო სამართალურთიერთობისთვის სამართლის ნორმის შეფარდების დადგენილ სტანდარტის დაცვას, სასამართლო ვალდებულია სამართლის ნორმა მიუსადაგოს კონკრეტულ სამართალურთიერთობას და დაასაბუთოს, რაში მდგომარეობს სადავო შემთხვევისთვის ამ ნორმის მისადაგების ლოგიკა. ამდენად, სამართლის ნორმის მხოლოდ ციტირება ვერ ჩაანაცვლებს სამართალშეფარდების პროცესს და ამგვარი გადაწყვეტილება ვერ მიიჩნევა იურიდიული თვალსაზრისით დასაბუთებულად.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, სრულიად დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქალაქო სასამართლოს დასკვნის - მარეგისტრებელმა ორგანომ გ. ო-ის სახელზე რეგისტრირებულ უფლებებში ცვლილებების რეგისტრაცია განახორციელა ისე, რომ არ გამოუკვლევია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოება, კერძოდ, სარეგისტრაციოდ წარდგენილი ფართი სრულად მოიცავდა თუ არა რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს, გაზიარება, შესაბამისად, მართებულად მიჩნევა სასამართლოს მითითების, რომ ახალი აქტის გამოცემამდე, მარეგისტრირებელმა ორგანომ (არა მხოლოდ დაინტერესებული პირის დადასტურებით), უნდა დაადგინოს, რომ გ. ო-ის მიერ შიდა აზომვითი ნახაზით წარდგენილი უძრავი ქონება წარმოადგენს თუ არა განმცხადებლის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული დასკვნის მართებულობას არ გამორიცხავს ის გარემოება, რომ სადავო რეგისტრაციის შემდეგ განხორციელდა ქონების გასხვისება, აღნიშნულთან მიმართებაში პალატა ყურადღებას ამახვილებს, რომ მოსარჩელის მიერ, სადავო ფართზე, უფლებადამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე წარმოდგენილია დასაბუთებული პრეტენზია (იხ, განჩინების გვ. 13; ს.ფ.102; ტ.3), მსჯელობის საქმის მასალებთან შეუსაბამობის და წინააღმდეგობრივი ხასიათიდან გამომდინარე, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სამართალწარმოების სტადიაზე, იმის გათვალისწინებით, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში მოსარჩელეს სააპელაციო წესით არ გაუსაჩივრებია და იგი შესულია კანონიერ ძალაში, სარჩელის დავის საგანია: 1. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 გ. ო-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების კანონიერება.

საქმის მასალების მიხედვით ირკვევა, რომ საჯარო რეესტრის 03/11/2010წლის ამონაწერის ( მიწის საკადასტრო კოდი #...) მიხედვით, უძრავ ნივთზე მის. ქ. თბილისი, ... ქ №11, როგორც სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეების, რეგისტრირებული იყო: ს. ტ-ის (3/20 ნაწილის), გ. ო-ის(9/20 ნაწილის), ნ. კ-ის (1/20 ნაწილის), პ. მ-ის (3/20 ნაწილის), ქ. წ-ის (26/231 ნაწილის) საკუთრების უფლება. (იხ.ს.ფ. 257-258; ტ.1.)

საჯარო რეესტრის 30/03/2010წლის ამონაწერის (მიწის საკადასტრო კოდი #...) მიხედვით, უძრავ ნივთზე მის. ქ. თბილისი, ... ქ №11, როგორც სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეების, რეგისტრირებულია: გ. ო-ის, კ. ნ-ის, ნ. კ-ის, პ. მ-ის, ქ. წ-ის საკუთრების უფლება. მათ შორის კ. ნ-ზე - შენობა-ნაგებობა №1-ში 84,85 კვ.მ. (მათ შორის სარდაფი 40,96 კვ.მ.) და ნაგებობა №2-ში 9,57 კვ.მ. ფართი, პ. მ-ზე 3/20 ნაწილი (32/231).ქ. წ-ზე 26/231 ნაწილი, ნ. კ-ეზე 1/20 ნაწილი, გ. ო-ზე 9/20 ნაწილი (იხ.ს.ფ. 280-281; ტ.1.)

2011 წლის 6 მაისს გ. ო-მა განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს რეგისტრირებულ უფლებებში ცვლილების რეგისტრაცის შესახებ და წარადგინა დამატებით შპს ,,...“ მიერ 2011 წლის 2 მაისს მომზადებული შიდა აზომვითი ნახაზი(იხ.ს.ფ. 143-155; ტ.1.)

აღნიშნულ განცხადებაზე საჯარო რეესტრმა გ. ო-ს მოსთხოვა დაედასტურებინა განცხადებით, წარმოადგენდა თუ არა შიდა აზომვითი ნახაზით წარმოდგენილი უძრავი ქონება მის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს. ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ შიდა აზომვითი ნახაზით წარმოდგენილი უძრავი ქონება წარმოადგენდა ცალკე უფლების ობიექტს და არ შედიოდა რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილში, მაშინ უნდა წარედგინა კორექტირებული თანამესაკუთრეთა თანხმობა, რაზედაც გ. ო-მა საჯარო რეესტრს წარუდგინა 2011 წლის 29 აგვისტოს ნოტარიულად დამოწმებული თანამესაკუთრეთა განცხადება.

2011 წლია 10 მაისს გ. ო-მა წარადგინა განცხადება, რომლიდანაც დასტურდებოდა, რომ სარეგისტრაციოდ წარდგენილი ფართი სრულად მოიცავდა საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრირებულ 9/20 ნაწილს (იხ, ს.ფ.162;ტ.1), რის შემდეგაც საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილებით გ. ო-ის სახელზე რეგისტრირებულ უფლებებში განხორციელდა ცვლილება და მის სახელზე დარეგისტრირდა შენობა №1-ში 51,06 კვ.მ. და ფართით და 58 კვ.მ. ფართი, შენობა №2-ში 44,62 კვ.მ. ფართით, სათავსოები: 15, 64 კვ.მ. და 8,02 კვ.მ.(იხ, ს.ფ. 164; ტ.1).

2012 წლის 31 მაისს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, კ. კ-მა, როგორც მ. კ-ის კანონისმიერმა მემკვიდრემ, წარმომადგენლობის უფლებით შვილიშვილმა, მიიღო სამკვიდრო ქონება მასში შემავალი აქტივებითა და პასივებით - მიღებული სამკვიდრო ღირებულების ფარგლებში.

ძველი თბილისის რაიონის გამგეობის 2012 წლის 5 სექტემბრის №12/92927-26 წერილით (შინაარსობრივად გადაწყვეტილებით) კ. კ-ს უარი ეთქვა უსასყიდლოდ საკუთრებაში ქ. თბილისში, ... ქ. №11-ში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის გადაცემაზე, იმ მოტივით, რომ უძრავი ნივთი მთლიანად სხვა პირის საკუთრებას წარმოადგენდა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მითითებას, რომ მოსარჩელის მიერ გასაჩივრებული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 გადაწყვეტილება გ. ო-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელებული ახალი სარეგისტრაციო ტრანზაქციის შედეგად ძალადაკარგულია, რამდენადაც საჯარო რეესტრის მომწესრიგებელი საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე აქტებით დადგენილი წესის მიხედვით, უძრავ ნივთზე ახალი რეგისტრაციით მანამდე არსებული ჩანაწერი ძალადაკარგულია.

სასამართლოთა შეფასება, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების საქმის გარემოებათა გამოკვლევის გარეშეა მიღებული, არ ემყარება საქმეში დაცული მტკიცებულებების ჯეროვან შესწავლა-გამოკვლევას და ვერ პასუხობს მათი მიუკერძოებლად და ობიექტურად შეფასების საპროცესო სტანდარტს, ვინაიდან:

1. მოსარჩელის კ. კ-ის და აწ გარდაცვლილი მ. კ-ის რაიმე სახის უფლება სადავო ბინაზე არ არის რეგისტრირებული არც ტექინვენტარიზაციის მასალებით, არც საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ასეთი დოკუმენტი არც საჯარო რეესტრში და არც სასამართლოში წარდგენილი არ ყოფილა.

2.მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძველი - აწ გარდაცვლილი მ. კ-ის სახელზე გაცემული ორდერი, რომლის თაობაზე საჯარო რეესტრს ინფორმაცია არ გააჩნდა, და რომც სცოდნოდა ასეთის შესახებ, ორდერი, როგორც მხოლოდ პირის ბინათსარგებლობის უფლების მიმნიჭებელი დოკუმენტი, არ გულისხმობს საკუთრების უფლებას, ვერ წარმოშობდა რეესტრისთვის გ. ო-ის რეგისტრაციის განხორციელების დამაბრკოლებელ გარემოებას, მითუფრო იმის გათვალისწინებით, რომ: საქმეში დაცული ცნობა-დახასიათების თანახმად (რასაც ეყრდნობოდა მოპასუხე სადავო რეგისტრაციიის განხორციელებისას): ირკვევა, რომ ... ქუჩა, #11-ში საცხოვრებელი ფართობის ოდენობა არის 230,6კვ.მ.; სარდაფი 88,81კვ.მ.; დამხმარე ფართი 39,68კვ.მ., სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრეთა აღრიცხული წილობრივი მონაცემების ფართების მიხედვით დათვლა, ჯამურად შეადგენს მთლიანი საცხოვრებელი ფართის ზუსტ ოდენობას, რაც საერთოდ არ გამოუკვლევიათ ქვემდგომ სასამართლოებს.

3. საქმეზე დადგენილი არ არის, ... ქუჩა, #11-ში (სარეგისტრაციო ჩანაწერების მიხედვით საცხოვრებელი ფართობის ოდენობით - 230,6კვ.მ.), კონკრეტულად რომელია ის ფართი, რომელზეც გაცემული იქნა აწ გარდაცვლილ მ. კ-ის სახელზე მისთვის ბინის სარგებლობის უფლების მიმნიჭებელი ორდერი, სახლთმფლობელობის რომელ ნაწილში მდებარეობს იგი.

4.სასამართლოებს არ უმსჯელიათ აწ გარდაცვლილი მ. კ-ის სახელზე გაცემული, მისთვის ბინის სარგებლობის უფლების მიმნიჭებელი ორდერით, სადავო ფართი სამემკვიდრეო სამართლის რომელი ნორმის საფუძველზე შეიძლება იქნეს მიჩნეული გარდაცვლილი მ. კ-ის სამკვიდრო მასაში შემავალ აქტივად, რომელიც როგორც მ. კ-ის მემკვიდრემ მიიღო კ. კ-მა, ისე დაასკვნეს, რომ „მოსარჩელის მიერ, სადავო ფართზე, უფლებადამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე წარმოდგენილია დასაბუთებული პრეტენზია“, ამასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მსჯელობას, რომ უძრავი ნივთის გასხვისების ფაქტის მიუხედავადაც, გ. ო-ის საკუთრების რეგისტრაციის უსწორობის დაშვების პირობებშიც ორდერი არ წარმოადგენს იმ ხარისხის უფლების დამდგენ დოკუმენტს, რომლითაც საკუთრების უფლების რეგისტრაცია პირდაპირ იქნებოდა შესაძლებელი, აღნიშნული ორდერი შესაძლებელია განხილული ყოფილიყო, როგორც პრივატიზაციის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველი, ამასთან, პრივატიზაციის ობიექტი შეიძლება იყოს მხოლოდ სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის საბინაო ფონდში არსებული თავისუფალი ფართი, კონკრეტულ საქმეში კი, სადავო ფართი წარმოადგენს ფიზიკური პირის საკუთრებას.

5.საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის შედეგად დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ კ. ნ-ის სახელზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია სასამართლო წესით სადავო არ გამხდარა, იგი სადავო ვეღარ გახდება მომავალშიც, მისი გასაჩივრების კანონით დადგენილი ვადის გასვლის გამო.

ამდენად, ამ ვითარებაში, ქვემდგომი სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით განსაზღვრული სასამართლო გადაწყვეტილების სახის (დავის გადაუწყვეტლად აქტის ბათილად ცნობა და მოპასუხისთვის ახალი აქტის გამოცემის დავალება) გამოყენება განსახილველ საქმეში არასწორია და ვერ პასუხობს მართლმსაჯულების ამოცანას: მხარეთა შორის არსებული კონფლიქტის მოგვარება - გადაწყვეტას, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 10 მაისის №882011213577-06 გადაწყვეტილების - გ. ო-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ, ბათილად ცნობა და ხელახლა განხილვა (დავის ამგვარი გადაწყვეტის კანონიერ ძალაში შესვლის დაშვების შემთხვევაში) შედეგობრივად პრაქტიკულ ასახვას ჰპოვებს შემდეგი სახით: საჯარო რეესტრი სარეგისტრაციო მონაცემების საფუძველზე ვალდებულია მიიღოს კვლავ იგივე გადაწყვეტილება - გ. ო-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ, ვინაიდან გაურკვეველია რომელი მტკიცებულებების გამოკვლევის ვალდებულება იგულისხმეს ქვემდგომმა სასამართლოებმა, რამდენადაც სასამართლო აქტები ასეთ მითითებას არ შეიცავს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105.2 მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ სასამართლომ საქმის განხილვისას ჯეროვნად უნდა გამოიკვლიოს მტკიცებულებები, სარწმუნოდ დაადგინოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, მისცეს მათ სამართლებრივი შეფასება და გამოიტანოს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ, საქმეზე კანონიერი და დასაბუთებული გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 412.2 მუხლის შესაბამისად, სახეზეა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალური და სამართლებრივი საფუძვლები, რის გამოც, სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ნორმების შესაბამისად, კვალიფიციური შეფასება უნდა მისცეს სარჩელის საგანს და დავა გადაწყვიტოს სარჩელის ფარგლებში მოქმედი საპროცესო და მატერიალური სამართლის კანონმდებლობის შესაბამისად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2; საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 მარტის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3.სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: /ნ. წკეპლაძე/

მოსამართლეები: /მ. ვაჩაძე/

/პ. სილაგაძე/