№ბს-658-643(კ-14) 21 მაისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლევან მურუსიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - გ. ტ-ე, გე. ტ-ე, ს. ნ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

მესამე პირები - ნაძალადევის რაიონის გამგეობა; ტ. ტ-ე

დავის საგანი - ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 6 აგვისტოს განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2013 წლის 30 აგვისტოს გ. ტ-ემ, ს. ნ-მა და გე. ტ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ 2010 წლის 1 სექტემბერს მათ ტ. ტ-ესთან ერთად განცხადებით მიმართეს გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას, რომლითაც ქ. თბილისში, ... ქ. №16-ში მათ სარგებლობაში არსებული უძრავი ქონების პრივატიზება მოითხოვეს. ამასთან, გამგეობას წარუდგინეს გ. ტ-ის ნოტარიულად დამოწმებული განცხადება, სადაც ის აცხადებდა, რომ უძრავი ქონებიდან თავის კუთვნილ წილს თმობდა გე. ტ-ის სასარგებლოდ.

ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 9 სექტემბრის №1459 განკარგულებით მოსარჩელეების მოთხოვნა დაკმაყოფილდა და უძრავი ქონების პრივატიზება განხორციელდა ტ. და გე. ტ-ეების სახელზე, მაგრამ გ. ტ-ის განცხადების მიუხედავად, გე. ტ-ის გაზრდილი წილი განკარგულებაში არ ასახულა და უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა გე. და ტ. ტ-ეების საერთო საკუთრებად. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გ. და გე. ტ-ეებმა განცხადებით მიმართეს გამგეობას, რომლითაც განკარგულებაში ცვლილების შეტანა და ბინის სამივე მოსარგებლეზე პრივატიზება მოითხოვეს.

ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 24 სექტემბრის №1501 განკარგულებით გ. და გე. ტ-ეების მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, 2010 წლის 9 სექტემბრის №1459 განკარგულებაში შეტანილ იქნა ცვლილებები და უძრავი ქონება საკუთრებაში გადაეცათ ტ., გ. და გე. ტ-ეებს. ხოლო გ. ტ-ემ გაასხვისა თავისი კუთვნილი წილი, რის საფუძველზეც საჯარო რეესტრში მესამე მესაკუთრედ დარეგისტრირდა ს. ნ-ი.

ტ. ტ-ემ მიმართა ქ. თბილისის მერიას და გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 24 სექტემბრის №1501 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა. საბოლოოდ, ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულებით ბათილად იქნა ცნობილი გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 24 სექტემბრის №1501 განკარგულება.

მოსარჩელეთა განმარტებით, წინააღმდეგობრივი და დაუსაბუთებელია ადმინისტრაციული ორგანოს განკარგულება. კერძოდ, ქ. თბილისის მერიამ არასწორად მიიჩნია, რომ განხორციელდა ბინის ხელმეორედ პრივატიზება და არა ადმინისტრაციულ აქტში ცვლილებების შეტანა. გ. ტ-ეს თავისი ნებით არ მიუტოვებია საცხოვრებელი ფართი და ეს გარემოება განაპირობა იმან, რომ ტ. ტ-ე გ. და გე. ტ-ეებს არ აძლევდა ბინაში ცხოვრების შესაძლებლობას. გ. ტ-ეს ამოწერის მიუხედავად არ დაუკარგავს ფართზე უფლება და ასეთი უფლება მას ექნებოდა სხვა ფართის მიღებამდე. ურთიერთგამომრიცხავია მერიის არგუმენტები, რადგან თუ მერია მიიჩნევს, რომ გ. ტ-ეს არ დაუთმია პრივატიზაციის მოთხოვნის უფლება და დათმო მხოლოდ წილი, რომელიც ისედაც არ ეკუთვნოდა, მაშინ უარის სათქმელად საჭირო აღარ იყო რაიმე დოკუმენტის შექმნა.

ამდენად, მოსარჩელეებმა ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულების ბათილად ცნობა და ტ. ტ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 26 სექტემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ ტ. ტ-ე და ქ. თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. ტ-ის, გე. ტ-ისა და ს. ნ-ის სასარჩელო განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1981 წლის 7 ოქტომბრის №011848 ორდერით ტ. ტ-ის სამსულიან ოჯახს გადაეცა ოროთახიანი ბინა ოქტომბრის რაისაბჭოს აღმასკომის 08.04.1981წ. გადაწყვეტილების საფუძველზე. ოჯახის შემადგელობაში მითითებულია ტ. ტ-ე, გ. ტ-ე და გე. ტ-ე. ამასთან, გ. ტ-ემ უარი განაცხადა საცხოვრებელი ბინიდან კუთვნილ წილზე გე. ტ-ის სასარგებლოდ და განმარტა, რომ თანახმა იყო ბინა ნებისმიერი ფორმით გადასულიყო გე. ტ-ის საკუთრებაში. წილის დათმობის განცხადება ნოტარიუსის მიერ 26.08.2010 წელს დამოწმდა.

2010 წლის 1 სექტემბერს გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას ბინის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ განცხადებით მიმართეს ტ. ტ-ემ და გე. ტ-ემ, რასაც თან დაურთეს ბინის ორდერი, პირადობის მოწმობების ასლები და გ. ტ-ის ნოტარიალური წესით დამოწმებული განცხადება საპრივატიზებო ბინიდან კუთვნილ წილზე გე. ტ-ის სასარგებლოდ უარის თქმის შესახებ. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 09.09.10წ. №1459 განკარგულებით ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, კორპუსი №16, ბინა №27 პრივატიზების გზით საქართველოს პრეზიდენტის 29.01.07 წლის №73 ბრძანებულების შესაბამისად საკუთრებაში გადაეცათ ტ. ტ-ეს და გე. ტ-ეს. ხსენებული განკარგულების საფუძველზე 2010 წლის 9 სექტემბერს ტ. და გე. ტ-ეების სახელზე გაიცა №3113 საკუთრების უფლების მოწმობა. 2010 წლის 10 სექტემბერს საჯარო რეესტრში პრივატიზებული ბინა აღირიცხა ტ. ტ-ის და გე. ტ-ის თანასაკუთრებაში, რეგისტრაციის №882010783078.

ამასთან, 21.09.2010 წელს გ. ტ-ემ უარი განაცხადა გე. ტ-ისათვის წილის დათმობაზე და მოითხოვა კუთვნილი წილი. გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.10წ. №1501 განკარგულებით გ. ტ-ის და გე. ტ-ის განცხადების საფუძველზე შეტანილ იქნა ცვლილება 09.09.10 წლის №1459 განკარგულებაში და ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, კორპუსი №16, ბინა №27 საკუთრებაში გადაეცათ ტ. ტ-ეს, გე. ტ-ეს და გ. ტ-ეს. ამ განკარგულების საფუძველზე გე., გ. და ტ. ტ-ეების მიმართ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაიცა №3125 საკუთრების უფლების მოწმობა. აღნიშნული ბინა საჯარო რეესტრში 2010 წლის 27 სექტემბერს აღირიცხა გე., ტ. და გ. ტ-ეების თანასაკუთრებაში, რეგისტრაციის №882010805050.

2011 წლის 3 აგვისტოს ტ. ტ-ემ ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა თბილისის მერიას გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.10წ. №1501 განკარგულების გაუქმების თაობაზე. ქ. თბილისის მერიის 12.12.11წ. №2827 განკარგულებით ძალაში დარჩა გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.10წ. №1501 განკარგულება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით ტ. ტ-ის სარჩელი, მოპასუხე - ქ. თბილისის მერიის მიმართ, მესამე პირები - ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობა, გე. ტ-ე და გ. ტ-ე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის - ქ. თბილისის მერიის 2012 წლის 12 დეკემბრის №2827 განკარგულების მეორე პუნქტის ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ტ. ტ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის 12.12.2011წ. №2827 განკარგულების მეორე პუნქტი გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.2010წ. №1501 განკარგულების ძალაში დატოვების თაობაზე და ქ. თბილისის მერიას საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა ტ. ტ-ის ადმინისტრაციულ საჩივარზე.

ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულებით დაკმაყოფილდა ტ. ტ-ის 2011 წლის 3 აგვისტოს ადმინისტრაციული საჩივარი და ბათილად იქნა ცნობილი გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 24 სექტემბრის №1501 განკარგულება.

ამასთან, სასამართლოს მითითებით, გ. ტ-ე 1988 წელს ამოეწერა სადავო ფართიდან და ამ პერიოდიდან არ უცხოვრია აღნიშნულ მისამართზე. სასამართლომ მხარეთა ახსნა-განმარტებებზე, საქმეში არსებულ მტკიცებულებზე მითითებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ გ. ტ-ემ საკუთარი ნების გამოვლენის საფუძველზე შეწყვიტა 1981 წლის 7 ოქტომბრის №011848 ორდერით მინიჭებული ფართით სარგებლობა და არ არის წარმოდგენილი რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა საწინააღმდეგო გარემოებას.

სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულება „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ“ აწესრიგებს სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის ამ დებულების ამოქმედებამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოთ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს, ამ პროცესში წარმოშობილ ურთიერთობებს და განსაზღვრავს დებულებით გათვალისწინებული ურთიერთობის მხარეებსა და მათ უფლებამოსილებებს. აღნიშნული წესის მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვ.) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე. ამავე წესის მე-5 მუხლის მე-2 პუნტის თანახმად, თუ კანონიერი მოსარგებლის მიერ წარდგენილი განცხადება და თანდართული დოკუმენტები აკმაყოფილებს ამ დებულებით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს, ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანო დადგენილ ვადაში იღებს გადაწყვეტილებას საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე. ზემოაღნიშნულ ნორმებზე მითითებით სასამართლომ განმარტა, რომ პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის საჭიროა ორი პირობის არსებობა: 1. უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის არსებობა და 2. ფიზიკური პირის მხრიდან არაპრივატიზირებული საცხოვრებელი (არასაცხოვრებელი) ფართის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი.

სასამართლოს მითითებით, გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.10წ. №1501 განკარგულებით გ. და გე. ტ-ეების განცხადების საფუძველზე შეტანილ იქნა ცვლილება 09.09.2010წ. №1459 განკარგულებაში და ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე კორპუსი №16, ბინა №27 საკუთრებაში გადაეცათ ტ., გე. და გ. ტ-ეებს. სადავო განკარგულების მიღების საფუძველი გახდა გ. ტ-ის 2010 წლის 21 სექტემბრის განცხადება, რომლითაც მან უარი განაცხადა საპრივატიზებო ბინიდან მისი კუთვნილი წილის გე. ტ-ეზე გადაფორმებაზე და მან მოითხოვა პრივატიზაციის განხორციელება მის სახელზე.

სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია, რომ სადავო ფართი გ. ტ-ის მიერ ხელახალი განცხადების წარდგენის მომენტისთვის აღარ წარმოადგენდა საბინაო ფონდის შემადგენელ ნაწილს და შესაბამისად, გამგეობა არ იყო უფლებამოსილი განეხორციელებინა უკვე პრივატიზებული და კერძო საკუთრებაში არსებული ფართის ხელახალი პრივატიზება.

სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი“ ბინის პრივატიზების უფლებას უკავშირებს ბინით მართლზომიერ სარგებლობის უფლებას. ვინაიდან დადგენილია, რომ სადავო ფართში ორდერის საფუძველზე შესახლებული გ. ტ-ე 1988 წლიდან ფაქტობრივად აღარ ცხოვრობს აღნიშნულ ფართში, ანუ, მან საცხოვრებელი ადგილი მიატოვა მუდმივად, ნებაყოფლობით, მან შეწყვიტა სადავო ბინასთან ყოველგვარი საყოფაცხოვრებო კავშირი, სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ტ-ის მიერ მუდმივ საცხოვრებლად სხვაგან გადასვლით, სადავო ფართით სარგებლობის, საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულება მოშლილად უნდა ჩაითვალოს. შესაბამისად, გ. ტ-ემ, როგორც ორდერში ჩაწერილმა პირმა დაკარგა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის და შესაბამისად, ფართის პრივატიზების უფლება.

სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 185-ე და 201-ე მუხლებზე და მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში საჩივრის განმხილველმა ორგანომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად შესწავლის შემდეგ მიიღო გადაწყვეტილება საჩივრის დაკმაყოფილების შესახებ, ხოლო მოსარჩელემ ვერ შეძლო საწინააღმდეგო არგუმენტაციისა და იმ სამართლებრივი ნორმის მითითება, რომლის საფუძველზეც დაადასტურებდა მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების ქმედებისა და მათ მიერ მიღებული აქტის კანონსაწინააღმდეგო ხასიათს, ვერ მიუთითა კანონის ისეთ დარღვევაზე, რომლის არარსებობის შემთხვევაშიც საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება; შესაბამისად, არ არსებობდა ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ტ-ემ, ს. ნ-მა და გე. ტ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 6 აგვისტოს განჩინებით გ. ტ-ის, გე. ტ-ისა და ს. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების დასაბუთებისას მიუთითა მათზე და სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში დამატებით განმარტა, რომ გ. ტ-ის 2010 წლის 21 სექტემბრის განცხადება, რომელიც გ. ტ-ის ცალმხრივი ნების გამოვლენის შესახებ გარიგებას წარმოადგენს არ შეიძლება მიჩნეული იქნას ნამდვილი ნების გამოვლენად და შესაბამისად, სამართლებრივი შედეგების მომტანად; კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50–ე–51–ე მუხლების შესახებ, რომელთა მიხედვით გარიგება არის ცალმხრივი, ორმხრივი ან მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ; ნების გამოვლენა, რომელიც მოითხოვს მეორე მხარის მიერ მის მიღებას, ნამდვილად ჩაითვლება იმ მომენტიდან, როდესაც იგი მეორე მხარეს მიუვა. ნების გამოვლენა არ ჩაითვლება ნამდვილად, თუ მეორე მხარე წინასწარ ან მაშინვე განაცხადებს უარს. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ გ. ტ-ემ 2010 წლის 26 აგვისტოს გამოავლინა ცალმხრივი ნება პრივატიზაციაში მონაწილეობაზე უარის შესახებ, აღნიშნული ნება მივიდა რა მეორე მხარესთან ანუ პრივატიზაციაში მონაწილეობის უფლების მქონე დანარჩენ პირებთან და პრივატიზაციის განმახორციელებელ ორგანოსთან, მას კანონიერად მოჰყვა შესაბამისი სამართლებრივი შედეგი და შესაბამისად, პრივატიზაცია განხორციელდა ორ პირზე (გამოიცა შესაბამისი საპრივატიზებო აქტი, 09.09.2010 წლის №1459 განკარგულება).

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ გ. ტ-ის 2010 წლის 26 აგვისტოს ნების გამოვლენა არ ჩაითვლებოდა ნამდვილად და არ იქნებოდა სამართლებრივი შედეგის მომტანი, თუ გ. ტ-ე წინასწარ ანუ პრივატიზაციის აქტის გამოცემამდე, ან მაშინვე ანუ პრივატიზაციის პროცესის დაწყებისას, როდესაც მისი განცხადება წარდგენილ იქნა ადმინისტრაციულ ორგანოში, განაცხადებდა უარს 2010 წლის 26 აგვისტოს განცხადებაში გამოვლენილ ნებაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე გ. ტ-ის 2010 წლის 21 სექტემბრის უარი 2010 წლის 26 აგვისტოს თანხმობაზე ვერ ჩაითვლება ნამდვილად და ვერ შეცვლის 2010 წლის 26 აგვისტოს ნამდვილი ნების გამოვლენის საფუძველზე წარმოშობილ სამართლებრივ შედეგს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების პოზიცია იმის შესახებ, რომ გ. ტ-ის 2010 წლის 21 სექტემბრის განცხადება არის ადმინისტრაციული საჩივარი 09.09.2010 წლის №1459 პრივატიზაციის აქტზე, ვინაიდან მას ასეთი შინაარსი არ გააჩნია. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, 2010 წლის 21 სექტემბრის განცხადება თუნდაც ადმინისტრაციულ საჩივრად განეხილა ადმინისტრაციულ ორგანოს, მაინც არ არსებობდა სამართლებრივი წანამძღვრები მის დასაკმაყოფილებლად ყოველივე იმის გამო, რაც ზემოთ იქნა აღნიშნული გ. ტ-ის 2010 წლის 21 სექტემბრის ნების გამოვლენის განმარტებასთან დაკავშირებით. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ადმინისტრაციული ორგანო არც გე. ტ-ის განცხადების საფუძველზე იყო უფლებამოსილი შეეტანა ცვლილება პრივატიზაციის აქტში გ. ტ-ის სასარგებლოდ, ვინაიდან, გე. ტ-ე განცხადების წარდგენის დროისათვის (15.09.2010წ., ს.ფ.51, ტომი2) საჯარო რეესტრში (10.09.2010 წლიდან) მესაკუთრედ იყო რეგისტრირებული პრივატიზებულ ფართზე, შესაბამისად, გე. ტაბტაძეს მისი კუთვნილი ფართიდან გ. ტ-ისათვის წილის გასაცემად არ სჭირდებოდა გამგეობის მიერ აქტის გამოცემა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. ტ-ის 2010 წლის 26 აგვისტოს განცხადება გამგეობის მიერ სწორად იქნა შეფასებული, როგორც თანხმობა მისი მონაწილეობის გარეშე პრივატიზაციის განხორციელებაზე, რადგან საქართველოს პრეზიდენტის 29.01.07წ. №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ მე–4 მუხლის მე-2 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, თუ კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტში მითითებულია რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლე და საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის უფლების დათმობა ხდება კანონიერი მოსარგებლის მიერ საპრივატიზებო დოკუმენტაციას უნდა დაერთოს ასეთი პირის ნოტარიალურად დამოწმებული თანხმობა. ამასთან, ამავე წესის მე–5 მუხლის 2² პუნქტის მიხედვით, რამდენიმე კანონიერი მოსარგებლის არსებობის შემთხვევაში საპრივატიზებო ფართობი შეიძლება გადაეცეთ საერთო საკუთრებაში ყველა კანონიერი მოსარგებლის ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე. ამდენად, „წესების“ მიხედვით დაიშვება კანონიერი მოსარგებლის მიერ საპრივატიზებო ფართზე საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის უფლების დათმობა, რასაც შედეგად მოჰყვება პრივატიზაციის მოთხოვნის უფლების მქონე სხვა კანონიერ მოსარგებლეებისათვის საპრივატიზებო ფართის გადაცემა საერთო საკუთრებაში ყველა მათგანის თანხმობის საფუძველზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 6 აგვისტოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ტ-ემ, ს. ნ-მა და გე. ტ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორების განმარტებით, არც ადმინისტრაციულმა ორგანომ და არც სასამართლომ არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე, რომ ტ. ტ-ის მოთხოვნით არ შეიძლებოდა ადმინისტრაციული აქტის იმ ნაწილის გაუქმება, რომელიც მის ინტერესს არ ეხებოდა, შესაბამისად, მერია არ იყო უფლებამოსილი მთლიანად გაეუქმებინა განკარგულება. ამასთან, კასატორთა მითითებით, სასამართლოს უნდა დაედგინა გ. ტ-ე წარმოადგენდა თუ არა პრივატიზაციაში მონაწილე პირს. კასატორთა მტკიცებით, გ. ტ-ე იყო პრივატიზაციის უფლების მქონე სუბიექტი, თუმცა მას საპრივატიზაციო ბინის ფლობა არ შეეძლო მამის წინააღმდეგობის გამო, ხოლო ბინიდან ამოწერის საფუძველი კი ის გარემოება გახდა, რომ მას შეეძინა ბავშვი, რა დროსაც აუცილებელი იყო ბავშვის რეგისტრაციის ადგილის მიხედვით სამშობიაროდან გაწერა და შესაბამის მისამართზე მათი აღრიცხვა.

ამასთან, 2014 წლის 6 ნოემბერს ტ. ტ-ემ განცხადებით მომართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, აღსრულების ეროვნული ბიუროს წარმოებაში არსებულ A14023749 საქმეზე სააღსრულებო წარმოების შეჩერება მოითხოვა, იმ მოტივით, რომ სადავო უძრავი ქონების ერთ-ერთი თანამესაკუთრის - გე. ტ-ის ვალის გამო ბინას დაედო ყადაღა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით ტ. ტ-ის განცხადება სააღსრულებო წარმოების შეჩერების თაობაზე დარჩა განუხილველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ. და გე. ტ-ეებისა და ს. ნ-ის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 20 იანვრის განჩინებით გ. და გე. ტ-ეებისა და ს. ნ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. და გე. ტ-ეებისა და ს. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებაზე: 1981 წლის 7 ოქტომბრის №011848 ორდერით ტ. ტ-ის სამსულიან ოჯახს გადაეცა ოროთახიანი ბინა ოქტომბრის რაისაბჭოს აღმასკომის 08.04.1981წ. გადაწყვეტილების საფუძველზე. ოჯახის შემადგელობაში მითითებულია ტ. ტ-ე, გ. ტ-ე და გე. ტ-ე.

2010 წლის 1 სექტემბერს გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობას ბინის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ განცხადებით მიმართეს ტ. ტ-ემ და გე. ტ-ემ, რასაც თან დაურთეს ბინის ორდერი, პირადობის მოწმობების ასლები და გ. ტ-ის სანოტარო წესით დამოწმებული განცხადება (26.08.2010წ.) საპრივატიზებო ბინიდან კუთვნილ წილზე გე. ტ-ის სასარგებლოდ უარის თქმის შესახებ, სადაც იგი განმარტავდა, რომ თანახმა იყო ბინა ნებისმიერი ფორმით გადასულიყო გე. ტ-ის საკუთრებაში. ქ. თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 09.09.2010 წლის №1459 განკარგულებით ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, კორპუსი №16, ბინა №27 პრივატიზების გზით საქართველოს პრეზიდენტის 29.01.2007 წლის №73 ბრძანებულების შესაბამისად საკუთრებაში გადაეცათ ტ. ტ-ეს და გე. ტ-ეს. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე 2010 წლის 9 სექტემბერს ტ. და გე. ტ-ეების სახელზე გაიცა №3113 საკუთრების უფლების მოწმობა; ხოლო 2010 წლის 10 სექტემბერს პრივატიზებული ბინა საჯარო რეესტრში აღირიცხა ტ. ტ-ის და გე. ტ-ის თანასაკუთრებაში, რეგისტრაციის №882010783078. დადგენილია, რომ აღნიშნული პრივატიზაციის აქტი და საკუთრების რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის აქტი არ გასაჩივრებულა არც პრივატიზაციაში მონაწილე პირების - გე. და ტ. ტ-ეების და არც პრივატიზაციის გარეშე დარჩენილი პირის - გ. ტ-ის მიერ.

2010 წლის 21 სექტემბერს გ. ტ-ემ წერილობით უარი განაცხადა გე. ტ-ისათვის წილის დათმობაზე და გამგეობას მის სახელზე მისი კუთვნილი წილის პრივატიზაციის თაობაზე მიმართა. ასეთივე შინაარსის განცხადებით გამგეობას გე. ტ-ემაც მიმართა. გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.2010 წლის №1501 განკარგულებით გ. ტ-ის და გე. ტ-ის განცხადებების საფუძველზე შეტანილ იქნა ცვლილება 09.09.2010 წლის №1459 განკარგულებაში და ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, კორპუსი №16, ბინა №27 საკუთრებაში გადაეცათ ტ. ტ-ეს, გე. ტ-ეს და გ. ტ-ეს. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე გე., გ. და ტ. ტ-ეების მიმართ 2010 წლის 24 სექტემბერს გაიცა №3125 საკუთრების უფლების მოწმობა; ხოლო 2010 წლის 27 სექტემბერს ბინა საჯარო რეესტრში აღირიცხა გე., ტ. და გ. ტ-ეების თანასაკუთრებაში, რეგისტრაციის №882010805050.

2011 წლის 3 აგვისტოს ტ. ტ-ემ ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა თბილისის მერიას გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.2010 წლის №1501 განკარგულების გაუქმების მოთხოვნით. ქ. თბილისის მერიის 12.12.2011 წლის №2827 განკარგულებით ძალაში დარჩა 24.09.2010 წლის №1501 განკარგულება, რაც ტ. ტ-ის მიერ გასაჩივრდა სასამართლოში. საბოლოოდ, სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2012 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის 12.12.2011 წლის №2827 განკარგულების მეორე პუნქტი გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 24.09.2010 წლის №1501 განკარგულების ძალაში დატოვების თაობაზე და ქ. თბილისის მერიას საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის და შეფასების შემდეგ ახალი აქტის გამოცემა დაევალა) ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულებით დაკმაყოფილდა ტ. ტ-ის 2011 წლის 3 აგვისტოს ადმინისტრაციული საჩივარი და ბათილად იქნა ცნობილი გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 24 სექტემბრის №1501 განკარგულება.

განსახილველი დავის საგანს სწორედ ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულების კანონიერების დადგენა წარმოადგენს, რომლითაც დაკმაყოფილდა ტ. ტ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი და ბათილად იქნა ცნობილი გლდანი–ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 24 სექტემბრის №1501 განკარგულება; სადავო ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულება კი გამოცემულ იქნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 31 ოქტომბრის (საქმე №3ბ/1084–12) გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ განსახილველი სამართალურთიერთობის შეფასებისას გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს იმ გარემოების დადგენას, გ. ტ-ე იყო თუ არა უფლებამოსილი განეკარგა საპრივატიზაციო ფართზე უფლება, შესაბამისად, შეფასება უნდა მიეცეს იმ უმნიშვნელოვანეს საკითხს წარმოადგენდა თუ არა გ. ტ-ე სადავო ფართის პრივატიზაციის უფლების მქონე სუბიექტს.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ეს დებულება არეგულირებს სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის ამ დებულების ამოქმედებამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს, ამ პროცესში წარმოშობილ ურთიერთობებს და განსაზღვრავს დებულებით გათვალისწინებული ურთიერთობის მხარეებსა და მათ უფლება-მოვალეობებს. ამავე დებულების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის საკუთრებაში გადაცემის განხილვის საფუძველია კანონიერი მოსარგებლის წერილობითი განცხადება შესაბამის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელ ორგანოში. თავის მხრივ, აღნიშნული დებულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტი ადგენს კანონიერი მოსარგებლის ლეგალურ დეფინიციას, რომლის თანახმად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვ.) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე.

ამდენად, ზემოაღნიშნულ ნორმებზე დაყრდნობით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის საჭიროა ორი პირობის არსებობა: 1. უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტი და 2. ფიზიკური პირის მხრიდან საპრივატიზაციო ფართის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი. ამასთან, აღნიშნული ორი პირობა კუმულაციურად უნდა არსებობდეს.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ტ. ტ-ის სამსულიან ოჯახს, მათ შორის გ. ტ-ეს, უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტით - 1981 წლის 7 ოქტომბრის №011848 ორდერით გადაეცა სადავო ბინა. შესაბამისად, გ. ტ-ე აკმაყოფილებს კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის არსებობის პირობას.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე დადგენილია, რომ გ. ტ-ე 1988 წელს ამოეწერა სადავო ბინიდან და ამ პერიოდიდან იგი აღარ სარგებლობდა საპრივატიზაციო ფართით. კასატორთა განმარტებით, გ. და გე. ტ-ეებს ტ. ტ-ე არ აძლევდა ბინით სარგებლობის შესაძლებლობას, შესაბამისად, მათ მიერ საცხოვრებელი ფართით სარგებლობა ობიექტური მიზეზების გამო შეუძლებელი იყო.

საკასაციო სასამართლოს არაერთხელ განუმარტავს, რომ მხოლოდ ის გარემოება, რომ პირი საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ ვერ დაეუფლა ნივთს მესამე პირის არამართლზომიერი, განგრძობადი ქმედების გამო, ცხადია ვერ იქცევა იმ უფლების მინიჭებაზე უარის თქმის მოტივად, რომელიც მას კანონიერი საფუძვლით აქვს მოპოვებული. თუმცა, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება გ. ტ-ის მხრიდან ტ. ტ-ის ქმედებაზე რეაგირების რაიმე ფაქტი, ის გარემოება, რომ გ. ტ-ე რაიმე სახით ცდილობდა ბინაზე სარგებლობის უფლების მოპოვებას. აღსანიშნავია, რომ გ. ტ-ეს ამ პერიოდის განმავლობაში არ მიუმართავს არცერთი ორგანოსთვის იმის თაობაზე, რომ ტ. ტ-ის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების გამო ხელი ეშლებოდა საცხოვრებელი ფართით სარგებლობაში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებებს მასზედ, რომ სადავო ფართში ორდერის საფუძველზე შესახლებული გ. ტ-ე 1988 წლიდან ამოეწერა რა და ფაქტობრივად აღარ სარგებლობდა საპრივატიზაციო ფართით, შეწყვიტა სადავო ბინასთან ყოველგვარი საყოფაცხოვრებო კავშირი და მოშალა კომუნალური საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის ხელშეკრულება, იგი საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ საფუძველზე ვეღარ მიიღებდა სადავო ბინის პრივატიზებაში მონაწილეობას, რადგან აღნიშნული წესი პრივატიზაციის უფლებას უკავშირებს საპრივატიზაციო ფართით მართლზომიერ და ფაქტობრივ ფლობა-სარგებლობას. შესაბამისად, გ. ტ-ემ მუდმივ საცხოვრებლად სხვაგან გადასვლით დაკარგა სადავო საცხოვრებელ ფართზე პრივატიზების უფლება. ფიზიკური პირის მხრიდან საპრივატიზაციო ფართის ფლობა-სარგებლობა კი პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის სავალდებულო პირობას წარმოადგენს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სარგებლობის ფაქტის გათვალისწინებით გ. ტ-ისათვის პრივატიზების უფლებაზე უარის თქმით გე. ტ-ეს არ ერთმევა აღნიშნული უფლება, ვინაიდან, ტ. ტ-ეს პრეტენზია არ გამოუთქვამს გე. ტ-ის სახელზე ფართის პრივატიზებასთან დაკავშირებით. შესაბამისად, არ არსებობს გე. ტ-ისათვის პრივატიზების უფლებაზე უარის თქმის საფუძველი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების პოზიციას და მიუთითებს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ გვაქვს ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 22 ივლისის №1491 განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გ. და გე. ტ-ეებისა და ს. ნ-ის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, რადგან გასაჩივრებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 6 აგვისტოს განჩინება არსებითად სწორია, არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი და იგი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, დატოვებულ უნდა იქნეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ელი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესოს კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. და გე. ტ-ეებისა და ს. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 6 აგვისტოს განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

ნ. სხირტლაძე