#ბს-280-276(გ-15) 4 ივნისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, ლევან მურუსიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

მოსარჩელე _ შპს „...“

მოპასუხეები _ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო

მესამე პირები - სს „...“; სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

დავის საგანი _ სასამართლოთა შორის განსჯადობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2015 წლის 10 თებერვალს შპს „...“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 21 დეკემბრის #922 განკარგულებით სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შესაბამისი უძრავი ქონება პირდაპირი მიყიდვის წესით უნდა გადასცემოდა შპს „...“. 2010 წლის 17 თებერვალს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და შპს „...“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, ხოლო 2010 წლის 5 მაისს გაიცა საკუთრების მოწმობა.

საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2010 წლის 24 მარტის #1-1/427 ბრძანებით მოიშალა 2010 წლის 17 თებერვლის ხელშეკრულება, ხოლო საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2011 წლის 20 აპრილის #1-1/635 ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა ხელშეკრულების მოშლის შესახებ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2010 წლის 24 მარტის #1-1/427 ბრძანება.

საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2012 წლის 4 ივნისის #1-1/1276 ბრძანებით შეწყდა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და შპს „...“ შორის 2010 წლის 17 თებერვალს გაფორმებული ხელშეკრულება. აღნიშნული ბრძანების საფუძველზე შპს „...“ ჩამოერთვა საკუთრება. ამავე ბრძანებით სახელმწიფო ქონების მართვის პოლიტიკის დეპარტამენტს დაევალა შესაბამისი ქონების დაბრუნებისა და სახელმწიფო ქონების რეგისტრაციასთან დაკავშირებული კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიებების განხორციელება.

საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის მოადგილის 2012 წლის 31 ივლისის #1-1/1595 ბრძანებით სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება შეტანილ იქნა სს „...“ კაპიტალში.

2014 წლის 11 სექტემბერს შპს „...“ განცხადებით მიმართა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2012 წლის 4 ივნისის #1-1/1276 ბრძანების არარად აღიარების მოთხოვნით, თუმცა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სადავო საკითხთან დაკავშირებით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ გამოუცია.

მოსარჩელის მითითებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის 1-ლი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემისთანავე ითვლება არარად, თუ იგი გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ.

მოსარჩელის განმარტებით, სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია არაუფლებამოსილი პირის - მინისტრის მოადგილის მიერ, რომელსაც არ ჰქონდა სადავო ბრძანების გამოცემის უფლებამოსილება. ამასთან, არ არსებობდა სადავო აქტის გამოცემის სამართლებრივი საფუძველი, რამდენადაც მისი გამოცემის მომენტისათვის არ მოქმედებდა „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-20 მუხლის მე-6 პუნქტი, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ქონების პრივატიზების მიზნით დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საპრივატიზებო პირობების დარღვევის გამო ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის შემთხვევაში პრივატიზებული ქონება ბრუნდება სახელმწიფო საკუთრებაში, ხოლო ამ ქონებაზე რეგისტრირებული მესამე პირის (პირთა) იპოთეკის უფლება (უფლებები) უქმდება, თუ ქონების იპოთეკით დატვირთვამდე საჯარო რეესტრში უძრავი ნივთის შესახებ ჩანაწერში რეგისტრირებულია საპრივატიზებო ვალდებულების (ვალდებულებების) ამსახველი შესაბამისი ინფორმაცია. ამასთანავე, ქონების შემძენს სახელმწიფო არ აუნაზღაურებს გადახდილ თანხებს და გაწეულ ხარჯებს“.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2012წლის 4 ივნისის №1-1/1276 ბრძანების არარად აღიარება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 11 თებერვლის განჩინებით შპს „...“ სასარჩელო განცხადება მოპასუხე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2012 წლის 4 ივნისის №1-1/1276 ბრძანების არარად აღიარების შესახებ, განსახილველად გადაეგზავნა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-15 მუხლის თანახმად, სასამართლოს სარჩელი წარედგინება მოპასუხის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით. სარჩელი იურიდიული პირის მიმართ სასამართლოს წარედგინება იურიდიული პირის ადგილსამყოფელის მიხედვით. ამავე კოდექსის მე-18 მუხლის თანახმად, სარჩელი საკუთრების უფლების, ქონების უფლებრივი დატვირთვის ან ასეთი დატვირთვისაგან განთავისუფლების შესახებ, აგრეთვე ქონების გაყოფასთან, განაწილებასა და ფლობასთან დაკავშირებული სარჩელი, თუ დავა ეხება უძრავ ნივთებზე, მათ შორის, მიწის ნაკვეთებზე უფლებას, შეიძლება შეტანილ იქნეს სასამართლოში ნივთის ადგილსამყოფელის მიხედვით.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სარჩელი უნდა წარედგინოს იმ სასამართლოს, რომელიც ზემოხსენებული საპროცესო ნორმების შესაბამისად უფლებამოსილია გადაწყვიტოს ადმინისტრაციული საქმე. განსახილველ შემთხვევაში, სადავო უძრავი ქონების ადგილსამყოფელია ზუგდიდი და ხობი, რის გამოც საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს „...“ სასარჩელო განცხადება განსჯადობით განსახილველად ექვემდებარება ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩელემ დაზუსტებული სარჩელით მიმართა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს, მესამე პირებად მიუთითა სს „...“ და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 21 აპრილის განჩინებით მოცემული საქმე განსჯადობის შესახებ დავის გადასაწყვეტად საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაცილ საქმეთა პალატას გადმოეგზავნა.

ზუგდიდის რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მსჯელობა განსჯადობასთან დაკავშირებით და განმარტა, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-2 პუნქტისა და „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტით, ყოველი პირი უნდა განსაჯოს მხოლოდ იმ სასამართლომ, რომლის იურისდიქციასაც ექვემდებარება მისი საქმე. ამასთან, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სარჩელი უნდა წარედგინოს იმ სასამართლოს, რომელიც უფლებამოსილია განიხილოს და გადაწყვიტოს ადმინისტრაციული საქმე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით, არაგანსჯად სასამართლოში სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში სასამართლო სარჩელს გადაუგზავნის განსჯად სასამართლოს და ამის შესახებ აცნობებს მოსარჩელეს.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ წარმოდგენილი სარჩელით დავის საგანს წარმოადგენს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად აღიარება.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით, განსჯადობა გულისხმობს საქმეების კანონის ზუსტად განსაზღვრული წესით განაწილებას ცალკეული სასამართლოების მიხედვით, რაც სასამართლოებს ანიჭებს კომპეტენციას განიხილონ საქმე თავიანთიი სამოქმედო ტერიტორიის ფარგლებში. ამ წესის ხელყოფა იწვევს არაუფლებამოსილი სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას და შესაბამისად საპროცესო-სამართლებრივი ნორმების იმგვარ დარღვევას, რომელიც სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური პროცესუალური საფუძველია (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ა“ პუნქტი).

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კანონმდელობა არ იცნობს განსჯადობის მარეგულირებელ კონკრეტულ წესებს. ადმინისტრაციული საქმეების ტერიტორიული განსჯადობა უნდა მოწესრიგდეს სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით, რითაც რეგლამენტირებულია ტერიტორიული განსჯადობის სხვადასხვა სახეები და წესები, მოცემულ შემთხვევაში უნდა გადაწყდეს შპს „...“ სარჩელის მიმართ უნდა გავრცელდეს საერთო თუ ნივთობრივი განსჯადობის წესები.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-15 მუხლით განსაზღვრულია ტერიტორიული განსჯადობის საერთო წესი. მითითებული ნორმა პირდაპირ მიუთითებს, რომ სარჩელი იურიდიული პირის მიმართ სასამართლოს წარედგინება მისი ადგილსამყოფლის მიხედვით.

ამდენად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-15 მუხლი საერთო განსჯადობას განსაზღვრავს და ერთნაირად ვრცელდება ნებისმიერ დავაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ამავე კოდექსით განსხვავებული წესია დადგენილი.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით, კონკრეტულ შემთხვევაში, საყურადღებოა ამავე კოდექსის მე-18 მუხლის დანაწესი, რომლითაც კანონმდებლის მიერ დადგენილია, რომ სარჩელი საკუთრების უფლების, ქონების უფლებრივი დატვირთვის ან ასეთი დატვირთვისაგან განთავისუფლების შესახებ, აგრეთვე ქონების გაყოფასთან, განაწილებასა და ფლობასთან დაკავშირებული სარჩელი, თუ დავა ეხება უძრავ ნივთებზე, მათ შორის, მიწის ნაკვეთებზე უფლებას, შეიძლება შეტანილ იქნეს სასამართლოში ნივთის ადგილსამყოფელის მიხედვით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ნივთობრივ განსჯადობას განეკუთვნება სარჩელი, რომელიც მიმართულია უძრავი ნივთის მესაკუთრის ან მფლობელის წინააღმდეგ, აგრეთვე სარჩელი, რომელიც აღძრულია უძრავი ნივთის დაზიანების ან ზარალის ანაზღაურების გამო.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ დაზუსტებული სარჩელის შინაარსიდან ირკვევა, რომ შპს „...“ მიერ სარჩელში მოპასუხედ მითითებულია საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, ასევე მესამე პირებად დასახელებულნი არიან სს „...“ და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო, ხოლო სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს ინდივიდუალური ადმინისტრაცუილ-სამართლებრივი აქტის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის მოადგილის 2012 წლის 4 ივნისის №1-1/1276 ბრძანების არარად აღიარება იმ საფუძვლით, რომ აქტი გამოცემულია არაუფლებამოსილი თანამდებობის პირის მიერ და აგრეთვე, აქტის გამოცემის მომენტისთვის არ არსებობდა მისი გამოცემისათვის სამართლებრივი საფუძველი.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს შპს „...“ მიერ აღძრულ სარჩელში დავის საგანს წარმოადგენს არა უძრავი ქონება, არამედ ინდივიდუალური ადმინისტრაცუილ-სამართლებრივი აქტის არარად აღიარება, რაც სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლების გათვალისწინებით, გულისხმობს სადავო აქტის კანონიერების შემოწმებას. სადავო აქტის კანონთან შესაბამისობის შემოწმება კი წარმოადგენს იმ სასამართლოს კომპეტენციას, რომლის მოქმედების სფეროშიც აქვს ადგილსამყოფელი მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს. აქვე გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ როგორც მოპასუხე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, ისე მესამე პირების ადგილსამყოფელია ქ. თბილისი (ჭანტურიას ქ. №12; ... ქ. №6), რაც მიუთითებს საერთო განსჯადობის წესით საქმის განხილვისა და გადაწყვეტის აუცილებლობაზე. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე ტერიტორიული განსაჯდობის წესის გათვალისწინებით განსჯად სასამართლოს წარმოადგენს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგია და განსჯადობის საგამონაკლისო წესით (ნივთობრივი განსჯადობა) განხილვის საფუძველი არ არსებობს.

ზუგდიდის რაიონულმა სასამართლომ ასევე მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ 2013 წლის 9 სექტემბერს მიღებული განჩინებაზე (საქმე ბს-425-414(გ-13), რომლითაც საკასაციო სასამართლოს მიერ განინარტა, რომ იმ შემთხვევაში, როდესაც ადმინისტრაციული დავის საგანს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების კანონიერება, საერთო განსჯადობის წესების საფუძველზე სარჩელი უნდა წარედგინოს, განიხილოს და გადაწყვიტოს მოპასუხის ადგილსამყოფელის მიხედვით განსჯადმა სასამართლომ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების, განსჯადობის თაობაზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიისა და ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს მოსაზრებების გაცნობის შედეგად, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26.3. მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე, წყვეტს რა დავას სასამართლოთა შორის განსჯადობის თაობაზე, მიაჩნია, რომ მოცემული საქმე განსჯადობით განსახილველად უნდა დაექვემდებაროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ზუგდიდის რაიონულმა სასამართლომ არსებითად სწორად განსაზღვრა მოცემული დავის განსჯადობის საკითხი და მართებულად მიიჩნია საქმე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის განსჯად დავად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 42.2 მუხლის თანახმად, ყოველი პირი უნდა განსაჯოს მხოლოდ იმ სასამართლომ, რომლის იურისდიქციასაც ექვემდებარება მისი საქმე. „ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენცია“ კანონიერ სასამართლოზე ადამიანის უფლებას სამართლიანი სასამართლოს ძირითადი უფლების შემადგენელ ნაწილად მოიაზრებს (მე-6 მუხ.). კანონიერი სასამართლოს უფლება კი სასამართლოს განსჯადობის ზუსტ განსაზღვრას მოითხოვს.

ამასთან, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლი იმპერატიული შინაარსის ნორმაა, რომელიც ცალსახად ადგენს სარჩელის წარდგენის ვალდებულებას განსჯად სასამართლოში. მითითებული ნორმის პირველი ნაწილის თანახმად, სარჩელი უნდა წარედგინოს იმ სასამართლოს, რომელიც უფლებამოსილია განიხილოს და გადაწყვიტოს ადმინისტრაციული საქმე. ამასთან, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, არაგანსჯად სასამართლოში სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში სასამართლო სარჩელს გადაუგზავნის განსჯად სასამართლოს და ამის შესახებ აცნობებს მოსარჩელეს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ იმ მომენტიდან, როცა სასამართლო არაგანსჯადი ხდება, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26.2. მუხლი სასამართლოს ავალდებულებს საქმე გადაუგზავნოს განსაჯად სასამართლოს, წინააღმდეგ შემთხვევაში სახეზე იქნება არაუფლებამოსილი სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა, რაც იწვევს საპროცესო ნორმების იმგვარ დარღვევას, რომელიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ა“ პუნქტის თანახმად, სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური პროცესუალური საფუძველი ხდება.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ თუ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის III თავით (განსჯადობა) გათვალისწინებული განსჯადობის წესები. აღნიშნულ თავში შემავალი მე-15 მუხლით რეგლამენტირებულია საერთო განსჯადობის შესახებ წესები. მითითებული მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სასამართლოს სარჩელი წარედგინება მოპასუხის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით, ხოლო სარჩელი იურიდიული პირის მიმართ სასამართლოს წარედგინება იურიდიული პირის ადგილსამყოფელის მიხედვით. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-15 მუხლის პირველი ნაწილი თავისი ხასიათით, შინაარსითა და იურიდიული ბუნებით არის ზოგადი და ამავე დროს იმპერატიული ნორმა, რომელიც ერთმნიშვნელოვნად და ცალსახად ადგენს განსჯად საერთო სასამართლოს ტერიტორიული ნიშნის, ანუ მოპასუხის ადგილსამყოფელის მიხედვით.

ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-18 მუხლით რეგლამენტირებულია ნივთობრივი განსჯადობის შესახებ სპეციალური წესები. ხსენებული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სარჩელი საკუთრების უფლების შესახებ, თუ დავა ეხება უძრავ ნივთზე, მათ შორის, მიწის ნაკვეთზე უფლებას, შეიძლება შეტანილ იქნეს სასამართლოში ნივთის ადგილსამყოფელის მიხედვით. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მითითებული საპროცესო ნორმა ადგენს სპეციალურ განსჯადობას და იძლევა შესაძლებლობას, შესაბამისი სუბიექტური და ობიექტური გარემოებების არსებობისას, განსჯადი სასამართლო განისაზღვროს უძრავი ნივთის ფაქტობრივი ადგილსამყოფელის მიხედვით.

განსახილველ საქმეში მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანო არის საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, ხოლო დავის საგანს წარმოადგენს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის მოადგილის 2012 წლის 4 ივლისის №1-1/276 ბრძანების არარად აღიარება. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული დავის განსჯადობის საკითხის გადაწყვეტისათვის განმსაზღვრელი არ არის ის ფაქტი, რომ სადავო საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის მოადგილის 2012 წლის 4 ივლისის №1-1/276 ბრძანებით, რომლის არარად აღიარებასაც ითხოვს მოსარჩელე, შეწყდა მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულება. მოსარჩელე სარჩელის საფუძვლად უთითებს იმ გარემოებებზე, რომ სადავო აქტი გამოცემულია არაუფლებამოსილი პირის მიერ, ამასთან, არ არსებობდა მისი გამოცემის სამართლებრივი საფუძველი. ანუ მოსარჩელე სადავოდ არ ხდის ხელშეკრულების პირობების შესრულება-შეუსრულებლობას, იგი აქტის გამომცემი პირის არაუფლებამოსილებასთან ერთად აპელირებს აქტის გამოცემის სამართლებრივი საფუძვლების არ არსებობაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დავის საგანი ეხება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერებას, რა დროსაც სასამართლოებმა წარმოდგენილი სარჩელის სასამართლო წესით განსჯადობის განსაზღვრისას უნდა დაადგინონ არა ის ფაქტი, თუ სად მდებარეობს უძრავი ქონება და რას ეხება სადავო აქტები, არამედ აქტების გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანოების მიხედვით უნდა გამოარკვიონ თუ რომელი სასამართლოს სამოქმედო ტერიტორიას განეკუთვნება საქმე განსახილველად. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული დავის საგანს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერება, რა დროსაც საერთო განსჯადობის წესების საფუძველზე სარჩელი უნდა წარედგინოს, განიხილოს და გადაწყვიტოს მოპასუხის ადგილსამყოფელის მიხედვით განსჯადმა სასამართლომ. შესაბამისად, იქიდან გამომდინარე, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს ადგილსამყოფელია ქ. თბილისი, მოცემულ საქმეზე ტერიტორიული განსჯადობის გათვალისწინებით განსჯად სასამართლოს წარმოადგენს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სარჩელი მოპასუხის ადგილსამყოფელის მიხედვით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, განსჯადობით განსახილველად უნდა დაექვემდებაროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქმე შპს „...“ სარჩელის გამო, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ, განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებაროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას;

2. საქმე გადაეგზავნოს განსჯად სასამართლოს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ლ. მურუსიძე