საქმე ¹ბს-754-740(კ-14) 7 ივლისი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე: ლევან მურუსიძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე

ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი - ანა ვარდიძე

კასატორი (მოპასუხე) _ სსიპ შემოსავლების სამსახური, წარმომადგენელი - ა. დ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - შპს „...“, წარმომადგენლები - თ. ბ-ი, კ. გ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 სექტემბრის გადაწყვეტილება

სარჩელის საგანი _ ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2014 წლის 18 მარტს შპს „...“ წარმომადგენლებმა მიმართეს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ და მოითხოვეს სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 21 თებერვლის საგადასახადო სამართალდარღვევის №067990 ოქმის ბათილად ცნობა.

მოსარჩელე სარჩელში მიუთითებდა, რომ 2014 წლის 21 თებერვალს მოქალაქე შ. ლ-ს ავტომანქანა მერსედესით გადაჰქონდა ფერადი ლითონის ჯართი, რა დროსაც იგი გააჩერეს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის წარმომადგენლებმა. შ. ლ-მა მათ უთხრა, რომ იყო შპს „...“ თანამშომელი, ხოლო ავტომანქანაში მოთავსებული ფერადი ლითონი იყო მისი პირადი საკუთრება. მიუხედავად ამისა, ყოველგვარი გადამოწმების გარეშე შემოსავლების სამსახურის წარმომაგენლებმა შპს „...“ დააჯარიმეს 5000 ლარით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე.

მოსარჩელის განმარტებით, შ. ლ-ი ნამდვილად მუშაობდა შპს „...“ 2013 წლის 15 ივნისიდან 2013 წლის 1 თებერვლამდე, მაგრამ შ. ლ-ი სამართალდარღვევის ოქმის შედგენის დროს შპს-ში აღარ მუშაობდა. ამასთან, ფერადი ლითონის ჯართი, რომელიც გადაჰქონდა შ. ლ-ს არის მისი პირადი საკუთრება და არ ეკუთვნის შპს „...“, შესაბამისად, არ წარმოადგენს ეკონომიკური საქმიანობისათვის განკუთვნილ საქონელს.

მოპასუხე შემოსავლების სამსახურის წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ 2014 წლის 21 თებერვალს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის ოფიცრების მიერ გადამოწმებულ იქნა ავტომანქანა მერსედესი, სახელმწიფო ნომრით .... შ. ლ-ის მიერ მიცემული ახსნა-განმარტებებით დადგინდა, რომ ის ახორციელებდა შპს „...“ ეკონომიკური საქმიანობისათვის განკუთვნილ საქონლის ტრანსპორტირებას სასაქონლო ზედნადების გარეშე, რაზეც შედგენილ იქნა №067990 საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი და შპს „...“ დაეკისრა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მეორე ნაწილით გათვალისწინებული სანქცია - 5000 ლარის ოდენობით. წარმომადგენლის განმარტებით სრულიად კანონიერად იქნა შედგენილი საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი და არ არსებობს დაკისრებული ჯარიმის გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 21 თებერვლის საგადასახადო სამართალდარღვევის №067990 ოქმი; სსიპ შემოსავლების სამსახურს შპს „...“ სასარგებლოდ დაეკისრა მის მიერ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის გადახდა; სსიპ შემოსავლების სამსახურს შპს „...“ სასარგებლოდ ასევე დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯის 300 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 270-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო სანქცია არის პასუხისმგებლობის ზომა ჩადენილი საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის. საგადასახადო სამართალდარღვევის საქმეს აწარმოებს შესაბამისი საგადასახადო ორგანო ან ამ კოდექსის 49-ე მუხლის მე-6 ნაწილით გათვალისწინებული პირი. საგადასახადო სამართალდარღვევის გამოვლენისას საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი ადგენს საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმს. საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის შედგენაზე უფლებამოსილი პირი ადგილზე განიხილავს საგადასახადო სამართალდარღვევის საქმეს და სამართალდამრღვევ პირს ადგილზე უფარდებს საგადასახადო სანქციას. ამ შემთხვევაში პირს შესაბამისი პასუხისმგებლობა დაეკისრება საგადასახადო ოქმის საფუძველზე, რომელიც ითვლება საგადასახადო მოთხოვნად (271-ე მუხლი).

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 269-ე, საქართველოს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-10 და მე-11 მუხლებზე და მითითებული მუხლების ანალიზიდან გამომდინარე განმარტა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლი არ გულისხმობს პირისათვის ბრალის გარეშე პასუხისმგებლობის დაკისრებას. საგადასახადო კოდექსისა და სამართალდარღვევათა კოდექსის ზემოთ დასახელებული დებულებებით ცალსახად არის დადგენილი ადმინისტრაციული (მათ შორის, საგადასახადო) სამართალდარღვევისათვის პასუხისმგებლობის დაწესების საფუძვლები, რომლის მიხედვითაც, პირს პასუხისმგებლობა ეკისრება მის მიერ ჩადენილი მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი ქმედებისათვის. ამდენად, დაუშვებელია პასუხისმგებლობის დაკისრება მაშინ, როდესაც პირს არ ჩაუდენია მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, არ დაურღვევია კანონმდებლობით განმტკიცებული მართლწესრიგი, მასზე დაკისრებული მოვალეობები, არ შეულახავს სხვისი უფლებები და განზრახი ან გაუფრთხილებელი ქმედებით არ გამოუწვევია მართლსაწინააღმდეგო შედეგი. მოცემულ შემთხვევაში საქმის განხილვის შედეგად სასამართლომ დადასტურებულად ცნო, რომ შპს „...“ მხრიდან ადგილი არ ჰქონია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლით გათვალისწინებულ ქმედებას, ვინაიდან ფერადი ლითონის ჯართი, რომელიც გადაჰქონდა შ. ლ-ს, არ წარმოადგენდა კომპანიის საკუთრებას. შესაბამისად, შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის ოფიცრების მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი შედგენილი იყო საქმისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე, კერძოდ, არ შემოწმდა ეკუთვნოდა თუ არა აღნიშნული საქონელი შპს „...“. სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული აქტის ბათილობის საფუძვლები, ვინაიდან ადმინისტრაციულ ორგანოს ადმინისტრაციული წარმოებისას არ გამოურკვევია საქმისათვის მნიშვნელოვანი ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღო გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების გარეშე. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ დააკმაყოფილა სასარჩელო მოთხოვნა და ბათილად ცნო გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილება წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯების დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სსიპ შემოსავლების სამსახურს შპს „...“ სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯის 200 ლარის ოდენობით, დანარჩენ ნაწილში ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, სამართლებრივი შეფასება და დამატებით აღნიშნა, რომ მოცემული დავის განხილვისას აუცილებელია განიმარტოს რა დასკვნა გამომდინარეობს საგადასახადო კოდექსის 136-ე, 286-ე მუხლებისა და „საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი პირის შერჩევისა და საგადასახადო კონტროლის განხორციელების, მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების 72.1 მუხლის შინაარსიდან. საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლის მე-4 ნაწილით განსაზღვრულია, რომ „სამეწარმეო საქმიანობისათვის ქვეყნის შიგნით საქონლის ტრანსპორტირებისას, ხოლო საქონლის მიწოდებისას - მყიდველის მოთხოვნის შემთხვევაში (გარდა სპეციალური დამატებული ღირებულების გადასახადის ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით განხორციელებული მიწოდებისა, რომლებიც მოიცავს სასაქონლო ზედნადებით გათვალისწინებულ რეკვიზიტებს) სასაქონლო ზედნადები უნდა გამოიწეროს საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ დადგენილი ფორმითა და წესით, ამასთანავე, საქონლის მიწოდებისას მყიდველის მოთხოვნის შემთხვევაში სასაქონლო ზედნადების გამოწერისას აკრძალულია საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე შენახვა. საქონლის დოკუმენტის გარეშე ტრანსპორტირების/შეძენის ფაქტის გამოვლენის საკითხს აწესრიგებს ასევე ზემოხსენებული, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების 72.1 მუხლი, რომლის თანახმად, საქონლის დოკუმენტის გარეშე ტრანსპორტირებად/შეძენად განიხილება სამეწარმეო საქმიანობისათვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირება, მყიდველის მოთხოვნისას სასაქონლო ზედნადების გაუცემლობა ან საქონლის შეძენისას სასაქონლო ზედნადების მიღებაზე უარის თქმა, თუ სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებული ან მიწოდებული/მისაწოდებელი საქონლის საბაზრო ღირებულება არ აღემატება 10 000 ლარს“. ამავე მუხლით განსაზღვრულია, რომ საქონლის დოკუმენტების გარეშე ტრანსპორტირების/შეძენის ფაქტის გამოვლენის უფლებამოსილება აქვთ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის უფლებამოსილ პირებს, რომლებიც ზემოაღნიშნული ფაქტის გამოვლენის შემთხვევაში ადგენენ შესაბამის ოქმს. ამავე ბრძანების 69.1 მუხლის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მიხედვით კი, საგადასახადო სამართალდარღვევად ჩაითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით. ამავე კოდექსის 286-ე მუხლით განსაზღვრული სანქციის შეფარდებისათვის აუცილებელია დადგინდეს, თუ ვინ არის ქმედების სუბიექტი, რომლის გამორკვევა შეუძლებელია ნორმის ფუნქციის, მიზნისა და სტრუქტურის ანალიზის გარეშე. პალატის შეფასებით, კანონმდებელი სამართალდარღვევად აკვალიფიცირებს შემდეგ შემთხვევებს: 1) სამეწარმეო საქმიანობისათვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირება; 2) მყიდველის მოთხოვნისას სასაქონლო ზედნადების გაუცემლობა; 3) საქონლის შეძენისას სასაქონლო ზედნადების მიღებაზე უარის თქმა. სასამართლოს განმარტებით სამივე შემთხვევა ექვემდებარება სანქცირებას 500 ლარით, თუ სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებული ან მიწოდებული/მისაწოდებელი საქონლის ღირებულება 10 000 ლარის ფარგლებშია. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ პირველ და მესამე შემთხვევაში (I სამეწარმეო საქმიანობისათვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირება და III შემთხვევა - საქონლის შეძენისას სასაქონლო ზედნადების მიღებაზე უარის თქმა) ნათელია, რომ ნორმის სუბიექტად გვევლინება საქონლის შემძენი, ხოლო II შემთხვევაში - მყიდველის მოთხოვნისას სასაქონლო ზედნადების გაუცემლობა, ცხადია, რომ დამრღვევი პირი - საქონლის გამყიდველია. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ქმედება, ჩადენილი განმეორებით, - იწვევს პირის დაჯარიმებას 5 000 ლარის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლით და განმარტა, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მართლზომიერების შემოწმებისას მტკიცების ტვირთი გადადის აქტის გამომცემ ადმინისტრაციულ ორგანოზე, რომელმაც უნდა უზრუნველყოს მიღებული გადაწყვეტილების მართლზომიერების დამტკიცება სასამართლოს წინაშე, რომელიც მოცემულ შემთხვევაში ვერ განხორციელდა. სადავო აქტი გამოიცა საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევის გარეშე და არსებობს მისი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

რაც შეეხება საპროცესო ხარჯების გადანაწილებას, რაც ახალი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველს წარმოადგენს, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოცემული დავის საგნის ღირებულება განისაზღვრება 5 000 ლარით, ვინაიდან სანქციის საჯარიმო თანხა შეადგენს 5 000 ლარს. შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 47-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე შემოსავლების სამსახურს შპს „...“ სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯი არა 300 ლარის, არამედ, 200 ლარის ოდენობით, რაც გამოითვლება დავის საგნის ღირებულების 4%-ით.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც მოითხოვა აღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი არ ეთანხმება ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას, მიიჩნევს რომ გადაწყვეტილება იურიდიულად არასაკმარისად არის დასაბუთებული და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი შემოწმება შეუძლებელია, რის გამოც არსებობს მისი გაუქმების საფუძვლები.

კასატორმა მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიკვლია ფაქტობრივი გარემოებები, რის საფუძველზეც ასევე არასწორად შეაფასა დავის სამართლებრივი მხარე. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ შემოსავლების სამსახურის უფლებამოსილი ოფიცრების მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის გამოწერისას, შ. ლ-მა შეადგინა წერილობითი ახსნა-განმარტება, რომელიც დართულია საქმეზე. აღნიშნულ ახსნა-განმარტებით წერილში დაფიქსირებულია, რომ შ. ლ-ი 2014 წლის 21 თებერვალს 15 სთ-სა და 45 წუთზე გადამოწმდა შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლების მიერ, რა დროსაც, სატვირთო ავტომობილი მერსედესით, სახელმწიფო ნომრით MIR-844, გადაჰქონდა შპს „...“ კუთვნილი ფერადი ლითონის ჯართი. ლ-ს აღნიშნულ პროდუქციაზე არ გააჩნდა სასაქონლო ზედნადები, ზედნადები უნდა გამოეწერა, თუმცა ჩქარობდა და დაავიწყდა. ამდენად შემოსავლების სამსახურის უფლებამოსილმა თანამდებობის პირებმა მიიჩნიეს, რომ ტვირთი ეკუთვნოდა შპს „...“ და სწორედ იგი წარმოადგენდა სამართალდამრღვევ სუბიექტს. რაც შეეხება მოსარჩელის პოზიციას და მოწმეთა ჩვენებას, რომ შ. ლ-ი აღარ მუშაობდა საწარმოში სამართალდარღვევის ჩადენისას და წერილობით ახსნა-განმარტებაში შპს „...“ სანქციისგან თავის დასაღწევად ახსენა, ცნობილი გახდა შემდგომ და არა ოქმის გამოწერისას. კასატორისთვის გაურკვეველია სხვანაირად რა პროცედურული საშუალებებით უნდა შეემოწმებინა შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლებს ტვირთის კუთვნილების შესახებ, როცა საქმეში არსებობს შ. ლ-ის წერილობითი ახსნა-განმარტება.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ დასაბუთებას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286.1 მუხლთან დაკავშირებით. მისი პოზიციით სასამართლოს განმარტება სრულიად უსაფუძვლოა, მით უმეტეს როცა ხსენებული ნორმა არ არის ბუნდოვანი. კასატორი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული ნორმით დგინდება, რომ სამეწარმეო საქმიანობისთვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირების შემთხვევაში სუბიექტს წარმოადგენს არა მარტო შემძენი, როგორც განმარტა სააპელაციო სასამართლომ, არამედ გამყიდველიც (გადამზიდავი).

კასატორი აგრეთვე მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეყრდნო შპს „...“ გამოთხოვილ ჯართის ჩაბარების ჟურნალს, როგორც მტკიცებულებას. კასატორის აზრით ხსენებული ჟურნალით თითქოს ირკვევა, რომ კომპანია არ ახორციელებს ფერადი ლითონის ჯართის მიღებას და მისი საქმიანობა მხოლოდ შავი ლითონის ჯართის მიღებაა, მაშინ როცა ჟურნალი სრულდებოდა 2014 წლის იანვრის მდგომარეობით და ვერანაირად ვერ დაადასტურებდა 2014 წლის თებერვლის თვეში შპს „...“ მიერ განხორციელებულ საქმიანობას. კასატორი ასევე არ ეთანხმება დასკვნას, რომ ზ. ე-ას სახელზე გაფორმებული ავტომანქანა მერსედესი, სახელმწიფო ნომრით ..., არასოდეს კომპანიას არ მომსახურებია და ამ ავტომანქანით არ მომხდარა ჯართის ტრანსპორტირება. კასატორი აცხადებს, რომ სწორედ ამ მანქანით აწარმოებდა კომპანია ფერადი ლითონის ტრანსპორტირებას და ჩაბარებას. ამდენად სსიპ შემოსავლების სამსახური მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით გააკეთა არასწორი სამართლებრივი შეფასებები და ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილება მხოლოდ ნაწილობრივ გააუქმა ხარჯების ნაწილში, როცა სრულად უნდა გაეუქმებინა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2014 წლის 21 თებერვლის შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლების მიერ შპს „...“ მიმართ შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი №067990, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად და სანქციის სახით განესაზღვრა ჯარიმა 5000 ლარის ოდენობით, აღნიშნული ოქმის შედგენის საფუძველი იყო ის გარემოება, რომ შპს „...“ წარმომადგენელი შ. ლ-ი ახორციელებდა შპს „...“ ეკონომიკური საქმიანობისათვის განკუთვნილი საქონლის ტრასპორტირებას სასაქონლო ზედნადების გარეშე.

სადავო სამართალურთიერთობა წარმოშობილია საგადასახადო სამართალდარღვევათა სფეროში, გადასახადის გადამხდელსა და საგადასახადო ორგანოს შორის. კერძოდ, მოცემულ სამართალურთიერთობაში საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელმა შპს „...“ დააჯარიმა იმ მოტივით, რომ მისი თანამშრომელი ახორციელებდა ეკონომიკური საქმიანობისთვის განკუთვნილი საქონლის ტრასპორტირებას სასაქონლო ზედნადების გარეშე.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო სამართლის სფეროში არსებული კანონმდებლობის ანალიზის საფუძველზე განმარტავს, რომ საგადასახადო სამართალი, რომელიც განეკუთვნება ადმინისტრაციული სამართლის განსაკუთრებულ ნაწილს, აწესრიგებს საქონლისა და სატრანსპორტო საშუალების გადაადგილებასთან დაკავშირებულ სამართლებრივ ურთიერთობებს, გადასახადის გადამხდელისა და უფლებამოსილი ორგანოს სამართლებრივ მდგომარეობას, განსაზღვრავს საგადასახადო სამართალდარღვევის სახეებს, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობას, უფლებამოსილი ორგანოსა და მისი თანამდებობის პირების არამართლზომიერ ქმედებათა გასაჩივრების წესსა და პირობებს, საგადასახადო დავის გადაწყვეტის წესს, არეგულირებს საგადასახადო ვალდებულების შესრულებასთან დაკავშირებულ სამართლებრივ ურთიერთობებს. ამდენად, აღნიშნული სამართლის ინსტიტუტების სწორი გაგება-გამოყენება უშუალოდ განაპირობებს ადამიანთა ყოფას, საზოგადოებრივი წესრიგის ხარისხსა და კულტურას.

საგადასახადო სამართალდარღვევები საქართველოში მოწესრიგებულია საგადასახადო კოდექსით, რომელიც განსაზღვრავს საგადასახადო სამართალდარღვევის სახეებსა და საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობას. კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლით განსაზღვრული ქმედების საგადასახადო სამართალდარღვევად მიჩნევისა და საგადასახადო პასუხისმგებლობის ზოგადი პრინციპები, რომლის მიხედვით საგადასახადო სამართალდარღვევად ჩაითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, საგადასახადო პასუხისმგებლობა არის კონკრეტული საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩამდენი პირის ვალდებულება, საგადასახადო კოდექსით დადგენილი წესით, პასუხი აგოს მის მიერ ჩადენილი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებისათვის. მართლსაწინააღმდეგოა ქმედება, რომელიც არღვევს საგადასახადო კანონმდებლობის ნორმებს.

საგადასახადო კოდექსი ასევე აწესებს პასუხისმგებლობის ზომებს საქონლის დოკუმენტის გარეშე ტრასპორტირების, რეალიზაციისა და აღურიცხველობის გამო, კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 286.1 მუხლის შესაბამისად, სამეწარმეო საქმიანობისათვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირება, მყიდველის მოთხოვნისას სასაქონლო ზედნადების გაუცემლობა ან საქონლის შეძენისას სასაქონლო ზედნადების მიღებაზე უარის თქმა, თუ სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებული ან მიწოდებული/მისაწოდებელი საქონლის საბაზრო ღირებულება არ აღემატება 10 000 ლარს – იწვევს პირის დაჯარიმებას 500 ლარის ოდენობით, ხოლო მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ქმედება, ჩადენილი განმეორებით იწვევს პირის დაჯარიმებას 5000 ლარის ოდენობით.

საქონლის დოკუმენტის გარეშე ტრასპორტირების/შეძენის ფაქტის გამოვლენის საკითხს აწესრიგებს ასევე ,,საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი პირის შერჩევისა და საგადასახადო კონტროლის განხორციელების, მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანება, რომლის 72.1 მუხლის თანახმად: საქონლის დოკუმენტების გარეშე ტრანსპორტირებად/შეძენად განიხილება სამეწარმეო საქმიანობისათვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირება, მყიდველის მოთხოვნისას სასაქონლო ზედნადების გაუცემლობა ან საქონლის შეძენისას სასაქონლო ზედნადების მიღებაზე უარის თქმა, თუ სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებული ან მიწოდებული/მისაწოდებელი საქონლის საბაზრო ღირებულება არ აღემატება 10 000 ლარს“, ამავე მუხლით განსაზღვრულია, რომ საქონლის დოკუმენტების გარეშე ტრანსპორტირებად/შეძენის ფაქტის გამოვლენის უფლებამოსილება აქვთ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის უფლებამოსილ პირებს, რომლებიც ზემოაღნიშნული ფაქტის გამოვლენის შემთხვევაში ადგენენ შესაბამის ოქმს. ამავე ბრძანების 69.1 მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ამ უმოქმედობა), რომლისთვისაც საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. ზემოაღნიშნული ნორმების ანალიზის საფუძველზე საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 286.1 მუხლით განსაზღვრული სანქციის შეფარდებისთვის აუცილებელია დადგინდეს, თუ ვინ არის ქმედების სუბიექტი.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, კანონმდებელი სამართალდარღვევად აკვალიფიცირებს შემდეგ შემთხვევებს: I - სამეწარმეო საქმიანობისათვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირება; II - მყიდველის მოთხოვნისას სასაქონლო ზედნადების გაუცემლობა; III - საქონლის შეძენისას სასაქონლო ზედნადების მიღებაზე უარის თქმა. რაც შეეხება სამართალდარღვევის სუბიექტს ანუ პირს, რომელიც უნდა დაჯარიმდეს ზემოაღნიშნული მუხლით განსაზღვრული სანქციით არის პირი, რომელიც ახორციელებს მისი კუთვნილი საქონლის სამეწარმეო საქმიანობისათვის ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებას, ასევე პირი, რომელმაც შეიძინა საქონელი სამეწარმეო საქმიანობისათვის და უარი თქვა ზედნადების მიღებაზე და ასევე როდესაც მყიდველი გამყიდველს მოსთხოვს სასაქონლო ზედნადებს და გამყიდველი არ გასცემს, ანუ 286.1 მუხლით განსაზღვრული სანქციის შეფარდებისთვის აუცილებელია, რომ სუბიექტი იყოს ან საქონლის შემძენი ან საქონლის გამყიდველი.

კონკრეტულ შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებით დასტურდება 2014 წლის 21 თებერვლის შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლების მიერ შპს „...“ მიმართ შედგა საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი №067990, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად და სანქციის სახით განესაზღვრა ჯარიმა 5000 ლარის ოდენობით. აღნიშნული ოქმის შედგენის საფუძველი იყო ის გარემოება, რომ შპს „...“ წარმომადგენელი შ. ლ-ი ავტომანქანა მერსედესით, სახელმწიფო ნომრით ... ახორციელებდა შპს „...“ ეკონომიკური საქმიანობისათვის განკუთვნილი საქონლის ტრასპორტირებას სასაქონლო ზედნადების გარეშე. ანუ შპს „...“ დაჯარიმდა სამეწარმეო საქმიანობისათვის საქონლის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირების საფუძვლით, რაც განპირობებული იყო იმ გარემოებით, რომ შ. ლ-მა განუცხადა შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლებს, რომ ფერადი ლითონი, რომლის ტრასპორტირებასაც ახორციელებდა იყო შპს „...“, ხოლო თვითონ იყო შპს „...“ წარმომადგენელი.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, შპს „...“ სადავოდ გახადა საერთოდ სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტი და განმარტა, რომ აღნიშნული სამართალდარღვევის დროს შ. ლ-ი აღარ მუშაობდა შპს „...“.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოქმნილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. ე.ი. ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს.

საქმის გარემოებების გამორკვევა და ფაქტების დადგენა მართლმსაჯულების უპირველეს ამოცანას წარმოადგენს, სწორედ დადგენილი ფაქტების საფუძველზე ხდება ნორმათშეფარდება.

საკასაციო სასამართლო ,,საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი პირის შერჩევისა და საგადასახადო კონტროლის განხორციელების, მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების 72.1 მუხლისა და საგადასახადო კოდექსის 136-ე, 286-ე მუხლების ანალიზის საფუძველზე კვლავ აღნიშნავს, რომ მეწარმის სასაქონლო ზედნადების გარეშე ტრანსპორტირებისათვის მეწარმის თანამშრომლის ან დისტრიბუტორის დაჯარიმება დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ საქონელი, არის იურიდიული პირის საკუთრება და როგორც საქონლის მიმწოდებელს (გამყიდველს) სასაქონლო ზედნადების გამოწერის ვალდებულება აქვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ზედნადებს მოითხოვს საქონლის მიმღები (მყიდველი) ან იმ შემთხვევაში, როდესაც საქონლის გადაცემა ხდება სხვა პირისათვის დისტრიბუციისათვის.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, კანონით გაწერილია საგადასახადო ადმინისტრირების განმახორციელებელი საგადასახადო მოხელეების კომპეტენცია საგადასახადო სამართალდარღვევის გამოვლენისთვის საჭირო პროცედურული მოქმედებების წესების, ფორმებისა და საშუალებების გამოყენების თაობაზე, კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 286.1 ნაწილით განსაზღვრული სამართალდარღვევის გამოვლენის მიზნით ამავე მუხლის მე-13 ნაწილის შესაბამისად: ,,საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილ თანამშრომელს უფლება აქვს, გააჩეროს პირი და სატრანსპორტო საშუალება, მოსთხოვოს მას პირადობის დამადასტურებელი საბუთი, სატრანსპორტო საშუალებისა და საქონლის თანმხლები საბუთები, მოახდინოს სატრანსპორტო საშუალების ვიზუალური დათვალიერება. შესაბამისი პირისა და სატრანსპორტო საშუალების მძღოლის დაუმორჩილებლობის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილ თანამშრომელს უფლება აქვს, გამოიყენოს საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული ღონისძიებები“. საგადასახადო სამართალდარღვევის გამოვლენისას საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი ადგენს საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმს. აღნიშნული ნორმის დანაწესი ცალსახად ადასტურებს, საგადასახადო წესრიგის უზრუნველსაყოფად რამდენად ფართოა მოხელის კომპეტენციის და ფაქტობრივ გარემოებათა გამოკვლევის, შეფასებისა და დადგენის დიაპაზონი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი აგებულია შეჯიბრებითობის პრინციპზე, რაც ოფიციალობის პრინციპის გათვალისწინებით სრულად გამოიყენება ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში. აღნიშნული პრინციპის შესაბამისად, მხარეები თავად განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნას ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები (ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლები).

ადმინისტრაციული სამართალწარმოების უმნიშვნელოვანესი პრინციპი _ ოფიციალობის პრინციპი განსაზღვრავს ადმინისტრაციული მართლმსაჯულების როლს. ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში, განსხვავებით სამოქალაქო სამართალწარმოებისგან სასამართლო პროცესუალური აქტივობის ცენტრში იმყოფება, ადმინისტრაციულ სამართალში მოქმედი საჯარო და კერძო ინტერესების პროპორციულობის პრინციპი ადმინისტრაციულ საპროცესო სამართალში სასამართლოს აკისრებს საპროცესო სამართალურთიერთობაში მხარეთა საპროცესო უფლებებში ბალანსის მიღწევისთვის აუცილებელ საპროცესო მოქმედებების შესრულებას.

ოფიციალობის პრინციპზე დაყრდნობით სასამართლო უფლებამოსილია თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად (ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მუხლი 4); სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების გარდა, საკუთარი ინიციატივით შეაგროვოს ფაქტობრივი გარემოებები და მტკიცებულებები (ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მუხლი 19).

ადმინისტრაციული სასამართლოს ეს უფლებამოსილება კანონმდებლის მიერ განმტკიცებულია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-20 მუხლში ადმინისტრაციულ ორგანოთა ვალდებულების დადგენით, წარუდგინოს სასამართლოს საქმის განხილვისა და გადაწყვეტისათვის აუცილებელი დოკუმენტები და სხვა ინფორმაცია.

სასამართლოს უფლებამოსილება _ თავისი ინიციატივით მოიპოვოს მტკიცებულებები ან ინფორმაცია, ნიშნავს, რომ სასამართლომ უნდა განსაზღვროს შემთხვევები, როდესაც საფრთხე ემუქრება მართლმსაჯულების ძირითად პრინციპს _ მხარეთა თანასწორობის /ანუ თანაბარი შესაძლებლობა _ დაიცვან თავიანთი უფლებები/ რეალიზაციას საჯარო სამართლებრივი დავების მონაწილეთა სუბორდინაციული მდგომარეობიდან გამომდინარე.

საქმის მასალებით კი დადგენილია, რომ 2013 წლის 28 დეკემბრის შპს „...“ დირექტორის ბრძანებით შ. ლ-ს შრომითი ხელშეკრულების ვადა გაუგრძელდა 2014 წლის 1 თებერვლამდე (იხ. ს.ფ. 18).

2014 წლის 28 იანვრის შპს „...“ დირექტორის ბრძანებით შ. ლ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, ბრძანება ძალაში შევიდა 2014 წლის 1 თებერვლიდან(იხ. ს.ფ. 19). ასევე შ. ლ-ის შპს „...“ შრომითი ურთიერთობის პერიოდზე მიუთითებს ინფორმაცია საანგარიშო წლის (თვის) მიხედვით გაცემული თანხებისა და დაკავებული გადასახადების შესახებ (2014 წლის თებერვლის მონაცემები, გადამხდელის საიდენტიფიკაციო ნომერი ...) რომლის თანახმად, შ. ლ-ს თებერვლის თვის ხელფასი შპს ,,...“ მიღებული არ აქვს, შესაბამისად, უდავოდ დასტურდება, რომ 2014 წლის 1 თებერვალს შ. ლ-სა და შპს „...“ შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს, ქვემდგომი ინსტანციების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ სადავო სამართალდარღვევის ოქმის შედგენის დროს, კერძოდ, 2014 წლის 21 თებერვალს შ. ლ-ი აღარ მუშაობდა შპს ,,...“ შესაბამისად, ფერადი ლითონი, რომლის ტრასპორტირებასაც ახდენდა შ. ლ-ი ვერ იქნებოდა შპს ,,...“ ამ ფაქტს ასევე ამყარებს ის გარემოებაც, რომ საქმეში წარმოდგენილია შპს ,,...“ გამოთხოვილი ჯართის ჩაბარების ჟურნალი, რომლითაც ირკვევა, კომპანია არ ახორციელებს ფერადი ლითონების ჩაბარებას და მისი საქმიანობა მხოლოდ შავი ლითონის ჯართის მიღებაა. საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებას, რომ ავტომანქანა მერსედესი სახელმწიფო ნომრით ... არასდროს არ მომსახურებია შპს ,,...“.

კერძოდ, განსახილველ შემთხვევაში, შემოსავლების სამსახურის თანამშრომელმა დააჯარიმა შპს ,,...“ სასაქონლო ზედნადების არქონის გამო, შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო იყო ვალდებული წარმოედგინა შესაბამისი უტყუარი მტკიცებულება იმისა, რომ ფერადი ლითონი, რომლის ტრასპორტირებასაც ახდენდნენ ავტომანქანა მერსედესით, სახელმწიფო ნომრით ..., რომელსაც მართავდა შ. ლ-ი წარმოადგენდა შპს ,,...“ საკუთებას და შ. ლ-ი იყო შპს ,,...“ თანამშრომელი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საგადასახადო ორგანოებმა შპს ,,...“, რომელიც დაჯარიმდა საგადასახადო კოდექსის 286.2 მუხლით არასწორად შეეფარდა სანქცია, შესაბამისი ფაქტობრივი გარემოების დაუმტკიცებლობის პირობებში შპს ,,...“ ვერ იქნება მიჩნეული მითითებული ნორმით გათვალისწინებული ქმედების სუბიექტად, შესაბამისად, სადავო აქტი, როგორც კანონსაწინააღმდეგო, მართებულად იქნა ცნობილი ბათილად ქვემდგომი სასამართლოს მიერ.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა სწორი შეფასება მისცეს საქმის მასალებს, სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელ ნორმატიულ ბაზას და კანონიერად და ობიექტურად გადაწყვიტეს დავა, შესაბამისად არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი წინაპირობები.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ შეიცავს დასაბუთებულ არგუმენტაციას გასაჩივრებული განჩინების კანონშეუსაბამობის თაობაზე, შესაბამისად, სსსკ-ის 410-ე მუხლის თანახმად, არ არსებობს სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 257-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 სექტემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე: ლ. მურუსიძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე