№ბს-180-177(კ-15) 29 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ვასილ როინიშვილი

სხდომის მდივანი _ ანა ვარდიძე

კასატორი _ ს. ი-ი

წარმომადგენელი – გ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ 1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობა; 2. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია; წარმომადგენელი – მ. ბ-ი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2013 წლის 6 ნოემბერს ს. ი-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების – ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობისა და ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი 17 წლის ასაკიდან მუშაობდა ქ. თბილისში, ... ქარხანაში (ამჟამად... ქარხანა). იმ დროს მას ქ. თბილისში საცხოვრებელი ბინა არ გააჩნდა, რის გამოც ქარხნის ადმინისტრაციამ ... ... დასახლება, კორპუსი ...-ში მდებარე ბინა #3 გამოუყო, სადაც რეგისტრირებულია 1955 წლის 19 მაისიდან. აღნიშნულ ქარხანაში მოსარჩელის შრომითი სტაჟი შეადგენდა 52 წელს. ამჟამად პენსიონერია. მოსარჩელემ ასევე მიუთითა, რომ იგი 1955 წლიდან დღემდე საკუთარი სახელით იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს.

მოსარჩელემ 2013 წლის 27 აგვისტოს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობას და საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაცია მოითხოვა. ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობამ ამავე წლის 30 აგვისტოს მიიღო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი #12/90154-43, რომლითაც ს. ი-ს ბინის პრივატიზაციაზე უარი ეთქვა იმ მიზეზით, რომ მან გამგეობაში არ წარადგინა მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი ბინის ორდერი, აღმასკომის გადაწყვეტილება ან სხვა დოკუმენტი. მითითებული აქტი მოსარჩელემ გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიაში, რომელმაც 2013 წლის 17 ოქტომბერს მიიღო #2333 განკარგულება და ძალაში დატოვა ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს #12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

მოსარჩელის მითითებით, მართალია, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულების მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტში მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ ერთ-ერთ დოკუმენტად მითითებულია ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, მაგრამ ამავე ქვეპუნქტის ბოლო წინადადების თანახმად, მართლზომიერი მფლობელობა შეიძლება ასევე დადასტურდეს სხვა დოკუმენტით. ამდენად, კანონმდებელმა გამოხატა აშკარა ნება, რომ ზემოაღნიშნული დოკუმენტების არარსებობის შემთხვევაში, საცხოვრებელი ბინის მართლზომიერი მფლობელობის ფაქტი შეიძლება დადასტურებულიყო სხვა დოკუმენტით. შესაბამისად, ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობასა და ქ. თბილისის მერიას ევალებოდათ სათანადოდ შეეფასებინათ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები. ასევე მათ უნდა გაეთვალისწინებინათ ის გარემოება, რომ სადავო საცხოვრებელ ბინაზე არ იკვეთებოდა არც საჯარო და არც კერძო პირთა ინტერესები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს №12/90154-43 ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის №2333 განკარგულების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობისათვის ბინის (მდებარე: ქ. თბილისი, ... მე-... დასახლება, №..., ბინა №3) პრივატიზების შესახებ ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს. ი-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ს. ი-ი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსგს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის 2013 წლის 17 ივნისის #0111713018923 საინფორმაციო ბარათის თანახმად, 1955 წლის 19 მაისიდან რეგისტრირებული იყო ქ. თბილისში, ... დასახლება, №..., ბინა #3-ში. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 11 ივლისის #119887 მიმართვის თანახმად, აღნიშნულ მისამართზე საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ ყოფილა.

მოსარჩელე ს. ი-ის წარმომადგენელმა 2013 წლის 27 აგვისტოს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობას და მოითხოვა ქ. თბილისში, ... დასახლება, №..., ბინა #3-ის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა. სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს #12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მოსარჩელეს ეცნობა, რომ მის განცხადებას დადგენილი ჰქონდა ხარვეზი და საჭირო იყო მხარეს წარედგინა კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ბინის ორდერი, აღმასკომის გადაწყვეტილება და სხვა), რაც არ იქნა წარდგენილი, რის გამოც გამგეობამ მიიღო გადაწყვეტილება განცხადების განუხილველად დატოვების შესახებ. აღნიშნული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ს. ი-მა გაასაჩივრა ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოში - ქ. თბილისის მერიაში, რომელმაც 2013 წლის 17 ოქტომბრის #2333 განკარგულებით ადმინისტრაციული საჩივარი არ დააკმაყოფილა.

სასამართლოს მითითებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისთვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ე¹.ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დროებით გადაცემული არაპრივატიზებულ საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ (იზოლირებულ და არაიზოლირებულ) ფართობს წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობების არსებობის, განსაზღვრულ ორგანოში წევრობის ან სხვა გარემოებიდან გამომდინარე, კანონიერი მოსარგებლისათვის დროებითი სარგებლობის უფლებით გამოყოფილი საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობი. მითითებული წესის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად კი კანონიერ მოსარგებლეს წარმოადგენს ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში მისი მემკვიდრე.

სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნული წესის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის საკუთრებაში გადაცემის განხილვის საფუძველია კანონიერი მოსარგებლის წერილობითი განცხადება შესაბამის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელ ორგანოში, ხოლო ამავე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილია იმ დოკუმენტთა ნუსხა, რომელიც უნდა დაერთოს წარდგენილ განცხადებას. მოცემულ შემთხვევაში, ს. ი-ს დაევალა არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტის (ინდივიდუალური ადმინისტრაციული-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა) წარდგენა. განმცხადებელმა ვერ წარადგინა კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, რაც ზემოაღნიშნული ნორმის შესაბამისად, განცხადების განუხილველად დატოვების საფუძველი გახდა.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობდა ს. ი-ის სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი, ვინაიდან სასამართლომ დამატებითი მტკიცებულების სახით გამოითხოვა სადავო ადმინისტრაციული აქტების წარმოების მასალები სრულად, რომლებშიც არ იყო დაცული და არც სასამართლოში საქმის განხილვისას იქნა წარმოდგენილი რაიმე დოკუმენტი, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ უფლებამოსილი დაწესებულება სარგებლობის უფლებით გადასცემდა ს. ი-ს ... დასახლება, №...-ში მდებარე ბინა #3-ს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ი-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინებით ს. ი-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების დასაბუთებისას მიუთითა მათზე და დამატებით განმარტა, რომ „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 107-ე დადგენილების მე-3 პუნქტის მიხედვით, პრივატიზაციას არ ექვემდებარება სამსახურებრივი დანიშნულების ბინა, აგრეთვე ბინა საერთო საცხოვრებელში. ამავე დადგენილების მე-4 პუნქტის შესაბამისად, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემა ხორციელდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების, საწარმო-დაწესებულებებისა და ორგანიზაციების მიერ, რომელთა ბალანსზეც ირიცხება საცხოვრებელი სახლი (ბინა), ხოლო მე-6 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ ფორმდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს სახელით საბინაო-საექსპლოატაციო ორგანიზაციასა და მოქალაქეს შორის, რომელსაც ბინა უნდა გადაეცეს საკუთრებაში, ხოლო საწარმოს, დაწესებულებისა და ორგანიზაციის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემისას ადმინისტრაციასა და მოქალაქეს შორის. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ის გარემოება, რომ სადავო საცხოვრებელი ფართი ... ქარხნის ბალანსზე იყო და მისი სარგებლობაში ან უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა ს. ი-ზე განხორციელდა ... ქარხნის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ, წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა „კანონიერი მოსარგებლეებისთვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულების გამოყენების მართებულობის თაობაზე და კანონშესაბამისად მიიჩნია ამავე ბრძანებულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტზე მითითება, რომლის შესაბამისად, კანონიერ მოსარგებლეს წარმოადგენს ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის საჭირო იყო ორი პირობის არსებობა - უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის არსებობა და ფიზიკური პირის მხრიდან არაპრივატიზებული საცხოვრებელი (არასაცხოვრებელი) ფართის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი. ამასთან, კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტს მიეკუთვნებოდა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა დოკუმენტი, რომელიც გულისხმობდა როგორც სასამართლოს გადაწყვეტილებას, ისე უფლებამოსილი ორგანოს მიერ კანონით განსაზღვრული წესით გაცემულ ნებისმიერ დოკუმენტს, რომელსაც ცალსახად უნდა დაედგინა უძრავ ქონებაზე მოსარგებლის მართლზომიერი მფლობელობა. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტები ადასტურებდნენ ს. ი-ის მიერ საცხოვრებელი ბინის ფლობის ფაქტს, თუმცა უძრავი ნივთის ფლობის და სარგებლობის რაიმე სამართლებრივი საფუძველი მოძიებული და სასამართლოში წარმოდგენილი ვერ იქნა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის თაობაზე, რომ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის #107-ე დადგენილებით ბინის ფართზე უფლებამინიჭებულ პირად ითვლებოდა ყველა, ვინც ბინის პრივატიზაციის დროისთვის რეგისტრირებული იყო ბინაში. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მითითებული დადგენილებით მხოლოდ რეგისტრაცია (ჩაწერა) არ წარმოშობდა პრივატიზაციის საფუძველს. ამავე დადგენილების მიხედვით, პრივატიზაციას არ ექვემდებარებოდა სამსახურებრივი დანიშნულების ბინა, აგრეთვე ბინა საერთო საცხოვრებელში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ი-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას იხელმძღვანელა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულებით, რომელიც ამ დროისთვის ძალადაკარგულად იყო ცნობილი და არ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის #189 დადგენილებით, რომლის მიხედვითაც პრივატიზაციის ჩატარებისათვის განცხადებას უნდა დაერთოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა. ამავე დებულების მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტი მიანიშნებს იმ გარემოებაზე, რომ ჩამოთვლილ დოკუმენტთაგან ასევე წარდგენილი უნდა იქნეს 2007 წლის 2 თებერვლამდე აღნიშნულ ფართზე რეგისტრაციის დამადასტურებელი საბუთი. სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა სადავო ბინაში ს. ი-ის რეგისტრაციისა და თავისი სახელით კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტი, რასაც სწორედ ზემოაღნიშნული დადგენილება მიანიშნებდა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული განჩინებით განმარტა, რომ სადავო ბინა არ ექვემდებარებოდა პრივატიზაციას, რადგან იგი განეკუთვნებოდა სამსახურებრივი დანიშნულების ბინას და წარმოადგენდა საერთო საცხოვრებელს, რითაც იგნორირება გაუკეთა სს „...“ 2014 წლის 10 იანვარს გაცემულ დოკუმენტს, რომელშიც აღნიშნულია, რომ სს „...“ საბინაო ფონდი პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, 1996 წლიდან გადაეცა ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებს, რაც იმის დამადასტურებელია, რომ სადავო საცხოვრებელი ფართი არ მიეკუთვნება არც სამსახურებრივი დანიშნულების ბინას და არც საერთო საცხოვრებელს. აქედან გამომდინარე, იგი წარმოადგენს პრივატიზაციის ობიექტს.

კასატორის მითითებით, ასევე აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ სააპელაციო სასამართლომ ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობისა და ქ. თბილისის მერიის წარმომადგენლებს სადავო ფართზე სხვის სახელზე გაცემული ორდერის წარმოდგენა დაავალა, რაც მათ ვერ წარმოადგინეს ასეთი დოკუმენტის არარსებობის გამო. ამდენად, მოცემულ ბინაზე კერძო ან საჯარო პირთა ინტერესი არ იკვეთება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ს. ი-ის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 23 ივლისის განჩინებით ს. ი-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2015 წლის 24 სექტემბერს, 13:00 საათზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ი-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებში ასახულ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: ს. ი-ი საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსგს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის 2013 წლის 17 ივნისის #0111713018923 საინფორმაციო ბარათის თანახმად, 1955 წლის 19 მაისიდან რეგისტრირებულია ქ. თბილისში, ... დასახლება, №..., ბინა #3-ში. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 11 ივლისის #119887 წერილის თანახმად, სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება, ასევე იჯარის, ქირავნობის, აღნაგობის, სერვიტუტის, უზუფრუქტის ან იპოთეკის უფლება რეგისტრირებული არ არის.

2013 წლის 27 აგვისტოს ს. ი-ის წარმომადგენელმა განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობას, რომლითაც ქ. თბილისში, ... დასახლება, №..., ბინა #3-ის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემა მოითხოვა. სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს #12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მოსარჩელეს ეცნობა, რომ მის განცხადებას დადგენილი ჰქონდა ხარვეზი და საჭირო იყო მხარეს წარედგინა კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ბინის ორდერი, აღმასკომის გადაწყვეტილება და სხვა), რაც არ იქნა წარდგენილი, რის გამოც გამგეობამ მიიღო გადაწყვეტილება განცხადების განუხილველად დატოვების შესახებ. აღნიშნული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ს. ი-მა გაასაჩივრა ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოში - ქ. თბილისის მერიაში, რომელმაც 2013 წლის 17 ოქტომბრის #2333 განკარგულებით ადმინისტრაციული საჩივარი არ დააკმაყოფილა.

განსახილველი დავის საგანს სწორედ ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს #12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის #2333 განკარგულების კანონიერების დადგენა წარმოადგენს, რომლითაც ს. ი-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... დასახლება, №...-ში მდებარე ბინა #3-ის პრივატიზაციაზე.

საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ განსახილველი სამართალურთიერთობის შეფასებისას გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს იმ გარემოების დადგენას, არის თუ არა ს. ი-ი დაკავებული ფართის კანონიერი მოსარგებლე და სადავო ბინის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის უფლების მქონე სუბიექტი, შესაბამისად, შეფასება უნდა მიეცეს იმ უმნიშვნელოვანეს საკითხს, წარმოადგენს თუ არა სადავო ბინაში მისი რეგისტრაციის ფაქტი საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ როგორც ადმინისტრაციული ორგანოების, ასევე სასამართლოთა პოზიცია ემყარება ნორმის არასწორ განმარტებას, ადმინისტრაციულ ორგანოს საკითხის განხილვისას ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის მოთხოვნის შესაბამისად, სრულყოფილად არ გამოუკვლევია საქმის გარემოებები და განმცხადებლის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების მიღებისას უნდა ეხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის #189 დადგენილებით და არა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით, რომელიც იმ დროისათვის ძალადაკარგულად იყო ცნობილი, რამაც საქმეზე უკანონო გადაწყვეტილების მიღება გამოიწვია.

აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების გამოყენებით მხარის უფლებები არ დარღვეულა, ვინაიდან როგორც მითითებული ბრძანებულებით, ასევე საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის #189 დადგენილებით იგივენაირად რეგულირდება სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის, ამ დებულების ამოქმედებამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი და პირობები, ამ პროცესში წარმოშობილი ურთიერთობები და ორივე აქტი ერთნაირად განსაზღვრავს ბრძანებულებით გათვალისწინებული ურთიერთობების მხარეებსა და მათ უფლებამოსილებას. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულების გამოყენებით არ მომხდარა ს. ი-ის კანონისმიერი უფლებების შეზღუდვა და კონკრეტულად ამ ბრძანებულების გამოყენებით არ დამდგარა მოცემულ საქმეზე არასწორი შედეგი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტზე, რომლის შესაბამისად, კანონიერი მოსარგებლეა ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვ.) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე. აღნიშნულ ნორმაში მითითებულია იმ დოკუმენტების ჩამონათვალი, რომლებითაც უნდა იქნეს დადასტურებული კანონიერი სარგებლობის ფაქტი, თუმცა კანონმდებელი არ იძლევა ამ დოკუმენტების ამომწურავ ჩამონათვალს და ადმინისტრაციულ ორგანოს ანიჭებს უფლებამოსილებას დაეყრდნოს უძრავი ქონების კანონიერი სარგებლობის ფაქტის დამადასტურებელ სხვა დოკუმენტებსაც.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, იმისათვის, რომ პირი ჩაითვალოს კანონიერ მოსარგებლედ, მთავრობის დადგენილება მოითხოვს კუმულაციურად ორი პირობის არსებობას - პირს უნდა ჰქონდეს უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტი (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა) და ამ დოკუმენტის საფუძველზე კანონიერად უნდა სარგებლობდეს სადავო ფართით.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ ს. ი-ის წარდგენილი დოკუმენტები არ ქმნიდა საკმარის საფუძველს მისი სადავო ბინის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევისათვის, ვინაიდან კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტს მიეკუთვნება ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა დოკუმენტი, რაშიც იგულისხმება როგორც სასამართლოს გადაწყვეტილება, ისე უფლებამოსილი ორგანოს მიერ კანონით განსაზღვრული წესით გაცემული ნებისმიერი დოკუმენტი, რომლითაც ცალსახად დგინდება უძრავ ქონებაზე მოსარგებლის მართლზომიერი მფლობელობა.

სადავო არ არის ის გარემოება, რომ ს. ი-ი 1955 წლის 19 მაისიდან, იმ დროს არსებული „ჩაწერის ინსტიტუტის“ საფუძველზე, რეგისტრირებულია ქ. თბილისში, ... დასახლება, №..., ბინა #3-ში, რასაც ადასტურებს საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსგს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის 2013 წლის 17 ივნისის #0111713018923 საინფორმაციო ბარათი. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 11 ივლისის #119887 წერილის თანახმად კი, სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება, ასევე იჯარის, ქირავნობის, აღნაგობის, სერვიტუტის, უზუფრუქტის ან იპოთეკის უფლება რეგისტრირებული არ არის. მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ ს. ი-ი დღემდე სარგებლობს სადავო უძრავი ქონებით, სადაც ასევე რეგისტრირებულია აბონენტად და საკუთარი სახელით დღემდე იხდის კომუნალურ გადასახადებს. მითითებული აქტები დღეისათვის ძალაშია და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებს სადავოდ არ გაუხდიათ ს. ი-ის მიერ აღნიშნული სადავო ბინის კანონიერი ფლობის ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოებს უნდა გამოეკვლიათ და შეეფასებინათ ს. ი-ის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები, რადგან ისინი განეკუთვნებოდნენ სწორედ იმ „სხვა დოკუმენტებს“, რომელთა საშუალებითაც ს. ი-ს შეეძლო სადავო ბინის პრივატიზება. არც ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა და არც ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არ გაითვალისწინეს სადავო ბინაში მოსარჩელის 60-წლიანი რეგისტრაციის („ჩაწერის“) ფაქტი, ასევე საკუთარი სახელით კომუნალური გადასახადების გადახდა, ვინაიდან იგი თავად არის აბონენტად რეგისტრირებული. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობამ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ ვერ წარმოადგინა ს. ი-ის ბინაზე სხვის სახელზე გაცემული ორდერი, რადგან ასეთი დოკუმენტი არ არსებობს. ამდენად, არავითარი კერძო ან საჯარო ინტერესი სადავო ბინაზე არ იკვეთება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ ადმინისტრაციული წარმოებისას სრულყოფილად არ გამოიკვლია საქმის მასალები, სათანადოდ არ შეაფასა მხარის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია, ასევე ზემდგომმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ ს. ი-ის საჩივრის განხილვისას მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარი უთხრა საჩივრის ავტორს მხოლოდ იმ საფუძვლით, რომ მის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტებად. ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება არ შეიცავს დასაბუთებას, რატომ არ დასტურდებოდა ს. ი-ის მიერ წარდგენილი დოკუმენტებით უძრავი ქონების კანონიერი ფლობის ფაქტი.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ მე-4 მუხლი განსაზღვრავს საკუთრებაში გადაცემის მოთხოვნის წესს, რომლის შესაბამისად, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის საკუთრებაში გადაცემის განხილვის საფუძველია კანონიერი მოსარგებლის წერილობითი განცხადება შესაბამის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელ ორგანოში, ამავე მუხლის მე-2 პუნქტში მითითებულია განცხადებზე თანდართული დოკუმენტის ჩამონათვალიც, რომელშიც ასევე გათვალისწინებულია დროებით გადაცემული არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის კანონიერი მოსარგებლის (მოსარგებლეების) მიერ აღნიშნულ ფართობზე რეგისტრაციის დამადსტურებელი საბუთი. აქედან გამომდინარე, მითითებული წესი ადმინისტრაციულ ორგანოს ავალდებულებს საკუთრებაში ფართის გადაცემის საკითხის განხილვისას შეამოწმოს განმცხადებლის მოთხოვნისა და წარდგენილი დოკუმენტების შესაბამისობა აღნიშნული წესის მოთხოვნებთან.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ზემოაღნიშნულ ნორმათა განმარტებიდან და საქმეში წარმოდგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, რომლებიც გამყარებულია კანონით დადგენილი წესით დადასტურებული შესაბამისი დოკუმენტებით, სადავო ბინაში ს. ი-ის იმ დროს არსებული „ჩაწერის ინსტიტუტის“ საფუძველზე 60-წლიანი რეგისტრაციის ფაქტი, მიჩნეულ უნდა იქნეს იმ „სხვა დოკუმენტად“, რომელიც მითითებულია საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტში, რომლის შესაბამისად, კანონიერი მოსარგებლეა ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით მაშინ, როცა სადავო ფართზე არ არსებობს სხვის სახელზე გაცემული ბინის ორდერი და მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ს. ი-ის მიერ ამ ფართის კანონიერი სარგებლობის ფაქტი. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ ფაქტზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო უძრავ ქონებაზე არ არსებობს სხვა საჯარო თუ კერძო პირთა ინტერესი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება არ შეესაბამება სადავო საკითხთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას (საქმე №ბს-257-254(კ-12); 18.07.12 განჩინება). კერძოდ, საკასაციო პალატამ მითითებული განჩინებით განმარტა, რომ:

„საბჭოური „ჩაწერის ინსტიტუტი“ განსხვავებით დღეს მოქმედი კანონმდებლობით რეგულირებულ საცხოვრებელ ბინაში რეგისტრაციისა, ნიშნავდა სახოვრებელი ადგილის არსებობას. იმდროინდელი კანონმდებლობის საფუძველზე ბინაში ჩაწერა წარმოადგენდა სახლის ფლობის, სარგებლობისა და განკარგვის უტყუარ დამადასტურებელ საბუთს. ამდენად, ის გარემოება, რომ პირი ჩაწერილი იყო მითითებულ საცხოვრებელ სადგომში, ქმნიდა საცხოვრებელ ფართზე მის კანონისმიერ უფლებებს“.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის #107 დადგენილების გამოყენების მართებულობას, რომლის მიხედვით პრივატიზაციას არ ექვემდებარება სამსახურებრივი დანიშნულების ბინა, აგრეთვე ბინა საერთო საცხოვრებელში. ამავე დადგენილების მე-4 პუნქტის შესაბამისად, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემა ხორციელდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების, საწარმო-დაწესებულებებისა და ორგანიზაციების მიერ, რომელთა ბალანსზეც ირიცხება საცხოვრებელი სახლი (ბინა), ხოლო მე-6 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ ფორმდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს სახელით საბინაო-საექსპლოატაციო ორგანიზაციასა და მოქალაქეს შორის, რომელსაც ბინა უნდა გადაეცეს საკუთრებაში, ხოლო საწარმოს, დაწესებულებისა და ორგანიზაციის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემისას ადმინიისტრაციასა და მოქალაქეს შორის.

აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა 2014 წლის 10 იანვრის სს „...“ წერილი, რომლის მიხედვით სს „...“ საბინაო ფონდი 1996 წლიდან, პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, გადაეცა ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებს, რაც იმის დამადასტურებელია, რომ 2013-2014 წლებისთვის ს. ი-ის საცხოვრებელი ფართი აღარ განეკუთვნება არც სამსახურებრივი დანიშნულების ბინას და არც საერთო საცხოვრებელს. სადავო ბინა ირიცხება თვითმმართველობის ორგანოს ბალანსზე, რის გამოც იგი წარმოადგენს პრივატიზაციის ობიექტს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. აღნიშნულ მუხლში მოცემულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის სავალდებულო წინაპირობები, რომლებიც მათი რეალიზების თვალსაზრისით, ამ მუხლში არა კუმულაციური, არამედ, ალტერნატიული სახით არის წარმოდგენილი. ამასთან, არსებით დარღვევად ჩაითვლება ისეთი დარღვევა, რომელსაც შეეძლო არსებითი გავლენა მოეხდინა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაზე.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საჩივარი არის დაინტერესებული მხარის მიერ უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში კანონმდებლობით დადგენილი წესით წარდგენილი წერილობითი მოთხოვნა დარღვეული უფლების აღდგენის მიზნით იმავე ან ქვემდგომი ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად გამოცხადების, შეცვლის ან ახალი ადნიმისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის ან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ისეთი მოქმედების განხორციელების ან ისეთი მოქმედების განხორციელებისაგან თავის შეკავების შესახებ, რომელიც არ გულისხმობს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციულ საჩივარს აქვს ორი ძირითადი ფუნქცია: 1. ადმინისტრაციული საჩივარი, როგორც უფლების დაცვის საშუალება; 2. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ თვითკონტროლის განხორციელების შესაძლებლობა. ადმინისტრაციული საჩივარი, როგორც უფლების დაცვის საშუალება მნიშვნელოვანია იმ თვალსაზრისით, რომ ადმინისტრაციულ საჩივარს გააჩნია უპირატესობა, კერძოდ, ადმინისტრაციულ საჩივარზე ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში მოწმდება გადაწყვეტილების მიზანშეწონილობა და კანონიერება, მაშინ როდესაც სასამართლო იფარგლება აქტის მხოლოდ კანონიერების შემოწმებით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციულ საჩივარს, როგორც უფლების დაცვის საშუალების სრული მასშტაბით გამოყენებას, მხარისთვის განსაკუთრებული ინტერესი გააჩნია. ადმინისტრაციული წარმოება ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებით გულისხმობს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების გადამოწმებას, რომელიც თავის თავში მოიცავს აქტის, როგორც ფორმალური, ისე მატერიალური კანონიერების გადამოწმებას. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ქ. თბილისის მერიას, როგორც საჩივრის განმხილველ ორგანოს, გასაჩივრებული აქტის კანონიერებისა და მიზანშეწონილობის გადამოწმების ვალდებულება წარმოეშვება მაღალი ხარისხით. აღნიშნული კი გულისხმობს იმას, რომ მის მიერ გამოკვლეული უნდა ყოფილიყო საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და აღნიშნულის საფუძველზე მიღებული უნდა ყოფილიყო გადაწყვეტილება საჩივრის დაკმაყოფილების ან საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ადმინისტრაციული ორგანოების და ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნები სრულიად დაუსაბუთებელია, როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით. მოცემულ შემთხვევაში არსებობს ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს #12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის #2333 განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძვლები. შესაბამისად, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობას უნდა დაევალოს გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ქ. თბილისში, ... დასახლება, №...-ში მდებარე ბინა #3-ის ს. ი-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად სახეზეა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების პროცესუალური წინაპირობები, რომლითაც ს. ი-ის სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ს. ი-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ს. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

4. ბათილად იქნეს ცნობილი ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს #12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის #2333 განკარგულება;

5. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობას დაევალოს გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ქ. თბილისში, ... დასახლება, №...-ში მდებარე ბინა #3-ის ს. ი-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ;

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი