Nბს-489-482 (2კ-15) 27 ოქტომბერი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

სხდომის მდივანი - ანა ვარდიძე

კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი/მ „ი. კ-ე“, ი/მ „დ. კ-ე“, ი/მ „გ. კ-ე“ (მოსარჩელეები)

მოპასუხე - სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტი

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 აპრილის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი -ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 25 ივლისს ი/მ „ი. კ-ემ“, ი/მ „დ. კ-ემ“, ი/მ „გ. კ-ემ“ სასამართლოში სარჩელი აღძრეს საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის წინააღმდეგ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 6 ნოემბრის №55953 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 6 ნოემბრის №56031 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 6 ნოემბრის №55986 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 7 ნოემბრის №006-1353 საგადასახადო მოთხოვნის ი/მ „ი. კ-ისათვის“ 58 444 ლარის დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 7 ნოემბრის №6-1360 საგადასახადო მოთხოვნის ი/მ „დ. კ-ისათვის“ 16 245 ლარის დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 7 ნოემბრის №005-614 საგადასახადო მოთხოვნის ი/მ „გ. კ-ისათვის“ 41 122 ლარის დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 30 დეკემბრის №69142 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 30 დეკემბრის №69140 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 30 დეკემბრის №69141 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელეების განმარტებით, მათ მიერ ცალ-ცალკე უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხა 100 000 ლარს არ აღემატებოდა, მაგრამ, დღგ-ს გადამხდელად სავალდებულო რეგისტრაციის დროის განსაზღვრის მიზნით, საგადასახადო ორგანომ სამივე მოსარჩელის მიერ განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციები შეკრიბა და დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციის თარიღად მიიჩნია მომენტი, როდესაც ასეთმა ბრუნვამ 100 000 ლარს გადააჭარბა. საგადასახადო კოდექსის 157-ე მუხლის მიხედვით კი, პირს დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციის ვალდებულება მხოლოდ იმ შემთხვევაში აქვს, თუ უშუალოდ მის მიერ განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციების ჯამი გადააჭარბებს 100 000 ლარს. საგადასახადო ორგანომ კი, სპეციალური ნორმით არ იხელმძღვანელა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი/მ „ი. კ-ის“, ი/მ „დ. კ-ის“, ი/მ „გ. კ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 6 ნოემბრის №55953 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 6 ნოემბრის №56031 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 6 ნოემბრის №55986 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 7 ნოემბრის №006-1353 საგადასახადო მოთხოვნა ი/მ „ი. კ-ისათვის“ 58 444 ლარის დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 7 ნოემბრის №6-1360 საგადასახადო მოთხოვნა ი/მ „დ. კ-ისათვის“ 16 245 ლარის ოდენობით დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2013 წლის 7 ნოემბრის №005-614 საგადასახადო მოთხოვნა ი/მ „გ. კ-ისათვის“ 41 122 ლარის ოდენობით დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვის ნაწილში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 30 დეკემბრის №69142 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 30 დეკემბრის №69140 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 30 დეკემბრის №69141 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში (№7343/2/14, №7344/2/14, №7345/2/14 საჩივრებზე ).

აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 აპრილის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის წესების დარღვევასთან დაკაშირებით ჩატარდა ი/მ ,,ი. კ-ის”, ი/მ ,,დ. კ-ის” და ი/მ ,,გ. კ-ის” კამერალური საგადასახადო შემოწმება. ი/მ ,,ი. კ-ის” შემოწმებამ მოიცვა 2007 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის 24 მაისამდე პერიოდი. 2013 წლის 30 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე განისაზღვრა გადასახადის გადამხდელზე დასარიცხი თანხა, რაც მოიცავდა ძირითად გადასახადს - 66 677 ლარს და ჯარიმას - 57 337 ლარს, რაზეც 2013 წლის 7 ნოემბერს გამოიცა N006-1353 ,,საგადასახადო მოთხოვნა”;

2. ი/მ ,,დ. კ-ის” შემოწმება განხორციელდა 2007 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის პირველ მაისამდე პერიოდზე. 2013 წლის 28 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტით გადასახადის გადამხდელზე დასარიცხი თანხა მოიცავდა ძირითად გადასახადს - 16 246 ლარს და ჯარიმას - 13 806 ლარს, რაზეც 2013 წლის 7 ნოემბერს გამოიცა N006-1360 ,,საგადასახადო მოთხოვნა”;

3. ი/მ ,,გ. კ-ის” შემოწმებამ მოიცვა 2008 წლის 4 ივნისიდან 2013 წლის პირველ მაისამდე პერიოდი. 2013 წლის 28 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, გადასახადის გადამხდელზე დასარიცხი თანხა მოიცავდა ძირითად გადასახადს - 42 167 ლარს და ჯარიმას 35 139 ლარს, რაზეც 2013 წლის 7 ნოემბერს გამოიცა N005-614 ,,საგადასახადო მოთხოვნა”;

4. შემოწმების აქტით დგინდება, რომ 2013 წლის 2 მაისს აუდიტის დეპარტამენტის სათათბირო საბჭოს N4 სხდომის ოქმის შესაბამისად, შემმოწმებელს დაევალა ი/მ ,,გ. კ-ესათან” (ს/ნ ...) ურთიერთდამოკიდებული პირების ი/მ ,,დ. კ-ის” და ი/მ ,,ი. კ-ის” შემოწმება თითოეული მათგანის დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის სისწორის დადგენის მიზნით. შემოწმების პროცესში გამოყენებული იქნა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილი და პირთა საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით გადამხდელთა დასაბეგრი ბრუნვის გაერთიანებით მოხდა 100 000 ლარიანი ზღვარის გამოთვლა. შემოწმება განხორციელდა ალტერნატიული შემოწმების შედეგებზე დაყრდნობით (შემოსავლების ნაწილში) და დღგ-ის სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღი განისაზღვრა სამივე მეწარმის მიერ განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციების შეჯამებით.

სააპელაციო სასამართლომ საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილით იხელმძღვანელა და განმარტა, რომ საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს ქმნის საქონლის მიწოდების (რეალიზაციის) ან/და მომსახურების გაწევის ფაქტი; შესაბამისად, პირის მიერ სხვა პირისათვის საქონელზე საკუთრების უფლების გადაცემა სასყიდლით ან უსასყიდლოდ, აგრეთვე სხვა პირისათვის, კომპენსაციის მიღების მიზნით ან უამისოდ, მომსახურების გაწევა წარმოშობს გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებას ანუ დასაბეგრ ოპერაციას. საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტში საუბარია სამეურნეო ოპერაციის ფორმასა და შინაარსზე, რაც დამატებითი ღირებულების გადასახადთან მიმართებაში ნიშნავს იმას, რომ განხორციელდა დასაბეგრი ოპერაცია, რომლის შინაარსიც არ შეესაბამება მისივე ფორმას, ანუ მხარეები შეთანხმდნენ ოპერაციის შინაარსზე, თუმცა მოჩვენებით თუ თვალთმაქცურად განახორციელეს სხვა ტიპის ოპერაცია, ანუ ოპერაციის სამართლებრივი კონსტრუქცია და მხარეთა ნება არ არის თანხვედრაში, რაც იმავე მუხლის საფუძველზე საგადასახადო ორგანოს ანიჭებს შესაძლებლობას, ოპერაციის ფორმა და შინაარსი მოიყვანოს თანხვედრაში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველი შემთხვევა არ პასუხობს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის პირობებს, რამდენადაც საგადასახადო ორგანოს სადავოდ არაა გაუხდია ი/მ ,,გ. კ-ის”, ი/მ „დ. კ-ის“ და ი/მ ,,ი. კ-ის” მიერ განხორციელებული სამეურნეო ოპერაციების ფორმა და შინაარსი. ყველა სადავო აქტი შეიცავს მითითებას იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული მეწარმეები ახორციელებდნენ საკვები პროდუქტების საცალო ვაჭრობას. თავად სამეურნეო ოპერაციის შინაარსი სადავო არ არის. ასეთ პირობებში არასწორია საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილზე მითითება. აღნიშნული მუხლი არ ქმნის საწარმოთა ბრუნვების გაერთიანების ნორმატიულ საფუძველს.

აღნიშნული განჩინება სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით.

სსიპ შემოსავლების სამსახური საკასაციო საჩივარში მიუთითებს, რომ 2013 წლის 2 მაისის აუდიტის დეპარტამენტის სათათბირო საბჭოს სხდომაზე განხილულ იქნა ი/მ „გ. კ-ის“ 2011 წლის 5 დეკემბრის პოზიცია საგადასახადო დეპარტემენტის ალტერნატიული საგადასახადო შემოწმების შედეგების თაობაზე. საკითხის განხილვისას გამოვლინდა ბიზნესის დანაწევრების მცდელობა, რაც დამატებით შემოწმებას მოითხოვდა. დაინიშნა თემატური კამერალური საგადასახადო შემოწმება. კამერალური შემოწმების ფარგლებში შესწავლილ იქნა მეწარმეების მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია, რის შედეგადაც ვერც შემოსავლების და ვერც ხარჯების სრულად იდენტიფიცირება ვერ მოხდა. გადამხდელი არასრულად ახორციელებდა შემოსავლების აღრიცხვას, სრულად არ იყო დაცული საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მოთხოვნები. ფიქსირდებოდა ნედლეულის და მასალის შესყიდვა ისეთი დოკუმენტებით, სადაც გამოწერილ ზედნადებში მეწარმის დასახელება არ შეესაბამებოდა მის საიდენტიფიკაციო კოდს. დღგ-ს სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღი განისაზღვრა სამივე მეწარმის მიერ განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციების შეჯამებით. 2007 წლის 10 დეკემბრის მონაცემებით მეწარმეებმა განახორციელეს 315 ლარის დღგ-თ დასაბეგრი ოპერაცია. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ი/მ „დ. კ-ის“ ერთობლივი შემოსავალი 2006 წელს უახლოვდებოდა დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციის ზღვარს, რის შემდეგაც მან 2007 წლის აგვისტოში რეგისტრაციიდან მოხსნა მის სახელზე რეგისტრირებული ორივე საკონტროლო სალარო აპარატი, რომლებიც 2007 წლის აგვისტოშივე დაირეგისტრირა ი/მ „ი. კ-ემ“ და იმავე მისამართებზე გააგრძელა საქმიანობა. ამის შემდეგ, სამივე პირი ერთიდაიგივე საკონტროლო სალარო აპარატებს იყენებდა. საგადასახადო კოდექსის 79-ე მუხლის მე-9 ნაწილით კონკრეტული ოპერაციის შეფასება არ არის დაკავშირებული მხოლოდ მის ფორმალურ შინაარსზე, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის მიზნებისათვის აქტუალურია ხელშეკრულების არა მხოლოდ ფორმალური მხარე, არამედ ის მატერიალური შედეგები, რომლის საფუძველზე უნდა განხორციელდეს პირის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრა. ამ შემთხვევაში, საუბარია გადასახადისაგან თავის არიდებაზე, რაც შეიძლება, კანონმდებლობის სრული დაცვით გაფორმებული ხელშეკრულებით განხორციელდეს.

საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი იმავე ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძვლებს ემყარება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ განიხილა საკასაციო საჩივრები, მოისმინა მხარეთა ახსნა-განმარტებები, შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

1. შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის წესების დარღვევასთან დაკაშირებით ჩატარდა ი/მ ,,ი. კ-ის”, ი/მ ,,დ. კ-ის” და ი/მ ,,გ. კ-ის” კამერალური საგადასახადო შემოწმება. ი/მ ,,ი. კ-ის” შემოწმებამ მოიცვა 2007 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის 24 მაისამდე პერიოდი. 2013 წლის 30 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე განისაზღვრა გადასახადის გადამხდელზე დასარიცხი თანხა, რაც მოიცავდა ძირითად გადასახადს - 66 677 ლარს და ჯარიმას - 57 337 ლარს, რაზეც 2013 წლის 7 ნოემბერს გამოიცა N006-1353 საგადასახადო მოთხოვნა;

2. ი/მ ,,დ. კ-ის” შემოწმება განხორციელდა 2007 წლის პირველი იანვრიდან 2013 წლის პირველ მაისამდე პერიოდზე. 2013 წლის 28 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტით გადასახადის გადამხდელზე დასარიცხი თანხა მოიცავდა ძირითად გადასახადს - 16 246 ლარს და ჯარიმას - 13 806 ლარს, რაზეც 2013 წლის 7 ნოემბერს გამოიცა N006-1360 საგადასახადო მოთხოვნა;

3. ი/მ ,,გ. კ-ის” შემოწმებამ მოიცვა 2008 წლის 4 ივნისიდან 2013 წლის პირველ მაისამდე პერიოდი. 2013 წლის 28 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, გადასახადის გადამხდელზე დასარიცხი თანხა მოიცავდა ძირითად გადასახადს - 42 167 ლარს და ჯარიმას 35 139 ლარს, რაზეც 2013 წლის 7 ნოემბერს გამოიცა N005-614 საგადასახადო მოთხოვნა;

4. შემოწმების აქტით დგინდება, რომ 2013 წლის 2 მაისს აუდიტის დეპარტამენტის სათათბირო საბჭოს N4 სხდომის ოქმის შესაბამისად, შემმოწმებელს დაევალა ი/მ ,,გ. კ-ესათან” (ს/ნ ...) ურთიერთდამოკიდებული პირების ი/მ ,,დ. კ-ის” და ი/მ ,,ი. კ-ის” შემოწმება თითოეული მათგანის დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის სისწორის დადგენის მიზნით. შემოწმების პროცესში გამოყენებული იქნა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილი და პირთა საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით გადამხდელთა დასაბეგრი ბრუნვის გაერთიანებით მოხდა 100 000 ლარიანი ზღვარის გამოთვლა. შემოწმება განხორციელდა ალტერნატიული შემოწმების შედეგებზე დაყრდნობით (შემოსავლების ნაწილში) და დღგ-ის სავალდებულო რეგისტრაციის თარიღი განისაზღვრა სამივე მეწარმის მიერ განხორციელებული დასაბეგრი ოპერაციების შეჯამებით.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს ქმნის საქონლის მიწოდების (რეალიზაციის) ან/და მომსახურების გაწევის ფაქტი, შესაბამისად, პირის მიერ სხვა პირისათვის საქონელზე საკუთრების უფლების გადაცემა სასყიდლით ან უსასყიდლოდ, აგრეთვე სხვა პირისათვის კომპენსაციის მიღების მიზნით ან უამისოდ მომსახურების გაწევა წარმოშობს გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებას ანუ დასაბეგრ ოპერაციას.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მითითებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილი.

აღნიშნული ნორმის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს მხედველობაში არ მიიღოს სამეურნეო ოპერაციები, რომლებსაც არა აქვს არსებითი ეკონომიკური გავლენა ან სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს, შესაბამისად, კანონმდებელი შესაძლებლად მიიჩნევს ოპერაციის კორექტირებას, თუ მისი გამოხატვის ფორმა და მხარეთა რეალური ნება არ ემთხვევა ერთმანეთს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნული ნორმა არ იძლევა მართლზომიერი გარიგების კვალიფიკაციის შეცვლის შესაძლებლობას, არამედ ეხება ბათილ, ნების ნაკლის მქონე გარიგებებს, მათ შორის, თვალთმაქცურ და მოჩვენებით გარიგებებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სახელმწიფოს წინაშე ნაკისრი საგადასახადო ვალდებულების შესრულების არიდების მიზნით, გარიგების მონაწილეების მოქმედების თვლათმაქცურობა მრავალი ფორმით შეიძლება გამოიხატოს, მათ შორის ერთ-ერთია ცრუმაგიერი მფლობელობა - როდესაც გადასახადის გადამხდელი სხვა პირთან ერთად მოქმედებს იმგვარად, რომ მათი განსხვავება პრაქტიკულად შეუძლებელია (საგადასახადო კოდექსის 246-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანოს გარიგების შინაარსი და ფორმა სადავოდ არ გაუხდია. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, რომ, ამ შემთხვევაში, შემოსავლების სამსახურმა სამივე გადასახადის გადამხდელი ცალ-ცალკე სუბიექტად განიხილა და გადასახადით ცალ-ცალკე დაბეგრა, შესაბამისად, ვინაიდან თავად საგადასახადო ორგანოს არ შეუტანია ეჭვი ფორმასა და შინაარსში, არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის გამოყენების წინაპირობა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საგადასახადო ორგანომ ვერც სხვაგვარად დაადასტურა განხორციელებული ოპერაციების ფორმისა და შინაარსის კონფლიქტი, რაც სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად მართებულად შეაფასა.

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის მიხედვით კი, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება დასაბუთებული, კანონიერია და მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს; უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 აპრილის განჩინება; საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე