Nბს-528-521(კ-15) 22 დეკემბერი, 2015 წელი,

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლევან მურუსიძე, მაია ვაჩაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - საქართველოს თავდაცვის სამინიტრო (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე -ა. ლ-ე, ი. შ-ი (მოსარჩელეები)

მესამე პირი -სსიპ შემოსავლების სამსახური

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ქმედების განხორციელების დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ლ-ემ და ი. შ-მა თბილისის საქალაქო სასამართლოში საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს წინააღმდეგ სარჩელი აღძრეს და მოითხოვეს 2008-2013 წლებში ზედმეტად გადახდილი საშემოსავლო გადასახადის დაბრუნება.

მოსარჩელეთა განმარტებით, ისინი არიან საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლების მონაწილეები და საგადასახადო შეღავათით სარგებლობენ.

საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელეებს ომისა და სამხედრო ძალების ვეტერანის სტატუსი მიენიჭათ 2013 წლიდან, შესაბამისად შეღავათების გავრცელების სამართლებრივი საფუძველი მათ წარმოეშვათ სტატუსის მინიჭების მომენტიდან.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაევალა დაიანგარიშოს ი. შ-ისა და ა. ლ-ის 2008 წლის აგვისტოს თვიდან 2013 წლამდე მიღებული შემოსავალი, დასაბეგრი შემოსავალი, შესაბამისად ზედმეტად გადახდილი საშემოსავლო გადასახადის თანხა. მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაევალა ი. შ-ს და ა. ლ-ეს დაუბრუნოს ზედმეტად გადახდილი საშემოსავლო გადასახადი. მოპასუხეს დაეკისრა მოსარჩელეების მიერ გაღებული ადვოკატის მომსახურების ხარჯის - 300-300 ლარის ანაზღაურება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 11 თებერვლის საოქმო განჩინებით საქმეში, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირად სსიპ შემოსავლების სამსახური.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 მარტის განჩინებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. ი. შ-ი და ა. ლ-ე შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში არიან საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსთან;

2. საქართველოს შეიარაღებული ძალების გაერთიანებული შტაბის ვეტერანთა საქმეების დეპარტამენტის მიერ 2013 წლის 17 სექტემბერს გაცემული №2068/19 ცნობით დადგენილია, რომ ი. შ-ი ვეტერანთა საქმეების დეპარტამენტის სააღრიცხვო - საინფორმაციო სამსახურის მონაცემთა ბაზაში რეგისტრირებულია როგორც საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლების მონაწილე - საიდენტიფიკაციო კოდი ...;

3. საქართველოს შეიარაღებული ძალების გაერთიანებული შტაბის ვეტერანთა საქმეების დეპარტამენტის მიერ 2013 წლის 4 ოქტომბერს გაცემული №2516/19 ცნობით დადგენილია, რომ ა. ლ-ე ვეტერანთა საქმეების დეპარტამენტის სააღრიცხვო -საინფორმაციო სამსახურის მონაცემთა ბაზაში რეგისტრირებულია როგორც საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლების მონაწილე - საიდენტიფიკაციო კოდი ...;

4. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მე-4 მექანიზირებული ბრიგადის 2013 წლის 1 ნოემბრის №8 ცნობით დადგენილია, რომ ი. შ-ი ნამდვილად მსახურობდა მე-4 ქვეით ბრიგადაში და მისი 2009 წლის 6-12 თვეების დარიცხული ხელფასი შეადგენდა 7728 ლარს და 6-12 თვეების საშემოსავლო გადასახადი 1545.60 ლარს. 2010 წლის 1-5 თვეების დარიცხული ხელფასი შეადგენდა 6298.50 ლარს და 1-5 თვეების საშემოსავლო გადასახადი 1259.70 ლარს.

5. საქართველოს შეიარაღებული ძალების გაერთიანებული შტაბის ადმინისტრაციული დეპარტამენტის მიერ 2013 წლის 29 ოქტომბერს გაცემული MOD 9 13 00007400 ცნობით დასტურდება, რომ ი. შ-ის დარიცხული თანხა, დაბეგრილი საშემოსავლო გადასახადი და ხელზე მისაღები თანხა 2008 წლის თებერვლიდან 2009 წლის ივნისის თვის ჩათვლით შეადგენდა: 2008 წლის დარიცხული თანხა 12495,71 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი 2499,14 ლარი, ხელზე მისაღები 9996,57 ლარი. 2009 წლის დარიცხული თანხა 7465,50 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი 1493,10 ლარი, ხელზე მისაღები 5972,40 ლარი. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სახმელეთო ჯარების სარდლობის მიერ 2013 წელს გაცემული ცნობით დასტურდება, რომ მის მიერ 2010 წლის ივნისის თვიდან 2012 წლის დეკემბრის თვის ჩათვლით დარიცხულმა ხელფასმა და დაკავებულმა საშემოსავლო გადასახადმა შეადგინა: 2010 წლის დარიცხული თანხა 8265,73, საშემოსავლო გადასახადი 1653,14 ლარი, ხელზე მისაღები 6612.59 ლარი. 2011 წლის დარიცხული თანხა 13358,3 საშემოსავლო გადასახადი 2671,66 ლარი, ხელზე მისაღები 10686,64 ლარი. 2012 წლის დარიცხული თანხა 15567,58, საშემოსავლო გადასახადი 3113,52 ლარი, ხელზე მისაღები 12454,06 ლარი;

6. სახმელეთო ჯარების სარდლობის მე-2 ქვეითი ბრიგადის მიერ 2013 წლის 18 ოქტომბერს გაცემული №1042 ცნობით დასტურდება, რომ ა. ლ-ე ნამდვილად მსახურობდა მე-2 ქვეით ბრიგადაში და მისი 2008 წლის დარიცხული ხელფასი და დაკავებული საშემოსავლო გადასახადი შეადგენდა: დარიცხული თანხა 14058,16 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი 3506,88 ლარი. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სახმელეთო ჯარების სარდლობის მიერ 2013 წლის 23 ოქტომბერს გაცემული №655 ცნობით დასტურდება, რომ 2009-2012 წლების განმავლობაში ა. ლ-ის მიღებული ხელფასი შეადგენს: 2009 წლის დარიცხული თანხა 16201.30 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი 3240.26 ლარი, ხელზე მისაღები 12961.04 ლარი. 2010 წლის დარიცხული თანხა 17436 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი 3487.20 ლარი, ხელზე მისაღები 13948.80 ლარი. 2011 წლის დარიცხული თანხა 17436 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი 3487.20 ლარი, ხელზე მისაღები 13948.80 ლარი. 2012 წლის დარიცხული თანხა 18070.85 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი 3614.17 ლარი, ხელზე მისაღები 14456.68 ლარი;

7. ი. შ-ისა და ა. ლ-ის წარმომადგენელმა ბ. ბ-მა 2014 წლის 27 აპრილს განცხადებით მიმართა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს და მოითხოვა საქართველოს თავდაცვის თანამშრომლებს - ი. შ-სა და ა. ლ-ეს 2008 წლიდან 2012 წლის ჩათვლით მისაღები ხელფასიდან ანაზღაურებოდათ საშემოსავლო გადასახადის სახით დაკავებული თანხა;

8. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს 2014 წლის 02 მაისის MOD 2 14 00269240 წერილით მოსარჩელეთა წარმომადგენელს განემარტა, რომ ვინაიდან მის მიერ მოთხოვნილი ინფორმაცია შეიცავდა სხვა პირის პერსონალურ მონაცემებს და არ არის წარდგენილი პერსონალური მონაცემების სუბიექტის თანხმობა, არ იქნა განხილული განცხადება, ამასთან განემარტა, რომ თავდაცვის სამინისტროს პირად შემადგენლობას კუთვნილი შეღავათები უნაზღაურდებათ კანონმდებლობის შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე, (საქმე ბს-1037-1008 (კ-10)) სადაც, ანალოგიურ დავაზე საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ საგადასახადო შეღავათის გავრცელებისა და საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი ნორმის გამოყენებისათვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს თავად ფაქტს იმის თაობაზე, საგადასახადო შეღავათის მომთხოვნი პირი წარმოადგენს თუ არა ამ შეღავათის მატარებელ სუბიექტს ანუ პასუხობს თუ არა კანონის მოთხოვნებს, რომელთა არსებობის პირობებშიც მის მიმართ გამოყენებული უნდა იყოს საგადასახადო შეღავათი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით მოცემულ საქმეზე უდავოდ დადგენილია ი. შ-ისა და ა. ლ-ის ტერიტორიული მთლიანობისათვის წარმოებულ ბრძოლაში მონაწილეობის ფაქტი(2008 წლის აგვისტოს ომში), ხოლო მათი სტატუსი შემდგომში დადასტურებულია ვეტერანის მოწმობის გაცემის გზით. საშემოსავლო გადასახადით არ იბეგრება კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებული 3000 ლარამდე საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლების მონაწილე საქართველოს მოქალაქეების შემოსავალი. ამგვარად, ამ ნორმით დადგენილი საგადასახადო შეღავათის მქონე სუბიექტებს წარმოადგენენ კონკრეტულად საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლების მონაწილე პირები არა მოწმობის გაცემის, არამედ კანონით განსაზღვრული პირობის დადგომის, კერძოდ-საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლაში მონაწილეობის მომენტიდან.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლო სასარჩელო მოთხოვნების ფარგლებს გასცდა. პალატამ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ ი. შ-ისა და ა. ლ-ის სარჩელის მოთხოვნებს წარმოადგენდა ი. შ-ის მიერ საშემოსავლო გადასახადის სახით ზედმეტად გადახდილი 3150 ლარის უკან დაბრუნება და ა. ლ-ის მიერ საშემოსავლო გადასახადის სახით ზედმეტად გადახდილი 3161 ლარის უკან დაბრუნება. დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაევალა დაიანგარიშოს ი. შ-ისა და ა. ლ-ის 2008 წლის აგვისტოდან 2013 წლამდე მიღებული შემოსავალი, დასაბეგრი შემოსავალი, შესაბამისად - ზედმეტად გადახდილი საშემოსავლო გადასახადი. მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაევალა ი. შ-ს და ა. ლ-ეს დაუბრუნოს ზედმეტად გადახდილი საშემოსავლო გადასახადი. ამგვარად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, თავდაცვის სამინისტროს დაევალა 2008 წლის აგვისტოს თვიდან 2013 წლამდე მიღებული შემოსავლიდან, საგადასახადო შეღავათის გათვალისწინებით, დასაბეგრი შემოსავალის ზუსტი გაანგარიშება და შესაბამისად, ზედმეტად გადახდილი თანხის ზუსტი განსაზღვრა-დაბრუნება(სადავო პერიოდში მოსარჩელეთა მიერ ზედმეტად გადახდილი საშემოსავლო გადასახადი არ აღემატება მოსარჩელეთა მიერ მოთხოვნილ თანხას).

აღნიშნული განჩინება საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ საკასაციო წესით გაასაჩივრა მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელეებს ომისა და სამხედრო ძალების ვეტერანის სტატუსი მიენიჭათ 2013 წლიდან, შესაბამისად შეღავათების გავრცელების სამართლებრივი საფუძველი მათ წარმოეშვათ სტატუსის მინიჭების მომენტიდან. სააპელაციო სასამართლომ, ასევე, არასწორად მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს არ გასცდა. აგრეთვე არასწორია პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხისათვის ადვოკატის ხარჯების ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობა, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მტკიცებას, რომ მოსარჩელეებს ომისა და სამხედრო ძალების ვეტერანის სტატუსი მიენიჭათ 2013 წლიდან, შესაბამისად შეღავათების გავრცელების სამართლებრივი საფუძველი მათ წარმოეშვათ სტატუსის მინიჭების მომენტიდან.

„ომისა და სამხედრო ძალების ვეტერანების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9

მუხლის ,,გ“ პუნქტის თანახმად, საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის, თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობისათვის საბრძოლო მოქმედების ვეტერანებს და მათთან გათანაბრებულ პირებს მიეკუთვნებიან: საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის, აფხაზეთსა და შიდა ქართლში თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობის შენარჩუნებისათვის ბრძოლის მონაწილეები: საქართველოს თავდაცვის, შინაგან საქმეთა და უშიშროების სამინისტროების, აგრეთვე დაზვერვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მოსამსახურეები და მუშაკები, მათ შორის თადარიგში დათხოვნილნი (გადამდგარნი), საბრძოლო ოპერაციებში მონაწილე სამხედრო ფორმირებაში ჩარიცხული სამოქალაქო პირები, მოხალისეები.

2008 წლიდან 2011 წლამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ’’ ქვეპუნქტის თანახმად, საშემოსავლო გადასახადით არ იბეგრება მეორე მსოფლიო ომისა და საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლების მონაწილე საქართველოს მოქალაქეების მიერ კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებული დასაბეგრი შემოსავალი 3000 ლარამდე. მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 82-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ა.ა’’ ქვეპუნქტის თანახმად, საშემოსავლო გადასახადით არ იბეგრება მეორე მსოფლიო ომისა და საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის ბრძოლების მონაწილე საქართველოს მოქალაქეების მიერ კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებული დასაბეგრი შემოსავალი 3000 ლარამდე.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ მხარეებს შორის სადავო არ არის ი. შ-ისა და ა. ლ-ის ტერიტორიული მთლიანობისთვის წარმოებულ ბრძოლებში მონაწილეობის ფაქტი, ხოლო მათი სტატუსი (სამხედრო ძალების ვეტერანი) შემდგომში დადასტურებულია საქართველოს შეიარაღებული ძალების გაერთიანებული შტაბის ვეტერანთა საქმეების დეპარტამენტის მიერ 2013 წლის 17 სექტემბერს გაცემული №2068/19 ცნობით და 2013 წლის 4 ოქტომბერს გაცემული №2516/19 ცნობით.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო შეღავათის გავრცელებისა და საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი ნორმის გამოყენებისათვის გადამწყვეტ მნიშვნელობას ანიჭებს თავად ფაქტს იმის თაობაზე, საგადასახადო შეღავათის მომთხოვნი პირი წარმოადგენს თუ არა ამ შეღავათის მატარებელ სუბიექტს ანუ პასუხობს თუ არა კანონის იმ მოთხოვნებს, რომელთა არსებობის პირობებშიც მის მიმართ გამოყენებული უნდა იყოს საგადასახადო შეღავათი. იმ ვითარებაში, როდესაც დავას არ იწვევს მოსარჩელეების მონაწილეობის ფაქტი ტერიტორიული მთლიანობისათვის წარმოებულ ბრძოლებში და მათი სტატუსი შემდგომში დადასტურებულია ვეტერანის მოწმობის გაცემის გზით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ი. შ-ი და ა. ლ-ე სადავო პერიოდში წარმოადგენდნენ საგადასახადო შეღავათის მატარებელ პირებს. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კანონით გაწერილი შეღავათი მოსარჩელეებზე, როგორც ამ შეღავათის მატარებელ პირებზე, უნდა გავრცელდეს და დაქვითული თანხა, როგორც ბიუჯეტში შეცდომით მოხვედრილი, მათ უნდა დაუბრუნდეთ.

რაც შეეხება ზედმეტად გადახდილი გადასახადის დაბრუნებაზე მოპასუხის პასუხისმგებლობის საკითხს, მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მე-20 მუხლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი არის პირი, რომელსაც აქვს ამ კოდექსით დადგენილი გადასახადის გადახდის ვალდებულება. საგადასახადო აგენტი არის პირი, რომელმაც ამ კოდექსით დადგენილ შემთხვევაში და დადგენილი წესით უნდა შეასრულოს გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება. ამავე კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები ვალდებული არიან თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში გადასახადის გადამხდელს დაუბრუნონ ზედმეტად გადახდილი თანხა ამ კოდექსით დადგენილი წესით. ამავე კოდექსის 63-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ გადასახადის გადამხდელის მიერ გადახდილი გადასახადების ან/და სანქციების თანხა აღემატება დარიცხული გადასახადების ან/და სანქციების თანხას, საგადასახადო ორგანო გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნის საფუძველზე, ამ მოთხოვნის წარდგენიდან არაუგვიანეს 1 თვისა უბრუნებს გადასახადის გადამხდელს ზედმეტად გადახდილ თანხას.

აღნიშნულ საკითხებს ანალოგიურად აწესრიგებდა 2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 42-ე და 71-ე მუხლები.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს, როგორც საგადასახადო აგენტს ეკისრებოდა ვალდებულება სწორად, დროულად გამოეანგარიშებინა და დაეკავებინა გადასახადი. საკასაციო სასამართლო ზემოაღნიშნული საგადასახადო ნორმების შინაარსის ანალიზითა და მათი შეჯერებით განმარტავს, რომ ჯერ ერთი, საგადასახადო აგენტის პასუხისმგებლობა გადახდის წყაროსთან გადასახადების დაკავებასა და ბიუჯეტში მათ გადარიცხვაზე არ გულისხმობს ზედმეტად გადახდილი გადასახადის დაბრუნებაზე პასუხისმგებლობის მისთვის დაკისრებასაც. ამგვარი დასკვნა ეწინააღმდეგება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლს, ამდენად, საგადასახადო აგენტი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრულ შემთხვევაში საგადასახადო-სამართლებრივი ურთიერთობის ფარგლებში შეიძლება იყოს მხოლოდ შუამავალი გადასახადის გადამხდელსა და საგადასახადო ორგანოს შორის; მეორეც, გადასახადის უკანონოდ დარიცხვის, ანუ კანონიერი საფუძვლის გარეშე პირის დაბეგვრის შემთხვევაშიც გამოიყენება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 63-ე მუხლის პირველი ნაწილი და გადასახადის უკანონოდ დაბეგრილი თანხის დაბრუნება ეკისრება შესაბამის საგადასახადო ორგანოს.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ზემოაღნიშნული გარემოებები და არასწორად მიიჩნია, რომ გადასახადის დაბრუნებაზე პასუხისმგებელია საგადასახადო აგენტი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლი, რომლის მიხედვითაც თავდაცვის სამინისტროს უნდა შეეცვალა ამ მოთხოვნაზე სათანადო მოპასუხით _ შემოსავლების სამსახურით. აპელანტმა ამის თაობაზე მიუთითა სააპელაციო საჩივარში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის საფუძვლები _ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა კანონი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონოა და საპროცესო ნორმების დარღვევითაა გამოტანილი _ უკანონოდ დაბეგრილი საშემოსავლო გადასახადის თანხების ანაზღაურება დაეკისრა არასათანადო მოპასუხეს. მოსარჩელისათვის ზედმეტად დაბეგრილი საშემოსავლო გადასახადის თანხა თავდაცვის სამინისყტოს ანგარიშზე არ ჩარიცხულა და მას რაიმე ფინანსური სარგებელი არ მიუღია, არამედ საშემოსავლო გადასახადის მთლიანი სადავო თანხა, კანონმდებლობის თანახმად, ჩაირიცხა ბიუჯეტში (ამავე საკითხებზე იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული საქმეთა პალატის Nბს-364-349(კ-09) და Nბს-1037-1008 (კ-10) გადაწყვეტილება/განჩინება).

აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე1“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი, რის გამოც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მოცემული საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 მარტის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. პროცესის ხარჯები განაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ლ. მურუსიძე

მ. ვაჩაძე