№ბს-807-799(კს-15) 28 იანვარი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, ვასილ როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორები _ ნ. ჩ-ი; დ. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო

მოპასუხე – ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

მესამე პირები – შპს „შ...“; შპს „ნ...“

დავის საგანი _ საქმის წარმოების განახლება

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 სექტემბრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 8 ივლისს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხეების - ქ. თბილისის მთავრობის, დ. მ-ისა და ნ. ჩ-ის მიმართ.

მოსარჩელემ ქ. თბილისის მთავრობის 2003 წლის 10 ივლისის №09.12.198 დადგენილების, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2003 წლის 3 სექტემბრის აუქციონის შედეგების №1 ოქმის, 2003 წლის 18 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და 2003 წლის 12 სექტემბრის №23/72-ა საკუთრების მოწმობის თანმდევი შედეგებით ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით ქ. თბილისის მთავრობა შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით ქ. თბილისის მერიით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 მარტის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება შპს „შ...“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 15 ივლისის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაება შპს „ნ...“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილებით აპელანტ - საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მოსარჩელე - საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მთავრობის 2003 წლის 10 ივლისის №09.12.198 დადგენილება, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2003 წლის 3 სექტემბრის აუქციონის შედეგების №1 ოქმი, 2003 წლის 18 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება და 2003 წლის 12 სექტემბრის №23/72-ა საკუთრების მოწმობა მისი თანამდევი შედეგებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ჩ-მა, შპს „ნ...“ და დ. მ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით დ. მ-ის, ნ. ჩ-ისა და შპს „ნ...“ საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად; უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება.

2015 წლის 22 ივნისს ნ. ჩ-მა და დ. მ-ემ განცხადებით მიმართეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას, რომლითაც ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება მოითხოვეს.

განმცხადებლებმა განცხადების დასაშვებობის წინაპირობად მიუთითეს: ა) გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასახელება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილება; ბ) საქმის წარმოების განახლების საფუძველი - მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას (კერძოდ, 2015 წლის 22 მაისს საქართველოს მთავარი პროკურატურიდან მათ მიიღეს 2011 წლის 14 სექტემბრის დადგენილება სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ, რომელიც ცვლის სადავო ურთიერთობის ვითარებას, რადგან დადგენილებაში მითითებულია, რომ სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზარალი ანაზღაურებულია - ბიუჯეტში გადახდილია 75000 ლარი, რაც გაცილებით მეტია, ვიდრე საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 16 აპრილის №146 ბრძანებულების საფუძველზე ქონების ღირებულებად განისაზღვრა. ხოლო სისხლის სამართლის საქმის წარმოება ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მაშინდელი უფროსის ვ. ჩ-ის მიმართ, რომლის მიერ ჩადენილი დანაშაული ვლინდებოდა არასწორად ჩატარებული აუქციონით სახელმწიფოსთვის მიყენებული ზარალით, შეწყდა ხანდაზმულობის გამო); გ) ახლად აღმოჩენილი გარემოების არსებობის შესახებ განმცხადებელმა შეიტყო 2015 წლის 22 მაისს (განცხადებაზე დართულია საქართველოს მთავარი პროკურატურის 2015 წლის 22 მაისის გზავნილი ნ. ჩ-ისთვის 2011 წლის 14 სექტემბრის დადგენილების გაგზავნის თაობაზე), როცა საქართველოს მთავარი პროკურატურიდან გაიცა სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ დადგენილება, შესაბამისად ახალი გარემოებების გამოვლენიდან განცხადების სასამართლოში წარდგენის 1 თვიანი ვადა დაცულია; დ) განცხადება შეტანილია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოში და დაცულია განსჯადობის წესი; ე) განცხადებით მოთხოვნილია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილების გაუქმება, საქმის წარმოების განახლება, რის შედეგად მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.

განმცხადებელთა მითითებით, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს უფროსის მ. ჩ-ის 2003 წლის 18 ივლისის №1-4/51 ბრძანებით ქ. თბილისი, ისანი-სმაგორის რაიონი, ... ქ. №18-ში მდებარე შპს „უ...“ 100% წილის პრივატიზების ფორმად განისაზღვრა ნულოვანი აუქციონი, საწყის ფასად განისაზღვრა 7857 აშშ დოლარი, ბიჯის სიდიდედ კი - 5%. 2003 წლის 3 სექტემბრის აუქციონზე მონაწილეობა მიიღეს დ. მ-ემ და ნ. ჩ-მა და გამოცხადდნენ აუქციონზე გამარჯვებულად. აუქციონის ოქმის საფუძველზე 2003 წლის 18 სექტემბერს ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველომ დ. მ-ესთან და ნ. ჩ-თან გააფორმა ნასყიდობის ხელშეკრულება და მიღება-ჩაბარების აქტი, 2003 წლის 23 სექტემბერს კი გაიცა საკუთრების მოწმობა შპს „უ...“ 100%-იან წილზე, რომელიც მოიცავდა შემდეგ ქონებას: 23370 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მასზე განთავსებული ექვსი შენობა-ნაგებობა და რკინიგზის ჩიხი. განმცხადებელთა მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებაში მიუთითა საქართველოს კონტროლის პალატის 2005 წლის 27 ივნისის №137/47 აქტზე, რომლის თანახმადაც, დასახელებული ქონების გაყიდვა ნულოვან აუქციონზე არ შეიძლებოდა, ვინაიდან საპრივატიზებო ობიექტი არ წარმოადგენდა ამორტიზებულ სახელმწიფო ქონებას - ბალანსმფლობელის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაციით ქონების ფაქტიური ცვეთა არ აღემატებოდა 55%-ს. გადაწყვეტილებაში გაკეთებულია დასკვნა, რომ ნაცვლად საწყისი ღირებულებისა - 160706 ლარისა, ქონება გაიყიდა 25194 ლარად, რითაც არსებითად დაირღვა სახელმწიფოს კანონიერი ინტერესი.

განმცხადებლები ყურადღებას ამახვილებენ იმ გარემოებაზე, რომ სანამ გადაწყდებოდა ქონების ნულოვან აუქციონზე გაყიდვის საკითხი, მანამ საწყისი ფასი - 160706 ლარი (78563 აშშ დოლარი იმდროინდელი კურსით, ასეა მითითებული გადაწყვეტილებაში) საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 16 აპრილის №146 ბრძანებულების საფუძველზე, აუქციონზე განაცხადების შეუსვლელობის გამო, კანონიერად შემცირდა და ქონების ღირებულება განისაზღვრა 32339 აშშ დოლარით. ამდენად, სახელმწიფოს კანონიერი ინტერესის დარღვევის ფარგლები უნდა განისაზღვროს ობიექტში რეალურად გადახდილ თანხასა და უკვე შემცირებულ საპრივატიზებო ღირებულებას შორის სხვაობით და ამ დროს არ უნდა იქნეს მხედველობაში მიღებული ობიექტის საწყისი საპრივატიზებო ღირებულება.

2015 წლის 22 მაისს განმცხადებლებმა საქართველოს მთავარი პროკურატურიდან მიიღეს 2011 წლის 14 სექტემბრის დადგენილება სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ. დადგენილებაში ნათქვამია, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მაშინდელი უფროსის ვ. ჩ-ის ქმედებაში სახეზეა სისხლის სამართლის დანაშაულის შემადგენლობა, თუმცა გასულია პასუხისმგებლობის ხანდაზმულობის ვადა. დადგენილებაში ასევე აღნიშნულია, რომ არასწორად ჩატარებული აუქციონით სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურებულია. განმცხადებელთა განმარტებით, პროკურატურის მოთხოვნით გადახდილი თანხის დანიშნულება მათთვის უცნობი იყო. იმ დროს არსებული არასწორი პრაქტიკის გამო ისინი დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ მოხდა ბიუჯეტში გადახდილი თანხის „შეწერება“ თავისუფლების სანაცვლოდ. დადგენილების მოთხოვნა კი მათ ვერც კი გაბედეს. მხოლოდ ახლა, რამდენიმეთვიანი ძებნის შედეგად, შესაძლებელი გახდა საქმეზე მიღებული დადგენილების გამოთხოვა. დადგენილებიდან ირკვევა, რომ სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზარალი ანაზღაურებულია - ბიუჯეტში გადახდილი იქნა 75 000 ლარი, რაც გაცილებით მეტია, ვიდრე საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 16 აპრილის №146 ბრძანებულების საფუძველზე ქონების ღირებულებად განსაზღვრული 32339 აშშ დოლარი. ბუნებრივია, ეს გარემოება სააპელაციო სასამართლოსათვის ცნობილი რომ ყოფილიყო, გამოტანილი იქნებოდა საპირისპირო შინაარსის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით ნ. ჩ-ისა და დ. მ-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო კანონიერ ძალაში შესული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როცა არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 425-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შეტანა და მისი განხილვა წარმოებს საერთო წესების დაცვით, იმ გამონაკლისების გათვალისწინებით, რომლებიც ამ თავშია დადგენილი.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის თავი LII კანონით დადგენილი განსაკუთრებული პირობების არსებობის შემთხვევაში ადგენს არსებითად განხილული და გადაწყვეტილი დავების კანონიერების გადამოწმების შესაძლებლობებს. ასეთი საპროცესო უფლების რეალიზაციისთვის დადგენილია განცხადების განხილვის სპეციალური წესები. აღნიშნული წესების დაჯგუფება ხდება განცხადებაზე სამართალწარმოების განხორციელების ორეტაპიანი სტადიით, კერძოდ, ასეთ სტადიებს წარმოადგენს - განცხადების წარმოებაში მიღების საპროცესო მოვლენა, იგივე განცხადების დასაშვებობა და განცხადების მოთხოვნის საფუძვლიანობა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 1 სექტემბრის განჩინებით ნ. ჩ-ის და დ. მ-ის განცხადება წარმოებაში იქნა მიღებული, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს განცხადების მოთხოვნის საფუძვლიანობას, მიუთითებს იმ დანაწესებზე, რომელიც სავალდებულო პირობას ქმნის განცხადების საფუძვლიანობის დადასტურებისთვის.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ: ა) აღმოჩნდება, რომ დოკუმენტი, რომელსაც გადაწყვეტილება ემყარება, ყალბია; ბ) დადგენილია მოწმის შეგნებულად ცრუ ჩვენება, ექსპერტის შეგნებულად ყალბი დასკვნა, შეგნებულად არასწორი თარგმანი, რასაც მოჰყვა უკანონო ან დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღება; გ) დადგენილია ამ საქმეზე მხარეთა და მათ წარმომადგენელთა დანაშაულებრივი ქმედება ან მოსამართლის დანაშაულებრივი ქმედება; დ) სასამართლო განაჩენი, გადაწყვეტილება, განჩინება ან სხვა ორგანოს დადგენილება, რომელიც საფუძვლად დაედო ამ გადაწყვეტილებას, გაუქმდა; ე) მხარე წარუდგენს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას, რომელიც გამოტანილია იმავე სარჩელის მიმართ; ვ) მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას; ზ) არსებობს ადამიანის უფლებათა ევროპის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება (განჩინება), რომელმაც დაადგინა ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის ან/და მისი დამატებითი ოქმების დარღვევა ამ საქმესთან დაკავშირებით, და დადგენილი დარღვევა გადასასინჯი გადაწყვეტილებიდან გამომდინარეობს. მე-3 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილის „ე“-„ვ“ ქვეპუნქტებში აღნიშნული საფუძვლებით საქმის განახლება დასაშვებია, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს წარმოედგინა კანონიერ ძალაში შესული და იმავე სარჩელზე გამოტანილი გადაწყვეტილება, ან მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში განმცხადებლები - ნ. ჩ-ი და დ. მ-ე კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძვლად უთითებენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ვ“ პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევას, კერძოდ, როგორც აღნიშნავენ, 2015 წლის 22 მაისს საქართველოს მთავარი პროკურატურიდან მათ მიიღეს 2011 წლის 14 სექტემბრის დადგენილება სისხლის სამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ, რომელიც ცვლის სადავო ურთიერთობის ვითარებას, რადგან დადგენილებაში მითითებულია, რომ სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზარალი ანაზღაურებულია - ბიუჯეტში გადახდილია 75000 ლარი, რაც გაცილებით მეტია, ვიდრე საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 16 აპრილის №146 ბრძანებულების საფუძველზე ქონების ღირებულებად განისაზღვრა. ხოლო სისხლის სამართლის საქმის წარმოება ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მაშინდელი უფროსის ვ. ჩ-ის მიმართ, რომლის მიერ ჩადენილი დანაშაული ვლინდებოდა არასწორად ჩატარებული აუქციონით სახელმწიფოსთვის მიყენებული ზარალით, შეწყდა ხანდაზმულობის გამო. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილება დაეყრდნო საქართველოს კონტროლის პალატის 2005 წლის 27 ივნისის №137/47 აქტს, რის თანახმადაც ობიექტის პრივატიზება ნულოვანი ფასის აუქციონის ფორმით ქ. თბილისის მთავრობის დადგენილებაში მითითებული ნორმატიული აქტების საფუძველზე არ შეიძლებოდა, ვინაიდან საპრივატიზებო ობიექტი არ წარმოადგენდა ამორტიზებულ სახელმწიფო ქონებას, რაც დასტურდება ბალანსის მფლობელის მიერ წარმოდგენილი საპრივატიზებო დოკუმენტაციით, რომლის მიხედვით ქონების ფაქტიური ცვეთა არ აღემატებოდა 55%-ს, ამასთან, საპრივატიზებო ობიექტს წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ბაზის 100% წილი და არა საწესდებო კაპიტალიდან ამოღებული ქონება. შესაბამისად, სააპელაციო პალატისთვის ცნობილი რომ ყოფილიყო ზემოთ დასახელებული გარემოებების შესახებ, სასამართლო მიიღებდა სხვაგვარ გადაწყვეტილებას.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებულ მასალებზე და აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს სარჩელით, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მთავრობის, დ. მ-ისა და ნ. ჩ-ის მიმართ, სადავო იყო ქალაქ თბილისის მთავრობის 2003 წლის 10 ივლისის №09.12.198 დადგენილების, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2003 წლის 3 სექტემბრის აუქციონის შედეგების №1 ოქმის, 2003 წლის 18 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების, 2003 წლის 12 სექტემბრის №23/72-ა საკუთრების მოწმობის თანამდევი შედეგებით კანონიერების საკითხი. კანონიერ ძალაში შესული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილებით აპელანტის - საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მოსარჩელის - საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მთავრობის 2003 წლის 10 ივლისის №09.12.198 დადგენილება, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს 2003 წლის 3 სექტემბრის აუქციონის შედეგების №1 ოქმი, 2003 წლის 18 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება და 2003 წლის 12 სექტემბრის №23/72-ა საკუთრების მოწმობა მისი თანამდევი შედეგებით. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა აღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და მიღებული გადაწყვეტილების საფუძვლებზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განცხადების განხილვის ეტაპისთვის თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაშია შესული და გადაწყვეტილებაში მითითებული ფაქტობრივი გარემობები დადგენილად მიიჩნევა.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა განმცხადებლის მიერ მისთვის ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მიჩნეულ ფაქტზე და დადგენილად მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს მთავარი პროკურატურის 2011 წლის 14 სექტემბრის სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ დადგენილების თანახმად, სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზარალი ანაზღაურებულია - ბიუჯეტში გადახდილია 75000 ლარი.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აუცილებელია განიმარტოს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ვ“ პუნქტის რაობა, კერძოდ, სიცხადისათვის ნორმა აწესებს ერთადერთ პირობას კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისათვის მხარისათვის ისეთი გარემოებების და მტკიცებულებების აღმოჩენა, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას, რაც ნიშნავს, რომ მხარე რომლის ინტერესია კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის განხილვა ასევე საკუთარი ინტერესის სასარგებლოდ, უნდა დაეყრდნოს მისთვის გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მომხდარ ისეთ აღმოჩენებს, რომლებიც არსებითად შეცვლის დავის საგნის განხილვისას მტკიცებულებათა შეფასებების შესაბამის დასკვნებს და საბოლოო მართლმსაჯულების შედეგს განმცხადებლის სასარგებლოდ. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საპროცესო სუბიექტის ინტერესების საწინააღმდეგოდ სამართალწარმოებით გადაწყვეტილი დავისთვის სამართალწარმოების შებრუნების აღმოჩენებს - დაინტერესებული საპროცესო სუბიექტისთვის როგორც ახლად გამოვლენილი გარემოებების ხასიათი ენიჭებათ იმ პირობით, რომ კონკრეტული გარემოებები მართლმსაჯულების საბოოლოდ დასრულებამდე არსებობდნენ ან წარმოიშვნენ (არსებობის და წარმოშობის დრო ემთხვევა მართლმსაჯულების პროცესს მის დასრულებამდე) და ასეთი გარემოებების შესახებ არამარტო არ იყო ცნობილი, ამავე დროს ვერ იქნებოდა გაცხადებული დაინტერესებული საპროცესო სუბიექტისთვის. წინააღმდეგ შემთხვევაში ისინი ვერ იქნება მოაზრებული ახლად აღმოჩენილად და გამოვლენილად.

განმცხადებლების ნ. ჩ-ის და დ. მ-ის მიერ ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მითითებულ 2011 წლის 14 სექტემბრის №0000981127 სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ დადგენილების თანახმად, იმის გათვალისწინებით, რომ ნ. ჩ-ს არ ჰქონდა შპს „უ...“ ქონების მართლსაწინააღმდეგო მითვისების განზრახვა, საქმეში არსებული მასალებით არ დასტურდება მისი დანაშაულებრივი კავშირი თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს უფროს ვარლამ ჩ-ესთან (2008 წლის 28 ივლისს დევნა შეწყდა სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო), რომლის კანონსაწინააღმდეგო ქმედებითაც განხორციელდა ნულოვანი აუქციონის ჩატარება, ამასთან, ნ. ჩ-მა 2011 წლის 17 ივნისს სახელმწიფო ბიუჯეტში სრულად გადაიხადა მის მიერ აუქციონის წესით შეძენილი 11 727 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეალური საბაზრო ღირებულება 75 000 ლარი.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა 2010 წლის 29 ნოემბერს, როდესაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით დ. მ-ის, ნ. ჩ-ისა და შპს „ნ...“ საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად და უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული გარემოებები ადასტურებს იმას, რომ მოცემულ დავაზე მართლმსაჯულების დასრულება (2010 წლის 29 ნოემბერი) და №0000981127 სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ დადგენილება (2011 წლის 14 სექტემბერი) დროში აცდენილია, ანუ უკანასკნელი მოვლენა დადგა პირველის დასრულების შემდგომ, ამასთან საყურადღებოა, რომ ნ. ჩ-ის მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტში მის მიერ აუქციონის წესით შეძენილი 11 727 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეალური საბაზრო ღირებულების 75 000 ლარის გადახდა დადგენილების თანახმად ასევე მოხდა მართლმსაჯულების დასრულების შემდეგ - 2011 წლის 17 ივნისს, რაც იმას ნიშნავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდგომ წარმოშობილი მოვლენები აღნიშნული გადაწყვეტილების ბათილობისათვის, როგორც ახლად აღმოჩენილი, ნაკლიანია დროში აცდენის გამო.

სიცხადისთვის სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ თუნდაც შემთხვევა მართლმსაჯულების პროცესისა და ახლად გამოვლენილი გარემოების არსებობის თუ წარმოშობის დროში თანხვედრისა შეიძლება ვერ გახდეს უკვე დასრულებული მართლმსაჯულების ხელახლა გადასინჯვის პრინციპული საფუძველი, რადგან ასეთი გამოვლენილი გარემოებები, რეალურად უნდა ქმნიდეს სადავო ურთიერთობის დარეგულირების განსხვავებულ შედეგს დაინტერესებული პირის სასარგებლოდ.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმ პირობებშიც კი, როცა ნ. ჩ-მა დაფარა აუდიტის დასკვნის თანახმად სყიდვის ღირებულების უკანონოდ შემცირებულად აღიარებული ფასი, და ამ უკანასკნელს სხვა გარემოებებთან ერთობლიობაში შეფასების შედეგად დაეყრდნო სასამართლოს გადაწყვეტილება, უკვე კანონსაწინააღმდეგოდ მიჩნეული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები ვერ გარდაიქმნებიან კანონშესაბამისებად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არსის, ბუნების, სიცოცხლისუნარიანობისათვის დადგენილი პირობების თანახმად. კანონსაწინაღმდეგოდ მიჩნეული გარიგების მხარის - ქონების შემძენის გამოვლენილ დანაშაულთან კავშირის არარსებობის გამო კანონსაწინააღმდეგო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მიმართ კანონიერი ნდობის პრინციპის განვრცობის ინტერესი მოცემული ეტაპისთვის შეუსაბამოა და ეწინააღმდეგება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირობებს. უკანონოდ აღიარებული სყიდვის შემცირებული ფასის შევსებით აპელირება ასევე ვერ იქნება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის LII თავში მოქცეული საპროცესო ურთირეთობის დარეგულირების წინაპირობა, რადგან განმცხადებლის ინტერსის გამართლება ახალი დავის დაწყების შესაძლებლობით იფარგლება.

ზემოთ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებების თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. ჩ-ის და დ. მ-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ ვერ ამართლებს სამართალწარმოებითი მოთხოვნის ინტერესებს ფაქტობრივი და სამართლებრივი დაუსაბუთებლობის გამო, შესაბამისად, არ არსებობს განცხადების დაკმაყოფილების საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 სექტემბრის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს ნ. ჩ-მა და დ. მ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება მოითხოვეს.

კერძო საჩივრის ავტორების განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ მათი განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ აუქციონის წესით გასხვისებული უძრავი ქონების რეალური საბაზრო ღირებულების - 75000 ლარის გადახდა მოხდა მართლმსაჯულების დასრულების შემდეგ - 2011 წლის 17 ივნისს, რაც იმას ნიშნავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ-1996-09 გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდგომ წარმოშობილი მოვლენები აღნიშნული გადაწყვეტილების ბათილობისთვის, როგორც ახლად აღმოჩენილი, ნაკლიანია დროში აცდენის გამო. ამასთან, იმ პირობებშიც კი, როცა ნ. ჩ-მა დაფარა აუდიტის დასკვნის თანახმად სყიდვის ღირებულების უკანონოდ შემცირებული ფასი, უკვე კანონსაწინააღმდეგოდ მიჩნეული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები ვერ გარდაიქმნებიან კანონშესაბამისებად.

კერძო საჩივრის ავტორების მოსაზრებით, მიუხედავად „დროში აცდენისა“, უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულების სახელმწიფო ბიუჯეტში ჩარიცხვის ფაქტი განხილულ უნდა იქნას როგორც ახლად აღმოჩენილი გარემოება და პრინციპული მნიშვნელობა არ უნდა მიენიჭოს იმას, რომ ზარალის ანაზღაურება მოხდა გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ.

რაც შეეხება იმას, რომ ზარალის ანაზღაურების ფაქტი გავლენას ვერ იქონიებს კანონსაწინააღმდეგოდ მიჩნეულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტზე, კერძო საჩივრის ავტორების მითითებით, სწორედ ამ აქტის საფუძველზე მოხდა დასახელებული უძრავი ქონების - მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობების საკუთრებაში გადაცემა და ეს გარემოება დღესაც სახეზეა თავისი იურიდიული შედეგებით. რკინიგზის ჩიხი ამ უძრავი ქონების მხოლოდ ნაწილია, რომელზედაც საკუთრების უფლების დარეგისტრირება გაიწელა დროში. საქართველოს პროკურატურას დღის წესრიგში არ დაუყენებია საკითხი აუქციონზე გაყიდული ქონების სახელმწიფოსათვის დაბრუნების შესახებ, მხოლოდ მოითხოვა ბიუჯეტისათვის მიყენებული ზარალის ანაზღაურება. 75000 ლარის ბიუჯეტში გადახდით პრაქტიკულად დაიფარა აუქციონზე გაყიდული ქონების მთლიანი საბაზრო ღირებულება და ეს გარემოება შეფასებულ უნდა იქნას როგორც ამ ქონების ჯერ კიდევ დაურეგისტრირებელი ნაწილის - რკინიგზის ჩიხის მათ სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხვის საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით ნ. ჩ-ისა და დ. მ-ის კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში და კერძო საჩივრის განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, წარმოდგენილი კერძო საჩივრის საფუძვლიანობის შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ჩ-ისა და დ. მ-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის შესაბამისად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“-„ზ“ ქვეპუნქტების თანახმად, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია იმ შემთხვევაში თუ: ა) აღმოჩნდება, რომ დოკუმენტი, რომელსაც გადაწყვეტილება ემყარება, ყალბია; ბ) დადგენილია მოწმის შეგნებულად ცრუ ჩვენება, ექსპერტის შეგნებულად ყალბი დასკვნა, შეგნებულად არასწორი თარგმანი, რასაც მოჰყვა უკანონო ან დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღება; გ) დადგენილია ამ საქმეზე მხარეთა და მათ წარმომადგენელთა დანაშაულებრივი ქმედება ან მოსამართლის დანაშაულებრივი ქმედება; დ) სასამართლო განაჩენი, გადაწყვეტილება, განჩინება ან სხვა ორგანოს დადგენილება, რომელიც საფუძვლად დაედო ამ გადაწყვეტილებას, გაუქმდა; ე) მხარე წარუდგენს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას, რომელიც გამოტანილია იმავე სარჩელის მიმართ; ვ) მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას; ზ) არსებობს ადამიანის უფლებათა ევროპის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება (განჩინება), რომელმაც დაადგინა ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის ან/და მისი დამატებითი ოქმების დარღვევა ამ საქმესთან დაკავშირებით, და დადგენილი დარღვევა გადასასინჯი გადაწყვეტილებიდან გამომდინარეობს. ამასთან, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34²-ე მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლებასთან დაკავშირებით საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევა არ გამოიყენება.

განმცხადებლები _ ნ. ჩ-ი და დ. მ-ე საქმის წარმოების განახლებას ითხოვენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად და აღნიშნულის საფუძვლად უთითებენ სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს მთავარი პროკურატურის 2011 წლის 14 სექტემბრის №0000981127 დადგენილებაზე, რომლის თანახმად, სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზარალი ანაზღაურებულია - ბიუჯეტში გადახდილია 75000 ლარი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის რაობასა და მოქმედების ფარგლებთან დაკავშირებით და მიუთითებს, რომ მართალია განმცხადებლების - ნ. ჩ-ისა და დ. მ-ის მიერ ახლად აღმოჩენილ გარემოებად მითითებული სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს მთავარი პროკურატურის 2011 წლის 14 სექტემბრის №0000981127 დადგენილების თანახმად, არ დასტურდება ნ. ჩ-ის დანაშაულებრივი ქმედება და ამასთან, ნ. ჩ-მა 2011 წლის 17 ივნისს სახელმწიფო ბიუჯეტში სრულად გადაიხადა მის მიერ აუქციონის წესით შეძენილი 11 727 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეალური საბაზრო ღირებულება - 75 000 ლარი, თუმცა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა 2010 წლის 29 ნოემბერს, როდესაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით დ. მ-ის, ნ. ჩ-ისა და შპს „ნ...“ საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად და უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილება. შესაბამისად, სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს მთავარი პროკურატურის 2011 წლის 14 სექტემბრის №0000981127 დადგენილება გამოცემულია და ნ. ჩ-ის მიერ სახელმწიფო ბიუჯეტში მის მიერ აუქციონის წესით შეძენილი 11 727 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეალური საბაზრო ღირებულება - 75 000 ლარი გადახდილია მოცემულ დავაზე მართლმსაჯულების დასრულების შემდგომ; თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის №3ბ/1996-09 გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდგომ წარმოშობილი მოვლენები კი აღნიშნული გადაწყვეტილების ბათილობისათვის, როგორც ახლად აღმოჩენილი (მისი არსიდან გამომდინარე), დროში აცდენის გამო ვერ იქონიებს გავლენას.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით განმარტავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილობის საფუძვლად განმცხადებლების მიერ მითითებული გარემოება არ წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის არც „ვ“ და არც სხვა ქვეპუნქტებით გათვალისწინებულ შემთხვევას (სასკ-ის 1.2 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლებასთან დაკავშირებით გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი). იგი თავისი არსით მიეკუთვნება არა ახლად აღმოჩენილ, არამედ ახლად გამოვლენილ გარემოებას. ადმინისტრაციული საპროცესო კანონმდებლობის შესაბამისად კი საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ ახლად აღმოჩენილი გარემოებების არსებობის პირობებში, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს, ხოლო ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება ადმინისტრაციული საპროცესო კანონმდებლობით საერთოდ არ არის გათვალისწინებული.

საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის ავტორების ყურადღებას მიაქცევს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესზე, რომლის თანახმად, განცხადება იმ საკითხთან დაკავშირებით, რომლის თაობაზეც არსებობს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი განცხადების, აგრეთვე საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, შეიძლება ადმინისტრაციულ ორგანოს წარედგენოს განმეორებით იმ შემთხვევაში, თუ ფაქტობრივი ან სამართლებრივი მდგომარეობა, რომელიც საფუძვლად დაედო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას, შეიცვალა დაინტერესებული პირის სასარგებლოდ ან თუ არსებობს ახლად აღმოჩენილი ან ახლად გამოვლენილი გარემოებანი (მტკიცებულებები), რომლებიც განაპირობებს განმცხადებლისათვის უფრო ხელსაყრელი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას.

ამდენად, ადმინისტრაციული საპროცესო კანონმდებლობისგან განსხვავებით, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი (102.1 მუხლი) ითვალისწინებს ახლად გამოვლენილი გარემოებების არსებობის საფუძვლით ადმინისტრაციული ორგანოსთვის განმეორებით მიმართვის შესაძლებლობას. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ნ. ჩ-ისა და დ. მ-ის მიერ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილობის საფუძვლად მოყვანილი ახლად აღმოჩენილი გარემოება თავისი არსით სწორედ ახლად გამოვლენილ გარემოებას წარმოადგენს, რა დროსაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოსათვის მიმართვის გზით, უზრუნველყოფილია უფლების დაცვა და აღდგენა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ნ. ჩ-ისა და დ. მ-ის კერძო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, რადგან გასაჩივრებული განჩინება არსებითად სწორია და არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე, 423-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ჩ-ისა და დ. მ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 სექტემბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი