№ბს-58-57(კ-16) 29 სექტემბერი, 2016 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) _ ლ. ვ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

მესამე პირები - 1) სსიპ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური

2) მ. გ-ი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 19 თებერვალს ლ. ვ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელემ ქ. თბილისის მერიის 2014 წლის 24 იანვრის №109 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა, რომლითაც მოქალაქე მ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანება მანსარდის ლეგალიზების ნაწილში.

მოსარჩელემ მიუთითა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ ამ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სადავო მანსარდი 1999 წლიდან ანუ ბინის შეძენის დღიდან მის საკუთრების საგანთა ნუსხაში მოექცა, რადგან იგი ბინის შესყიდვამდე იმყოფებოდა ნ-ის (ბინის ყოფილი მესაკუთრის) მფლობელობაში, ხოლო ბინის შესყიდვის შემდეგ კი მოსარჩელის მფლობელობაში.

მოსარჩელის განმარტებით, აღსანიშნავი იყო ის გარემოება, რომ მანსარდში შესვლა მხოლოდ მისი ბინიდან იყო შესაძლებელი, სხვა მობინადრის ფაქტობრივი მფლობელობა ამ მანსარდის მიმართ კი გამორიცხული იყო.

ამდენად, მოსარჩელის მოსაზრებით, სადავო მანსარდი მისი საკუთრების საგანს ჯერ კიდევ 2007 წლამდე ანუ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე წარმოადგენდა.

მოსარჩელემ ასევე მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, 177-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მ. გ-ი არ შეიძლება ყოფილიყო დაინტერესებული პირი, ვინაიდან, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ გაცემულა მასთან მიმართებაში და ეს აქტი პირდაპირ და უშუალო გავლენას არ ახდენდა მასზე, რადგან მანსარდის ლეგალიზებას სახლთმფლობელობაში არსებულ მის ინტერესზე და უფლებებზე არანაირი გავლენის მოხდენა არ შეეძლო.

მოსარჩელის მოსაზრებით, ასევე გასული იყო საჩივრის წარდგენის ვადა. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 2008 წლის მარტში მ. გ-ისათვის უკვე ცნობილი იყო ლეგალიზების აქტის არსებობის და მისი შინაარსის თაობაზე, ამდენად, მას საჩივარი ქ. თბილისის მერიაში კანონით დადგენილ ერთთვიან ვადაში უნდა წარედგინა, რაც არ განუხორციელებია. ლეგალიზების აქტის ბათილად ცნობა 5 წლის შემდეგ განხორციელდა.

მოსარჩელემ დამატებით აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის N660 ბრძანებით დამტკიცებული „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების მიღების წესის“ მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ობიექტის ან მისი ნაწილის მესაკუთრე ან სხვა უფლებამოსილი პირი აღნიშნული ობიექტის ლეგალიზების მოთხოვნის შესახებ განცხადებით მიმართავდა შესაბამის ორგანოს, რომელიც მარტივი ადმინისტრაციული წესით განიხილავდა საკითხს და იღებდა გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების ან/და ლეგალიზებაზე უარის თქმის შესახებ.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში როგორც ობიექტის, ისე მისი ნაწილის მესაკუთრე თავად იყო და სწორედ მან მიმართა სადავო ობიექტის ლეგალიზების შესახებ ადმინისტრაციულ ორგანოს, თან წარადგინა სათანადო დოკუმენტები: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკა და ა. შ. მოსარჩელის მოსაზრებით, მოქმედი კანონი თანამესაკუთრის თანხმობის აუცილებლობას არ ითვალისწინებდა.

ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, ლეგალიზებასთან დაკავშირებულ საკითხზე მ. გ-ი დაინტერესებულ მხარეს ნამდვილად არ წარმოადგენდა, რადგან ლეგალიზება თავისი შინაარსით ობიექტის საექსპლუატაციოდ ვარგისიანად აღიარებას ნიშნავდა, მანსარდის ტექნიკურად ვარგისიანად აღიარებას კი მ. გ-ის ინტერესებზე არანაირი ზემოქმედების მოხდენა არ შეეძლო.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ქ. თბილისის მერიის 2014 წლის 24 იანვრის №109 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 22 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ მ. გ-ი და სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილებით ლ. ვ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმის მასალებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანებით დაკმაყოფილდა ლ. ვ-ის განცხადება და ლეგალიზებულად ჩაითვალა ქ. თბილისში, კრწანისის რაიონში, ... ქ. N27-ში უნებართვოდ დაშენებული მანსარდა და მიშენება. ბრძანების თანახმად, მიშენების ფართი იყო 42.84 კვ.მ., ხოლო მანსარდის ფართი - 55.96 კვ.მ. ობიექტის სალეგალიზაციოდ წარდგენილ დოკუმენტებად ბრძანებაში მითითებული იყო: საინვენტარიზაციო გეგმა, საჯარო რეესტრის ამონაწერი N882008020671 N..., არსებული ობიექტის აზომვითი ნახაზები, ობიექტის ფოტოსურათები.

ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანება მანსარდის ლეგალიზების ნაწილში სადავო გახადა მ. გ-მა. ქ. თბილისის მერიის 2014 წლის 24 იანვრის №109 განკარგულებით დაკმაყოფილდა მ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი და ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანება მანსარდის ლეგალიზების ნაწილში.

საქალაქო სასამართლომ ასევე დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ლ. ვ-ის საკუთრებად რეგისტრირებული იყო: 1) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 68 კვ.მ. ფართი (1999 წლის 13 ივლისის N2-651 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი: 06.02.08წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...); 2) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 55.96 კვ.მ. მანსარდა (ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი 04.06.09წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...); 3) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 20.56 კვ.მ. ფართი (ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი15.05.08წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...); 4) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 19.04 კვ.მ. ფართი (ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი 15.05.08წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...).

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოებაც, რომ 2008 წლის 10 მარტს მ. გ-მა განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და ... ქ. N56-ში(ან ... ქ. N27-ში) მოქალაქე ვ-ის ბინაზე ლეგალიზაციის ბრძანების ასლი მოითხოვა. საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, საქმის განხილვის შედეგად არ დადასტურდა ის ფაქტი, რომ ამ განცხადების შესაბამისად მ. გ-ს გადაეცა მოთხოვნილი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ მ. გ-ის საკუთრებაში იყო ქ. თბილისში, ... ქ. 27-ში მდებარე 53 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართი და 50 კვ.მ. სარდაფი (07.03.06წ. N1-896 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მიწის ნაკვეთის საკადასტრო კოდი ...). უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებად მითითებულნი იყვნენ ლ. ვ-ე და მ. გ-ი. მიწის დაზუსტებული ფართობი იყო 70 კვ.მ. სწორედ ამ საკადასტრო კოდზე არსებულ ნაკვეთზე იყო განთავსებული ლ. ვ-ის მიერ ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე ლეგალიზებული 20.56 კვ.მ. და 19.04 კვ.მ. ფართები და 55.96 კვ.მ. მანსარდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ სადავო მანსარდის ლეგალიზაციის დროს მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრის მ. გ-ის თანხმობა წარდგენილი არ ყოფილა.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულებით დამტკიცებული „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესი“ განსაზღვრავდა უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების (შემდეგში – ობიექტები ან მათი ნაწილები) ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესს.

ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილებით ხდებოდა ობიექტების ან მათი ნაწილების დაკანონება. ლეგალიზება იმავდროულად ნიშნავდა ობიექტის ან მისი ნაწილის ექსპლუატაციაში მიღებას (წესის პირველი მუხლის მე-3 პუნქტი). წესის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტით საკითხის განმხილველი ორგანო ვალდებული იყო შეემოწმებინა ლეგალიზების კანონშესაბამისობა. კერძოდ, ნორმა მიუთითებდა, რომ შესაბამისი ორგანო იღებდა გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების შესახებ იმ შემთხვევაში, თუ იგი არ ეწინააღმდეგებოდა კანონმდებლობის მოთხოვნებს (გარდა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მოთხოვნებისა). წესის მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, შესაბამისი ორგანო იღებდა გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზებაზე უარის თქმის შესახებ, თუ იგი ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნებს (გარდა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მოთხოვნებისა).

განსახილველ შემთხვევაში, საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო შენობა-ნაგებობა, რომლის ნაწილის მესაკუთრე იყო მ. გ-ი, ნაწილისა კი - ლ. ვ-ე. საქალაქო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. გ-ის თანხმობა სადავო მანსარდის ლეგალიზების დროს წარდგენილი არ ყოფილა. წესის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ობიექტის ან მისი ნაწილის მესაკუთრე ან სხვა უფლებამოსილი პირი (ხოლო ამ წესის პირველი მუხლის 2¹-ე პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში – მრავალბინიანი სახლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა) აღნიშნული ობიექტის ლეგალიზების მოთხოვნის შესახებ განცხადებით მიმართავდა შესაბამის ორგანოს, რომელიც მარტივი ადმინისტრაციული წარმოების წესით განიხილავდა საკითხს და იღებდა გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების ან ლეგალიზებაზე უარის თქმის შესახებ. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, განცხადებას თან უნდა დართვოდა: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკა, ხოლო თუ მიწის ნაკვეთი სხვა ფიზიკური ან იურიდიული პირის (სახელმწიფოს ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის) საკუთრებაში იყო, აგრეთვე განმცხადებელსა და მესაკუთრეს შორის დადებული შესაბამისი ხელშეკრულება ან თანხმობა, გარდა მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლებზე მიშენება- დაშენებისა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, განსახილველ შემთხვევაში, მიწის ნაკვეთი თანასაკუთრების ობიექტს წარმოადგენდა. ლეგალიზების განცხადებას არ ჰქონდა დართული მესაკუთრე მ. გ-ის თანხმობა ან მასთან დადებული ხელშეკრულება. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო მანსარდის ლეგალიზება არ შეესაბამებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულებით დამტკიცებული „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის“ მოთხოვნებს. აღნიშნული გარემოება კი ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ სწორად გადაწყვიტა დავა და მიიღო გადაწყვეტილება მ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების შესახებ.

ყოველივე ზემოთაღნიშნულიდან გამომდინარე საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 601 მუხლით განსაზღვრული ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრებული ნაწილის ბათილად ცნობის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ვ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

2015 წლის 22 აპრილს მ. გ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას, რომლითაც ქ. თბილისი, ... ქ. №27-ში მდებარე ლ. ვ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებულ 55.96 კვ.მ. მანსარდაზე (ს/კ...) ყადაღის დადება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის განჩინებით მ. გ-ის განცხადება არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 15 მაისის განჩინებით მ. გ-ის საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 აპრილის განჩინებაზე დაუსაბუთებლობის გამო, საქმის მასალებთან ერთად გადმოეგზავნა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 23 ივლისის განჩინებით მ. გ-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 15 მაისისა და 22 აპრილის განჩინებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით ლ. ვ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები, დამატებით მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე და 956-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში ცალსახა იყო ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრის თანხმობის არ არსებობის პირობებში სადავო მანსარდის ლეგალიზება არ შეესაბამებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულებით დამტკიცებული „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის“ მოთხოვნებს. აღნიშნული კი ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ სწორად გადაწყვიტა დავა და კანონშესაბამისად მიიღო გადაწყვეტილება მ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების შესახებ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ვ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული. სასამართლოებმა არასწორად გამოიყენეს და არასწორად განმარტეს კანონი, კერძოდ, სასამართლომ არასწორად განმარტა და გამოიყენა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის N660 ბრძანებით დამტკიცებული „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების მიღების წესის“ მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნა.

ამ ნორმის შესაბამისად, ობიექტის ან მისი ნაწილის მესაკუთრე ან სხვა უფლებამოსილი პირი აღნიშნული ობიექტის ლეგალიზების მოთხოვნის შესახებ განცხადებით მიმართავს შესაბამის ორგანოს, რომელიც მარტივი ადმინისტრაციული წესით განიხილავს საკითხს და იღებს გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების ან/და ლეგალიზებაზე უარის თქმის შესახებ.

ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, განცხადებას უნდა დაერთოს ამონაწერო საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკა, ხოლო თუ მიწის ნაკვეთი სხვა ფიზიკური პირის (სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმართველოსბის ერთეულის) საკუთრებაშია, აგრეთვე განმცხადებლისა და მესაკუთრეს შორის დადებული შესაბამისი ხელშეკრულება ან თანხმობა, გარდა მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლებზე მიშენება დაშენებისა.

კასატორი მიუთითებს, რომ მოცემულ შემთხვევაში როგორც ობიექტის, ისე მისი ნაწილის მესაკუთრე ლ. ვ-ეა და სწორედ მან მიმართა სადავო ობიექტის ლეგალიზების შესახებ ადმინისტრაციულ ორგანოს, თან წარადგინა სათანადო დოკუმენტები: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკა და ა. შ.

კასატორის მოსაზრებით, ვინაიდან, ობიექტის მესაკუთრე ლ. ვ-ე იმ მიწის თანამესაკუთრეც იყო, რომელზედაც განლაგებული იყო სადავო ობიექტი და თანასაკუთრების ინსტიტუტის შესაბამისად მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც ნაგებობა იდგა, განმცხადებლის საკუთრებასაც შეადგენდა, თანამესაკუთრის თანხმობა ლეგალიზაციასთან დაკავშირებით საჭირო არ იყო.

კასატორის მითითებით, მოქმედი კანონი თანამესაკუთრის თანხმობის აუცილებლობას არ ითვალისწინებს. კანონის შესაბამისად, მიწის მესაკუთრის თანხმობა იმ შემთხვევაშია საჭირო, როცა მიწა სხვა პირის საკუთრებაშია და არ ეკუთვნის ლეგალიზების მოთხოვნით მიმმართველ განმცხადებელს. წესის მე-3 მუხლის მეორე პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტში კანონმდებელს არ მიუთითებია, რომ განმცხადებელს თან უნდა ჰქონდეს მიწის თანამესაკუთრის თანხმობა ლეგალიზებაზე. ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორი განმარტება მისცა კანონს და თანხმობის მიცემის აუცილებლობა თანამესაკუთრეზეც გაავრცელა, რითაც აშკარა წინააღმდეგობაში მოვიდა მოქმედ კანონთან.

კასატორის მოსაზრებით ასევე გასულია საჩივრის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადა. კასატორის მითითებით, 2008 წლის 10 მარტს ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურისათვის მიმართვის ეტაპზე მ. გ-ისათვის უკვე ცნობილი იყო აღნიშნული ლეგალიზების აქტის არსებობის და მისი შინაარსის თაობაზე, ამდენად, მას საჩივარი ქ. თბილისის მერიაში კანონით დადგენილ ერთთვიან ვადაში უნდა წარედგინა, რაც არ განუხორციელებია, ლეგალიზების აქტის ბათილად ცნობა კი 2014 წლის 24 იანვარს, ფაქტობრივად 5 წლის შემდეგ განხორციელდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 31 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 2 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დასაშვებად იქნა ცნობილი ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი და მისი განხილვა დაინიშნა მხარეთა დასწრებით 2016 წლის 14 ივლისს 13:00 საათზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 სექტემბრის საოქმო განჩინებით ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივრის განხილვა გადაინიშნა 2016 წლის 29 სექტემბერს ზეპირი მოსმენის გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება დასაბუთებულობა, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიაჩნია, რომ ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებით დადგენლად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანებით დაკმაყოფილდა ლ. ვ-ის განცხადება და ლეგალიზებულად ჩაითვალა ქ. თბილისში, კრწანისის რაიონში, ... ქ. N27-ში უნებართვოდ დაშენებული მანსარდა და მიშენება. ბრძანების თანახმად, მიშენების ფართი არის 42.84 კვ.მ., ხოლო მანსარდის ფართი - 55.96 კვ.მ. ობიექტის სალეგალიზაციოდ წარდგენილ დოკუმენტებად ბრძანებაში მითითებულია: საინვენტარიზაციო გეგმა, საჯარო რეესტრის ამონაწერი N882008020671 N..., არსებული ობიექტის აზომვითი ნახაზები, ობიექტის ფოტოსურათები.

ლეგალიზაციის შედეგად საჯარო რეესტრში ლ. ვ-ის საკუთრებად რეგისტრირებულია: 1) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 68 კვ.მ. ფართი (1999 წლის 13 ივლისის N2-651 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი: 06.02.08წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...); 2) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 55.96 კვ.მ. მანსარდა (ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი 04.06.09წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...); 3) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 20.56 კვ.მ. ფართი (ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი 15.05.08წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...); 4) ქ. თბილისში, ... ქ. N27-ში მდებარე 19.04 კვ.მ. ფართი (ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე. უფლების რეგისტრაციის თარიღი 15.05.08წ. ობიექტის საკადასტრო კოდი N...).

საქმის მასალებით დადგენილია ის გარემოებაც, რომ მესამე პირის - მ. გ-ის საკუთრებაში არის ქ. თბილისში, ... ქ. 27-ში მდებარე 53 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართი და 50 კვ.მ. სარდაფი (რეგისტრირებული 07.03.06წ. N1-896 ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მიწის ნაკვეთის საკადასტრო კოდი ...). მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრეებად მითითებულნი არიან ლ. ვ-ე და მ. გ-ი. მიწის დაზუსტებული ფართობი შეადგენს 70 კვ.მ. სწორედ ამ საკადასტრო კოდზე არსებულ მიწის ნაკვეთზე არის განთავსებული ლ. ვ-ის მიერ ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების საფუძველზე ლეგალიზებული 20.56 კვ.მ. და 19.04 კვ.მ. ფართები და 55.96 კვ.მ. მანსარდა.

საკასაციო სასამართლო უდავოდ დადგენილად მიიჩნევს იმ ფაქტს, რომ მანსარდის ლეგალიზაციის დროს მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრის მ. გ-ის თანხმობა წარდგენილი არ ყოფილა.

საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ 2008 წლის 10 მარტს მ. გ-მა განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურს და ... ქ. N56-ში (ან... ქ. N27-ში) მოქალაქე ვ-ის ბინაზე ლეგალიზაციის ბრძანების ასლი მოითხოვა. საქმის მასალებში არ არის წარმოდგენილი იმ ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ ამ განცხადების შესაბამისად მ. გ-ს გადაეცა - კანონით დადგენილ წესით ჩაბარდა მოთხოვნილი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი - ლეგალიზების აქტი.

დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მერიის 2014 წლის 24 იანვრის №109 განკარგულებით მოქალაქე მ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანება მანსარდის ლეგალიზების ნაწილში.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება ორი საკითხის შეფასებას, კერძოდ, თანასაკუთრების ობიექტზე განთავსებული შენობა-ნაგებობის ლეგალიზებისთვის აუცილებელია თუ არა ყველა თანამესაკუთრის თანხმობის წარდგენა და როდიდან იწყება ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების ვადის ათვლა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ პირველ რიგში შეფასება უნდა მიეცეს იმ გარემოებას - მ. გ-ის მიერ დაირღვა თუ არა ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის ვადა და შესაბამისად, უფლებამოსილი იყო თუ არა ქ. თბილისის მერია განეხილა მისი ადმინისტრაციული საჩივარი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 180-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, ადმინისტრაციული საჩივარი წარდგენილი უნდა იქნეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოქვეყნების ან ოფიციალური წესით გაცნობის დღიდან ერთი თვის ვადაში, თუ კანონით სხვა რამე არ არის დადგენილი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობდა სადავო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოქვეყნების კანონისმიერი საფუძვლები, შესაბამისად, უნდა განვსაზღვროთ გაეცნო თუ არა მ. გ-ი შესაბამის აქტს ოფიციალურად საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის შესაბამისად, რაც შემდგომ წარმოშობდა გასაჩივრების ვადის ათვლის დაწყების საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მხარისათვის გაცნობის ზოგად წესს განსაზღვრავს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 55-ე–58-ე მუხლები. კერძოდ, მითითებული კოდექსის 58-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, დაინტერესებული მხარისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს მისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი მ. გ-ისათვის 2008 წლის 13 თებერვლის №ლეგ-114 ბრძანების გადაცემის ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნის დამადასტურებელი მტკიცებულება. შესაბამისი მტკიცებულების წარმოდგენა ან შესაბამის ფაქტზე მითითება თავად მოსარჩელემაც (კასატორმა) ვერ შეძლო. კასატორი (მოსარჩელე) მიუთითებს მხოლოდ მ. გ-ის მიერ შესაბამისი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გადაცემის მოთხოვნის შესახებ განცხადებით მიმართვის ფაქტზე, როგორც მ. გ-ის მხრიდან ლეგალიზაციის აქტის არსებობის და მისი შინაარსის ცოდნის დამადასტურებელ მტკიცებულებაზე.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების ვადის ათვლის დასაწყისს კანონმდებლობა უსაფუძვლოდ არ უკავშირებს დაინტერესებული მხარის მიერ აქტის გაცნობის ფაქტს. ბუნებრივია, შეუძლებელია პირს მოეთხოვოს მისთვის ჯერ კიდევ უცნობი შინაარსის აქტის გასაჩივრება. აქტის არცოდნა მისი გასაჩივრების შესაძლებლობას გამორიცხავს. ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დაინტერესებული მხარისათვის გაცნობა უპირველესყოვლისა გულისხმობს ამ აქტით მიღებული გადაწყვეტილების მიღების ფაქტისა და გადაწყვეტილების შინაარსის მხარისათვის გაცნობას. აღსანიშნავია, რომ აქტის ოფიციალური გაცნობის სამართლებრივი მნიშვნელობა სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ მხარე ადასტურებს მისი შინაარსის გაცნობას.

ამდენად, ის ფაქტი, რომ 2008 წლის 10 მარტს მ. გ-მა იცოდა ლეგალიზების აქტის არსებობის შესახებ ვერანაირად ვერ შეცვლის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 58-ე მუხლის იმპერატიულ მოთხოვნას ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის დაინტერესებული მხარისათვის გადაცემის ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნის და გასაჩივრების ვადის ათვლის სწორედ ოფიციალური გადაცემის დღიდან დაწყების თაობაზე. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას მ. გ-ის მხრიდან საჩივრის წარდგენის ვადის დარღვევის თაობაზე.

რაც შეეხება, მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვან მეორე საკითხს - თანასაკუთრების ობიექტზე (მიწის ნაკვეთზე) განთავსებული შენობა-ნაგებობის ლეგალიზებისთვის აუცილებელი არის თუ არა ყველა თანამესაკუთრის თანხმობის წარდგენა, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ საკითხის სწორად შეფასებისათვის საჭიროა მიმოვიხილოთ შესაბამისი ნორმები.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულებით დამტკიცებული „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესი“ განსაზღვრავს უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების (შემდეგში – ობიექტები ან მათი ნაწილები) ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესს.

ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილებით ხდება ობიექტების ან მათი ნაწილების დაკანონება. ლეგალიზება იმავდროულად ნიშნავს ობიექტის ან მისი ნაწილის ექსპლუატაციაში მიღებას (წესის პირველი მუხლის მე-3 პუნქტი). წესის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტით საკითხის განმხილველი ორგანო ვალდებულია შეამოწმოს ლეგალიზების კანონშესაბამისობა. კერძოდ, ნორმა მიუთითებს, რომ შესაბამისი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების შესახებ იმ შემთხვევაში, თუ იგი არ ეწინააღმდეგება კანონმდებლობის მოთხოვნებს (გარდა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მოთხოვნებისა). წესის მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, შესაბამისი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზებაზე უარის თქმის შესახებ, თუ იგი ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნებს (გარდა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მოთხოვნებისა).

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული არის შენობა-ნაგებობა, რომლის ნაწილის მესაკუთრე არის მ. გ-ი, ნაწილისა კი - ლ. ვ-ე. უდავოდ დადგენილია ის გარემოება, რომ მ. გ-ის თანხმობა მანსარდის ლეგალიზების დროს წარდგენილი არ ყოფილა.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან, ობიექტის მესაკუთრე ლ. ვ-ე იმ მიწის თანამესაკუთრეც იყო, რომელზედაც განლაგებული იყო სადავო ობიექტი, თანამესაკუთრის თანხმობა ლეგალიზაციასთან დაკავშირებით საჭირო არ იყო. თანხმობა საჭირო იქნებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ მიწის ნაკვეთის სხვა პირის საკუთრებაში იქნებოდა. კასატორის მოსაზრებით, კანონის შესაბამისად, მიწის მესაკუთრის თანხმობა იმ შემთხვევაშია საჭირო, როცა მიწა სხვა პირის საკუთრებაშია და არ ეკუთვნის ლეგალიზების მოთხოვნით მიმმართველ განმცხადებელს, რადგან წესის მე-3 მუხლის მეორე პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტში კანონმდებელს არ მიუთითებია, რომ განმცხადებელს თან უნდა ჰქონოდა მიწის თანამესაკუთრის თანხმობა ლეგალიზებაზე.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კანონი არის კანონმდებლის მიზნის განხორციელების ინსტრუმენტი და ამიტომ ის უნდა განიმარტოს მიზანმიმართულად. სასამართლომ უნდა გამოიყენოს განმარტების ისეთი წესები, რომლის მიხედვით კანონი უნდა იყოს განმარტებული კანონმდებლის მიზნისა და მისი განხორციელების შესაძლებლობის ფარგლებში. ამდენად, კანონის განმარტებისას, დადგენილ უნდა იქნეს კანონმდებლის ნება და მიზანი, რაც მხოლოდ გრამატიკული განმარტებით ვერ მიიღწევა. სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს კანონმდებლის განზრახვით, როგორც ნორმის განმარტების საშუალებით. კანონის განმარტება ემყარება გარკვეულ პრინციპებს: ობიექტურობის პრინციპს, რაც გულისხმობს, რომ განმარტება უნდა ეფუძნებოდეს კანონის ტექსტს და გამოხატავდეს კანონმდებლის ნებას; ერთიანობის პრინციპს _ ყოველი ნორმა წაკითხულ უნდა იქნეს არა ამოგლეჯილად, არამედ სისტემურად, კანონის ტექსტის ლოგიკურ ჭრილში; გენეტიკური განმარტების პრინციპს _ გათვალისწინებულ უნდა იქნეს კანონმდებლის მიზანი და განზრახულობა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულებით დამტკიცებული „პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის“ მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ობიექტის ან მისი ნაწილის მესაკუთრე ან სხვა უფლებამოსილი პირი (ხოლო ამ წესის პირველი მუხლის 2¹-ე პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში – მრავალბინიანი სახლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა) აღნიშნული ობიექტის ლეგალიზების მოთხოვნის შესახებ განცხადებით მიმართავს შესაბამის ორგანოს, რომელიც მარტივი ადმინისტრაციული წარმოების წესით განიხილავს საკითხს და იღებს გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების ან ლეგალიზებაზე უარის თქმის შესახებ. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, განცხადებას თან უნდა ერთვოდეს: ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, საკადასტრო რუკა, ხოლო თუ მიწის ნაკვეთი სხვა ფიზიკური ან იურიდიული პირის (სახელმწიფოს ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის) საკუთრებაშია, აგრეთვე განმცხადებელსა და მესაკუთრეს შორის დადებული შესაბამისი ხელშეკრულება ან თანხმობა, გარდა მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლებზე მიშენება-დაშენებისა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საკუთრება და მემკვიდრეობის უფლება აღიარებული და ხელშეუვალია. დაუშვებელია საკუთრების, მისი შეძენის, გასხვისების ან მემკვიდრეობით მიღების საყოველთაო უფლების გაუქმება. ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. გარდა ამისა, სამოქალაქო კოდექსის 956-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საზიარო საგანს მონაწილენი ერთობლივად მართავენ.

ამდენად, საქართველოს კონსტიტუციის, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის და ზემოაღნიშნული წესის შესაბამისი ნორმების დეტალურად და ერთობლივად გააზრების შედეგად უნდა განიმარტოს, რომ ლეგალიზებისათვის სხვა პირის თანხმობის წარდგენა საჭირო არ არის მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს მიწის ნაკვეთი ინდივიდუალური საკუთრების ობიექტია, ხოლო იმ შემთხვევაში თუ მიწის ნაკვეთი თანასაკუთრების ობიექტს წარმოადგენს, ამ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობა-ნაგებობის ლეგალიზებისათვის თანამესაკუთრის თანხმობის წარდგენა სავალდებულოა, წინააღმდეგ შემთხვევაში ცალსახად დაირღვევა თანამესაკუთრის ინსტიტუტის არსი. ამასთან, თანამესაკუთრის თანხმობის წარდგენის საჭიროების გამორიცხვა პირდაპირ იწვევს თანამესაკუთრის საკუთრების უფლების ხელყოფას, რაც ბუნებრივია შეუძლებელია კანონმდებლის ნებას წარმოადგენდეს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების და მათი სამართლებრივი ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურმა 2008 წლის 13 თებერვალს №ლეგ-114 ბრძანების გამოცემის ეტაპზე დაარღვია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოსაცემად ადმინისტრაციული წარმოებისათვის დადგენილი მოთხოვნები, ვინაიდან, სადავო ბრძანების გამოცემამდე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ დაუდგენია დაინტერესებული მხარის - მ. გ-ის უფლებრივი საკითხი და მისი პოზიცია თანასაკუთრების ობიექტზე არსებული შენობა-ნაგებობის ლეგალიზების შესახებ.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ (კასატორმა) ვერ წარმოადგინა მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების დამადასტურებელი საკმარისი მტკიცებულებები და სამართლებრივი არგუმენტები, რის გამოც ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს გასაჩივრებული განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი