№ბს-149-146(3კ-14) 17 დეკემბერი, 2015 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ლევან მურუსიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - მხარეთა დასწრების გარეშე

კასატორი (მოწინააღმდეგე მხარე) – თ. ლ-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები (კასატორები) - 1.ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური; 2. ქ. თბილისის მერია;

დავის საგანი – ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თ. ლ-ემ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მერიის მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის №000028 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის №375 განკარგულების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელე სარჩელში მიუთითებდა, რომ 2012 წლის შემოდგომაზე განახორციელა კაპიტალური შენობა-ნაგებობის მშენებლობა ქ. თბილისში, ..., ... მე-... ჩიხი, სადაც ცხოვრობს დღესაც, უკიდურეს გაჭირვებაში დედასთან და მცირეწლოვან შვილთან ერთად. არის მარტოხელა დედა და ამასთან, არის ორსულად. რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველ ოჯახთა ერთიან რეესტრში.

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის №000089 დადგენილებით დაჯარიმდა 10000 ლარით უნებართვო მშენებლობისათვის და ამასთან, დაევალა ქ. თბილისში, ... მე-... ჩიხში, უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლის დემონტაჟი. აღნიშნული დადგენილება გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიაში, რომლის 2013 წლის 28 იანვრის №375 განკარგულებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

მოსარჩელის განმარტებით, საცხოვრებელი სახლის დემონტაჟით რჩება უსახლკაროდ, რადგან ეს სახლი არის მისი ერთადერთი თავშესაფარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილებით თ. ლ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2012 წლის 10 ოქტომბრის №000028 მითითების თანახმად, თ. ლ-ეს განესაზღვრა 4 -დღიანი ვადა მის მიერ წარმოებული უნებართვო მშენებლობის დემონტაჟისათვის ან მითითების გაცემის მომენტისათვის არსებული შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის წარმოსადგენად.

2012 წლის 16 ოქტომბერს ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ შედგა №000028 შემოწმების აქტი, რომელშიც დაფიქსირდა, რომ თ. ლ-ემ №000028 მითითებით გათვალისწინებული პირობები არ შეასრულა.

2013 წლის 18 იანვარს ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის №000028 დადგენილებით თ. ლ-ე ქ. თბილისში, ... ქ. №...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარედ კაპიტალური შენობა-ნაგებობის უნებართვო მშენებლობისათვის დაჯარიმდა10000 ლარით.

ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის განკარგულებით #375 თ. ლ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის შესახებ“ საქართველოს კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა’’ ქვეპუნქტის თანახმად, უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და ,,წყლის შესახებ’’ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრიაციო ზონებში და ქ. თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობების გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას სახელმწიფო ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე 10000 ლარით.

ამავე კანონის 25-ე მუხლის მე-9 პუნქტის თანახმად, თუ შემოწმების აქტში დაფიქსირებულია დარღვევა, აქტის საფუძველზე სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას: ა) დამრღვევის დაჯარიმების შესახებ; ბ) დამრღვევის დაჯარიმებისა და საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევით მიმდინარე უნებართვო მშენებლობისა და უნებართვო დემონტაჟის შეჩერების შესახებ; გ) დამრღვევის დაჯარიმებისა და საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევით აშენებული შენობა-ნაგებობების მთლიანად ან ნაწილობრივ დემონტაჟის, მშენებარე შენობა-ნაგებობების მშენებლობის მთლიანად ან ნაწილობრივ შეჩერებისა და დემონტაჟის შესახებ.

საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, მოსარჩელემ ვერ შეძლო საწინააღმდეგო არგუმენტაციისა და იმ სამართლებრივი ნორმის მითითება, რომელიც დაადასტურებდა მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედებისა და მის მიერ მიღებული აქტის კანონსაწინააღმდეგო ხასიათს, ვერ მიუთითა კანონის ისეთ დარღვევაზე, რომლის არარსებობის შემთხვევაშიც საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება, რის გამოც არ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ლ-ემ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

აპელანტი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ საქალაქო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ საჩივრის განმხილველმა ორგანომ (ქ. თბილისის მერიამ) საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად შესწავლის შემდეგ მიიღო გადაწყვეტილება საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ და შესაბამისად, არ არსებობს ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძველი, ასევე არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე, რომ მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მითითების დარღვევის გამოსასწორებლად განსაზღვრული 10 - დღიანი ვადა არ იყო გონივრული და აღნიშნულ ვადაში აპელანტისათვის ფიზიკურად შეუძლებელი იყო დარღვევის გამოსწორება.

აპელანტის განმარტებით, სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა აპელანტის და მისი ოჯახის სოციალური მდგომარეობა და ის ფაქტი, რომ თ. ლ-ე ზემოთხსენებულ მისამართზე ცხვრობს მცირეწლოვან შვილებთან ერთად. მოსარჩელის ოჯახი ირიცხება სოციალურად დაუცველ ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში. მოსარჩელის ოჯახის არც ერთი წევრი არ მუშაობს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით თ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 18.01.2013 წლის N000028 დადგენილება ნაწილობრივ, კერძოდ, 1-ლი, მე-3, მე-4, მე-5 და მე-6 პუნქტების, ანუ თ. ლ-ის 10 000 ლარით დაჯარიმებისა და ჯარიმის გადახდის/გადაუხდელობის თანმდევი შედეგების თაობაზე გაკეთებული განმარტებების ნაწილში; შესაბამისად, მოპასუხეს - ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს დაევალა თ. ლ-ის საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულება ნაწილობრივ, კერძოდ, დაჯარიმების ნაწილში ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილების თაობაზე თ. ლ-ის მიერ წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის არდაკმაყოფილების ნაწილში; თ. ლ-ეს უარი ეთქვა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილების მე-2 პუნქტის, ანუ შენობის დემონტაჟის დავალდებულების ნაწილში ბათილად ცნობაზე; თ. ლ-ეს უარი ეთქვა მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულების ნაწილობრივ, კერძოდ, შენობის დემონტაჟის ნაწილში ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილების თაობაზე თ. ლ-ის მიერ წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის არდაკმაყოფილების ნაწილში ბათილად ცნობაზე.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად, მიიჩნია, რომ თ. ლ-ემ 2012 წელს ნამდვილად ააშენა ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, N...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარე ტერიტორიაზე ერთსართულიანი კაპიტალური შენობა შესაბამისი ნებართვის და პროექტის გარეშე; ასევე, მიწა, რომელზედაც აშენებულია ნაგებობა, წარმოადგენს თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებას.

ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, N...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარე ტერიტორია, რომელზედაც თ. ლ-ემ განახორციელა უნებართვო მშენებლობა, არ მდებარეობს არც 1) მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, 2) არც ტყის ფონდის ტერიტორიაზე, 3) არც „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, 4) არც კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონაში, 5) არც საკურორტო-სარეკრეაციო ზონაში.

ასევე ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, N...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარე ტერიტორიაზე (თვითმმართველი ერთეულის კუთვნილ ტერიტორიაზე) ერთსართულიანი კაპიტალური შენობის აშენებას არ გამოუწვევია სხვა რომელიმე ნაგებობის გაბარიტების შეცვლა, უნებართვოდ აშენებული შენობა მდებარეობს სხვა შენობებისგან განცალკევებით, დამოუკიდებლად.

ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, N...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარეობს საცხოვრებელ ზონაში.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი - ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილება (კერძოდ, ჯარიმის დაკისრების ნაწილში) გამოცემულია თ. ლ-ის საქმესთან დაკავშირებული გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე; კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, თ. ლ-ემ მართალია, ჩაიდინა ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით“ გათვალისწინებული სამშენებლო სამართალდარღვევა, მაგრამ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა გადაცდომას მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება, მართლსაწინააღმდეგო ქმედება დააკვალიფიცირა არასწორად; კერძოდ, დადგენილების გამოცემის სამართლებრივი საფუძვლის - პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით 44-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით უნებართვო მშენებლობის, რეკონსტრუქციის ან/და დემონტაჟის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე ჯარიმდება: ა) სახელმწიფოს ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე 10 000 ლარით; ბ) კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე 8 000 ლარით.

ასევე, 44-ე მუხლის შენიშვნის მე-2 პუნქტით დადგენილია, რომ გაბარიტების ცვლილებად განიხილება ისეთი სამშენებლო საქმიანობა, რომლის დროსაც იცვლება შენობა-ნაგებობის საძირკვლის, გარე შემომზღუდავი კონსტრუქციების ან/და სახურავის პარამეტრები (მიშენება, დაშენება, შენობა-ნაგებობის სიმაღლის გაზრდა და ა. შ.), ხოლო მშენებლობის შედეგად წარმოქმნილი ობიექტი არის შენობა-ნაგებობის არსებითი შემადგენელი ნაწილი, რომლის გამოცალკევება შეუძლებელია მთლიანი შენობა-ნაგებობის ან ამ ნაწილის განადგურების ანდა მათი დანიშნულების მოსპობის გარეშე.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, იმისთვის, რომ სამშენებლო სამართალდარღვევა დაეფუძნოს პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით 44-ე მუხლს, აუცილებელია, რომ უნებართვო მშენებლობა განხორციელდეს განსაკუთრებული, გამორჩეული, სპეციალური სტატუსის მქონე ტერიტორიის (ზონის) ფარგლებში; კერძოდ, ისეთი ტერიტორიის ფარგლებში, როგორიც არის: 1) სპეციალური რეჟიმის ზონა, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, 2) ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრული ტერიტორიები, 3) კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონები, 4) საკურორტო-სარეკრეაციო ზონები, ან კიდევ 5) ქალაქ თბილისის ტერიტორია, როდესაც უნებართვო მშენებლობა იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას;

საქმის მასალებით კი დადგენილია, რომ თ. ლ-ეს უნებართვო მშენებლობა არ უწარმოებია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით 44-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული სპეციალური სტატუსის მქონე ტერიტორიებიდან არც ერთის ფარგლებში, ასევე თ. ლ-ემ უნებართვო მშენებლობა მართალია აწარმოა თვითმმართველი ერთეულის - თბილისის კუთვნილ ტერიტორიაზე, მაგრამ ერთსართულიანი შენობის აშენებას არ გამოუწვევია სხვა რომელიმე შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილება; შესაბამისად, გადაცდომის 44.1. მუხლით დაკვალიფიცირებისთვის არ კმარა იმ გარემოებაზე მითითება, რომ უნებართვო მშენებლობა ნაწარმოებია თბილისის ტერიტორიაზე, გარდა მშენებლობის ადგილისა, მუხლის გამოყენებისთვის აუცილებელია, რომ იმავდროულად არსებობდეს მეორე მაკვალიფიცირებელი ელემენტი - ახალი (უნებართვო) ნაგებობის მშენებლობის გზით სხვა, უკვე არსებული, აშენებული ნაგებობის გაბარიტების შეცვლა; უდავოა, რომ თ. ლ-ის შემთხვევაში არ შეცვლილა სხვა რომელიმე შენობა-ნაგებობის საძირკვლის, გარე შემომზღუდავი კონსტრუქციების ან/და სახურავის პარამეტრები, ანუ ადგილი არ ჰქონია მიშენებას, დაშენებას, შენობა-ნაგებობის სიმაღლის გაზრდას და ა. შ.;

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატა მიაჩნია, რომ თ. ლ-ეს არ ჩაუდენია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით 44-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული სამშენებლო სამართალდარღვევა; მაგრამ სააპელაციო პალატის განტებით, ეს არ ნიშნავს, იმას, რომ მოსარჩელემ, ააშენა რა კაპიტალური ნაგებობა უნებართვოდ, სხვის (თვითმმართველი ერთეულის) კუთვნილ ტერიტორიაზე, ამით საერთოდ არ ჩაუდენია რაიმე სახის სამართალდარღვევა; პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით 43-ე მუხლით დადგენილია, რომ უნებართვო მშენებლობის, რეკონსტრუქციის ან/და დემონტაჟის წარმოება: ა) თვითმმართველ ქალაქში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა გამოიწვევს დაჯარიმებას 3 000 ლარით; ბ) მუნიციპალიტეტის დასახლებაში ქალაქში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა, გამოიწვევს დაჯარიმებას 2 000 ლარით; გ) მუნიციპალიტეტის დასახლებაში დაბაში ან სოფელში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა გამოიწვევს დაჯარიმებას 200 ლარით.

პალატა მიიჩნევს, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს - თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს თ. ლ-ის საქმის განხილვისას მხედველობაში უნდა მიეღო კოდექსის 43.,,ა’’ და არა 44.1. მუხლის შინაარსი და სწორედ 43.,,ა’’ მუხლზე დაყრდნობით უნდა წარემართა თ. ლ-ის სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმე. უდავოა, რომ 43.,,ა’’ მუხლთან შედარებით 44.1. მუხლით გათვალისწინებული სამშენებლო სამართალდარღვევა უფრო მძიმეა და მისი ჩამდენი პირი უფრო მკაცრად ისჯება.

რაც შეეხება შენობის დემონტაჟის საკითხს, სააპელაციო პალატა მიუთითებს, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 25-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და განმარტავს, იმის მიუხედავად, რომ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა თ. ლ-ის მიერ ჩადენილ სამშენებლო სამართალდარღვევას მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი იყო, დაედგინა უნებართვო შენობა-ნაგებობის დემონტაჟი გამომდინარე იქიდან, რომ მოპასუხისთვის თავიდანვე ცნობილი იყო უნებართვო მშენებლობის მწარმოებელი პირი, ხოლო მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც ნაგებობა არის განთავსებული, თვითმმართველი ერთეულის საკუთრება იყო, რაც შეეხება ქმედების კვალიფიკაციას, ამ საკითხთან მიმართებაში მოპასუხის მიერ დაშვებული შეცდომა გავლენას ვერ ახდენს დემონტაჟის საკითხზე, რადგან გადაცდომის როგორც კოდექსის 43-ე, ისე - 44-ე მუხლით კვალიფიკაციის პირობებში (ანუ ორივე შემთხვევაში) სავალდებულოა, რომ ზედამხედველობის სამსახურმა მიიღოს გადაწყვეტილება უნებართვო მშენებლობის დემონტაჟის თაობაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ზედამხედველობის სამსახურს თავიდანვე სწორად რომ შეერჩია გადაცდომის მაკვალიფიცირებელი ნორმა, იგი მაინც ვალდებული იქნებოდა, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 25-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე დაყრდნობით იმავდროულად მიეღო გადაწყვეტილება შენობის დემონტაჟის თაობაზე, რასაც რეალურად ჰქონდა კიდეც ადგილი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული აქტები შენობის დემონტაჟის ნაწილში კანონიერია, აქტები სრულად შეესაბამება პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 25-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მოთხოვნებს და არ არსებობდა მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს თ. ლ-ემ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა.

კასატორი ქ. თბილისისი მუნიციპალიტეტის მერია საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო პალატის მიერ დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე ,,ე“ და ,,ე1“ ქვეპუნქტები, სასამართლომ განჩინების მიღებისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი.

კასატორის განმარტებით, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს განმარტება, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა სამშენებლო სამართალდარღვევას მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება და მართლსაწინააღმდეგო ქმედება დააკვალიფიცირა არასწორად, კერძოდ, ზედამხედველობის სამსახურს თ. ლ-ე უნდა დაეჯარიმებინა 3000 ლარით და არა 10000 ანუ ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 43-ე მუხლის შესაბამისად და არა 44-ე მუხლის თანახმად. სააპელაციო პალატას მიაჩნია, რომ თუ მშენებლობა ნაწარმოებია თბილისის ტერიტორიაზე და არ არის სხვა რაიმენაირი სახის სპრციალური ზონა ან/და არ ცვლის სხვა შენობა-ნაგებობის გაბარიტებს სამართალდამრღვევი უნდა დაჯარიმდეს აღნიშნული კოდექსის 43-ე მუხლით, რაც კასატორის განმარტებით, უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, ვინაიდან, მოცემული დავის საგანი სასამართლო პრაქტიკისათვის არ წარმოადგენს პირველ საქმეს და ანალოგიურ საქმეებზე მიღებულია არაერთი გადაწყვეტილება და არასდროს არ ყოფილა დავა იმაზე, რომ ზედამხედველობის სამსახურს, თურმე თბილისის ტერიტორიაზე უნებართვოდ ნაწარმოებ მშენებლობაზე სამართალდამრღვევი პირი უნდა დაეჯარიმებინა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე მუხლით, რადგან ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახური ხელმღვანელობს ზემოაღნიშნული კოდექსით, რომლის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის თანახმად: უნებართვო მშენებლობის, რეკონსტრუქციის ან/და დემონტაჟის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე ჯარიმდება სახელმწიფოს ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე 10 000 ლარით; აღნიშნულ მუხლში კანონმდებლობას, ერთმანეთისგან განცალკავებული აქვს ორი ტერმინი: უნებართვო მშენებლობა და რეკონსტრუქცია. უნებართვო მშენებლობა არის ნებისმიერი სახის სამშენებლო საქმიანობა, რომელიც ხორციელდება სათანადო ნებართვის გარეშე, მათ შორის, ახალი მშენებლობა. ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57-ე დადგენილების 3.5 მუხლის შესაბამისად, მშენებლობა არის, რომელიც ხორციელდება მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილში, სადაც არ დგას შენობა-ნაგებობა, ან ხდება არსებულის მთლიანად ჩანაცვლება. აღნიშნული განმარტებიდან, კასატორის შეფასებით, ახალი მშენებლობა ლოგიკურად გამორიცხავს ,,გაბარიტის ცვლილებას, ვინაიდან, რაც არ არსებობს ვერც შეიცვლება. ანუ თავისუფალი მიწის ნაკვეთზე შენობის აშენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სხვა შენობის გაბარიტების ცვლილება, რაც შეეხება რეკონსტრუქციას აღნიშნული უდავოდ გულისხმობს გარკვეულ ცვლილებას არსებული ობიექტების რაიმე სახით შეცვლას, რაც სანქციის თვალსაზრისით უთანაბრდება უნებართვო მშენებლობას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

მეორე კასატორი- ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახური საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო პალატის მიერ დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე ,,ე“ და ,,ე1“ ქვეპუნქტები, სასამართლომ განჩინების მიღებისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა არასწორი კვალიფიკაცია მისცა სამართალდარღვევას, გამოიყენა რა ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის“ კოდექსის 44-ე მუხლი უნაბართვო მშენებლობასთან მიმართებაში.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების მე-3 მუხლის 74-ე ქვეპუნქტზე, რომელშიც განმარტებულია თუ რა არის უნებართვო მშენებლობა და მისი ანალიზის საფუძველზე, დაასკვნა თუ რა არის ,,ერთსართულიანი კაპიტალური ნაგებობის აშენება“, მაგრამ არ გაითვალისწინა ამავე მუხლის 47-ე და 78-ე ქვეპუნქტები, სადაც განმარტებულია: ნაგებობა - სამშენებლო მასალებისა და ნაკეთობებისგან შექმნილი კონსტრუქციული სისტემა, როემლიც გრუნტთან უძრავადაა დაკავშირებული; შენობა - ნაგებობა, რომელიც ქმნის გადახურულ სივრცეს, შემოსაზღვრულია კედლებით, კოლონებით ან/და სხვა შემომზღუდავი კონსტრუქციებით. ანუ, ნებისმიერ გადახურულ სივრცეს, რომელიც შემოსაზღვრულია კედლებით, ეწოდება ,,შენობა“ და სასამართლოს მიერ მითითებული ,,ერთსართულიანი კაპიტალური ნაგებობა“ არის ,,ახალი ტერმინი“, ამასთან, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. ლ-ეს მშენებლობა არ უწარმოებია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებულ სპეციალური სტატუსის ტერიტორიაზე, თუმცა მშენებლობა ნაწარმოებია ,,თვითმართველი ერთეულის - თბილისის კუთვნილ ტერიტორიაზე. კასატორის განმარტებით, გაუგებარია რას გულისხმობს სასამართლო ზემოაღნიშნუ; ტერმინში - თბილისის კუთვნილი ტერიტორია.

კასატორის განმარტებით, არ იზიარებს ასვე სასამართლოს მოსაზრებას, ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის“ კოდექსის 44-ე მუხლის პირველ ნაწილთან მიმართებაში, სასამართლო თავისი განმარტებით, ფაქტობრივად სანახევროდ აუქმბეს დისპოზიციას და პასუხისმგებლობას აწესებს მხოლოდ სარეკონსტრუქციო სამუშაოებზე, ხოლო უნებართვო მშენებლობა (ახალი მშენებლობა) თბილისის ტერიტორიაზე, სასამართლოს მსჯელობიდან გამომდინარე (ვინაიდან,,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის“ კოდექსის 43-ე მუხლი ქ. თბილისს საერთოდ არ ეხება) სამართალდარღვევას აღარ წარმოადგენს. ,,პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის“ კოდექსის 44.1 მუხლი ადგენს: ,,უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას“ აშკარაა, რომ ერთმანეთისგან განცალკევებულია ორი ტერმინი: ,,უნებართვო მშენებლობა“ და ,,რეკონსტრუქცია“. კასატორის განმარტებით, უნებართვო მშენებლობა არის კრებითი მცნება, რომელიც მოიაზრებს ნებისმიერი სახის სამშენებლო საქმიანობას, რომელიც განხორციელებულია სათანადო ნებართვის გარეშე, მათ შორის ახალი მშენებლობა. ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 3.5 მუხლის შესაბამისად, არის მშენებლობა, რომელიც ხორციელდება მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილში, სადაც არ დაგს შენობა-ნაგებობა, ან ხდება არსებულის მთლიანად ჩანაცვლება. აღნიშნული განმარტებიდან გამომდინარე, ცხადია, რომ ახალი მშენებლობა გამორიცხავს ,,გაბარიტის ცვლილებას“, რაც შეეხება ტერმინს ,,რეკონსტრუქცია“ (მშენებლობის ერთ-ერთი სახე), აღნიშნული უდავოდ გულისხმობს გარკვეულ ცვლილებას, არსებული ობიექტის რაიმე სახით შეცვლას, რომელიც დაკონკრეტებულია 44-ე მუხლის შენიშნვნაში. ანუ ,,გაბარიტის ცვლილება“ ეხება ტერმინს ,,რეკონსტრუქცია“ და მოცემული განმარტება, თუ რა სახის უნებართვო რეკონსტრუქცია უთანაბრდება, სანქციის თვალსაზრისით, უნებართვო მშენებლობას. კანონმდებელი გამოყოფს ორი სახის რეკონსტრუქციას: პირველი - როდესაც არ იცვლება არსებული შენობის გაბარიტები და მეორე - როდესაც იცვლება არსებული შენობის გაბარიტები. სააპელაციო პალატა, ,,გაბარიტების ცვლილება“ არალოგიკურად დაუკავშირა ტერმინ ,,უნებართვო მშენებლობას“ და დაადგინა, რომ ვიანიდან, თ. ლ-ის მიერ განხორციელებულ მშენებლობას ,,არ გამოუწვევია სხვა რომელიმე შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილება“ შესაბამისად სახეზე არ არის 44.1 მუხლით გათვალისწინებული სამართალდარღვევა.

კასატორის განმარტებით, ასევე არამართებულია სააპელაციო სასამართლოს პოზიცია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე მუხლთან მიმართებაში. სასამართლოს მოსაზრებით, ზედამხედველობის სამსახურს საკითხის გადაწყვეტისას უნდა გამოეყენებინა ამავე კოდექსის 43-ე მუხლის ,,ა“ ქვეპუნქტი. აღნიშნული ნორმა იმპერატიულად უთითებს, რომ მისი მოქმედება ვრცელდება თვითმმართველ ქალაქებზე, გარდა 44-ე მუხლი აღნიშნული ტერიტორიისა, ანუ ნორმა რეგულაციებს აწესებს ტერიტორიული პრინციპით და არ ვრცელდება იმ ტერიტორიებზე, რომელიც მითითებულია 44-ე მუხლში. აღნიშნულ მუხლში კი მითითებულია ქ. თბილისის ტერიტორია, რაც ავტომატურად გამორიცხავს 43-ე მუხლის მოქმედებას მასთან მიმართებაში. აღნიშნული ნორმა არის იმპერატიული და ტერიტორიული პრინციპით განსაზღვრულია, რომ 43-ე მუხლი მოქმედებს ზოგადად ქვეყნის მასშტაბით, გარდა იმ ტერიტორიებისა რაც მითითებულია 44-ე მუხლში, რომელიც პირდაპირ დათქმას აკეთებს ქ. თბილისის ტერიტორიაზე. აღნიშნული კი იმდენად აშკარაა, რომ გამორიცხავს ყოველივე სხვაგვარ განმარტებას, შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ ფაქტობრივად კანონი დაუქვემდებარა საკუთარ გადაწყვეტილებას რაც მიუღებელია.

კასატორის განმარტებით, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44.2 მუხლის შესაბამისად, უნებართვო სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, რომელიც არ იწვევ შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას (მაგალითად, ფანჯრის ღიობის გამოჭრა), ექვემდებარება დაჯარიმებას 4000 ლარით, ხოლო ახალი უნებართვო მშენებლობა (მაგალითად, მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობა სახელმწიფო მიწაზე) სასამართლოს მოსაზრებით ექვემდებარება 3000 ლარიან დაჯარიმებას, იმავე კოდექსის 43-ე მუხლის თანახმად. ანუ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის გაზიარებისას გამოვა, რომ საკუთარ სახლში ფანჯრის ღიობის გამოჭრა, შედარებით სერიოზული სამართალდარღვევაა, ვიდრე სახელმწიფოს მიწაზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

მესამე კასატორი - თ. ლ-ე საკასაციო საჩივრით ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებას ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის #000028 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის #375 განკარგულების დემონტაჟის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა მისი ოჯახური მდგომარეობა და ის ფაქტი, რომ იგი ამ სახლში ცხოვრობს მცირეწლოვან შვილებთან ერთად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრების საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს, თ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილადაა ცნობილი, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2012 წლის 10 ოქტომბრის #000028 მითითებით, თ. ლ-ეს განესაზღვრა 4 დღიანი ვადა მის მიერ ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, #...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარე ტერიტორიაზე წარმოებული უნებართვო მშენებლობის დემონტაჟისათვის ან მითითების გაცემის მომეტისათვის არსებული შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის წარმოსადგენად.

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა 2012 წლის 16 ოქტომბერს შედგენილ იქნა შემოწმების აქტი, რომლის თანახმადაც თ. ლ-ემ 2012 წლის 10 ოქტომბრის #000028 მითითებით გათვალისწინებული პირობები არ შეასრულა.

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2012 წლის 14 დეკემბრის #4-3/22-გ/12 ბრძანებით ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ 2012 წლის 10 ოქტომბრს გაცემული #000028 მითითების საფუძველზე (შემოწმების აქტი შედგენილია 2012 წლის 16 ოქტომბერს) მოქ. თ. ლ-ის მიმართ დაწყებული სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის განხილვის ვადა გაგრძელდა 2 თვით.

ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის #000028 დადგენილებით, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, თ. ლ-ე დაჯარიმდა 10000 ლარით ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე, #...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარედ უნებართვოდ აშენებული კაპიტალური შენობა-ნაგებობისათვის, მასვე დაევალა დემონტაჟი.

აღნიშნული დადგენილება თ. ლ-ემ გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიაში, რომლის 2013 წლის 12 მარტის №375 განკარგულებით ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სამშენებლო სამართალდარღვევისთვის თ. ლ-ის დაჯარიმების კანონიერების დადგენა წარმოადგენს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით თ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 18.01.2013 წლის N000028 დადგენილება ნაწილობრივ, კერძოდ, 1-ლი, მე-3, მე-4, მე-5 და მე-6 პუნქტების, ანუ თ. ლ-ის 10 000 ლარით დაჯარიმებისა და ჯარიმის გადახდის/გადაუხდელობის თანმდევი შედეგების თაობაზე გაკეთებული განმარტებების ნაწილში; შესაბამისად, მოპასუხეს - ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს დაევალა თ. ლ-ის საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულება ნაწილობრივ, კერძოდ, დაჯარიმების ნაწილში ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილების თაობაზე თ. ლ-ის მიერ წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის არდაკმაყოფილების ნაწილში; თ. ლ-ეს უარი ეთქვა ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილების მე-2 პუნქტის, ანუ შენობის დემონტაჟის დავალდებულების ნაწილში ბათილად ცნობაზე; თ. ლ-ეს უარი ეთქვა მოპასუხის - ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულების ნაწილობრივ, კერძოდ, შენობის დემონტაჟის ნაწილში ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილების თაობაზე თ. ლ-ის მიერ წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის არდაკმაყოფილების ნაწილში ბათილად ცნობაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა როგორც ფიზიკურმა პირმა - თ. ლ-ემ ასევე ადმინისტრაციულმა ორგანოებაც.

მოსარჩელე - თ. ლ-ემ არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა შენობის დემონტაჟის ნაწილში ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 18.01.2013 წლის N000028 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულების თაობაზე, ხოლო რაც შეეხება ადმინისტრაციულ ორგანოებს მათი საკასაციო პრეტენზია ეფუძნებოდა იმ გარემოებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დააკვალიფიცირა თ. ლ-ის მიერ ჩადენილი სამშენებლო სამართალდარღვევა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს თ. ლ-ის სამართალდარღვევის საქმის განხილვისას უნდა გამოყენებინა აღნიშნული კოდექსის 43.,,ა“ და და არა 44.1 მუხლი.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ საქართველოს კანონმდებლობა შედგება ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ ამ კოდექსისა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებისაგან. ამავე კოდექსის მე-8 მუხლის თანახმად, არავის არ შეიძლება შეეფარდოს ზემოქმედების ზომა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის გამო, თუ არა კანონმდებლობით დადგენილ საფუძველზე და წესით. ამავე ნორმის თანახმად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა საქმეებს აწარმოებენ კანონიერების მკაცრი დაცვის საფუძველზე. საამისოდ უფლებამოსილი ორგანოები და თანამდებობის პირნი ადმინისტრაციული ზემოქმედების ზომებს შეუფარდებენ თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში, კანონმდებლობის ზუსტი შესაბამისობით. სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-10 მუხლი განსაზღვრავს, რომ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევად (გადაცდომად) ჩაითვლება სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი წესრიგის, საკუთრების, მოქალაქეთა უფლებებისა და თავისუფლებების, მმართველობის დადგენილი წესის ხელმყოფი მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული (განზრახი ან გაუფრთხილებელი) მოქმედება ან უმოქმედობა, რომლისთვისაც კანონმდებლობით გათვალისწინებულია ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა. ამავე კოდექსის 33-ე მუხლის პირველი ნაწილი კი მოითხოვს, რომ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევისათვის პირს სახდელი დაედოს იმ ნორმატიული აქტით დაწესებულ ფარგლებში, რომელიც ითვალისწინებს პასუხისმგებლობას ადმინისტრაციული სამართალდარღვევისათვის ამ კოდექსის და ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ სხვა აქტების ზუსტი შესაბამისობით. ამდენად, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის ზოგადი მუხლები ადგენენ ადმინისტრაციული გადაცდომისათვის კანონით გათვალისწინებული სანქციის გამოყენების საერთო წესს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, დაუშვებელია სამართალდამრღვევის სუბიექტის დადგენის გარეშე სამართალდარღვევის სანქციის შეფარდება.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ კასატორი (მოსარჩელე) - თ. ლ-ე სადავოდ არ ხდის სამართალდარღვევის არსებობის ფაქტს, ვინაიდან, როგორც საქმის მასალებით დადგენილია უნებართვო მშენებლობის გამო მიმდინარე სამართალდარღვევის საქმის წარმოებისას, თ. ლ-ე თავად უთითებს, რომ ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე მდებარე ...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარედ, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწაზე 2012 წელს ნამდვილად ააშენა კაპიტალური შენობა-ნაგებობა (იხ. ს.ფ. 48; ტ.1). ანუ უდავოა ის გარემოება, რომ თ. ლ-ემ ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე მდებარე ...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარედ მშენებლობა განახორციელა კანონის მოთხოვნთა დარღვევით, კერძოდ, დარღვეულია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსი, რომლის მე-15 მუხლის ,,რ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სამშენებლო სამართალდარღვევა ეს არის საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი შესაბამისი მოთხოვნების დარღვევა ან/და შეუსრულებლობა, რისთვისაც პასუხისმგებლობა განსაზღვრულია ამ თავით. ამავე კოდექსის პირველი მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კოდექსის მიზანია სამშენებლო საქმიანობის განხორციელების უზრუნველყოფა სამშენებლო სფეროს ტექნიკური რეგლამენტებითა და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების სრული დაცვით. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ზედამხედველობის სამსახურის ერთ-ერთი მთავარი ფუნქციაა გამოავლინოს და აღკვეთოს კანონის მოთხოვნათა დარღვევით წარმოებული მშენებლობები. მოცემულ შემთხვევაში დავას არ იწვევს ის ფაქტი, რომ კასატორმა თ. ლ-ემ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე განახორციელა ისეთი სახის სამშენებლო საქმიანობა, რომელსაც ესაჭიროებოდა სათანადო წესით გაცემული მშენებლობის ნებართვა, რითაც მან ჩაიდინა სამშენებლო სამართალდარღვევა და რომლისათვის პასუხისმგებლობა გათვალისწინებულია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით.

კონკრეტულ შემთხვევაში, თ. ლ-ე დაჯარიმდა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის ,,ა“ ქვეპუნქტით, რომლის შესაბამისად, უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას სახელმწიფოს ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე – 10 000 ლარით; ხოლო კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე - 8 000 ლარით.

მიუთითებს პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 25-ე მუხლზე, რომლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, თუ უნებართვო მშენებლობის მწარმოებელი პირი დადგენილია და მიწის ნაკვეთი სახელმწიფო ან/და თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაა, უფლებამოსილი ორგანო მითითების გაცემისა და შემოწმების აქტის შედგენის საფუძველზე იღებს დადგენილებას უნებართვო მშენებლობის დემონტაჟისა და დამრღვევისათვის საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის დაკისრების შესახებ, რომლის გასაჩივრებაც არ აჩერებს აღნიშნული დადგენილების მოქმედებას დემონტაჟის ნაწილში.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის, თ. ლ-ის, მოსაზრებას გასაჩივრებულ ნაწილში ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 18.01.2013 წლის N000028 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულების უკანონობასთან დაკავშირებით.

რაც შეეხება ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრებს საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მათი საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს და უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ამ ნაწილში, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს, სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებას პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 43-ე და 44-ე მუხლებთან მიმართებაში და უსაფუძვლოდ მიაჩნია სააპელაციო პალატის დავალება ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურისათვის გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული მსჯელობისა და მოსაზრების გათვალისწინებით თ. ლ-ის მიმართ ახალი აქტის გამოცემის თაობაზე.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, არამართებულია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა: ,,გადაცდომის 44.1. მუხლით დაკვალიფიცირებისთვის არ კმარა იმ გარემოებაზე მითითება, რომ უნებართვო მშენებლობა ნაწარმოებია თვითმმართველი ერთეულის - თბილისის ტერიტორიაზე, გარდა მშენებლობის ადგილისა, მუხლის გამოყენებისთვის აუცილებელია, რომ იმავდროულად არსებობდეს მეორე მაკვალიფიცირებელი ელემენტი - ახალი (უნებართვო) ნაგებობის მშენებლობის გზით სხვა, უკვე არსებული, აშენებული ნაგებობის გაბარიტების შეცვლა“ (იხ. ს.ფ. 53; ტ.2) და განმარტავს, რომ პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის დისპოზიცია ჩამოყალიბებულია შემდეგნაირად: „უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვეს დაჯარიმებას...“ ამასთან, საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, აღნიშნული მუხლის შენიშვნის მე-1 პუნქტზე, რომლის მიხედვით, უნებართვო მშენებლობის წარმოება უძრავ ქონებაზე, რომელიც კერძო, სახელმწიფო ან თვითმმართველი ერთეულის თანასაკუთრების ობიექტია, გამოიწვევს დაჯარიმებას ამ მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად. ხოლო მე-2 მუხლის შესაბამისად, კი გაბარიტების ცვლილებად განიხილება ისეთი სამშენებლო საქმიანობა, რომლის დროსაც იცვლება შენობა-ნაგებობის საძირკვლის, გარე შემომზღუდავი კონსტრუქციების ან/და სახურავის პარამეტრები (მიშენება, დაშენება, შენობა-ნაგებობის სიმაღლის გაზრდა და ა. შ.), ხოლო მშენებლობის შედეგად წარმოქმნილი ობიექტი არის შენობა-ნაგებობის არსებითი შემადგენელი ნაწილი, რომლის გამოცალკევება შეუძლებელია მთლიანი შენობა-ნაგებობის ან ამ ნაწილის განადგურების ანდა მათი დანიშნულების მოსპობის გარეშე. საკასაციო პალატის განმარტებით, შეუძლებელია ახალი ნაგებობის მშენებლობის დროს მშენებლობამ გამოიწვიოს სხვა რომელიმე ნაგებობის შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლა. ეს შემთხვევა სახეზე იქნება მაშინ, თუ არსებობს უკვე აშენებული ნაგებობა და მისი რეკონსტრუქციით გაიზრდება მისივე გაბარიტები. „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის 57-ე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად ახალი მშენებლობა არის მშენებლობა, რომელიც ხორციელდება მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილში, სადაც არ დგას შენობა-ნაგებობა, ან ხდება არსებულის მთლიანად ჩანაცვლება. ამავე დადგენილების მე-4 მუხლში ჩამოთვლილია მშენებლობის სახეები, კერძოდ, მშენებლობად ითვლება: ა) ახალი მშენებლობა (მათ შორის, მონატიჟი); ბ) რეკონსტრუქცია: გ) რემონტი-შეკეთება, მოპირკეთება/აღჭურვა (არ საჭიროებს ნებართვას); დ) დემონტაჟი; ე) ლანდშაფტური მშენებლობა; ვ) დროებითი შენობა-ნაგებობის მონტაჟი/განთავსება. მე-2 პუნქტის შესაბამისად, შენობა-ნაგებობების ახალი მშენებლობა ისეთი მშენებლობაა, რომელიც ხორციელდება მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილში, სადაც არ დგას შენობა-ნაგებობა ან ხდება არსებულის მთლიანად ჩანაცვლება. მე-3 მუხლი ასევე აკონკრეტებს თუ რა სახის შეიძლება იყოს რეკონსტრუქცია: ა) შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქცია - შენობა-ნაგებობაზე ახალი სართულების დაშენება, ან არსებული სართულების დემონტაჟი, აგრეთვე მისი ნებისმიერი სართულის განაშენიანების ფართობის შეცვლა 1მ²-ზე მეტად; ბ) ექსტერიერის რეკონსტრუქცია – ექსტერიერის (შენობის ფასადის, სახურავის) არქიტექტურული ნაწილების/ელემენტების გაბარიტების შეცვლა 2%-ზე და 0.1 მეტრზე მეტად ან/და არქიტექტურული ნაწილების/ელემენტების, კონსტრუქციების, ტექნიკური საშუალებების დამატება/მოკლება, რაც არსებითად ცვლის შენობის ექსტერიერს; გ) მზიდი ელემენტების რეკონსტრუქცია – მზიდი კონს­ტრუქ­ციის ახლით ან/და სხვა ტიპის კონსტრუქციით შეცვლა, ასევე დაზიანებული/მწყობრიდან გამოსული მზიდი კონსტრუქ­ციის გამაგრება, მზიდი კონსტრუქციის მოშორება, შენობის ინტერიერში მზიდ კონსტრუქციაში ღიობის გამოჭრა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, როგორც მითითებული მუხლის დეფინიციიდან ირკვევა ახალი მშენებლობა ეს არის მხოლოდ ისეთი სახის მშენებლობა, რომელიც ხორციელდება ისეთ მიწის ნაკვეთზე, რომელზედაც არ დგას არანაირი შენობა-ნაგებობა, ან ხდება ძველი შენობა-ნაგებობის მთლიანად ახლით ჩანაცვლება, ხოლო რაც შეეხება რეკონსტრუქციას, იგი როგრც ახალი მშენებლობა ასევე არის მშენებლობის ერთ-ერთი სახე. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ქ. თბილისში, ... ქუჩაზე მდებარე ...-ე საჯარო სკოლის მიმდებარედ, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწაზე თ. ლ-ემ ააშენა კაპიტალური შენობა-ნაგებობა, რომელიც არის ახალი მშენებლობა, და სიტყვები: „რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას“ დაკავშირებულია „რეკონსტრუქციის წარმოებისკენ“ და არა „უნებართვო მშენებლობასთან.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლში მითითებილია, რომ უნებართვო მშენებლობის განხორციელების, ასევე რეკონსტრუქციის ან/და დემონტაჟის წარმოებისას, რომელიც გამოიწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას დამრღვევი დაჯარიმდება იმ შეთხვევაში თუ აღნიშნული გადაცდომა მოხდება, 1) მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია: მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი; 2) ტყის ფონდისა და ,,წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე; 3) კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებში; 4) საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებაში; 5) ქ. თბილისის ტერიტორიაზე ანუ უნებართვო მშენებლობის სპეციალური ზონის დადგენა არ არის სამართლებრივი შედეგის მომტანი, ვინაიდან, მუხლი სხვა წინაპირობების არსებობის გარეშე ითვალისწინებს სუბიექტის დაჯარიმებას იმ შემთხვევაში, თუ სახეზეა 1) უნებართვო მშენებლობა ან/და 2) რეკონსტრუქცია წარმოებული ქ. თბილისის ტერიტორიაზე. რაც შეეხება ამავე კანონის 43-ე მუხლს, რომლის დეფინიციაც შემდეგნაირად არის ჩამოყალიბებული: ,,უნებართვო მშენებლობის, რეკონსტრუქციის ან/და დემონტაჟის წარმოება: ა) თვითმმართველ ქალაქში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა, – გამოიწვევს დაჯარიმებას 3 000 ლარით; ბ) მუნიციპალიტეტის დასახლებაში – ქალაქში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა, – გამოიწვევს დაჯარიმებას 2 000 ლარით; გ) მუნიციპალიტეტის დასახლებაში – დაბაში ან სოფელში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორიისა - გამოიწვევს დაჯარიმებას 200 ლარით“, ამ მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, მუხლი ეხება მხოლოდ თვითმმართველ ქალაქებს, გარდა თბილისისა, ვინაიდან, მუხლში მითითებულია, რომ ,,თვითმმართველი ქალაქში, გარდა ამ კოდექსის 44-ე მუხლში აღნიშნული ტერიტორისაა“, 44-ე მუხლში კი ჩამოთვლილი ტერიტორიების გარდა ასევე მითითებულია ქ. თბილისი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ჯარიმის ნაწილში არ შეიცავს სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის სასკ-ის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ბათილად ცნობის და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ხელახალი განხილვისათვის და ახალი გადაწყვეტილების მიღებისათვის დაბრუნების შესაძლებლობის დასაბუთებას. სასკ-ის 32.4 მუხლის მიხედვით სასამართლო დავის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობს აქტს იმ შემთხვევაში, თუ აშკარაა, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ საკითხის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის გარეშე მიიღო გადაწყვეტილება. სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის საკითხის ხელახალი გადაწყვეტის დაკისრების აუცილებელი პირობათაგანია ადმინისტრაციული წარმოების ახლიდან ჩატარების სამართლებრივი შესაძლებლობა, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის. ამდენად, დაუსაბუთებელია სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო აქტის ბათილად ცნობა და ადმინისტრაციული ორგანოსთვის საკითხის ხელახალი განხილვის დავალება.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, თ. ლ-ის მიერ ჩადენილი სამართალდარღვევისათვის გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა გათვალისწინებული პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით 44.1 მუხლის ,,ა“ ქვეპუნქტით, რის გამოც არ არსებობს ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის N000028 დადგენილებისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის N375 განკარგულების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსსკ-ის 411-ე მუხლის შესაბამისად, სახეზეა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილების, ხოლო თ. ლ-ის საკასაციო საჩივრის არ დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის №000028 დადგენილების მე-2 პუნქტისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის №375 განკარგულების ბათილად ცნობის თაობაზე უცვლელად დატოვების, ხოლო ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის №000028 დადგენილების ნაწილობრივ; კერძოდ, 1-ლი, მე-3, მე-4, მე-5 და მე-6 პუნქტების სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის №375 განკარგულების არსებითად ბათილად ცნობის ნაწილში გაუქმებისა და ამ ნაწილში საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების პროცესუალური წინაპირობები, რითაც თ. ლ-ის სარჩელი ამ ნაწილშიც არ დაკმაყოფილდება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა რა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1.2. მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408.3 და 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. თ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის №000028 დადგენილების მე-2 პუნქტისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის №375 განკარგულების ბათილად ცნობის თაობაზე;

4 გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება ქ. თბილისის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2013 წლის 18 იანვრის №000028 დადგენილების ნაწილობრივ; კერძოდ, 1-ლი, მე-3, მე-4, მე-5 და მე-6 პუნქტების სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 12 მარტის №375 განკარგულების არსებითად ბათილად ცნობის ნაწილში და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება; თ. ლ-ის სარჩელი ამ ნაწილშიც არ დაკმაყოფილდეს;

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე: ლ. მურუსიძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი