ბს-853-845 (გ-15) 03 ნოემბერი , 2016 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი).

მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა შპს „...“ სასარჩელო განცხადების განსჯადობის თაობაზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიასა და სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას შორის წარმოშობილი დავა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

შპს „...“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიმართ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 08.10.2014წ. =10.08.100 განკარგულების და მის საფუძველზე გამოცემული სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს =QN1254744 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის და მოპასუხეებისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების მოთხოვნით.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ ქ.თბილისის მთავრობის 15.01.2013წ. დადგენილების საფუძველზე შპს „მ…“ იჯარით, პირდაპირი განკარგვის წესით გადაეცა ქ.თბილისში, ... ქ. =7-ში მდებარე შენობის მე-14 სართულზე არსებულ 284,92 კვ.მ. ფართი. შპს „მ…“ და შპს „...“ შორის დადებული შეთანხმების თანახმად, შპს „მ…“ მიერ იჯარის ხელშეკრულებით ნაკისრი უფლებამოვალეობები თავის თავზე აიღო შპს „...“. მოსარჩელე საიჯარო საგანს 8 თვის განმავლობაში ფლობდა, რა დროსაც იხდიდა საიჯარო ქირას და ასრულებდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ სხვა ვალდებულებებს. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 08.10.2014წ. განკარგულების საფუძველზე ქონების მართვის სააგენტოს მიერ დადებული ხელშეკრულება შეწყდა. მითითებული განკარგულებით შპს „...“ დაევალა იჯარის შეწყვეტამდე პერიოდის სარგებლის საფასურის - 2072 ლარის და საიჯარო ქირის გადახდის ვადის დარღვევის გამო დარიცხული პირგასამტეხლოს - 1022 ლარის გადახდა. მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ მისთვის თანხის გადახდის დაკისრება უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, რაც პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებს შპს-ს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 13.11.2015წ. განჩინებით შპს „...“ სარჩელი ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიმართ განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

სასამართლომ მიუთითა სასკ-ის 25¹.2 მუხლზე და აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულების დადებასთან, შესრულებასთან და შეწყვეტასთან დაკავშირებული დავები განიხილება სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით. განსახილველ შემთხვევაში სადავო აქტები გამოცემულია შპს „...“ მიერ საიჯარო ხელშეკრულების პირობების არაჯეროვანი შესრულებიდან გამომდინარე ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის, ამდენად, დავა დაკავშირებულია კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულების შეწყვეტასთან. სადავო აქტები არ წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს, მათში ასახულია მხოლოდ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარის მიერ გამოხატული სამოქალაქო-სამართლებრივი ნება ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე. სასამართლომ ზაკ-ის 2.1 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის, 65.1 მუხლის მე-2 წინადადების და ასკ-ის 26-ე მუხლის საფუძველზე აღნიშნა, რომ დავა გამომდინარეობს კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულებიდან, რის გამოც დავა განსახილველად სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას უნდა გადაეცეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 30.11.2015წ. განჩინებით საქმე განსჯადობის საკითხთან დაკავშირებით დავის გადასაწყვეტად გადმოეგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.

სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნას შეადგენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება. სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 42.2 მუხლზე, „საერთო სასამართლოების შესახებ“ კანონის 3.2 მუხლზე, ასკ-ის მე-2, მე-11 მუხლებზე და მიიჩნია, რომ დავა ადმინისტრაციული კოლეგიის განსჯადია, რადგან გამომდინარეობს ადმინისტრაციული კანონმდებლობიდან. სასამართლომ ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის 50-ე მუხლის, „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ“ კანონის მე-2 მუხლის და ზაკ-ის 2.1 მუხლის „ა“ და „დ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე აღნიშნა, რომ სადავო სამართალურთიერთობის მონაწილე სუბიექტები - ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა და სსიპ ქონების მართვის სააგენტო ადმინისტრაციული ორგანოები არიან, რომელთაც მინიჭებული აქვთ საჯარო უფლებამოსილება გამოსცენ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები. ამდენად, მოპასუხეებმა გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომლითაც მოსარჩელეს დააკისრეს საიჯარო ქირისა და პირგასამტეხლოს გადახდა, რა დროსაც იხელმძღვანელეს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსითა და ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსით.

სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ სსკ-ის მე-3 მუხლის საფუძველზე მიუთითა, რომ დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე მოსარჩელის უმთავრესი უფლებაა განსაზღვროს დავის საგანი. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე უთითებს, რომ ასაჩივრებს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს, ითხოვს მათ ბათილად ცნობას და მოპასუხეთათვის ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის დავალებას, მოთხოვნის ტრანსფორმირება ადმინისტრაციული კოლეგიის მიერ ჩატარებულ სასამართლო სხდომაზე არ მომხდარა. შესაბამისად, სასამართლოს მოსაზრებით დავის საგნიდან გამომდინარე სამოქალაქო საქმეთა კოლეგია მოკლებულია მიმდინარე დავის განხილვის სამართლებრივ შესაძლებლობას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების, განსჯადობის თაობაზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიისა და ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის განჩინებების გაცნობის შედეგად, სასკ-ის 26.3 მუხლით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე, წყვეტს რა დავას სასამართლოთა შორის განსჯადობის თაობაზე, თვლის, რომ შპს „...“ სარჩელი განსჯადობით განსახილველად ექვემდებარება თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას შემდეგ გარემოებათა გამო:

კომპეტენციის გამიჯვნის პოზიტიური ტაქსაციის მეთოდის გამოყენებით სზაკ-ის 2.1 მუხლი იძლევა ადმინისტრაციული დავის საგნის ჩამონათვალს. ამასთანავე, კომპეტენციის განსაზღვრის ზოგადი ნიშნის გამოყენებით (ენუმერაციის მეთოდი) კანონმდებლობამ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით საქმის განხილვის ძირითად ელემენტად განსაზღვრა დავის იმ სამართალურთიერთობიდან წარმოშობა, რომელიც საჯარო, კონკრეტულად, ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობით არის მოწესრიგებული (იხ. სუს 11.09.2014 წ. განჩინება საქმეზე N350-316(გ-14)). ამდენად, საგნობრივი განსჯადობის შესახებ დავის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელობა ენიჭება სადავო აქტების გამოცემის საფუძვლებს, სამართალურთიერთობის სუბიექტის მოქმედების ფორმას. უკეთუ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო აქტი გამოცემულია საჯარო კანონმდებლობის საფუძველზე, ზაკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის ,,დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სახეზეა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, ხოლო თუ აქტის გამოცემის საფუძველი კერძო-სამართლებრივია, იგი არ ჩაითვლება ადმინისტრაციულ აქტად (იხ. სუს დიდი პალატის 10.07.2007წ. განჩინება საქმეზე =ბს-132-123(კ-07)). განსახილველ შემთხვევაში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 08.10.2014წ. =10.08.100 განკარგულებით შპს „...“ გადასახდელად განესაზღვრა ფართის სარგებლობის საფასური და ქირის გადახდის ვადის დარღვევის გამო დარიცხული პირგასამტეხლო. განკარგულებით სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს დაევალა აქტის გამოცემა, რომლითაც მოხდება შპს „...“ რიცხული დავალიანების გადახდის მოთხოვნა. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ 14.10.14წ. გამოიცა =QN1254744 გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „...“ დაევალა მასზე რიცხული დავალიანების გადახდის უზრუნველყოფა.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ დავის საგანს შეადგენს იჯარის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებითი ურთიერთობა. ამჟამად მოქმედი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 22.12.2014წ. N19-78 დადგენილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის“ 12.1 მუხლისა და სადავო აქტის გამოცემის დროს მოქმედი ქ. თბილისის საკრებულოს 27.08.2010წ. N9-65 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ.თბილისის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის“ 12.1 მუხლის თანახმად, ვალდებულების შესრულების მიღება ხორციელდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესით. ქ.თბილისის მთავრობის 15.01.2013წ. N02.30.42 დადგენილების მე-2 პუნქტი შეიცავს მითითებას იმის შესახებ, რომ საიჯარო პირობები განისაზღვრება დანართით. ქ. თბილისის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 30.01.2013წ. N QN1102507 გადაწყვეტილებით იჯარით, პირდაპირი განკარგვის წესით, სამი წლის ვადით შპს „მ…“ გადაეცა ქ. თბილისში, ... ქ. N7-ში მდებარე შენობის მე-14 სართულის ნაწილი - 284,92 კვ.მ. ფართი. გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტი შეიცავს პირდაპირ მითითებას იმის შესახებ, რომ გადაწყვეტილება გათანაბრებულია ხელშეკრულებასთან, რომლის განუყოფელ ნაწილს შეადგენს თანდართული საიჯარო პირობები. შესაბამისად, საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტის, ქირის გადახდის საკითხთან დაკავშირებულ სადავო სამართალურთიერთობას კერძო-სამართლებრივი ბუნება აქვს და სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით უნდა იქნეს გადაწყვეტილი.

ხელშეკრულების საფუძველზე კერძო სამართლის იურიდიულმა პირმა იკისრა ვალდებულება გადაეხადა შესაბამისი საფასური უძრავი ქონებით სარგებლობის სანაცვლოდ. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სხვა ადმინისტრაციულ ორგანოსთან თუ კერძო პირთან დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავის ადმინისტრაციულ საქმეთა კატეგორიისადმი მიკუთვნების საფუძველს არ ქმნის მხოლოდ ის გარემოება, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე ადმინისტრაციული ორგანოა. დავა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივად მიიჩნევა არა იმის გამო, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის ადრესატი ადმინისტრაციული ორგანოა, არამედ სადავო სამართალურთიერთობის იმანენტური ბუნების გამო. ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია გამოიყენოს საქმიანობის კერძო-სამართლებრივი ფორმები და შესაბამისად, დადოს კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულება, რომელშიც ადმინისტრაციული ორგანო არ არის აღჭურვილი საჯარო-სამართლებრივი უფლებამოსილებით. ამდენად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კერძო-სამართლებრივ ხელშეკრულებასთან დაკავშირებული დავები განიხილება სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით, ხოლო ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებასთან, შესრულებასთან და შეწყვეტასთან დაკავშირებული დავები განიხილება საერთო სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით (სასკ-ის 25¹ მუხ, სზაკ-ის 65.2, 65¹ მუხ.). საჯარო-სამართლებრივი და კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულების გამიჯვნისათვის არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება არა ხელშეკრულების მონაწილეთა სტატუსს, არამედ ხელშეკრულების მიზანს. ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დეფინიციის (სზაკ-ის 2.1 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტი) ძირითად ელემენტს შეადგენს ხელშეკრულების დადება საჯარო უფლებამოსილების განხორციელების მიზნით. ხელშეკრულების მიზანი მისი შინაარსით განისაზღვრება. ამდენად, გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს ხელშეკრულების მხარეების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების, ხელშეკრულების დადების შედეგად წარმოშობილი უფლება-მოვალეობების შინაარსს (იხ. სუს 26.12.2013წ. განჩინება საქმეზე 31-27(კ-13)). იჯარის ხელშეკრულების პირობების 13.1.2 პუნქტის მიხედვით იჯარის ხელშეკრულება შეიძლება შეწყდეს ცალმხრივად, საიჯარო პირობების 10.4 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში. ხელშეკრულების 10.4 პუნქტის მიხედვით, საიჯარო პირობების შეუსრულებლობა, პირგასამტეხლოს დადგენილ ვადაში გადაუხდელობა საიჯარო ურთიერთობის ცალმხრივად შეწყვეტის საფუძველია. შესაბამისად, ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ სადავო 08.10.2014წ. N10.08.100 განკარგულებით მოახდინა მისი კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი უფლების რეალიზაცია და ცალმხრივად შეწყვიტა საიჯარო ხელშეკრულება და შპს-ს მოსთხოვა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო ქირის, პირგასამტეხლოს ანაზღაურება. ამდენად, მართალია სადავო განკარგულება ფორმალურად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის რეკვიზიტებს შეიცავს („ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის“ 61.3 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, განკარგულება წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს), თუმცა მნიშვნელოვანია არა აქტის ფორმალური მხარე, არამედ მისი შინაარსი და გამოცემის საფუძვლები. სადავო აქტების გამოცემით მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოებს არ მოუხდენიათ ადმინისტრაციული ორგანოსათვის კანონმდებლობით მინიჭებული საჯარო-სამართლებრივი უფლებამოსილების განხორციელება, მათ მოახდინეს კერძო-სამართლებრივი ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი თავისი უფლებების რეალიზაცია და გამოხატეს ხელშეკრულების შეწყვეტისა და ანაზღაურების მიღების ნება. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ შპს „...“ საიჯარო ქირის დავალიანებისა და პირგასამტეხლოს ანაზღაურების მოთხოვნა არ გულისხმობს მხარეებს შორის ვერტიკალური, ქვემდებარეობითი ურთიერთობის არსებობას, ორგანო შპს-სგან მოითხოვს ვალდებულების შესრულებას როგორც საიჯარო ხელშეკრულების კრედიტორი და არა, როგორც საჯარო უფლებამოსილების იმპერატიული ნების გამომხატველი სუბიექტი.

დავის ადმინისტრაციული კატეგორგიისადმი კუთვნილებას არ ადასტურებს ამჟამად მოქმედი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 22.12.2014წ. N19-78 დადგენილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის“ 4.3 მუხლის დებულება, რომელშიც სააგენტოს გადაწყვეტილება ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ მოხსენიებულია ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად. აღნიშნული ნორმა იმავდროულად შეიცავს დებულებას ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ გადაწყვეტილების უზუფრუქტის, აღნაგობის, ქირავნობის, იჯარის, თხოვებისა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული სარგებლობის სხვა ფორმებით ქონების გადაცემის შესახებ ხელშეკრულებასთან გათანაბრების შესახებ, ანალოგიური შინაარსის დებულებას შეიცავდა სადავო პერიოდში მოქმედი ქ. თბილისის საკრებულოს 27.08.2010წ. N9-65 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ.თბილისის ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის“ მე-4 მუხლი. ამასთანავე მხედველობაშია მისაღები, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს არ შეადგენს სარგებლობაში ქონების გადაცემა ან შეწყვეტა. სასარჩელო განცხადებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 08.10.2014წ. N10.08.100 განკარგულების ტექსტის თანახმად, შპს „...“ წარმომადგენელმა განცხადებით მოითხოვა იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტა, ზედმეტად გადახდილი საიჯარო ქირის თანხის დაბრუნება. აღნიშნულის საპირისპიროდ, მოპასუხეები თვლიან, რომ მოიჯარემ უნდა გადაიხადოს სარგებლობის საფასური და ქირის გადახდის ვადის დარღვევის გამო პირგასამტეხლო. ამდენად, დავა ეხება საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფართით სარგებლობის საფასურის - ქირის გადახდის, გადახდის ვადის დაცულობის და შესაბამისად პირგასამტეხლოს გადახდის დაკისრების საკითხებს, რაც დამატებით ადასტურებს დავის კერძო-სამართლებრივ ხასიათს.

განსახილველი დავის შინაარსს არ ცვლის ის გარემოება, რომ მოსარჩელე სადავო აქტის გაუქმებას ითხოვს ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მხარის მოსაზრებები, კერძო-სამართლებრივი უფლების დასაბუთება საჯარო კანონმდებლობის დებულებების საფუძველზე არ ცვლის დავის განსჯადობას და არ იწვევს თავისი არსით კერძო-სამართლებრივი დავის ადმინისტრაციული საპროცესო კანონმდებლობის საფუძველზე განხილვის საჭიროებას. განსჯადობის განმსაზღვრელი ფაქტორია მისი შინაგანი ბუნება და არა მოსარჩელის მოსაზრება, მოსარჩელე განსაზღვრავს სასარჩელო მოთხოვნას და არა დავის სამართლებრივ ბუნებას, განსჯადობის შესახებ დავა დაშვებულია სასამართლოებს და არა სასამართლოსა და მხარეს შორის. დავის განსჯადობას არ ცვლის ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 08.10.2014წ. N10.08.100 განკარგულების მითითება განკარგულების თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში გასაჩივრების შესახებ. სასამართლოს განსჯადობაზე მხარეებს შორის შეთანხმება (პროროგაცია) ან რომელიმე სასამართლოს იურისდიქციის გამორიცხვა (დეროგაცია) ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში არ წარმოადგენს განსჯადობის იმპერატიული წესის დარღვევის გამომრიცხავ გარემოებას (იხ. სუს 26.12.2013წ. განჩინება Nბს-31-27(კ-13) საქმეზე).

საქართველოს კონსტიტუციის 42.2 მუხლის თანახმად, ყოველი პირი უნდა განსაჯოს მხოლოდ იმ სასამართლომ, რომლის იურისდიქციასაც ექვემდებარება საქმე. სასამართლო, რომელსაც არ გააჩნია საქმის განხილვის იურისდიქცია, არათუ უფლებამოსილია, არამედ ვალდებულიცაა განაცხადოს ამის შესახებ, მაშინაც კი, როდესაც განსჯადობის საკითხს არც ერთი მხარე არ აყენებს ან მხარის მოსაზრებები განსჯადობის შესახებ უსწოროა. ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში განსჯადობის საკითხს ენიჭება არა დისპოზიციური, არამედ იმპერატიული ხასიათი, განსჯადობა განიხილება საჯარო წესრიგის (ordre public) შემადგენელ ნაწილად. ამდენად, დაუსაბუთებელია სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მოსაზრება, რომ დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, მხარის სასარჩელო მოთხოვნის ფორმულირების და სარჩელში ასახული სამართლებრივი დასაბუთების გათვალისწინებით, დავა ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის განსჯადია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული კანონმდებლობიდან (სასკ-ის 2.3 მუხ.). მხარეთა შორის არსებული სადავო სამართალურთიერთობა უკავშირდება ხელშეკრულებას, რომელიც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დადებულ სამოქალაქო-სამართლებრივ ხელშეკრულებათა რიგს განეკუთვნება, შესაბამისად, მის შეუსრულებასთან დაკავშირებით წარმოშობილი დავა, სსკ-ის მე-11 მუხლის, აგრეთვე სზაკ-ის 25¹ მუხლის, 65.2, 65¹ მუხლების საფუძველზე სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განსახილველ დავას წარმოადგენს.

სასკ-ის 26-ე მუხლის თანახმად, სარჩელი უნდა წარედგინოს იმ სასამართლოს, რომელიც უფლებამოსილია განიხილოს და გადაწყვიტოს ადმინისტრაციული საქმე. არაგანსჯად სასამართლოში სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში სასამართლო სარჩელს გადაუგზავნის განსჯად სასამართლოს. სასამართლოთა შორის განსჯადობის შესახებ დავას წყვეტს საკასაციო სასამართლო დასაბუთებული განჩინებით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ დავა განსჯადობით განსახილველად უნდა გადაეცეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, მე-2 მუხლით, 26-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 285-ე მუხლით, 390-ე მუხლით, 399-ე მუხლით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „...“ სარჩელი ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიმართ განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებაროს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი