საქმე N:ბს-406-401(2კ-16)

საქმე # 330310014534787

№ბს-406-401(2კ-16) 15 ნოემბერი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...“ თბილისის საქალაქო სასამართლოში საქართველოს ფინანასთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის წინააღმდეგ სარჩელი აღძრა, რომლითაც მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ 2014 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილება საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ უსაფუძვლოა, რის გამოც ის უნდა გაუქმდეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,...’’ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილება. მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს დაევალა გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა კანონით დადგენილ ვადაში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 იანვრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. შპს „...’’ საგამოძიებო სამსახურის სპეციალურ გამოკვლევათა და ექსპერტიზის დეპარტამენტის 2010 წლის 15 ოქტომბრის დოკუმენტური რევიზიის აქტით დაერიცხა სადავო თანხები. შემოწმების პერიოდი განისაზღვრა 2007 წლის 18 ივნისიდან 2010 წლის 21 ივლისამდე;

2. თბილისის რეგიონალური ცენტრის 2010 წლის 1 ნოემბრის N12/2017 ბრძანების საფუძველზე 2010 წლის 1 ნოემბერს გამოიცა საგადასახადო მოთხოვნა N12/2017;

3. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,...’’ საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის რეგიონალური ცენტრის 2010 წლის 1 ნოემბრის N12/2017 ბრძანება და ,,საგადასახადო მოთხოვნა’’ შემმოწმებლის მიერ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის ნაშთების განსაზღვრის გამო განხორციელებული დარიცხვის ნაწილში; საგამოძიებო სამსახურის სპეციალურ გამოკვლევათა და ექსპერტიზის დეპარტამენტს დაევალა საბჭოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საზოგადოების საგადასახადო დავალიანების გადაანგარიშება, ხოლო თბილისის რეგიონალურ ცენტრს დაევალა წარდგენილი ინფორმაციის საფუძველზე დარიცხული თანხების კორექტირება და შესწორებული საგადასახდო მოთხოვნის წარდგენა;

4. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა 2010 წლის 29 დეკემბერს გამოსცა ბრძანება N12/3062 და საგადასახადო მოთხოვნა;

5. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილებით შპს ,,...’’ 2013 წლის 28 ივნისის საჩივარი დარჩა განუხილველად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის ,,ზ’’ და „თ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-10 ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს საჩივრის წარდგენის ვადის გასვლის შემდეგ, თუ მომჩივანი დაამტკიცებს, რომ გასაჩივრების ვადის დარღვევა მისგან დამოუკიდებელი მიზეზით იყო გამოწვეული, ხოლო ამავე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად, დავის დაწყება დასაშვებია, თუ დადგინდება, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ გაგზავნია მომჩივანს. ასეთ შემთხვევაში, გასაჩივრების ვადა აითვლება იმ დღიდან, როდესაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ცნობილი გახდა მომჩივანისათვის. ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს გაეგზავნა თბილისის რეგიონული ცენტრის 29.12.2010 წლის N12/3062 ,,საგადასახადო მოთხოვნა“, რომელიც გზავნილი, შემოსავლების სამსახურის საარქივო სამმართველოს 23.12.2013 წლის N143629-21 წერილის თანახმად, დაბრუნდა უკან, არ შეიძლება ჩაითვალოს მოსარჩელისათვის გზავნილის სათანადო წესით ჩაბარებად.

სააპელაციო სასამართლოს მტკიცებით, მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ ვერც პირველი და ვერც სააპელაციო წესით საქმის განხილვისას ვერ წარმოადგინა შპს ,,...’’ უფლებამოსილი პირისათვის, საგადასახადო კოდექსით დადგენილი პროცედურის დაცვით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების ჩაბარების დამადასტურებელი მტკიცებულება. თუმცა იმის გათვალისწინებით, რომ თავდაპირველ მოსარჩელეს ეს გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო საკითხის ხელახლა განხილვისას ვალდებულია, გამოიკვლიოს მითითებული გადაწყვეტილება თუ ჩაჰბარდა საჩივრის ავტორს, როდის და გაუშვა თუ არა მან ამ გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადა მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო. ადმინისტრაციული ორგანო აღნიშნულის გამოკვლევისა და დადგენის შემდეგ არის უფლებამოსილი იმსჯელოს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის ,,ზ’’ და ,,თ’’ ქვეპუნქტებით განსაზღვრული საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძვლების არსებობის თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით.

კასატორების მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ დავების განხილვის საბჭოს საჩივარი ვადის გაშვების გამო არ დაუტოვებია განუხილველად, არამედ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის ,,ზ’’ და „თ“ ქვეპუნქტებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

3. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,...’’ საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის რეგიონალური ცენტრის 2010 წლის 1 ნოემბრის N12/2017 ბრძანება და ,,საგადასახადო მოთხოვნა“ შემმოწმებლის მიერ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის ნაშთების განსაზღვრის გამო განხორციელებული დარიცხვის ნაწილში; საგამოძიებო სამსახურის სპეციალურ გამოკვლევათა და ექსპერტიზის დეპარტამენტს დაევალა საბჭოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საზოგადოების საგადასახადო დავალიანების გადაანგარიშება, ხოლო თბილისის რეგიონალურ ცენტრს დაევალა წარდგენილი ინფორმაციის საფუძველზე დარიცხული თანხების კორექტირება და შესწორებული საგადასახდო მოთხოვნის წარდგენა;

5. შპს „...“ 2013 წლის 28 ივნისს საჩივარი წარადგინა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში და მოითხოვა: შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის 2010 წლის 1 ნოემბრის №12/2017 საგადასახადო მოთხოვნის, 2010 წლის 29 დეკემბრის №12/3062 საგადასახადო მოთხოვნის, 2010 წლის 1 ნოემბრის ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის 2010 წლის 15 ოქტომბრის აქტის ბათილად ცნობა.

6. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2014 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილებით შპს ,,...’’ 2013 წლის 28 ივნისის საჩივარი დარჩა განუხილველად საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის ,,ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემობებების მიმართ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია წარმოდგენილი არ ყოფილა.

მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია შეფასდეს, რომ შპს ,,...ამ’’ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონული ცენტრის 2010 წლის 1 ნოემბრის N12/2017 ბრძანება, 2010 წლის 1 ნოემბრის N12/2017 საგადასახადო მოთხოვნა, 2010 წლის 29 დეკემბრის N12/3062 საგადასახადო მოთხოვნა, ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის 2010 წლის 15 ოქტომბრის აქტი. მოცემულ შემთხვევაში სადავო არ არის საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილ ვადაში საჩივრის წარდგენის საკითხი, არამედ სადავოა გასაჩივრებული აქტების მიმართ საჩივრის დასაშვებობა საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე.

საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლი განსაზღვრავს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის საფუძვლებს. აღნიშნული მუხლის „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტების თანახმად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ არსებობს იმავე მომჩივნის მიმართ იმავე დავის საგანზე, იმავე ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ან გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ, იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,...“ საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის რეგიონალური ცენტრის 2010 წლის 1 ნოემბრის N12/2017 ბრძანება, ამასთან, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით თბილისის რეგიონალურმა ცენტრმა 2010 წლის 29 დეკემბერს გამოსცა N12/3062 ბრძანება და საგადასახადო მოთხოვნა.

საკასაციო სასამართლო, მართალია, არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების დასაბუთებას იმ ნაწილში, სადაც სასამართლო მსჯელობს იმის თაობაზე, როდის ჩაჰბარდა შპს ,,...“ გასაჩივრებული აქტები და დაიცვა თუ არა ამ უკანასკნელმა დავების განხილვის საბჭოში საჩივრის წარდგენის ვადა მაშინ, როდესაც დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილება გამოცემულია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე და გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტით სადავო არ არის საჩივრის ავტორის მიერ ვადის გადაცილების საკითხი. ამასთან, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ დავის განმხილველ ორგანოს სათანადოდ არ გამოუკვლევია გადასახადის გადამხდელის მიერ გასაჩივრებულ თითოეულ აქტთან მიმართებაში საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლით გათვალისწინებული საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა. საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის მითითებას, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ ბათილად ცნო თბილისის რეგიონალური ცენტრის 2010 წლის 1 ნოემბრის №12/2017 ბრძანება და საგადასახადო მოთხოვნა, მაგრამ 2013 წლის 28 ივნისს წარდგენილი საჩივრით, მხოლოდ მითითებული აქტები არ იყო გასაჩივრებული და შპს „…“ ასევე მოითხოვდა დავების განხილვის საბჭოს 2010 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრის მიერ გამოცემული 2010 წლის 29 დეკემბრის №12/3062 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობას, რაზეც დავების განხილვის საბჭოს არ უმსჯელია და შესაბამისად, აღნიშნული აქტის მიმართ არ არსებობდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ზ“ და „თ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველი.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილით, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის, თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს. იმავე კოდექსის 96-ე მუხლი ადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საქმის გამოკვლევის წესს, რომლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭო კანონმდებლობის საფუძველზე ვალდებულია იხელმძღვანელოს სამართლიანობის, ობიექტურობის, მხარეთა თანასწორობისა და მიუკერძოებლობის პრინციპებით, რაც ასევე გულისხმობს გადასახადის გადამხდელის უფლებების - მათ შორის, გასაჩივრების უფლების რეალიზაციისათვის ხელშემწყობი პირობების შექმნის უზრუნველყოფის ვალდებულებასაც.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს კანონით დადგენილი წესით გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს ქმედება ან გადაწყვეტილება (საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტი, 299-ე მუხლის პირველი ნაწილი). საგადასახადო დავა შეიძლება განხილულ იქნეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში და სასამართლოში (296.1 მუხ.). საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დანაწესით გარანტირებულია გადასახადის გადამხდელის უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების დაცვა ადმინისტრაციული და სასამართლო წესით. „ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის“ მე-13 მუხლის თანახმად, ეროვნული ხელისუფლება ვალდებულია უზრუნველყოს სამართლებრივი დაცვის ქმედითი საშუალება, თუნდაც ეს დარღვევა ჩაიდინოს პირმა, რომელიც სამსახურებრივ უფლებამოსილებას ახორციელებს. კონვენციის მე-13 მუხლით ნაკისრი ვალდებულების განხორციელების წესი და ფორმა სახელმწიფოს დისკრეციის სფეროს შეადგენს, თუმცა სახელმწიფომ უნდა უზრუნველყოს ქვეყნის შიდასამართლებრივი დაცვის ეფექტურობა. უფლების დაცვის საშუალება უნდა იყოს ეფექტური არა მხოლოდ საკანონმდებლო რეგულაციის, არამედ მისი პრაქტიკული იმპლემენტაციის თვალსაზრისით. კონვენციის მე-13 მუხლის დანაწესი ეხება როგორც სასამართლოს, ისე ადმინისტარციულ ორგანოებს. გადამხდელის უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების დაცვა მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული საჩივრის განხილვის მექანიზმის ეფექტურ მოქმედებაზე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირის მიმართ ამ კოდექსის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს დავის განმხილველ ორგანოში ამ თავით დადგენილი წესით. მოცემულ შემთხვევაში დავის განმხილველმა ორგანომ სათანადოდ არ გამოიკვლია და შეაფასა გასაჩივრებული თითოეული აქტის მიმართ შპს „...“ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 177-ე მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების უფლების საფუძვლიანობა.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სადავო სამართალურთიერთობის მიმართ სწორად იქნა გამოყენებული საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, რომლის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნოს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. სასამართლო ამ გადაწყვეტილებას იღებს, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობს მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას, გადაწყვიტოს სადავო საკითხი, ვინაიდან სადავო საკითხი საჭიროებს საქმის გარემოებების გამოკვლევასა და შეფასებას აქტის გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სასამართლოების მიერ სწორად იქნა გამოყენებული საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, მიუხედავად სასამართლოების მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების სამოტივაციო ნაწილში ჩამოყალიბებული სამართლებრივი მსჯელობის საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებთან შეუსაბამობისა, სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას, რის გამოც არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე