#ბს-65-64(კ-17) 20 აპრილი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2014 წლის 20 მარტს გ. და თ. ა-ებმა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს სასჯელაღსრულების, პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელეებმა მოპასუხისთვის გ. და თ. ა-ების სასარგებლოდ მატერიალური ზიანის სახით 15 000 ლარის და მორალური ზიანის სახით 10 000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 25 მარტის განჩინებით გ. და თ. ა-ებს სასარჩელო განცხადების წარმოებაში მიღებაზე ეთქვათ უარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 25 მარტის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა გ. და თ. ა-ებმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ივნისის განჩინებით გ. და თ. ა-ების კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 25 მარტის განჩინება და საქმე წარმოებაში მიღების ეტაპიდან დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

მოსარჩელეებმა 2014 წლის 12 აგვისტოს განცხადებით სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროსთვის მათ სასარგებლოდ არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების სახით 5 000 ლარის გადახდის დაკისრება მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. ა-ის და თ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. და თ. ა-ებმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება გ. ა-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; გ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს გ. ა-ის სასარგებლოდ 2500 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა; თ. ა-ის უფლებამონაცვლე გ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება თ. ა-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში; საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს გ. ა-ის სასარგებლოდ 175 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტრომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, ვინაიდან საქმე ეხება მსჯავრდებულის გარდაცვალებას, ყველა შემთხვევაში აუცილებელია, რომ სახეზე იყოს საგამოძიებო ორგანოების მიერ ჩატარებული გამოძიება და გამოკვლეული კონკრეტული პირების ბრალეული ქმედება. განსახილველ საქმეში სასამართლომ ისე დააკისრა სამინისტროს მორალური ზიანის ანაზღაურება გარდაცვლილის დის სასარგებლოდ, რომ დაეყრდნო მხოლოდ ექიმის ვარაუდს, რომ შესაძლოა ადგილი ჰქონოდა არასათანადო სამედიცინო მომსახურების გაწევას გი. ა-ის მიმართ. კასატორის მითითებით, გი. ა-ს ჩატარებული აქვს შესაბამისი სამედიცინო მომსახურება, რა მიზნითაც გადაყვანილ იქნა როგორც ციხის საავადმყოფოში, ასევე ღუდუშაურის სახელობის საავამყოფოში არაერთხელ, რასაც ადასტურებს საქმეში წარმოდგენილი სამედიცინო დოკუმენტაცია. თუმცა, ერთი კონკრეტული სამედიცინო მოსაზრების არსებობის შემთხვევაში, რომ შესაძლოა ადგილი ჰქონოდა დაგვიანებულ მკურნალობას, რომელსაც შეეძლო გამოეწვია ლეტალური შედეგი, კასატორის მოსაზრებით, არ წარმოადგენს ნათესავის მიმართ მორალური ზიანის დაკისრების საფუძველს სამინისტროსათვის.

კასატორი მიიჩნევს, რომ საქმიდან გამომდინარე გამოკვლეული და დადგენილი არ არის რა გახდა გი. ა-ის გარდაცვალების მიზეზი და რა სამედიცინო მომსახურების გაწევის შემთხვევაში იქნებოდა შესაძლებელი გარდაცვალების თავიდან აცილება, მითუმეტეს იმ პირობებში, როდესაც გი. ა-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობა სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში მოხვედრის დროსაც იყო მძიმე.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე გვერდი აუარა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413-ე და 1005-ე მუხლებს და გადაწყვეტილებაში განმარტების გარეშე მოიყვანა სკ-ის 208-ე მუხლი. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნულ ნორმაზე დაყრდნობა გამორიცხავს გი. ა-ის საქმეში სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს პასუხისმგებლობას, რადგან არცერთი დოკუმენტით არ არის დადგენილი კონკრეტული სახელმწიფო მოხელის თუ სხვა თანამშრომლის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანი.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ გამოიკვლია ნათესავის მიერ მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის საქმეებზე არსებული პრაქტიკა, მიუხედავად სამინისტროს მითითებისა და იგნორირება გაუკეთა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს. აღნიშნული გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე სასამართლომ პრაქტიკულად დაადანაშაულა სასჯელაღსრულების სისტმების თანამშრომლები გი. ა-ის უმოქმედობით ჩადენილ მკვლელობაში, რადგან გარდაცვალება დაუკავშირა პირდაპირ უმოქმედობას.

ამასთან, კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ თავის მსჯელობისას მიუთითა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებები, თუმცა მას კავშირი არ აქვს გი. ა-ის საქმესთან და ვერ იქნება მსჯელობისას გამოყენებული, რადგან ა-ის შემთხვევაში არ არის დადგენილი რამდენად გამოიწვია გარდაცვალება არასათანადო სამედიცინო მომსახურებამ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიუთითებს, რომ ბრალდებულის/მსჯავრდებულის უფლებას სამედიცინო მომსახურებაზე ადგენს პატიმრობის კოდექსი, რომლის 119-ე და 120-ე მუხლების თანახმად, ბრალდებულის/მსჯავრდებულის სამედიცინო მომსახურება ხორციელდება ჯანმრთელობის დაცვის სფეროში ქვეყანაში დადგენილი სამედიცინო მომსახურების მოთხოვნების შესაბამისად, დაავადებულ ბრალდებულს/მსჯავრდებულს უტარდება გადაუდებელი მკურნალობა. სამედიცინო მომსახურება უნდა განხორციელდეს საჭიროების შემთხვევაში, თუმცა არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმ გარემოებას, რომ საჭიროების დასადგენად გამოყენებულ იქნას ყველა შესაძლო მეთოდი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ თავისუფლებააღკვეთილ პირთა ჯანმრთელობის დაცვა გულისხმობს სახელმწიფოს ვალდებულებას უზრუნველყოს ისინი სიცოცხლის დაცვისთვის აუცილებელი სამედიცინო დახმარებით (ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილება „მახარაძე და სიხარულიძე საქართველოს წინააღმდეგ“ პ.71). პენიტენციურ დაწესებულებაში მოთავსებულ პირს უფლება აქვს ისარგებლოს „პაციენტის უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული ყველა უფლებით („პაციენტის უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონი, მუხ. 46). ამასთანავე, ციხეებში ადეკვატური სამედიცინო მომსახურების შეფასებისას მთლიანობაში გათვალისწინებული უნდა იყოს ჯანმრთელობის დაცვისთვის საჭირო შესაბამისი სტანდარტები („გოლოშვილი საქართველოს წინააღმდეგ“). პატიმრებისთვის გაწეული სამედიცინო მომსახურება უნდა აკმაყოფილებდეს საერთო სტანდარტებს და არ გულიხმობს იმ დონეზე მომსახურების გაწევას, როგორც ეს საუკეთესო სამედიცინო დაწესებულებებში ხდება, ამასთანავე, სახელმწიფოს მიერ მძიმე ავადმყოფი პატიმრის განკურნების ვალდებულების შესრულება განისაზღვრება მიღებული ზომით და არა დამდგარი შედეგით („გოგინაშვილი საქართველოს წინააღმდეგ“ პ. 71, 75).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ საქართველოს ექიმთა ასოციაციის და საქართველოს დიალეზის, ნეფროლოგიისა და თირკმლის ტრანსპლატაციის კავშირის დასკვნები ადასტურებენ გი. ა-ის მიმართ არადროულ და არასათანადო სამკურნალო ღონისძიებების განხორციელებას. გი. ა-ს პატიმრობის პერიოდში დროულად არ გაეწია სათანადო სამედიცინო დახმარება, რამაც გამოიწვია თირკმლის მწვავე უკმარისობის შედეგად გარდაცვალების ფაქტი, ხოლო დროული გამოვლენა და ინტენსიური მკურნალობა გაზრდიდა გი. ა-ის გადარჩენის შანსს.

საქართველოს კონსტიტუციის 42.9 მუხლის საფუძველზე ყველასათვის გარანტირებულია სახელმწიფო და თვითმმართველობის ორგანოთა და მოსამსახურეთაგან უკანონოდ მიყენებული ზარალის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურება სახელმწიფო სახსრებიდან, ხოლო სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე, მისი თანამდებობის პირის ან სხვა პირის სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის განსაკუთრებულ წესს ადგენს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე-209-ე მუხლები. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად, პირადი არაქონებრივი უფლებების დაცვა ხორციელდება მიუხედავად ხელმყოფის ბრალისა, ხოლო თუ დარღვევა გამოწვეულია ბრალეული მოქმედებით, პირს შეუძლია მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურებაც. ბრალეული ხელყოფის შემთხვევაში, უფლებამოსილ პირს უფლება აქვს მოითხოვოს არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურებაც. ამასთან, მორალური ზიანის ანაზღაურება შეიძლება ქონებრივი ზიანის ანაზღაურებისგან დამოუკიდებლად.

ზიანი ანაზღაურდება რეალურად არსებული, დამდგარი საზიანო შედეგისათვის, აუცილებელია პირდაპირი არსებობის კონკრეტულ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის დადგენა ანუ ქმედება უშუალო წინაპირობას უნდა წარმოადგენდეს დამდგარი შედეგისათვის. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერებისა და ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია პირდაპირი და უშუალო მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ადმინისტრაციული ორგანოს - საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს მიერ მისთვის კანონით დაკისრებული ვალდებულებების სათანადოდ შეუსრულებლობას - არადროული დიაგნოსტირების გამო სათანადო მკურნალობის გაუწევლობასა და პატიმრის სიცოცხლის უფლების ხელყოფას შორის. ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ შეასრულა მისთვის კანონით დაკისრებული მოვალეობა, არ უზრუნველყო მის პასუხისმგებლობის ქვეშ არსებული თავისუფლებააღკვეთილი პირის დროული და სათანადო მკურნალობა, რაც გახდა გი. ა-ის გარდაცვალების მიზეზი.

ამასთან, ოჯახის წევრების დაკარგვის გამო მორალური ზიანის ანაზღაურების პრაქტიკას ადგენს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო. საქმეზე „ჩელექბილექი თურქეთის წინააღმდეგ“ (განაცხადი №27693/95) სასამართლომ გარდაცვლილი პატიმრის ოჯახის წევრებს: ძმას, გარდაცვლილის ქვრივსა და ბავშვებს მიანიჭა კომპენსაცია ოჯახის წევრის დაკარვით განცდილი მორალური ზიანის გამო. ასევე საქმეზე „ფინოგენოვი და სხვები რუსეთის წინააღმდეგ“ (განაცხადი №18299/03). საქმეში „მახარაძე და სიხარულიძე საქართველოს წინააღმდეგ“ (განაცხადი №5608-05) სასამართლომ კონვენციის მე-2 მუხლის საფუძველზე გამოტანილი დასკვნების გათვალისწინებით ჩათვალა, რომ განმცხადებლებმა გადაიტანეს ტანჯვა და იმედგაცრუება, რადგან მოპასუხე სახელმწიფომ არ დაიცვა პატიმრის ჯანმრთელობა და სიცოცხლე ციხეში და მიაკუთვნა მათ კომპენსაცია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი