საქმე Nბს-308-306(კ-17) 13 ივნისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ვ. გ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საბურთალოს რაიონის გამგეობა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. გ-ამ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხის – ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საბურთალოს რაიონის გამგეობის მიმართ და მოითხოვა სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2014 წლის 15 სექტემბრის №63 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდური ხელფასის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგებლის 2014 წლის 15 სექტემბრის N63 ბრძანება ვ. გ-ას გათავისუფლების თაობაზე; მოპასუხეს - საბურთალოს რაიონის გამგეობას დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ვ. გ-ას სამსახურში აღდგენის შესახებ; გამგეობას დაევალა აგრეთვე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, მაგრამ არაუმეტეს სამი თვის თანამდობრივი სარგოს ოდენობით. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის რაიონის გამგეობის მიერ.

საქმე არაერთგზის იქნა განხილული სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციის სასამართლოების მიერ და ბოლოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საბურთალოს რაიონის გამგეობის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილება, მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ვ. გ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. გ-ამ. კასატორმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორმა მიუთითა, რომ კანონსაწინააღმდეგო ფაქტის დადასტურებას აქვს არა მარტო საპროცესო, არამედ მატერიალურ-სამართლებრივი მნიშვნელობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ფაქტის დაუმტკიცებლობისას არახელსაყრელი შედეგი ეკისრება იმ მხარეს, რომელმაც ამ ფაქტის დადასტურება ვერ შეძლო. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად მოპასუხემ უნდა გაართვას თავი მის მიერ გამოყენებული პასუხისმგებლობის ზომის მტკიცების ვალდებულებას და უნდა დაადასტუროს ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც საფუძვლად დაედო სახდელის განსაზღვრას. კასატორის მოსაზრებით მის მიმართ გამოცემული აქტი დაუსაბუთებელია, მას არ გააჩნია ის ობიექტური შინაარსი, რომლის გათვალისწინების შედეგად მივიდა ადმინისტრაციული ორგანო სადავო აქტის გამოცემამდე. აქტის დასაბუთების მნიშვნელბა მდგომარეობს მასში, რომ მის ადრესატს უნდა შეეძლოს იმის განსაზღვრა, თუ რა კრიტერიუმების საზომით ხელმძღვანელობდა ორგანო/თანამდებობის პირი მისი გამოცემისას.

კასატორი მოსაზრებით, მოპასუხეს სადავო აქტების გამოცემისას არ გამოუკვლევია რეალურად არსებობდა თუ არა პირის სამსახურიდან გათავისუფლების წინაპირობები, რეალური ფაქტობრივი გარემოებები ქმნიდა თუ არა ხსენებული კანონით გათვალისწინებულ სამართლებრივ შემადგენლობას, რაც სადავო აქტს კანონსაწინააღმდეგოდ აქცევს. მოპასუხეს არ დაუდგენია არსებობის შემთხვევაშიც კი, რომელი სამართლებრივი აქტებით დადგენილი საჯარო წესრიგის საწინააღმდეგო იყო მოსარჩელის მოქმედებები.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 99-ე მუხლის მესამე ნაწილი, რადგან ვ. გ-ას მხრიდან თუდაც მსგავსი ფაქტების არსებობისა და დადასტურების შემთხვევაში, რამდენად იყო ადეკვატური, თანაზომიერი და პროპორციული მისთვის დისციპლინური სახდელის - „თანამდებობიდან გათავისუფლების“ დაკისრება, რამდენადაც სამსახურებრივი ურთიერთობისას დისციპლინური საქმის წარმოება ადმინისტრაციულ ორგანოში წარმოადგენს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში მისაღებ გადაწყვეტილებას. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით გათვალისწინებულმა ზომებმა არ შეიძლება გამოიწვიოს პირის კანონიერი უფლებებისა და ინტერესების დაუსაბუთებელი შეზღუდვა. დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას დისცილინური სახდელის შეფარდების პროცესში ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა ეძიოს სამართლის ნორმით აკრძალული ქმედების არსებობა და სწორად დაადგინოს საწყისი, რომელიც განაპირობებს ადეკვატური და სამართლიანი სახდელის დადებას. შესაბამისად, ასეთი სახის წარმოებისას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა ფაქტობრივი გარემოების შესწავლის, გამოკვლევისა და შეფასების საფუძველზე უნდა მიიღოს ორგანომ ქმედების თანაზომიერი გადაწყვეტილება. ამ მიმართებით კი სადავო აქტით ვერ დგინდება სამართლის ნორმით გათვალისწეინებული, რომელი ამკრძალავი წესი იქნა ხელყოფილი და რა სახის მართლსაწინააღმდეგო შედეგები იქნა მიღებული, იქნა თუ არა ხელყოფილი საზოგადოებრივი სიკეთეები, საჯარო წესრიგი და ხსენებულის გაანალიზებით თუდაც მათი არსებობის შემთხვევაში, რატომ იყო თანაზომიერი და პროპორციული მოსარჩელის მიმართ ყველაზე მკაცრი დისციპლინური სახდელის დაკისრება. ამ გადაწყვეტილების მიღებით საბურთალოს რაიონის გამგეობაში მიღწეული იქნა თუ არა კადრების სტაბილურობის, პროფესიონალიზმის, კადრების უწყვეტობისა და მოხელის სამართლებრივი დაცვის პრინციპები. გამგეობისეული ლოგიკის მიხედვით, მოხელეს თუ არ გააჩნია რომელიმე მსუბუქი სახის დისციპლინური სახდელი, ნებისმიერი გადაცდომის შემთხვევაში გამოირიცხება სხვა უფრო მსუბუქი სახდელის დაკისრება და აუცილებლად მას უკვე უნდა შეეფარდოს განსაკუთრებით ყველაზე მძიმესახდელი, როგორიცაა სამსახურიდან გათავისუფლება. ასეთი მსჯელობა კასატორის მოსაზრებით მთლიანად გამორიცხავს დისციპლინური სახდელების საფეხურებრიობას მათი სიმძიმის მიხედვით.

კასატორმა ასევე სასამართლო პრაქტიკაზე მითითებით აღნიშნა, რომ დასაქმებულთა შრომითი უფლებების დაცვის კუთხით ძალიან მნიშვნელოვანია დამსაქმებლის მიერ მისთვის მინიჭებული უფლებებით კეთილსინდისიერად სარგებლობა. დამსაქმებელი კანონით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობისას უფლებამოსილია შეწყვიტოს დასაქმებულთან შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა, თუმცა, აღნიშნული უფლება უნდა განხორციელდეს ჯეროვნად, კანონით გათვალისწინებული დანაწესის ზუსტი დაცვით და თანაც, ისე, რომ ადგილი არ ჰქონდეს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამ თვალსაზრისით განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება შრომის სამართალში მოქმედ Ultima Ratio - ს პრინციპის დაცვას, რაც იმას ნიშნავს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. აღნიშნული დასკვნა ეფუძნება პრინციპს, რომლის შესაბამისადაც, შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის შენარჩუნებას აქვს პრიორიტეტი მის რღვევასთან შედარებით. ამდენად, დასაქმებულის მიერ ჩადენილი გადაცდომისათვის ანდა პროფესიული ვალდებულებების არასათანადო შესრულებისათვის არ შეიძლება, პირდაპირ ისეთი მძიმე ღონისძიების გამოყენება, როგორიც არის შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტა, გარკვეული პროცედურული წინაპირობების დაცვის გარეშე. კასატორი ასევე უთითებს, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომ რიგ შემთხვევაში ისე მოხდა მოქალაქეებზე დახმარების თანხის გაცემა, რომ ოჯახების ეკონომიკური მდგომარეობა არ შესწავლილა, არც განცხადება იყო დაწერილი გამგეობაში მათ მიერ და ვ. გ-ას მხრიდან ადგილი ჰქონდა სამსახურებრივი მოვალეობის უხეშ დარღვევას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 30 მარტის განჩინებით ვ. გ-ას საკასაციო საჩივარი ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, ვ. გ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს, რომ ვ. გ-ა 2013 წლის 1 მარტიდან მუშაობდა საბურთალოს რაიონის ტერიტორიული ერთეულის - ვეძისი-ყაზბეგი-გოთუა - საბურთალოს ქუჩის უბნის სამსახურის (განყოფილების) მთავარი სპეციალისტის თანამდებობაზე. ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 28 თებერვლის №11 ბრძანებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის დებულების“ თანახმად, სოციალურ სფეროში გემგეობის კომპეტენციას განეკუთვნება მოსახლეობის სოციალური მდგომარეობის მონიტორინგი, ამ მიზნით შესაბამისი ინფორმაციის მოპოვება, დამუშავება და ანალიზი (მე-10 მუხ. „ა“ ქვეპუნქტი), აპარატის ძირითადი ამოცანაა გამგეობის საქმიანობის საინფორმაციო, ტექნიკური, იურიდიული და ორგანიზაციული უზრუნველყოფა (მე-17 მუხ.), გამგეობისათვის წინადადებების მომზადება (მე-18 მუხ.), სამსახური ახორციელებს საბურთალოს რაიონის ტერიტორიულ ერთეულში – ვეძისი – ყაზბეგი – … – …ს ქუჩის უბანში გამგეობის საზოგადოებასთან ურთიერთობის უზრუნველყოფას (51-ე მუხ.), საჭიროების შემთხვევაში გამგეობის სხდომისათვის წინადადებების მომზადებას. ქ. თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის დებულების მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად გამგეობის უფლებამოსილებებს განეკუთვნება სოციალური მომსახურების ორგანიზება. „საბურთალოს რაიონის ტერიტორიული ერთეულის – ვეძისი – ყაზბეგი –… – … ქუჩის სამსახურის (განყოფილების) თანამშრომელთა შორის ფუნქციების განაწილების შესახებ“ ვაკე-საბურთალოს რაიონული გამგეობის 2013 წლის 1 მარტის №52 განკარგულებით მთავარ სპეციალისტს ვ. გ-ას ევალებოდა სამსახურში შემოსული სხვადასხვა სოციალური დახმარების შესახებ მოქალაქეთა განცხადებების შესწავლა, დოკუმენტაციის შემოწმება და პასუხის მომზადება, უბნის ტერიტორიაზე გამგეობის და გამგებლის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებათა შესრულების მიმდინარეობის შესახებ კონტროლი, სხვადასხვა სახის რეკომენდაციების შემუშავება და დარგის ხელმძღვანელებთან შეთანხმებით გამგებლისათვის წარდგენა, საჭიროების შემთხვევაში მომზადება წინადადებების გამგეობის სხდომაზე განსახილველად.

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაადგინა, რომ უფროს სპეციალისტს ვ. გ-ას ევალებოდა საკითხის შესწავლის შედეგად ობიექტური, კვალიფიციური დასკვნების (რეკომენდაციების) მომზადება, სწორედ აპარატის მუშაკების მიერ მომზადებულ მასალებს ემყარება კოლეგიური ორგანოს – გამგეობის გადაწყვეტილება. კოლეგიური ორგანო თანხის გადარიცხვაზე გადაწყვეტილებას იღებს მოკვლეული მასალებისა და შემსრულებლის მიერ წარდგენილი სარეკომენდაციო წერილის საფუძველზე, ხოლო საჯარო მოხელე ვალდებულია იმოქმედოს ობიექტურად და კომპეტენტურად, აღნიშნული არის მისი არა უფლება, არამედ ვალდებულება. ამდენად, ის გარემოება, რომ ქ. თბილისის მერიის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 დეკემბრის №45.3.757 დადგენილების მიღებაში უშუალოდ არ იღებდა მონაწილებას ვ. გ-ა არ ადასტურებს გამგებლის 2014 წლის 15 სექტემბრის №63 ბრძანების უკანონობას.

საკასაციო პალატა ეთანხმება კასატორს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 95-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, ვინაიდან სადავო აქტით მოხდა ვ. გ-ას მდგომარეობის გაუარესება, ამდენად საჭირო იყო მისი შეტყობინება ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ. მხარის მონაწილეობა ადმინისტრაციულ წარმოებაში ანიჭებს მას წარმოების მასალების გაცნობის, შუამდგომლობის დასმის, მტკიცებულებების წარმოდგენის შესაძლებლობას, რაც თავის მხრივ ხელს უწყობს კვალიფიციური და ობიექტური აქტის გამოცემას. ამდენად, დაინტერესებული პირის ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩართვის უზრუნველსაყოფად ზომების მიუღებლობა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ უდავოდ ადასტურებს ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოების ხარვეზიანობას. ამასთანავე, სასარჩელო განცხადებაში ვ. გ-ა აღნიშნავს, რომ სადავო აქტის გამოცემამდე, კერძოდ 2014 წლის 1 სექტემბერს სამსახურის უფროსმა შესთავაზა მას საკუთარი სურვილით სამსახურიდან წასვლა, რაზედაც მან უარი განაცხადა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული წარმოების წესის ყოველგვარი, თუნდაც უხეში დარღვევა, დაინტერესებული მხარისათვის წარმოების შესახებ არ შეტყობინება არ იწვევს უპირობოდ აქტის გაუქმებას. პროცედურის სუბსიდარული ხასიათიდან გამომდინარე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹-ე მუხლის მე-2 ნაწილში აღნიშნული დარღვევებისაგან განსხვავებით, ხსენებული დარღვევა არ არის აბსოლუტური ხასიათის და არ იწვევს უცილობლად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას, რამდენადაც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

საკასაციო სასამართლო საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე მიიჩნევს, რომ ვ. გ-ას მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის შეუსრულებლობა და არაჯეროვნად შესრულება მისდამი დაუდევარი დამოკიდებულების გამო, რამაც გამოიწვია დამსაქმებელი თვითმმართველობის ორგანოს კანონიერი ინტერესებისათვის არსებითი ზიანის მიყენება, წარმოადგენდა „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის 93-ე მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებულ დისციპლინური პასუხისმგებლობის მოქმედების გარეშე გათავისუფლების საფუძველს და კასატორის მოსაზრება დაკისრებული პასუხისმგებლობის არათანაზომიერების თაობაზე მოკლებულია ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძველს.

კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. გ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე