#ბს-112-111(კ-17) 11 მაისი, 2017 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
ვასილ როინიშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „...“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2015 წლის 13 თებერვალს შპს „...“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს მიმართ.
მოსარჩელემ საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის 2014 წლის 10 ოქტომბრის #4/162 ბრძანების იმ ნაწილში, რომლითაც ქ. კ-ეს მიენიჭა ნებართვა ქ.თბილისში, ... გამზ. #172-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის სარეკონსტრუქციო სამუშაოებზე, ქ. კ-ის ბინაზე არსებული მიშენების დასრულება-ამოშენებასა და ღია აივნის მოწყობაზე, ასევე საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 10 ოქტომბრის #4/162 ბრძანების საფუძველზე გაცემული ნ/09/12/319 სანებართვო მოწმობისა და საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს 2015 წლის 15 იანვრის #03/10 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.
ამავე სასარჩელო განცხადებით მოსარჩელემ სსიპ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს დირექტორის 2014 წლის 10 ოქტომბრის #4/162 ბრძანებისა და მის საფუძველზე გაცემული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოების სანებართვო მოწმობის ნ/09/12/319 მოქმედების შეჩერება მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 4 მარტის განჩინებით შპს „...“ შუამდგომლობა აქტის მოქმედების შეჩერების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 9 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ სსიპ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო და ქ. კ-ე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „...“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით შპს „...“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ განჩინების მიღებისას არ გაითვალისწინა საქმეში წარმოდგენილი - საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრის მოადგილის მიერ გაცემული წერილი, რომლის შესაბამისად, სადავო მიშენებას არანაირი კულტურული დანიშნულება არ გააჩნია.
კასატორის მითითებით, „ლიცენზირებისა და ნებართვის შესახებ“ საქართველოს კანონის 51-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ნებართვის მოსაპოვებლად განმცხადებელმა, თუ იგი არ არის შესაბამისი ობიექტის ან ტერიტორიის მესაკუთრე, უნდა წარმოადგინოს შესაბამისი უფლებამოსილების (თანხმობის) დოკუმენტი. იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეზე წარმოდგენილი ლ. სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის თანახმად, არსებული მიშენება სრულად მდებარეობს შპს „...“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, კასატორის მოსაზრებით, ნებართვის გაცემისას საჭირო იყო მესაკუთრის თანხმობის არსებობა, რასაც ადგილი არ ჰქონია.
კასატორის განმარტებით, სასამართლო მიუთითებს, რომ ნებართვა გაიცა 1991 წელს უკვე მიშენებული ლოჯიის ამოშენებაზე, თუმცა გაუგებარია სასამართლომ რაზე დაყრდნობით გამოიტანა გადაწყვეტილება თითქოსდა აღნიშნული მიშენება ნაწარმოებია 1991 წელს და თუ მშენებლობა თბილისის პირველი მაისის რაიონის გადაწყვეტილებით გამოცემული 1991 წლის 21 ივნისის #734 ბრძანების თანახმად განხორციელდა, მაშინ დღეის მდგომარეობით რატომ გაიცა ნებართვა 80 კვ.მ. ფართის ამოშენებაზე, როდესაც ... გამზ. #172-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე ლოჯიების მიშენება ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციული აქტებით, გათვალისწინებული იყო სამივე სართულზე 107 კვ.მ., რაც თითოეული სართულისათვის დაახლოებით 35 კვ.მ. ლოჯიის მიშნების უფლებას ნიშნავდა.
კასატორის მოსაზრებით, არასწორი და უსაფუძვლოა სასამართლოს განმარტება, თითქოს სადავო აქტით არსებითი ზიანი არ ადგება მას, ვინაიდან, საქმეში არსებული ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, არსებული მიშენება დამოუკიდებელი საძირკვლით, სრულად მდებარეობს შპს „...“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, რითაც ილახება მისი საკუთრების უფლება, რომელი უფლებაც უნივერსიტეტის მიერ მოპოვებულ იქნა მიწის ნაკვეთის სახელმწიფოსგან აუქციონის წესით საკმაოდ სოლიდარულ ფასად შესყიდვის გზით. კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ მიიჩნია დადგენილად ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ნებართვა გაცემულ იქნა შპს „...“ საკუთრებაში არსებულ ფართზე; შენობას, რომელზეც განხორციელდა მიშენება, დამოუკიდებელი საძირკველი გააჩნია და მდებარეობს მის წითელ ხაზებში.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 10 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...“ საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანია საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის 2014 წლის 10 ოქტომბრის №4/162 ბრძანების იმ ნაწილში ბათილად ცნობა, რომლითაც ქ. კ-ეს მიენიჭა ნებართვა ქ.თბილისში, ... გამზ. №172-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის სარეკონსტრუქციო სამუშაოებზე (ქ. კ-ის ბინაზე არსებული მიშენების დასრულება-ამოშენება და ღია აივნის მოწყობა), ასევე საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2014 წლის 10 ოქტომბრის №4/162 ბრძანების საფუძველზე გაცემული ნ/09/12/319 სანებართვო მოწმობისა და შპს „...“ წარმომადგენლის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს 2015 წლის 15 იანვრის №03/10 ბრძანების ბათილად ცნობა.
კასატორი დავის საგნისადმი კანონიერ ინტერესს ასაბუთებს იმ საფუძვლით, რომ მიშენება განხორციელდა მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, რითაც ადგება ზიანი. ამასთან, სადავო აქტები გამოცემულია მისი თანხმობის გარეშე.
კონკრეტულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ქ.თბილისში, ... გამზ. №172-ში მდებარე უძრავი ქონება, სართული 2, ფართი 144.24 კვ.მ, მიწის(უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი: №..., წარმოადგენს ქ. კ-ის საკუთრებას.
ქ.თბილისის პირველი მაისის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული ქ.თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1991 წლის 21 ივნისის №734 ბრძანების თანახმად, ქ.თბილისში, ... გამზ. №172-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე ლოჯიების მიშენების წარმოდგენილი პროექტი ჩაითვალა შეთანხმებულად.
ქ. თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის არქიტექტურისა და ქალაქმშენებლობის მთავარი სამმართველოს მიერ გაცემულ იქნა №წ-6 სამშენებლო პასპორტი.
2014 წლის 10 მარტს ქ. კ-ემ №6/212 განცხადებით მიმართა სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა 1991 წელს უკვე მიშენებული ლოჯიის ამოშენებისათვის ნებართვის გაცემა.
„კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოების ნებართვის გაცემის შესახებ“ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის 2014 წლის 10 ოქტომბრის №4/162 ბრძანებით ნება დაერთო ქ. კ-ეს თბილისში, ... გამზ. №172-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის სარეკონსტრუქციო სამუშაოებზე, კერძოდ, მის საკუთრებაში არსებულ ბინაზე არსებული მიშენების დასრულება-ამოშენებასა და ღია აივნის მოწყობაზე. აღნიშნული ბრძანების საფუძველზე გაიცა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოების სანებართვო მოწმობა ქალაქ თბილისში, ... გამზ. №172-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის სარეკონსტრუქციო სამუშაოებზე.
2014 წლის 7 ნოემბერს საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა შპს „...“ წარმომადგენელმა და მოითხოვა სსიპ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის 2014 წლის 10 ოქტომბრის №4/162 ბრძანებისა და კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოების №ნ/09/12/319 სანებართვო მოწმობის ბათილად ცნობა.
საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრის 2015 წლის 15 იანვრის №03/10 ბრძანებით შპს „...“ წარმომადგენლის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
საკასაციო სასამართლო საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვისა და მასთან დაკავშირებული სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგების სფეროში არსებული კანონმდებლობის ანალიზის საფუძველზე განმარტავს, რომ საქართველოში აღნიშნული საკითხი მოწესრიგებულია, როგორც საკანონმდებლო, ასევე, კანონქვემდებარე სამართლებრივი აქტებით, კერძოდ, საქართველოს კანონის „კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ IX თავი არეგულირებს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოებისა და არქეოლოგიური სამუშაოების ჩატარების სამართლებრივ საფუძვლებს, ნებართვების გაცემის წესსა და სანებართვო პირობებსს. კერძოდ, 47-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის შესაბამისად, ძეგლზე ამ კანონის 25-ე მუხლით განსაზღვრული სამუშაოების ჩატარების სამართლებრივი საფუძველია კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოების ნებართვა, გარდა ამ მუხლის მე-2 და მე-10 პუნქტებში მითითებული შემთხვევებისა. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად კი, კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოებისა და არქეოლოგიური სამუშაოების ნებართვებს გასცემს სამინისტრო ან სამინისტროს წარდგინებით, საქართველოს მთავრობის დადგენილების საფუძველზე განსაზღვრული შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანო. ნებართვა გაიცემა შესაბამისი საპროექტო დოკუმენტაციით განსაზღვრული სამუშაოების დასრულებისათვის საჭირო ვადით, სამუშაოთა მოცულობის, სირთულის, გარემო პირობების, ასევე ნებართვის მაძიებლის მიერ წარმოდგენილი სამუშაოების ჩატარების კალენდარული გრაფიკის გათვალისწინებით. ამავე კანონის 48-ე მუხლის შესაბამისად, განცხადება კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლზე სამუშაოების ნებართვის ან არქეოლოგიური სამუშაოების ნებართვის მისაღებად უნდა შეიცავდეს ზუსტ მითითებას, თუ რა სახეობისა და მოცულობის სამუშაოებს ისახავს მიზნად ნებართვის მაძიებელი. განცხადებას ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, გარდა „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული დოკუმენტებისა, დამატებით უნდა დაერთოს: ა) შესაბამისი სამუშაოების ამ კანონით განსაზღვრული სრული საპროექტო დოკუმენტაცია, გარდა ამ კანონის 51-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევებისა; ბ) უძრავი ობიექტის შემთხვევაში – შესაბამისი ობიექტის ან ტერიტორიის საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი და საკადასტრო რუკა, ხოლო თუ ნებართვის მაძიებელი არ არის შესაბამისი ობიექტის ან ტერიტორიის მესაკუთრე, – ასევე უფლებამოსილების დამადასტურებელი დოკუმენტი; გ) თუ უძრავი ობიექტი სახელმწიფო საკუთრებაა – უძრავი ობიექტის სახელმწიფო საკუთრებაში არსებობის დამადასტურებელი დოკუმენტი. ამ შემთხვევაში ნებართვის გაცემასთან დაკავშირებულ ადმინისტრაციულ წარმოებაში სხვა ადმინისტრაციული ორგანოს სახით მონაწილეობს შესაბამისი სახელმწიფო ორგანო, რომელიც განცხადებით განსაზღვრულ სამუშაოებზე თანხმობას ან დასაბუთებულ უარს გასცემს „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესით.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ ქ. კ-ის მიერ შესაბამის ადმინისტრაციულ ორგანოში განცხადების წარდგენის გზით მოთხოვნილი იყო მის საკუთრებაში არსებულ კულტურული მემკვიდრეობის უძრავ ძეგლზე - ქ.თბილისში, ... გამზ. №172-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის სარეკონსტრუქციო სამუშაოებზე ნებართვის გაცემა და საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულ სააგენტოში წარდგენილ იქნა ყველა ის საჭირო საპროექტო დოკუმენტაცია, რაც გათვალისწინებულია „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ საქართველოს კანონითა და „კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ საქართველოს კანონით. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გამოცემულ იქნა კანონმდებლობის სრული დაცვით.
საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ ქ.თბილისში, ... გამზ. №172-ში არსებულ საცხოვრებელ სახლზე აივნის მიშენებით მას ადგება ზიანი, ვინაიდან, აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები საქმეში წარმოდგენილი ვერ იქნა; ხოლო რაც შეეხება იმას, რომ მიშენება დამოუკიდებელი საძირკვლით სრულად მდებარეობს მის საკუთრებაში, აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს ქვედა ინსტანციების სასამართლოების განმარტებებს, რომ ფართი, რომელზედაც სსიპ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ მშენებლობის ნებართვა გასცა, საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, იმ პერიოდისთვის ირიცხებოდა ქ. კ-ის საკუთრებად, ხოლო საჯარო რეესტრის ჩანაწერის მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...“ საკასაციო საჩივარზე 2017 წლის 2 მარტს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...“ უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „...“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ნოემბრის განჩინება;
3. შპს „...“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ 2017 წლის 2 მარტს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ვ. როინიშვილი
