ბს-890-882(2კ-16) 11 მაისი, 2017წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ვასილ როინიშვილი, მაია ვაჩაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე განიხილა სსიპ შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.06.2016წ. გადაწყვეტილებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „…“ 31.10.2014წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების სსიპ შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 22.05.2013წ. N21931 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 22.05.2013წ. N821 საგადასახადო მოთხოვნის, საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის წარმოშობის შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 23.05.2013წ. N006-13567 შეტყობინების, 10.07.2013წ. N31859 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 03.10.2014წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას საქმეში მესამე პირად ჩაერთო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 12.06.2015წ. გადაწყვეტილებით შპს „…“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.06.2016წ. გადაწყვეტილებით შპს „...-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 12.06.2015წ. გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 22.05.2013წ. N21931 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 22.05.2013წ. N821 საგადასახადო მოთხოვნა, საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 23.05.2013წ. შეტობინება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.07.2013წ. ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 03.10.2014წ. გადაწყვეტილება, რაც საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის მიერ დადგინდა შპს „ხ…“ დირექტორის მიერ ფიქტიური უსაქონლო ოპერაციების ამსახველი საგადასახადო ანგარიშფაქტურის დამზადება. შესაბამისად, კამერალური საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, აღნიშნული ანგარიშ-ფაქტურებით შეძენილი საქონლის ღირებულება მართებულად არ იქნა გათვალისწინებული 2008 წლის ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოსაქვით ხარჯებში. ამასთანავე, მოსარჩელესა და შემოსავლების სამსახურს შორის 06.06.2012წ. გაფორმდა საგადასახადო შეთანხმება, რომლის 3.1 პუნქტით გადასახადის გადამხდელის მიერ 23.09.2008წ. საგადასახადო ანგარიშფაქტურის წარდგენით არასწორად მიღებული ჩათვლის შედეგად შესაბამის საანგარიშო პერიოდში დამატებითი ღირებულების გადასახადში არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულების ოდენობა განისაზღვრა 18 316 ლარით. ამდენად, მოსარჩელემ საგადასახადო შეთანხმების დადებით აღიარა 23.09.2008წ. საგადასახადო ანგარიშფაქტურით განხორციელებული ჩათვლის უსაფუძვლობა, რითაც ეჭვქვეშ დააყენა ანგარიშფაქტურის ნამდვილობა. კასატორებმა მიიჩნიეს, რომ დაუსაბუთებელია საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 23.05.2013წ. შეტყობინების ბათილად ცნობა, რადგან გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს მასზე მსჯელობას. ამასთანავე, საგადასახადო კოდექსის 239-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკა წარმოიშობა საგადასახადო დავალიანების წარმოშობასთან ერთად, დადგენილია, რომ შპს-ს პირადი აღრიცხვის ბარათზე ერიცხება საგადასახადო დავალიანება, შესაბამისად, კანონშესაბამისია საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის წარმოშობაც.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩირები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით (სუსგ 28.09.2011წ., ბს. 78-77(კ-11)) და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „...-მა“ შპს „ხ…“ შეიძინა სამშენებლო მასალები, რის შესახებაც გამოიწერა სასაქონლო ზედნადებები, შედგა მიღება-ჩაბარების აქტები, ანგარიშსწორება განახორციელა უნაღდო წესით, შეძენილი მასალები შპს-ს მიერ გადაზიდულ იქნა და სრულად გაიხარჯა შეკვეთილი სარეკონსტრუქციო სამუშაოებისათვის. სსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. განსასხილველ შემთხვევაში კასატორებმა ვერ შეძლეს ისეთ ფაქტებსა თუ მტკიცებულებებზე მითითება, რომლებიც გააქარწყლებდნენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს რა მითითებულ გარემოებებს, მიიჩნევს, რომ არ არსებობდა შეძენილი საქონლის ღირებულების 2008 წლის ერთობლივი შემოსავლების გამოსაქვით ხარჯებში გაუთვალისწინებლობის საფუძველი, რადგან საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სასაქონლო ოპერაცია არ ყოფილა ფიქტიური. მხოლოდ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურის სიყალბე, ვერ მიიჩნევა უსაქონლო ოპერაციის დამდგენ საკმარის მტკიცებულებად. ამასთანავე, გასათვალისწინებელია, რომ მიმდინარე გამოძიების ფარგლებში ვერ დადგინდა მოსარჩელის კავშირი ან ბრალეულობა საგადასახადო ანგარიშფაქტურის გაყალბებასთან.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სსიპ შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.06.2016წ. გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. ვაჩაძე